Wyrok I C 18/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 września 2012 r. Sąd Okręgowy w Katowicac

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: I C 18/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 września 2012 r. Sąd Okręgowy w Katowicach I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Agata Młynarczyk - Śmieja Protokolant: protokolant sądowy Łukasz Bugaj po rozpoznaniu w dniu 13 września 2012 r. w Katowicach sprawy z powództwa M. S. przeciwko Skarbowi Państwa- Dyrektorowi Zakładu Karnego w W. o zapłatę 1. oddala powództwo, 2. zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego, 3. zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Katowicach na rzecz radcy prawnego T. O. kwotę 4.428 zł (cztery tysiące czterysta dwadzieścia osiem złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu. Sygn. akt IC 18/11 UZASADNIENIE M. S. wystąpił z pozwem przeciwko Skarbowi Państwa – Dyrektorowi Zakładu Karnego w W., domagając się zasądzenia od pozwanego tytułem zadośćuczynienia kwoty 100.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu. W uzasadnieniu żądania powód podał, że w lipcu 2010 r. przebywając w celi numer 77 Zakładu Karnego w W. uległ wypadkowi, wskutek którego doznał urazu kolana w postaci zerwania więzadeł. Wypadek nastąpił kiedy powód, chcąc zmienić kanał w odbiorniku telewizyjnym, wszedł na taboret, a następnie upadł wskutek utraty stabilności taboretu. Odbiornik telewizyjny znajdował się na specjalnej półce przymocowanej do ściany na wysokości uniemożliwiającej --- STRONA 2 --- zmianę kanału bezpośrednio z poziomu posadzki celi. Przyczyną wypadku, a co za tym idzie urazu kolana powoda była zła jakość taboretu, który znajdował się w celi oraz dodatkowo śliska podłoga. Zaniechania pozwanego w zakresie zapewnienia powodowi odpowiedniej jakości sprzętu kwaterunkowego stanowią zawinione naruszenie obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności art. 102 pkt 1 kkw, 108 § 1 kkw, 110 § 2 i 4 pkt 3 kkw. Natomiast podstawą prawną roszczenia powoda są art. 415 kc, 445 kc w zw. z art. 444 kc lub art. 24 kc i 448 kc (k. 4, 51-55). Pozwany w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu. W ocenie pozwanego powód nie wykazał przesłanek jego odpowiedzialności odszkodowawczej. Zakres odpowiedzialności jednostek penitencjarnych za warunki wykonywania kary pozbawienia wolności ogranicza się do zapewnienia osadzonym korzystania z praw określonych w przepisach prawa. Jednym z takich praw jest możliwość korzystania z odbiorników telewizyjnych i radiowych, najczęściej prywatnych. Nie jest obowiązkiem z zakresu działania państwa w sferze imperium zapewnienie korzystania przez osadzonych w każdej celi z odbiornika telewizyjnego umieszczonego w dogodnym miejscu i pozycji. Taborety znajdujące się w celach mieszkalnych służą do siedzenia, a nie dokonywania przy ich pomocy czynności na pewnych wysokości. Decydując się na wejście na niestabilny taboret powód powinien był więc liczyć się z ryzykiem z tym związanym, czyli możliwością upadku i możliwością odniesienia kontuzji. Wskazał również pozwany, że kiedy w dniu 5 lipca 2010 r. powód zgłosił się do lekarza z powodu utrzymującego się od dwóch dni bólu prawego kolana zapewniono mu specjalistyczna opiekę medyczną – specjalistyczne badania i zabiegi. Nie ponosi więc pozwany odpowiedzialności za ewentualne szkody na osobie, które mogłyby być wynikiem zaniedbań przy leczeniu