Postanowienie I C 17/18 UZASADNIENIE wyroku z dnia 5 lipca 2017 r Powód M. P. w pozwie z dnia 29 grudnia 2017 r.

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 17/18 UZASADNIENIE wyroku z dnia 5 lipca 2017 r Powód M. P. w pozwie z dnia 29 grudnia 2017 r. ( data nadania pozwu na poczcie), skierowanym przeciwko pozwanej Gminie Miejskiej K. wniósł o: - zobowiązanie strony pozwanej do opublikowania na jej koszt przeprosin zamieszczonych na stronie Urzędu Miasta K. (...) w terminie 7 dni od daty uprawomocnienia się orzeczenia przez okres 7 dni w ramce o wielkości ¼ ekranu, czarną czcionką o wielkości standardowej na białym tle o treści: „Gmina Miejska K. przeprasza Pana M. P. za skierowanie przeciwko niemu bezpodstawnego powództwa do Sądu i narażenie go na utratę dobrego imienia. Oświadczenie niniejsze publikowane jest na mocy orzeczenia Sądowego po przegranym procesie”.; - zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powoda odszkodowania w kwocie 234,32 zł, płatnego do rąk powoda w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się orzeczenia wraz z odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, - zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powoda kwoty 4700 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych, płatnej na jego rzecz w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się orzeczenia wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, - zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powoda kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego i kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Na uzasadnienie swojego żądania powód podał, że w dniu 28 marca 2017 r., dowiedział się od swojego pracodawcy o nakazie zapłaty wydanym przeciwko niemu w sprawie I Nc 7709/15/N. Informacja ta trafiła do pracodawcy powoda, bowiem Komornik wszczął wobec powoda postępowanie egzekucyjne, które skierował m.in. do jego wynagrodzenia za pracę. Niezwłocznie po uzyskaniu informacji o toczącym się przeciwko powodowi postępowaniu , powód wniósł sprzeciw od w/w nakazu zapłaty , w następstwie czego Gmina Miejska K. cofnęła powództwo i zrzekła się roszczeń wobec powoda a sąd umorzył postępowanie. Powód podniósł, iż egzekucja komornicza wpłynęła na pogorszenie jego wizerunku w firmie, powód bowiem cieszył się powszechnym zaufaniem u pracodawcy; powód wstydził się że komornik zajmuje jego konto, gdyż dotychczas jawił się jako osoba rzetelna, która reguluje swoje należności. Ponadto wskutek działań Gminy doszło do istotnego pogorszenia sytuacji rodzinnej powoda. Wytaczając powództwo , pozwany nie dopełnił ciążących na nim obowiązków związanych ze sprawdzeniem czy powód rzeczywiście mieszka pod adresem, na który Gmina wysłała pozew. Pozew został wysłany pod adres gdzie mieszka matka powoda. Na skutek tego relacje powoda z matką uległy rozpadowi. Wyjaśnił, ze matka powoda, schorowana i starsza osoba , powodowana lękiem przed działaniami egzekucyjnymi Gminy składała wobec jej pracowników fałszywe oświadczenia i ukrywała przed powodem korespondencję od pozwanego. Powyższe okoliczności doprowadziły do tego, że powód pozostaje z matką w złych relacjach i praktycznie nie ma z nią kontaktu. Według powoda nie bez znaczenia dla skutków opisanych powyżej pozostaje fakt, iż pozwany opierał swoje działania wobec powoda na fałszywych przesłankach, co znalazło potwierdzenie w wyniku sprawy sygn.. akt I C 3499/17/N. Działanie Gminy doprowadziło też do zachwiania stabilizacji finansowej powoda poprzez zajecie przez komornika blisko połowy wynagrodzenia powoda. Reasumując powód podał, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia jego dóbr osobistych takich jak wizerunek, dobre imię, czy prawa do posiadania rodziny. Podniósł, iż pozwana przy odrobinie dobrej woli i staranności mogła w łatwy sposób zweryfikować zasadność swoich działań, zapobiec negatywnym konsekwencjom jakie