Wyrok I C 18/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 lipca 2012 roku Sąd Okręgowy w Gliwicach

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: I C 18/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 lipca 2012 roku Sąd Okręgowy w Gliwicach I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Katarzyna Banko Protokolant: Anna Szpręgiel po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2012 roku w Gliwicach sprawy z powództwa A. Z. przeciwko G. K., A. L., D. W., A. P., M. K., P. S. o zapłatę 1. zasądza od pozwanych G. K., A. L., D. W., A. P., M. K., P. S. solidarnie na rzecz powoda A. Z. kwotę 100.000 (sto tysięcy) złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 31 października 2010 roku i od dnia 7 listopada 2011 roku w stosunku do pozwanego A. L.; 2. oddala powództwo w pozostałym zakresie; 3. zasądza od pozwanych solidarnie na rzecz powoda kwotę 3.600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego; 4. przyznaje od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Gliwicach kuratorowi procesowemu pozwanego A. L. – adw. J. D. wynagrodzenie w kwocie 4.428 (cztery tysiące czterysta dwadzieścia osiem) złotych, w tym podatek VAT w kwocie 828 (osiemset dwadzieścia osiem) złotych; 5. nakazuje pobrać od pozwanych G. K., A. L., D. W., A. P., M. K., P. S. solidarnie na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Gliwicach kwotę 5.394,30 (pięć tysięcy trzysta dziewięćdziesiąt cztery 30/100) złote, a ponadto od pozwanego A. L. kwotę 4.428 (cztery tysiące czterysta dwadzieścia osiem) złotych tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych. --- STRONA 2 --- SSO Katarzyna Banko Sygn. akt I C 18/11 UZASADNIENIE Powód A. Z. domagał się zasądzenia od pozwanych G. K., A. L., D. W., A. P., M. K., P. S. solidarnie zadośćuczynienia w kwocie 100.000,00 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 31 października 2010r. oraz zasądzenia kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu powyższego żądania podano, że w dniu 17 kwietnia 2003r. działając wspólnie i w porozumieniu pozwani użyli przemocy wobec powoda poprzez uderzanie butelką w głowę oraz bicie pięściami i kopanie nogami. Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia 30 czerwca 2008r. zostali uznani winnymi popełnienia przestępstwa z art. 158 § 2 k.k. i art. 191 § 2 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. W następstwie wymienionego zdarzenia powód A. Z. doznał obrażeń ciała w postaci krwiaka śródmózgowego okolicy ciemieniowej prawej, stłuczenia z zasinieniem i obrzękiem skóry i tkanki podskórnej w okolicy ciemieniowo – skroniowej prawej, rany tłuczonej okolicy potylicznej oraz licznych otarć naskórka okolicy twarzoszaszki, które to obrażenia stanowiły chorobę realnie zagrażająca życiu. Na skutek poniesionych obrażeń u powoda wystąpiły nieodwracalne zmiany, w wyniku których został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy co zostało stwierdzone orzeczeniem lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Na skutek wypadku u powoda wystąpiła padaczka pourazowa w związku, z którą będzie skazany do końca życia na pomoc osób trzecich. Obecnie powód uskarża się na bóle związane z wypadkiem. Z uwagi na przebyty uraz, od momentu w którym nastąpiła szkoda wciąż zmuszony jest uczęszczać do różnego rodzaju placówek medycznych oraz korzystać z usług specjalistów z zakresu medycyny, kupować lekarstwa. Powód nie jest w stanie normalnie funkcjonować, a następstwa wypadku są widoczne po dzień dzisiejszy. Powód cierpi na uporczywe bóle głowy, labilność nastrojową i emocjonalną oraz ma problemy z koncentracją. Uczęszcza na rehabilitację, która ma na celu przywrócenie mu choćby częściowej sprawności. Zgodnie ze stanowiskiem lekarzy