i rehabilitacji powoda (k. 83-88). W toku postępowania pozwany dodatkowo zarzucił, że ze stanu magazynowego rzeczy powoda i współosadzonych w celi numer 77 pawilonu A w lipcu 2010 r. wynika, że gdy doszło do opisanego w pozwie nieszczęśliwego wypadku – upadku powoda z taboretu podczas regulowania kanałów telewizyjnych - w celi tej nie było żadnego telewizora (k. 303-306). Sąd ustalił i zważył: Będąc osadzonym w Zakładzie Karnym w W. powód M. S. w okresie od 25 czerwca 2010 r. do 5 stycznia 2011 r. przebywał w celi numer 77 (obecnie cela numer 84) pawilonu A. W okresie od 1 lipca 2010 r. do 15 lipca 2010 r. w celi tej, oprócz powoda, były jeszcze zakwaterowane następujące osoby : – R. J. od 21 maja 2010 r. do 22 września 2010 r., - A. S. (1) od 1 lipca 2010 r. do 5 stycznia 2011 r., - A. J. od 16 marca 2010 r. do 7 lipca 2010 r. (k. 353, 354). Ponadto w okresie od 25 czerwca 2010r. do 1 lipca 2010r. w celi nr 77 przebywał osadzony G. F., który w dniu 1 lipca 2010r. został przemieszczony do innej celi. Zasady używania w celach mieszkalnych Zakładu Karnego w W. przedmiotów należących do osadzonych określone są w rozdziale IX Zarządzenia Nr (...) Dyrektora Zakładu Karnego w W. z dnia 7 maja 2010 r. w sprawie ustalenia porządku wewnętrznego w Oddziale Penitencjarnym nr 1 w Zakładzie Karnym w W.. Podstawą wydania osadzonemu telewizora z magazynu była zgoda zastępcy dyrektora wystawiona imiennie na właściciela sprzętu. Telewizory w celach mieszkalnych ZK w W. umieszczane są na półkach zainstalowanych nad drzwiami na metalowych wysięgnikach. Zgodnie z w/w zarządzeniem osadzeni w celach nie mogą posiadać pilotów do odbiorników TV. Zakaz ten podyktowany jest względami bezpieczeństwa m.in. tym, że osadzeni mogliby się nielegalnie kontaktować między sobą za pomocą telegazety obsługiwanej przy pomocy pilota do TV. --- STRONA 3 --- Powód oraz osadzeni razem z nim w celi numer 77 A. J. i R. J. nie posiadali telewizorów w trakcie pobytu w ZK w W.. Jedynie osadzony A. S. (1) posiadał własny telewizor. Jednakże telewizor ten w dniu 1 lipca 2010 r. tj. w dniu, w którym ten osadzony został przemieszczony do celi numer 77 z innej celi, został zdeponowany w magazynie, ponieważ została cofnięta zgoda na jego używanie. Telewizor ten został wydany A. S. (1) ponownie dopiero w dniu 15 lipca 2010 r. na podstawie zgody zastępcy dyrektora ZK w W. z dnia 13 lipca 2010 r. Osadzony G. F., który przebywał w celi nr 77 w okresie od 25 czerwca 2010r. do 1 lipca 2010r., posiadał własny telewizor, ale w dniu, w którym ten osadzony został przeniesiony do innej celi tj. w dniu 1 lipca 2010r., jego telewizor był zdeponowany w magazynie. W dniu 5 lipca 2010 r. powód zgłosił się do lekarza z powodu utrzymujących się od dwóch dni dolegliwości bólowych i obrzęku kolana prawego. W tym samym dniu w izbie chorych powód został zbadany przez lekarza chirurga i skonsultowany przez lekarza ortopedę, który stwierdził skręcenie stawu kolanowego prawego. Następnie wdrożono diagnostykę i leczenie. Wykonano punkcję stawu, zalecono unieruchomienie kończyny, bezwzględny zakaz chodzenia i suche okłady z lodu 2 razy dziennie. Kolejne konsultacje ortopedyczne odbyły się w dniach 8 i 29 lipca 2010 r. Zlecono wówczas poszerzenie diagnostyki i wykonanie rezonansu magnetycznego stawu kolanowego prawego. Badanie (...) wykonano 10 września 2010 r. i wykazało ono uszkodzenie więzadła krzyżowego przedniego z przerwaniem ciągłości