one wywołały. Zarzucił pozwanej, że jej przedstawiciele odmawiali mu udzielania informacji o zadłużeniu mieszkania położonego na oś Słonecznym 14/85 w K., twierdząc że powód nie jest stroną umowy z Gminą i nie ma prawa do uzyskania takich informacji, co zdaniem powoda jest działaniem niespójnym biorąc pod uwagę późniejsze pozywanie --- STRONA 2 --- powoda o zapłatę należności czynszowych. Powód podał, ze w działaniu tym upatruje celowego i zawinionego działania na szkodę powoda. Pozwana Gmina Miejska K. w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu. Zarzuciła, że powód nie wykazał, aby faktycznie doszło do naruszenia jego dóbr osobistych przez pozwaną. Zdaniem pozwanej, nawet gdyby przyjąć , iż do takiego naruszenia doszło, to powództwo i tak podlega oddaleniu z uwagi na brak bezprawności działania pozwanej, gdyż pozwana występując z pozwem przeciwko powodowi i jego matce o zapłatę należności czynszowych wykonywała swoje prawo do dochodzenia należnych jej świadczeń pieniężnych jako właściciel i wynajmujący lokal. Podniosła, że to powód nie podjął żadnych działań, które pozwoliłby pozwanej posiąść wiadomość, ze nie zamieszkuje już przedmiotowym lokalu. W szczególności powód nie zgłosił w administracji faktu opuszczenia lokalu i nie podał adresu pod który powinna być do niego kierowana korespondencja. Wyjaśniła, że kierując przeciwko powodowi pozew kierowała się faktem, iż pozwany wskazany był w umowie najmu jako osoba uprawniona do zamieszkiwania w lokalu, figurował on również w oświadczeniach o osobach zamieszkujących lokal skierowane do niego wezwania do zapłaty były odbierane przez innych domowników. Gmina zarzuciła, iż to powód w sposób zawiniony wprowadził ją w błąd. Na rozprawie w dniu 21 czerwca 2018 r. zarządzono wyłączenie do odrębnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawę o zapłatę kwoty 234,32 zł. Bezsporne w sprawie jest: Powód w lokalu na oś. Słonecznym 14/85 w K. był zameldowany od dnia 13-06-2001 r do 29-03-2017 r. G. P. jest matką powoda M. P.. Sąd ustalił, następujący stan faktyczny: W 2010 r. przed Sądem Rejonowym dla Krakowa- Nowej Huty w Krakowie do. sygn. akt I C 579/10/N, toczyło się postępowanie z powództwa Gminy Miejskiej K. przeciwko G. P. i M. P. o eksmisję z lokalu mieszkalnego położonego w K. na osiedlu (...). W trakcie tego postępowania, tj. na rozprawie w dniu 12 października 2010 r., przesłuchiwany w charakterze strony pozwanej M. P. zeznał min., iż gospodarstwo domowe prowadzi wspólnie z matką oraz że nie ma on możliwości zamieszkania w innym lokalu niż obecnie zajmowane a także, że nie stać go na wynajęcie innego mieszkania. Wyrokiem z dnia 12 października 2010 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa Nowej Huty nakazał pozwanym G. P. i M. P., aby opuścili i opróżnili z rzeczy przedmiotowy lokal i wydali go stronie powodowej – Gminie Miejskiej K.. Jednocześnie Sąd orzekł, że pozwanym przysługuje prawo do lokalu socjalnego od Gminy Miejskiej K. i wstrzymał wykonanie wyroku do czasu złożenia przez Gminę oferty zawarcia umowy najmu takiego lokalu. Dowód: w aktach Sądu Rejonowego dla Krakowa Nowej Huty w Krakowie sygn. I C 579/10/N: pozew, k. 2-3; protokół z dnia 12.10.2010 r., k. 40-41; wyrok z dnia 12.10.2010r, k. 42 Następnie w dniu 10 listopada 2015 r. Gmina Miejska K. złożyła do Sądu Rejonowego dla Krakowa – Nowej Huty w Krakowie pozew przeciwko pozwanym G. P. i M. P. o zapłatę solidarnie kwoty 37.724,50 zł wraz z odsetkami, tytułem bezumownego korzystania przez pozwanych z lokalu mieszkalnego położonego w K. na oś. Słonecznym 14/85 - za okres od kwietnia 2010 r. do lipca 2015. Przed skierowaniem pozwu do sądu, Gmina Miejska K. wysyłała do pozwanych, w tym do M. P., przedsądowe wezwania do zapłaty w/w długu. Wezwania te kierowane były na adres K., oś. Słoneczne 14/85 i były odbierane przez matkę M. G. P.. W sprawie tej w dniu 26 listopada 