powód nigdy nie odzyska pełnej sprawności i nie powróci do zdrowia. Jest to tym bardziej bolesne dla powoda, iż był on aktywny fizycznie, czynnie uprawiał piłkę nożną. Wezwania do zapłaty skierowane do pozwanych w dniu 30 września 2010r. okazały się bezskuteczne. Pozwany G. K. wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu powyższego stanowiska pozwany podał, że zaprzecza wszelkim okolicznościom naprowadzonym w pozwie z wyjątkiem tych, które wyraźnie przyznaje. Zdarzenie objęte wyrokiem skazującym Sądu Rejonowego w G. z dnia 30 czerwca 2008r. wywołane zostało nagannym zachowaniem powoda, który ukradł pozwanemu G. K. telefon komórkowy o wartości 300,00 zł. Pozwany próbował wyjaśnić z kolegami zaistniałą sytuację, lecz powód zaatakował pozwanych dwoma butelkami. Powód sprowokował zdarzenie z dnia 17 kwietnia 2003r. i brał w nim czynny udział, zatem należy zarzucić mu przyczynienie. Z informacji, które posiada pozwany powód nadużywał napojów alkoholowych oraz środków odurzających i jego stan zdrowia może być wywołany przyczynami innymi niż wskazane w pozwie. Powód w sposób zawiniony przerwał rehabilitację. Został z niej wydalony z uwagi na używanie napojów alkoholowych co spowodowało utratę sensu i istoty rehabilitacji. Z dokumentacji medycznej przedstawionej przez powoda nie wynika by powód kiedykolwiek uzyskał orzeczenie o niepełnosprawności z (...) Zespołu (...) w G., jak również by był inwalidą uzyskując prawo renty inwalidzkiej z ubezpieczenia społecznego. Pozwani A. P. i M. K. wnieśli o oddalenie powództwa i zasadzenie od powoda na rzecz pozwanych kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu powyższego stanowiska podano, że w wyniku pobicia powód doznał szeregu obrażeń, jednakże zdarzenie to miało miejsce w dniu 17 kwietnia 2003r. w G. i w ocenie pozwanych stan zdrowia powoda uległ znacznej poprawie, co z pewnością nie uzasadnia przyznania zadośćuczynienia w kwocie 100.000,00 zł. W związku --- STRONA 3 --- z czym na obecnym etapie procesu wysokość zadośćuczynienia, którego domaga się powód uznana musi być za wygórowaną. Pozwani stoją na stanowisku, iż powód swym prowokacyjnym zachowaniem i wcześniejszą kradzieżą telefonu komórkowego jednemu z uczestników zdarzenia przyczynił się do zaistnienia opisanej sytuacji tj. pobicia w dniu 17 kwietnia 2003r. co powinno skutkować obniżeniem ewentualnie przyznanego zadośćuczynienia. Zwrócić należy uwagę, iż powód jest osobą w młodym wieku, u której proces leczenia i gojenia jest znacznie szybszy niż u osób starszych. Z orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 12 lipca 2010r. wynika natomiast, iż co prawda powód jest całkowicie niezdolny do pracy, ale czasowo tj. do dnia 31 lipca 2013r. Pozwani zwracają uwagę także i na to, iż powód jest przez nich widywany w okolicach miejsca zamieszkania i jest postrzegany jako osoba zupełnie samodzielna, nie mająca żadnych kłopotów z poruszaniem się i prawidłowym funkcjonowaniem Co więcej, pozwanym jest wiadomo, iż powód już po zdarzeniu z dnia 17 kwietnia 2003r. dopuszczał się przestępstw kryminalnych, w szczególności przeciwko mieniu i zdrowiu. Zatem twierdzenia zawarte w pozwie o jego złym stanie zdrowia są niewiarygodne. Pozwany D. W. wniósł o oddalenie powództwa i obciążenie powoda kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu powyższego stanowiska podano, że pozwany w świetle wyroku skazującego z dnia 30 czerwca 2008r. nie neguje swojej odpowiedzialności co do samej zasady, jednakże powód przyczynił się w nie małym stopniu do zaistnienia zdarzenia, poprzez dopuszczenie się nieco wcześniej wobec jednego z pozwanych zaboru telefonu komórkowego. Według wiedzy pozwanego powód nadużywał i do nadal nadużywa alkoholu, wchodzi w konflikty z prawem, przerwał