większości włókien. Ponowna konsultacja ortopedyczna powoda odbyła się w Areszcie Śledczym w B. w dniu 17 listopada 2010 r. i wówczas powód został zakwalifikowany do wykonania zabiegu artroskopii stawu kolanowego prawego. Po przeprowadzeniu szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, powód w trybie planowym został przyjęty do Oddziału Urazowo – Ortopedycznego Aresztu Śledczego w W., gdzie przebywał od 15 do 29 marca 2011 r. Tam stwierdzono u powoda całkowite zastarzałe uszkodzenie więzadła krzyżowego przedniego oraz złamanie powierzchni chrzęstnych kłykcia bocznego kości piszczelowej. W dniu 21 marca 2011 r. wykonano u powoda zabieg artroskopii kolana prawego. W okresie pooperacyjnym wdrożono krótkotrwałe postępowanie rehabilitacyjne. W dniu 29 marca 2011 r. powód został wypisany w stanie ogólnym dobrym do dalszego leczenia ambulatoryjnego z zaleceniami systematycznego usprawniania stawu kolanowego we własnym zakresie, rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego w trybie planowym, kontroli ortopedycznej za 3 miesiące. Kolejne konsultacje ortopedyczne odbyły się w dniach 21 kwietnia 2011 r. i 25 maja 2011 r. Obecnie powód nadal skarży się na problemy z chodzeniem, na ból, obrzęk i niepewność kolana prawego. Porusza się w ortezie stawu kolanowego z możliwością pełnego obciążenia prawej nogi bez pomocy kul. Nie utyka na prawą nogę i może również poruszać się bez ortezy. Biegły z zakresu ortopedii i traumatologii narządów ruchu rozpoznał u powoda : - stan po skręceniu stawu kolanowego prawego, - całkowite uszkodzenie więzadła krzyżowego przedniego, - uszkodzenie (złamanie) chrząstki stawowej C. w obrazie artroskopowym, - stan po zabiegu artroskopii diagnostycznej stawu kolanowego prawego, a trwały uszczerbek na zdrowiu powoda z tego tytułu określił na 7%. W ocenie biegłego na obecnym etapie leczenia orteza funkcjonalna statyczna odciążająca staw kolanowy nie jest konieczna, gdyż chodzenie w niej może doprowadzić do wtórnej, wstecznej niepamięci ruchowej i utrudnić odtworzenie czynnej kontroli nad uszkodzonym stawem kolanowym. Priorytetem dla powoda powinno być obecnie odpowiednie postępowanie rehabilitacyjne. Zaś ostateczna kwalifikacja powoda do zabiegu artroskopowej rekonstrukcji więzadła krzyżowego powinna nastąpić po zrealizowaniu rehabilitacji. Nie jest to bowiem zabieg wykonywany z pilnych wskazań chirurgicznych, niemnie jednak rokowanie na przyszłość jest lepsze po zabiegu rekonstrukcji (...). Rokowanie u powoda w aspekcie proponowanego leczenia jest korzystne z możliwością powrotu do pracy zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami. Istnieją bowiem możliwości przywrócenia sprawności stawu kolanowego w drodze leczenia ortopedycznego i rehabilitacji. Jednakże w długoterminowym rokowaniu przy braku poprawy w zakresie stabilizacji dynamicznej stawu nadmierna swoboda --- STRONA 4 --- ruchowa kolana może stać się przyczyną jego przedwczesnego zużywania, szczególnie przy prowadzeniu aktywnego dynamicznie trybu życia. Osadzony razem z powodem w celi numer 77 A. S. (1) także wystąpił z pozwem przeciwko Skarbowi Państwa – Dyrektorowi ZK w W. o zapłatę kwoty 80.000 zł tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia. W uzasadnieniu żądania podał, że we wrześniu 2010 r. spadł z taboretu podczas przełączania kanałów w telewizorze i doznał uszkodzenia kolana. Jedynym świadkiem tego zdarzenia był współosadzony M. S.. Sprawa ta