2015 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa – Nowej Huty w Krakowie wydał nakaz zapłaty w postepowaniu upominawczym, w którym uwzględnił w całości zgłoszone roszczenie Gminy Miejskiej K.. Skierowane do pozwanych odpisy nakazu z pouczeniem o prawie do złożenia sprzeciwów wróciły do sądu z adnotacją poczty awizowano powtórnie, zwrot, nie podjęto w terminie. W/w nakaz zapłaty uprawomocnił się w dniu 1 marca 2016 r., a na wniosek wierzyciela Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla Krakowa - Nowej Huty w Krakowie M. B. wszczął egzekucję przeciwko M. P. z wynagrodzenia za pracę. W dniu 3 kwietnia 2017 r. M. P. złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu od nakazu zapłaty, podając, iż dopiero --- STRONA 3 --- w dniu 28 marca 2017 r. dowiedział się o wszczętej przeciwko niemu egzekucji, na skutek zajęcia mu wynagrodzenia za pracę. Dodatkowo wskazał, że przed 2010 nie mieszkał w przedmiotowym lokalu oraz że w lokalu tym zamieszkiwała wyłącznie jego matka G. P.. Na rozprawie w dniu 12 września 2017 r. Gmina Miejska K. cofnęła pozew ze zrzeczeniem się roszczenia w stosunku do M. P. i wniosła o nieobciążanie jej kosztami postępowania. Stanowisko Gminy podyktowane było zeznaniami M. P., który zeznał, że na oś Słonecznym 14/85 w K. mieszkał do 2004 r. W 2004 r. wyprowadził się na ul. (...), gdzie wynajmował lokal z partnerką. Potem na krótko wrócił na oś. Słoneczne, aby zaopiekować się chorą matką. Następnie wyprowadził się na oś Albertyńskie 37, a następnie na ul. (...) . Od 2010 r. do 2016 r. mieszkał na ul. (...) a z oś Słonecznego 14/85 wymeldował się w trakcie postepowania o zapłatę. Postanowieniem z dnia 12 września 2017 r. ds. I C 3499/17/N, Sąd Rejonowy dla Krakowa Nowej Huty w Krakowie umorzył przedmiotowe postępowanie i postanowił nie obciążać strony powodowej – Gminy kosztami postępowania. W uzasadnieniu, powołując się na art. 102 kpc, Sąd wskazał, iż biorąc pod uwagę okoliczności sprawy należało uznać za usprawiedliwione przekonanie strony powodowej o celowości wytoczenia powództwa, nadto okoliczność ta była zawiniona przez pozwanego, gdyż pozwany fałszywie zeznając na potrzeby postępowania egzekucyjnego wprowadził stronę powodową w błąd, oświadczając, że w październiku 2010 r. nadal zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu, podczas gdy jak ustalono nie przebywał tam od 6 lat. Nadto, Sąd wskazał, że pozwany nie dochowując obowiązku meldunkowego, pomimo opuszczenia danego lokalu, nie wymeldował się spod tego adresu a w okresie objętym pozwem był zameldowany na pobyt stały na oś Słonecznym 14/85 w K.. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że to pozwany szeregiem swoich czynności wywołał u strony powodowej błędne przekonanie o tym, że nadal zamieszkuje przedmiotowy lokal, co stanowiło szczególnie uzasadniony wypadek, usprawiedliwiający nieobciążanie strony powodowej kosztami postępowania. Zażalenie na powyższe postanowienie w zakresie kosztów wniósł M. P.. Sąd Okręgowy w Krakowie postanowieniem z dnia 5 grudnia 2017 r. oddalił przedmiotowe zażalenie, jako niezasadne, podzielając w całości pogląd Sadu I instancji, że skierowanie przeciwko pozwanemu przez stronę powodową roszczenia nie było nie zasadne. Postanowieniem z dnia 13 maja 2017 r., na wniosek Gminy Miejskiej K., postępowanie egzekucyjne wobec M. P. zostało zawieszone, a następnie w dniu 27 września 2017 r. umorzone. Dowód: w aktach SR dla Krakowa Nowej Huty w Krakowie sygn. I C 3499/17/N: pozew, k. 1-4; przedsądowe wezwanie do zapłaty dla M. P. i G. P., wraz z dowodem doręczenia, k. 10-11; dowody doręczenia, k. 15-20; rozprawa z dnia 6.07.2017 r., k. 110-111; postanowienie z dnia 12.09.2017 r. o umorzeniu postępowania, k. 48-50-52; postanowienie SO w Krakowie z dnia 5,12.2017 r., k. 71-75; wniosek o wszczęcie egzekucji z dnia 10.10.2016 r., k. 57-58; postanowienie Komornika Sądowego z dnia 