rehabilitację, będąc z niej wyrzucany, czym również w znaczny sposób przyczynił się do pogorszenia stanu zdrowia. Okoliczności te winny być wzięte pod uwagę przy określaniu wysokości ewentualnego zadośćuczynienia należnego powodowi. Pozwany P. S. wniósł o oddalenie powództwa i obciążenie powoda kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu powyższego stanowiska podano, że pozwany nie kwestionuje swojej odpowiedzialności co do zasady, a jedynie co do wysokości żądanego zadośćuczynienia. Dla pozwanego A. L., którego miejsce pobytu okazało się być nieznane, zarządzeniem z dnia 28 października 2011r. ustanowiono kuratora procesowego w osobie adwokata J. D.. Kurator procesowy pozwanego A. L. wniósł o oddalenie powództwa i przyznanie wynagrodzenia dla kuratora. W uzasadnieniu powyższego stanowiska kurator podniósł zarzut przyczynienia się powoda do zaistnienia zdarzenia z dnia 17 kwietnia 2003r. oraz wniósł o zastosowanie instytucji miarkowania szkody. Sąd ustalił, co następuje: Sąd Rejonowy w G. wyrokiem z dnia 30 czerwca 2008r., wydanym w sprawie III K 1587/06, prawomocnym z dniem 10 września 2008r. uznał pozwanych G. K., A. L., D. W., A. P., M. K., P. S. za winnych tego, że w dniu 17 kwietnia 2003r. w G. działając wspólnie i w porozumieniu używając przemocy wobec A. Z. poprzez wzięcie udziału w jego pobiciu polegającym na zadawaniu mu uderzeń rękoma i nogami oraz uderzeniu go butelką w głowę w celu wymuszenia na nim zwrotu telefonu komórkowego skradzionego G. K. narazili powoda na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego w art. 156 § 1 k.k., czym wyczerpali dyspozycję art. 158 § 2 k.k. i art. 191 § 2 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. i skazał ich na kary po dwa lata pozbawienia wolności (dowód: wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 30 czerwca 2008r. wydany w sprawie III K 1587/06) W następstwie wymienionego zdarzenia powód A. Z. doznał obrażeń ciała w postaci krwiaka śródmózgowego okolicy ciemieniowej prawej, stłuczenia z zasinieniem i obrzękiem skóry i tkanki podskórnej w okolicy ciemieniowo – skroniowej prawej, rany tłuczonej okolicy potylicznej oraz licznych otarć naskórka okolicy twarzoszaszki, które to --- STRONA 4 --- obrażenia stanowiły chorobę realnie zagrażająca życiu. W okresie od 18 kwietnia 2003r. do 16 maja 2003r. powód był leczony w Oddziale (...) (...) Szpitala (...) nr(...) w B., w którym w dniu 18 kwietnia 2003r. wykonano zabieg ewakuacji krwiaka. Pomimo leczenia pozostał niedowład lewostronny średniego stopnia. W okresie od 05 czerwca 2003r. do 18 czerwca 2003r. powód był leczony w SPZOZ R. w (...) Centrum (...) w T., gdzie został przyjęty do Oddziału (...) (...) z rozpoznaniem niedowład lewostronny po urazie czaszkowo – mózgowym. Wypisany został z tego Oddziału z zaleceniem leczenia w Poradni (...). W dniu 09 marca 2004r. powód został przyjęty do Oddziału (...) Szpitala (...) w G. z powodu wystąpienia pierwszego w życiu napadu padaczkowego z utratą przytomności i drgawkami toniczno – klonicznymi. Wypisany został z tego Oddziału w dniu 17 marca 2004r. z zaleceniem dalszego leczenia w Poradni (...). W okresie od 12 maja 2004r. do 13 czerwca 2004r. powód był ponownie leczony w SPZOZ R. (...) Centrum (...) w T.. Od 2008r. powód leczył się w Poradni (...) Szpitala (...) w G.. Z powodu napadów padaczkowych kilkakrotnie powód był leczony w Oddziałach (...). W dniu 30 marca 2009r. powód został przyjęty do (...) Oddziału (...) (...) w G. z rozpoznaniem zaburzenia afektywne na podłożu organicznym. W oddziale tym przebywał do dnia 29 maja 2009r. Wypisany został z oddziału przed ukończeniem cyklu terapeutycznego z powodu nieuczęszczania na zajęcia i braku motywacji do kontynuowania terapii. Zalecono powodowi dalsze leczenie ambulatoryjne. W okresie od 26 listopada 2009r. do 01 grudnia 2009r. powód był leczony w Oddziale (...) (...). Sp. z o.o. w G.. Powód nadal pozostaje pod kontrolą poradni zdrowia psychicznego, neurologicznej, rehabilitacyjnej. (...) Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w G. w dniu 08 sierpnia 2008r. orzekł, że powód jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 18 kwietnia 2003r. Powód wymaga m. in. stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Orzeczenie wydano do dnia 31 sierpnia 2011r. Lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w dniu 12 lipca 2010r. uznał powoda za całkowicie niezdolnego do pracy do dnia 31 lipca 2013r. Dodać należy, że w okresie od 23 maja 2007r. do 28 maja 2007r. powód przebywał w Oddziale (...)SP ZOZ Szpitala Nr (...) w G., do którego został przyjęty z objawami uwięźniętej przepukliny pachwinowej lewostronnej. Powód przeszedł zabieg operacyjny przepukliny pachwinowej lewej, przy czym powyższe schorzenie nie ma związku ze zdarzeniem z dnia 17 kwietnia 2003r. (dowód: dokumentacja medyczna powoda k. 11 – 44, akta Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, przesłuchanie powoda k. 273) Biegły sądowy lekarz neurolog J. G. stwierdził u powoda: przebyty uraz głowy z krwiakiem śródmózgowym prawego płata skroniowego ewakuowany operacyjnie, niedowład spastyczny lewostronny, padaczkę pourazową, zespół móżdżkowy pod postacią niewielkiej ataksji i chwiejnej próby Romberga, encefalopatię pourazową z bólami głowy oraz zespołem depresyjno – lękowym, stan po zabiegu przepukliny pachwinowej lewostronnej, zaburzenia mikcji. Przebyty uraz głowy spowodował krwiak śródmózgowy, który został ewakuowany operacyjnie lecz uraz pozostawił poważne konsekwencje pod postacią ubytków w zakresie OUN. Pobicie spowodowało duże ubytki pod postacią uszkodzenia nerwów czaszkowych, zespołu niedowładu spasmatycznego lewych kończyn oraz ubytki w sferze psychicznej, a także niewielkiego zespołu móżdżkowego oraz padaczki. Za czas trwania cierpień fizycznych trzeba przyjąć okres następujący bezpośrednio po urazie i zabiegu operacyjnym trwający około 14 dni. Były to cierpienia bólowe. Do chwili obecnej trwają cierpienia fizyczne w związku z ograniczoną sprawnością lewych kończyn oraz psychiczne wiążące się ze znacznie ograniczoną sprawnością fizyczną, mniejszą wydolnością psychiczną związaną z poczuciem choroby manifestująca się lękami, poczuciem zagrożenia oraz obniżoną samooceną w związku z kalectwem. Procentowy uszczerbek na zdrowiu związany z porażeniem i niedowładem oraz padaczką biegły sądowy określił na 55 %. Ponadto biegły podał, że w dokumentacji lekarskiej brak jest jakichkolwiek adnotacji wcześniejszego leczenia, co mogłoby sugerować przyczyny samoistne. Stan zdrowia powoda nie pozwala obecnie na podjęcie jakiejkolwiek pracy. Rokowania co do wyleczenia biegły uważa za pomyślne ponieważ systematyczna rehabilitacja i leczenie farmakologiczne może znacznie poprawić sprawność fizyczną lewych kończyn a systematyczne leczenie farmakologiczne może doprowadzić do całkowitego wyleczenia padaczki i zaburzeń adaptacyjnych jakie wystąpiły po zdarzeniu. Jednak ponad ośmioletni okres leczenia nie przyniósł zbyt wielkiej poprawy. W uzupełniającej opinii biegły dodał, że nie stwierdził, iż u powoda może dojść do całkowitego wyleczenia lecz może nastąpić znaczna poprawa sprawności fizycznej lewych kończyn. Leczenie farmakologiczne może doprowadzić do całkowitego wyleczenia padaczki .