toczy się przed Sądem Okręgowym w Częstochowie pod sygn. IC 14/11 i powód M. S. złożył w niej zeznania jako świadek (k. 322-326). Powyższych ustaleń Sąd dokonał w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy tj. dokumentację magazynową rzeczy osadzonych w celi numer 77 w ZK w W. w okresie od 1 do 15 lipca 2010 r. (k. 348), notatkę służbową Kierownika D. Ewidencji ZK w W. z dnia 1 sierpnia 2012 r. (k. 353), notatkę służbowej Kierownika D. Ochrony (...) w W. z 25 lipca 2012 r. (k. 354), notatkę służbową Kierownika D. Kwatermistrzowskiego ZK w W. z dnia 5 kwietnia 2012 r. (k. 307), pozew A. S. (1) skierowany do SO w Częstochowie (k. 322), protokołu z rozprawy przed SO w Częstochowie z dnia 15 września 2011 r. w sprawie IC 14/11 (k. 323-326), dokumentację medyczną powoda z Powiatowego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w B., z ZOZ ZK w W., z ZOZ z AŚ W. – M. (k. 121-151), notatkę służbową lekarza H. S. z dnia 17 maja 2011 r. ( k. 93), opinię biegłego z zakresu ortopedii i traumatologii lek. L. K. (k. 232-236), zeznania świadka G. P. (k. 345-346), zeznania Kierownika D. Ewidencji ZK w W. A. S. (2) (k. 218) oraz częściowo zeznania powoda (k. 192-193). Zeznaniom powoda (k. 192-193) i świadka A. S. (1) (k. 163 verte), w zakresie w jakim opisali oni przebieg zdarzenia, w wyniku którego powód doznał szkody, Sąd odmówił wiary. Zeznania te są sprzeczne z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a w szczególności z dokumentacją magazynową – wykazem rzecz stanowiących własność osób osadzonych razem z powodem w celi numer 77 w okresie od 1 do 15 lipca 2010 r. Z wykazów tych wynika bowiem, że ani powód, ani osoby razem z nim osadzone w w/w okresie w celi nr 77 nie posiadały odbiornika telewizyjnego. Telewizor posiadał jedynie świadek A. S. (1), ale w okresie od 1 do 15 lipca 2010 r. telewizor ten był zdeponowany w magazynie. W szczególności z karty osadzonego A. S. (1) wynika, iż miał on 2 telewizory – 1 U., który został przyjęty do magazynu w dniu 15 marca 2010 r., a wydany został w dniu 9 kwietnia 2010 r. osobie o nazwisku N., która zabrała telewizor z ZK. Drugi telewizor F. przyjęty został do magazynu 27 kwietnia 2010 r. i wydany został również 27 kwietnia 2010 r. Następnie ten sam telewizor wrócił do magazynu 17 maja 2010 r. a wydany został ponownie w dniu 24 maja 2010 r. W dniu 1 lipca 2010r. telewizor kolejny raz wrócił do magazynu, a wydany został osadzonemu w dniu 15 lipca 2010r. ( k. 348, 312 ). Skoro zatem w celi numer 77, w której osadzony był powód w okresie od 1 do 15 lipca 2010 r. nie było telewizora, to nie mógł powód doznać szkody w okolicznościach opisanych w pozwie. Znamiennym jest, że powód ani w pozwie ani podczas przesłuchania nie wskazał, kiedy dokładnie zdarzył się wypadek, podając jedynie, że było to w lipcu. Z dokumentacji medycznej powoda wynika jednak, że do lekarza powód zgłosił się w dniu 5 lipca 2010 r. i skarżył się, że kolano boli go od 2 dni, a zatem zdarzenie powinno było mieć miejsce 2 lub 3 lipca 2010r., czyli w dniach, w których w celi nr 77 telewizora nie było. Należy także zwrócić uwagę na sprzeczności w zeznaniach powoda i świadka A. S. (1) odnośnie czasu udzielenia powodowi pomocy lekarskiej. Z zeznań powoda i dokumentacji medycznej wynika bowiem, że powód zgłosił się do lekarza nie bezpośrednio po uszkodzeniu kolana, ale w dniu wyznaczonym na wizyty lekarskie, 2 dni po zdarzeniu. Tymczasem świadek