13.05.2017 r., 27.09.2017 r., k. 59-60 G. P. nie informowała syna o realnym zadłużeniu ciążącym na w/w lokalu, które powstało z jej winy przez brak jej opłat. Nie informowała też (...) o całkowitym wyprowadzeniu się syna w 2010 r. powodując naliczenia opłat za użytkowanie lokalu względem niego. Ponadto w okresie od 2010 do 2017 nie informowała syna o korespondencji, która przychodziła do niego od Gminy na adres oś. Słoneczne 14/85 w K.. Ukrywała przed nim wszystkie listy z urzędów, sądów i innych instytucji i nigdy mu nie przekazałam tej korespondencji. Działanie G. P. podyktowane było strachem przed utratą mieszkania i kłopotami finansowymi; nie chciała, aby syn dowiedział się , że wciągnęła go w swoje długi. Dowód: oświadczenie G. P. z dnia 30.03.2017 r., k. 47 Także pismami z dnia 8 grudnia 2016 r i 10 stycznia 2017 r. i. Gmina Miejska K. wzywała M. P. do zapłaty zaległości tytułem korzystania z przedmiotowego lokalu. Wezwania te także kierowane były na adres oś. Słoneczne 14/85 i także odbierała je wyłącznie G. P.. Dowód: wezwania do zapłaty wraz z dowodem doręczenia, k. 50-53; W dniu 27 października 2009 r. G. P. złożyła przed Gminą Miejską K. oświadczenie, że w lokalu mieszkalnym oś. Słoneczne 14/85 zamieszkują M. P. - syn oraz G. P. - najemca. Dowód: oświadczenie G. P. z dnia 27.10.2009 r., k. 56 --- STRONA 4 --- Informację o zadłużeniu wobec Gminy Miejskiej K., M. P. powziął wraz z zajęciem mu wynagrodzenia przez Komornika. Bardzo się tym faktem zdenerwował. O zadłużeniu lokalu i spowodowanie całej sytuacji obwiniał głównie swoją matkę. Był zdenerwowany także na Gminę, że ta go bezpodstawnie pozwała, bowiem w przedmiotowym lokalu nie mieszkał już od 2004 r. Cała w/w sprawa sprawiła że M. P. zdystansował się do matki , nie jest już dla niego osobą wiarygodną. Zerwał z nią kontakt, choć odwiedza ją czasami i pomaga w życiu codziennym; wcześniej jego kontakty z matką były poprawne - odwiedzał ją i pomagał finansowo. Obecnie nie rozmawia z matką o swoich sprawach i życiu. Sprawa z pozwem o zapłatę i zablokowaniem wynagrodzenia naraziła go na stres. Przed sprawą z Gminą powód pytał matki czy ma jakieś zadłużenia ale ona mówiła mu że ma ale że je spłaca. Dowód : zeznania świadka M. C., k. 71-72; przesłuchanie powoda, k. 72-73 Poza okolicznościami, które nie zostały przez strony zakwestionowane (art. 229 k.p.c.) lub też taką ocenę uzasadniał przebieg całego postępowania (art. 230 k.p.c.), istotne dla sprawy fakty Sąd ustalił w oparciu o przedstawione powyżej dokumenty urzędowe i prywatne, których autentyczność nie budziła wątpliwości, podobnie jak treść, rozpatrywana w kontekście całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności. Stan faktyczny ustalono też w oparciu o zeznania świadka M. C. oraz powoda M. P. - przesłuchanych w szczególności na okoliczność tego, czy na skutek procesu o zapłatę wytoczonego przez Gminę Miejską K., doszło do naruszeń dóbr osobistych powoda w postaci pogorszenia się stosunków rodzinnych z jego matką G. P.. Zeznania tych osób Sąd uznał w większości za wiarygodne, choć wyrażały one subiektywne oceny, które podlegały weryfikacji Sądu na gruncie przepisów o ochronie dóbr osobistych. Dlatego Sąd nie dał wiary zeznaniom pozwanego w tej części, w której twierdzi, że nie mógł skoncentrować się na wykonywanej pracy informatyka gdyż musiał zaangażować się w wyjaśnianie sprawy z roszczeniem Gminy. Z tego powodu został odsunięty od nowych projektów w pracy, co wpłynęło na jego awans zawodowy. Swoich zeznań powód nie poparł żadnymi obiektywnymi dowodami i to mimo, że strona pozwana zwracała uwagę powoda na konieczność przesłuchania na tą okoliczność pracodawcy powoda. Jednak ta okoliczność dla rozstrzygnięcia i tak nie miała żadnego znaczenia. Sąd zważył, co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Powód M. P. – w pozwie skierowanym przeciwko Gminie Miejskiej K. – domagał