(dowód: opinie biegłego sądowego lekarza neurologa J. G. k. 175 – 177, 324) --- STRONA 5 --- Przed zdarzeniem z dnia 17 kwietnia 2003r. powód był osobą zdrową, w pełni sprawną. Grał w piłkę nożną, jeździł na rowerze, rolkach. Pracował dorywczo na budowach. Przez pewien okres czasu powód pozostawał w nieformalnym związku z K. D.. Z tego związku w 2006r. urodził mu się syn. Obecnie powód nie pozostaje już w związku z K. D., jednakże ma kontakt z synem, płaci na jego rzecz alimenty. Z uwagi na stan zdrowia powoda (ataki padaczki) syn nie może być pod jego wyłączną opieką. Po wypadku powód pracował przy obsłudze wtryskarek tworzyw sztucznych, jako introligator i pracownik gospodarczy. Powód nie ma wyuczonego zawodu. Obecnie nie pracuje, pobiera świadczenia rentowe z ZUS. Powód uskarża się na bóle związane ze stanem po wypadku, w szczególności okresowe bóle głowy, ponadto występują u powoda drgawki lewych kończyn, kilkuminutowe napadowe uczucie gorąca i chwilowej dezorientacji z drżeniem lewych kończyn. Od czasu urazu utrzymuje się niedowład spastyczny lewych kończyn, jak również niepokój i lęki. (dowód: zeznania świadka K. D. k. 272 – 273, przesłuchanie powoda k. 274) Pismami z dnia 30 września 2010r. pozwani zostali wezwani o zapłatę na rzecz powoda zadośćuczynienia w kwocie 200.000,00 zł w terminie do dnia 30 października 2010r., przy czym wezwanie dla pozwanego A. L. wysłano na adres G. ulica (...). Z informacji Urzędu Miejskiego w P. z dnia 22 marca 2001r. wynika, że pozwany A. L. od dnia 21 sierpnia 2003r. jest zameldowany na pobyt stały w P. przy ulicy (...), jednakże z informacji Komisariatu Policji w P. z dnia 18 października 2011r. wynika, że pozwany A. L. nie przebywa pod tym adresem od maja 2011r. (dowód: wezwania do zapłaty należności k. 45 – 56, pismo Urzędu Miejskiego w P. k. 135, pismo Komisariatu Policji w P. z dnia 18 października 2011r. k. 249) Pozwany G. K. utrzymywał się z gry w piłkę nożną uzyskując z tego tytułu dochód w wysokości 30.000,00 zł miesięcznie. Posiada dwa mieszkania na terenie G., samochód osobowy A. (...), rok produkcji 2006. Na zakup jednego z mieszkań zaciągnął kredyt, który spłaca w miesięcznych ratach po 2.000,00 zł. (dowód: przesłuchanie pozwanego G. K. k. 275 – 276) Pozwany P. S. jest zatrudniony w firmie mającej siedzibę w Z. jako monter części. Zarabia miesięcznie 1.380 zł. Na utrzymaniu ma żonę i troje dzieci. Zamieszkuje z rodziną w domu po babci żony. (dowód: przesłuchanie pozwanego P. S. k. 276) Pozwany D. W. pracuje w Zakładach (...), gdzie zarabia 1.500,00 zł miesięcznie. Oprócz siebie nie ma nikogo na utrzymaniu. Mieszka u rodziców, którym przekazuje na utrzymanie mieszkania i zakup żywności kwotę około 500,00 zł miesięcznie. (dowód: przesłuchanie pozwanego D. W. k. 398) Powyższe okoliczności faktyczne Sąd ustalił na podstawie wskazanych dowodów, które były wiarygodne, spójne co do istotnych okoliczności sprawy. Dowody z dokumentów urzędowych zostały sporządzone przez uprawnione osoby, w granicach ich kompetencji, a zatem były w pełni wiarygodne. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły także niekwestionowane dokumentny prywatne, których prawdziwość nie budziła wątpliwości. Za w pełni wiarygodne Sąd uznał karty informacyjne leczenia szpitalnego i historie choroby powoda znajdujące się w aktach ZUS i złożone w toku procesu, albowiem zostały sporządzone przez uprawnione organy w granicach ich kompetencji. Dokumenty te posłużyły do ustalenia przebiegu leczenia powoda A. Z. i stanowiły podstawę do wydania opinii przez biegłego lekarza neurologa J. G.. Opinie biegłego sądowego J. G. zostały przyjęte przez Sąd bez zastrzeżeń, gdyż zostały one sporządzone zgodnie ze zleceniem Sądu, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla poczynienia niezbędnych ustaleń faktycznych. Opinie zostały wydane w oparciu o karty informacyjne leczenia szpitalnego i historie choroby powoda po przeprowadzeniu badania sądowo – lekarskiego, dlatego Sąd uznał je za