A. S. (1) zeznał, że kiedy powód spadł z taboretu to początkowo nic mu nie było, ale po pół godzinie kolano mu spuchło, o czym powód poinformował oddziałowego, ten zawiadomił pielęgniarkę, a ona wezwała pogotowie. Wpisy w książeczce zdrowia powoda i jego zeznania nie potwierdzają jednak, aby powodowi w dniu zdarzenia udzielana była pomoc lekarska w trybie pilnym przez pogotowie ratunkowe. Sprzeczne są również zeznania powoda i świadka A. S. (1) odnośnie przebiegu samego zdarzenia. I tak świadek A. S. (1) zeznał, że powód zanim upadł z taboretu, stał na nim 10-15 minut, ponieważ ustawiał programy. Tymczasem powód twierdził, że stanął na taborecie tylko po to, aby zmienić program i nic innego przy telewizorze nie robił. Twierdził przy tym powód, że wówczas znajdował się w celi prywatny telewizor A. S. (1), podczas gdy świadek ten zeznał, że w celi był telewizor więzienny. Tymczasem z notatki z dnia 5 kwietnia 2012 r. Kierownika D. Kwatermistrzowskiego ZK w W. W. D. wynika, że takie telewizory są udostępniane osadzonym jedynie w świetlicy na czas zajęć KO (k. 7). Sprzeczne z zebranym --- STRONA 5 --- materiałem dowodowym są również zeznania powoda i świadka A. S. (1) dotyczące osób osadzonych w celi, w dniu w którym miał zdarzyć się wypadek. Z dokonanych ustaleń wynika, że w okresie od 1 do 6 lipca 2010 r. w celi numer 77 przebywało 4 osadzonych, a w okresie od 7 do 15 lipca 2010 r. 3 osadzonych w systemie zamkniętym (k. 353,354). Jeżeli zatem zdarzenie miało miejsce 2 lub 3 lipca 2010 r. to w celi, oprócz powoda i świadka A. S. (1), powinni być jeszcze dwaj inni osadzeni. Świadek A. S. (1) twierdził natomiast, że kiedy zdarzył się wypadek to z powodem w celi byli tylko we dwóch, zaś powód zeznał, że był z nimi jeszcze jeden osadzony, którego nie zna. Nie bez znaczenia dla oceny wiarygodności zeznań powoda i świadka A. S. (1) pozostaje fakt, że świadek A. S. (1) również wytoczył przeciwko pozwanemu powództwo o zapłatę odszkodowania i zadośćuczynienia, oparte na podobnych okolicznościach faktycznych, w którym to postępowaniu M. S. występuje jako jedyny świadek zdarzenia, podobnie jak w niniejszym postępowaniu A. S. (1). Ponadto niniejsza sprawa nie jest pierwszą tego rodzaju, która toczyła się przed tut. Sądem, ponieważ w dniu 18 stycznia 2010r. A. Z. wystąpił z pozwem przeciwko pozwanemu o zapłatę kwoty 100.000 zł m.in. z tytułu zadośćuczynienia za uraz nogi doznany w wyniku upadku z taboretu, którym posłużył się w celu obsługi telewizora umieszczonego w celi na półce na znacznej wysokości, sygn. akt IC 622/11. Z uwagi na te okoliczności, jak i wskazane wyżej sprzeczności pomiędzy zeznaniami powoda i świadka A. S. (1) oraz sprzeczność ich zeznań z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym, Sąd nie dał wiary zeznaniom powoda i świadka A. S. (1) co do czasu, miejsca i przebiegu zdarzenia, w wyniku którego powód doznał urazu kolana. W ocenie Sądu wniosek powoda o jego ponowne przesłuchanie nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały wyjaśnione, tyle że dla powoda w sensie niekorzystnym. Wobec ustalenia, że w celi nr 77 w okresie od 1 do 15 lipca 2010r. nie było telewizora, opinię biegłego z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy oraz ergonomii K. D. (k. 274-279), Sąd pominął przy dokonywaniu ustaleń i ocenie materiału dowodowego, ponieważ dowód ten nie miał dla rozstrzygnięcia sprawy istotnego znaczenia, podobnie jak notatka służbowa