rzetelne, poparte szczegółową analizą stanu zdrowia powoda. Opinie biegłego są spójne, zupełne, zrozumiałe, stanowcze i weryfikowalne z uwagi na jasność zawartych w niej treści. Nie istniały też wątpliwości co do wiedzy, fachowości lub bezstronności biegłego. Strony nie kwestionowały wniosków biegłego. Wiedza i doświadczenie zawodowe opiniującego oraz stanowczy charakter opinii przekonują, że zasadnym było poczynienie ustaleń na podstawie tych opinii. --- STRONA 6 --- Zeznania świadka K. D. były logiczne i spójne, a w związku z tym wiarygodne i pomocne przy ustalaniu stanu faktycznego. Świadek w sposób jednoznaczny opisał stan zdrowia powoda przed wypadkiem, przebieg pierwszego ataku padaczki. Świadek ten natomiast nie potwierdził okoliczności podnoszonych przez pozwanych, a dotyczących nadużywania przez powoda napojów alkoholowych, używania środków odurzających. Zgodnie z art. 6 k.c., oraz art. 232 k.p.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Samo twierdzenie strony nie jest dowodem, a twierdzenie dotyczące istotnej dla sprawy okoliczności powinno być udowodnione przez stronę to twierdzenie zgłaszającą. (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2001 roku, I PKN 660/00, Wokanda 2002/7-8/44). Poza dowodem z zeznań świadka K. D. pozwani nie zgłosili na powyższą okoliczność żadnych dowodów, zatem uznać należy, że nie została ona wykazana. Z tego też względu zbędne było uzupełnienie opinii biegłego sądowego neurologa o ustalenie czy spożywanie przez powoda napojów alkoholowych i środków odurzających mogło mieć wpływ na pomyślność przebiegu procesów leczniczych. Dowód z przesłuchania stron uzupełnił materiał dowodowy. Sąd zważył, co następuje: W ustalonym stanie faktycznym powództwo zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 415 k.c. stanowi, że kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. W dniu 17 kwietnia 2003r. działając wspólnie i w porozumieniu pozwani użyli przemocy wobec powoda poprzez uderzanie butelką w głowę oraz bicie pięściami i kopanie nogami. Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia 30 czerwca 2008r. zostali uznani winnymi popełnienia przestępstwa z art. 158 § 2 k.k. i art. 191 § 2 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. W następstwie wymienionego zdarzenia powód A. Z. doznał obrażeń ciała w postaci krwiaka śródmózgowego okolicy ciemieniowej prawej, stłuczenia z zasinieniem i obrzękiem skóry i tkanki podskórnej w okolicy ciemieniowo – skroniowej prawej, rany tłuczonej okolicy potylicznej oraz licznych otarć naskórka okolicy twarzoszaszki, które to obrażenia stanowiły chorobę realnie zagrażająca życiu. Przepis art. 11 k.p.c. stanowi, że ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd w postępowaniu cywilnym. Zatem prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia 30 czerwca 2008 roku sygn. akt III K 1587/06 w części skazującej pozwanych za popełnienie przestępstwa - Sąd w toku niniejszego postępowania był związany. Pozwani twierdzili, że do zdarzenia z dnia 17 kwietnia 2003r. doszło na skutek nagannego zachowania powoda, który ukradł pozwanemu G. K. telefon komórkowy, a w chwili wyjaśniania tej sytuacji powód zaatakował pozwanych dwoma butelkami. Doszło do pobicia powoda czego pozwani nie kwestionują, wobec jednak nagannego zachowania powoda, który sprowokował zdarzenie z dnia 17 kwietnia 2003r. i brał czynny w nim udział podnieśli zarzut przyczynienia się powoda do powstania szkody. Ponadto pozwani twierdzili, że powód nadużywał napojów alkoholowych oraz środków odurzających, zatem obecny stan jego zdrowia może być wywołany przyczynami innymi aniżeli pobicie w dniu 17 kwietnia 2003r. Zgodnie z treścią przepisu art. 362 k.c. jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności, a