z dnia 19 maja 2011 r. Zastępcy Kierownika D. Kwatermistrzowskiego ZK w W. (k. 91). Na podstawie art. 417 § 1 kc Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej. Dla określenia odpowiedzialności odszkodowawczej władz publicznych, obok zdarzenia sprawczego, konieczne jest również ustalenie pozostałych przesłanek odpowiedzialności deliktowej, a więc szkody i związku przyczynowego. Przepis art. 417 kc nie zawiera w tej kwestii żadnej regulacji, a tym samym znajdą zastosowanie ogólne reguły dotyczące kompensaty szkody w mieniu i na osobie oraz koncepcji związku przyczynowego, w szczególności ujęte w przepisach art. 361 kc oraz art. 444 – 448 kc. Podstawę prawną roszczenia powoda stanowi norma art. 445 § 1 kc. Oczywistym jest, że zadośćuczynienie, o którym mowa w tym przepisie zasądzane jest od osoby odpowiedzialnej za uszkodzenie ciała lub wywołanie rozstroju zdrowia. Roszczenie powoda mogłyby więc zostać uwzględnione, gdyby postępowanie dowodowe wykazało, że uszczerbek na zdrowiu powoda jest wynikiem zdarzenia, za które pozwany w związku z bezprawnym działaniem lub zaniechaniem ponosi odpowiedzialność. Powód twierdził, że szkody doznał wskutek upadku z taboretu, którym posłużył się w celu obsługi umieszczonego na znacznej wysokości odbiornika telewizyjnego, co wynikało z niezapewnienia przez pozwanego bezpiecznego korzystania ze znajdującego się w celi sprzętu. Powód nie dowiódł jednak, aby uszkodzenia prawego kolana doznał w okolicznościach opisanych w pozwie. Tak jak wyżej wskazano przeczą temu dowody z dokumentów w postaci wykazów rzeczy stanowiących własność osób osadzonych razem z powodem w celi numer 77 w okresie od 1 do 15 lipca 2010 r., z których wynika, że w w/w okresie w celi tej nie było odbiornika telewizyjnego. Nie wykazał zatem powód zasadniczej przesłanki odpowiedzialności deliktowej pozwanego, a mianowicie zdarzenia, z którym ustawa łączy obowiązek odszkodowawczy. Spośród przesłanek odpowiedzialności deliktowej powód wykazał tylko jedną tj. szkodę w postaci uszczerbku na zdrowiu. Tymczasem niewykazanie pozostałych przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego nie pozwalało na uwzględnienie powództwa. --- STRONA 6 --- Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności oraz treść wyżej powołanych przepisów, Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach należnych pozwanemu orzeczono na podstawie art. 102 kpc. Sąd obciążył powoda częścią kosztów zastępstwa procesowego, pomimo iż powód nadal odbywa karę pozbawienia wolności, nie pracuje, nie posiada żadnego majątku. Powód jest jednak jeszcze młody, ma 36 lat, z zawodu jest murarzem, a przed osadzeniem w ZK pracował w Anglii. Po opuszczeniu zakładu karnego powód może więc wykorzystywać swoje możliwości zarobkowe, może podjąć pracę i część dochodów przeznaczyć na pokrycie kosztów niniejszego procesu. O kosztach należnych pełnomocnikowi powoda orzeczono na podstawie &15 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (DZ.U. 2002.163.1349). Na przyznaną pełnomocnikowi powoda kwotę składa się opłata w stawce podstawowej 3.600 zł oraz podatek VAT w stawce 23 % - 828 zł. W ocenie Sądu charakter sprawy, czas trwania postępowania oraz nakład pracy pełnomocnika nie uzasadniały podwyższenia wynagrodzenia do 150 % stawki minimalnej. Zarządzenie : 1. odnotować, 2. odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć peł. powoda i Prokuratorii Generalnej SP, 3. kal. 21 dni.