zwłaszcza do stopnia winy obu stron. W świetle art. 362 k.c. o przyczynieniu się poszkodowanego można mówić jedynie w sytuacji, gdy jego określone zachowanie pozostaje w normalnym związku przyczynowym ze szkodą; innymi słowy, gdy między tym zachowaniem a szkodą zachodzi związek przyczynowy, o którym mowa w art. 361 § 1 k.c. Przekonujące jest zapatrywanie, że interpretacji art. 362 k.c. nie można dokonywać w oderwaniu od podstawy prawnej, z jakiej wywodzi się roszczenie odszkodowawcze. Przy odpowiedzialności na zasadzie ryzyka do zastosowania art. 362 k.c. - obok wymagania adekwatnego związku przyczynowego - wystarczy obiektywna nieprawidłowość zachowania się --- STRONA 7 --- poszkodowanego. Jeżeli natomiast odpowiedzialność za szkodę oparta jest na zasadzie winy, nieodzowną przesłanką przyczynienia się poszkodowanego jest jego zawinienie. Zdaniem Sądu fakt, iż powód dopuścił się kradzieży telefonu komórkowego w żaden sposób nie może usprawiedliwiać brutalnego jego pobicia, nawet jeśli powód zaatakował pozwanych dwoma butelkami. Powód został pobity przez sześć osób, które działały wspólnie i w porozumieniu, zatem użycie przez powoda butelek mogło być działaniem obronnym, odruchem strachu wywołanym z winy sprawców. Pozwani nie wykazali także, aby obecny stan jego zdrowia był spowodowany jeszcze innymi okolicznościami aniżeli pobicie, a w szczególności nadużywanie napojów alkoholowych lub środków odurzających. Z tych przeto względów Sąd nie uwzględnił podniesionego przez pozwanych zarzutu przyczynienia się powoda do powstania szkody. Zgodnie z art. 445 § 1 k.c. w związku z art. 444 § 1 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią kwotę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Ustawodawca wskazał jedynie, że suma pieniężna przyznana tytułem zadośćuczynienia ma być „odpowiednia”, nie sprecyzował natomiast zasad ustalania jej wysokości. O rozmiarze należnego zadośćuczynienia decyduje rozmiar doznanej krzywdy, zadośćuczynienie ma bowiem na celu naprawienie szkody niemajątkowej, wyrażającej się doznaną krzywdą w postaci cierpień fizycznych i psychicznych. Oceniając rozmiar doznanej krzywdy trzeba, zatem wziąć pod uwagę całokształt okoliczności, w tym: stopień i czas trwania cierpień fizycznych i moralnych poszkodowanego, trwałość czy też nieodwracalność skutków urazu (kalectwo, oszpecenie), przebieg zdarzenia podczas, którego doszło do wyrządzenia krzywdy, prognozy na przyszłość, wiek poszkodowanego, rodzaj wykonywanej pracy, poczucie nieprzydatności społecznej, bezradność życiową oraz inne podobne czynniki. W wyroku z dnia 28 czerwca 2005r. I CK 7/2005 (LexPolonica nr 1526282) Sąd Najwyższy podał, że „na rozmiar krzywdy, a w konsekwencji wysokość zadośćuczynienia, składają się cierpienia fizyczne i psychiczne, których rodzaj, natężenie i czas trwania należy każdorazowo określić w okolicznościach konkretnej sprawy. Mierzenie krzywdy wyłącznie stopniem uszczerbku na zdrowiu stanowiłoby niedopuszczalne uproszczenie nie znajdujące oparcia w treści art. 445 § 1 k.c.”. Zadośćuczynienie ma charakter kompensacyjny i tym samym jego wysokość musi przedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość. Powinno być adekwatne nie tylko do rozmiaru krzywdy, ale także sytuacji majątkowej stron, aktualnych stosunków majątkowych społeczeństwa. W wyniku pobicia powód A. Z. doznał obrażeń ciała w postaci krwiaka śródmózgowego okolicy ciemieniowej prawej, stłuczenia z zasinieniem i obrzękiem skóry i tkanki podskórnej w okolicy ciemieniowo – skroniowej prawej, rany tłuczonej okolicy potylicznej oraz licznych otarć naskórka okolicy twarzoszaszki. Pobicie spowodowało duże ubytki pod postacią uszkodzenia nerwów czaszkowych, zespół niedowładu spasmatycznego lewych kończyn, ubytki w sferze psychicznej, a także padaczkę. Procentowy uszczerbek na zdrowiu biegły neurolog ocenił na 55 %. Od 2003r. powód kilkakrotnie był leczony szpitalnie, pozostaje pod stałą kontrolą lekarza psychiatry, neurologa i rehabilitanta. W związku z padaczką i niedowładem lewych kończyn powód wymaga pomocy osób trzecich. Lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych orzekł, że powód jest obecnie całkowicie niezdolny do pracy do dnia 31 lipca 2013r. Do dnia dzisiejszego powód cierpi na uporczywe bóle głowy, labilność nastrojową i emocjonalną. Przed wypadkiem powód był osobą w pełni sprawną, uprawiał różne sporty m.in. grał w piłkę nożną. Po wypadku życie powoda uległo zmianie, uprawianie sportu stało się niemożliwe. Z powodu ataków padaczki powód nie jest w stanie samodzielnie opiekować się synem. Mając na względzie nasilenie cierpień fizycznych i psychicznych powoda, procentowy uszczerbek na zdrowiu, długotrwałość leczenia, obecny stan jego zdrowia, rokowania na przyszłość Sąd uznał, że zadośćuczynienie w kwocie 100.000,00 zł nie jest wygórowane, zwłaszcza że zobowiązanych do jego zapłaty jest sześciu pozwanych. Ustalając wysokość zadośćuczynienia Sąd bierze pod uwagę także sytuację majątkową stron, jednakże zdarzenie miało miejsce w dniu 17 kwietnia 2003r., pozwani przeciwko, którym toczył się proces karny wiedzieli jakich obrażeń ciała doznał powód, zatem powinni byli liczyć się z obowiązkiem zapłaty zadośćuczynienia. Pełnomocnik powoda wezwał pozwanych o zapłatę zadośćuczynienia pismami z dnia 30 września 2010r. wyznaczając termin zapłaty tej należności do dnia 30 października 2010r. Pozwani nie kwestionowali faktu otrzymania powyższych pism wobec powyższego ustawowe odsetki - na zasadzie art. 481 k.c. - zasądzono począwszy od dnia 31 października 2010r. Wezwanie o zapłatę zadośćuczynienia skierowane do A. L. zostało wysłane na adres G. ul. (...), jednakże z --- STRONA 8 --- informacji Urzędu Miejskiego w P. z dnia 22 marca 2001r. wynika, że pozwany A. L. od dnia 21 sierpnia 2003r. jest zameldowany na pobyt stały w P. przy ulicy (...). W związku z powyższym pismo pełnomocnika powoda z dnia 30 września 2010r. zostało wysłane na niewłaściwy adres i dlatego jako wezwanie do zapłaty potraktowano dopiero doręczenie odpisu pozwu, co nastąpiło do rąk kuratora pozwanego A. L. w dniu 07 listopada 2011r. Od tego pozwanego ustawowe odsetki zostały zasądzone od dnia 07 listopada 2011r., zaś w pozostałym zakresie powództwo oddalono. Mając powyższe ustalenia i rozważania na względzie na podstawie art. 415 k.c., art. 445 § 1 k.c. w związku z art. 444 § 1 k.c., art. 441 § 1 k.c., art. 481 k.c. orzeczono jak w sentencji. Na zasadzie art. 98 k.p.c. i art. 105 § 2 k.p.c. Sąd zasądził od pozwanych solidarnie na rzecz powoda koszty procesu obejmujące wynagrodzenie pełnomocnika procesowego będącego adwokatem w wysokości 3.600,00 złotych zgodnie z treścią § 6 pkt 6 w związku z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późniejszymi zmianami). Powód był zwolniony od kosztów sądowych w całości, a zatem do rozliczenia pozostawały nieuiszczone koszty sądowe obejmujące opłatę sądową oraz wydatki na opinie biegłego sądowego. Na podstawie art. 83 i art. 113 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jednolity z dnia 27 kwietnia 2010r. Dz. U. Nr 90, poz. 594 z późniejszymi zmianami) Sąd nakazał pobrać od pozwanych - jako strony przegrywającej sprawę - na rzecz Skarbu Państwa kwotę 5.394,30 zł obejmującą: opłatę sądową w kwocie 5.000,00 zł oraz wydatki w kwocie 394,30 zł, zaś od pozwanego A. L. dodatkowo kwotę 4.428,00 zł obejmującą wynagrodzenie kuratora procesowego, który reprezentował pozwanego w niniejszej sprawie. G., dnia 23 lipca 2012r. SSO Katarzyna Banko