się ochrony swoich dóbr osobistych w postaci wizerunku, dobrego imienia, dobrych relacji w rodzinie. Jako podstawę faktyczną roszczenia powód wskazał okoliczność, iż pozwana wytoczyła przeciwko niemu powództwo o zapłatę tytułem bezumownego korzystania z lokalu mieszkalnego na oś. Słonecznym 14/85, w sytuacji gdy powód w spornym okresie nie zamieszkiwał już w tym lokalu. Ponadto na skutek egzekucji skierowanej przez Gminę i zajęcia komorniczego wynagrodzenia za pracę, powód utracił zaufanie u pracodawcy. W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości argumentując, iż nie dopuściła się wobec powoda naruszeń dóbr osobistych, że jej działanie nie było bezprawne oraz że winę za całą sytuację ponosi sam powód, który wprowadził pozwaną w błąd. Przechodząc zatem do merytorycznej analizy żądań pozwu w niniejszej sprawie, poczynić na początek należy uwagi natury bardziej ogólnej odnoszące się do problematyki ochrony dóbr osobistych. Otóż, w myśl art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Katalog dóbr osobistych zawarty w wyżej cytowanym przepisie nie jest katalogiem zamkniętym, zawarte w nim wyliczenie dóbr osobistych nie jest wyczerpujące. Przepis art. 24 § 1 k.c. stanowi, że ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie cywilnym (art. 448 k.c.) może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego. --- STRONA 5 --- Powołane przepisy zawierają regulację dotyczącą ochrony dóbr osobistych jednostki jedynie przykładowo wymienionych w art. 23 k.c. Zakładają one bezprawność działania, która jest wystarczającą przesłanką do skutecznego domagania się ochrony prawnej wskazanej w art. 24 k.c. Zagrożenie zaś lub naruszenie dobra osobistego zostanie uznane za bezprawne, jeżeli jest ono sprzeczne z szeroko rozumianym porządkiem prawnym. Ponadto naruszenie to musi być obiektywne tzn. w ocenie społeczeństwa musi wywoływać negatywne odczucia (por. wyrok SN z dnia 26 października 2001 r., V CKN 195/01 ). W orzecznictwie sądowym i doktrynie podkreśla się, że rozpoznając sprawę w przedmiocie ochrony dóbr osobistych sąd powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy doszło do naruszenia dobra osobistego, a dopiero w przypadku pozytywnej odpowiedzi ustalić, czy działanie pozwanego było bezprawne (por. wyrok SN z 17 czerwca 2004 r., V CSK 609/03, LEX nr 109404). Przepis art. 24 § 1 k.c. rozkłada ciężar dowodu w ten sposób, że na powoda nakłada obowiązek udowodnienia, że pozwany naruszył jego dobra osobiste. Przepis formułuje również domniemanie bezprawności naruszenia dóbr osobistych. Na pozwanym zatem ciąży obowiązek udowodnienia, że jego działanie naruszające dobra osobiste powoda nie było bezprawne. Kwestia zagrożenia lub naruszenia dóbr osobistych winna być ujmowana w płaszczyźnie faktycznej i prowadzić do ustalenia, czy dane zachowanie, biorąc pod uwagę przeciętne reakcje ludzkie, mogło obiektywnie stać się podstawą do negatywnych odczuć po stronie pokrzywdzonego. Abstrahuje się tym samym od subiektywnych odczuć osób nadwrażliwych oraz takich, które z różnych względów nie mają zdolności do reagowania emocjonalnego na określone zachowania innych podmiotów (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 19 października 2005 r., I ACa 353/05, LEX nr 175202; por. wyrok SN z dn. 26 października 2001 r., V CKN 195/01, LEX nr 53107). Brak bezprawności wynikać może przede wszystkim ze zgody podmiotu prawa osobistego, z działania w ramach porządku prawnego, ze szczególnych przepisów prawnych, z wykonywania prawa podmiotowego, z konieczności ochrony innego wyżej postawionego dobra oraz ogólnej klauzuli zasad współżycia społecznego (por. orz. SN z dnia 19 października 1989 r., II CR 419/89, OSP 199, z. 11 – 12, poz. 377, LEX nr 8996). Koniecznym elementem wyłączenia bezprawności działania naruszającego dobro osobiste jest również prawdziwość twierdzeń co do faktów (por. wyrok SN z 19 stycznia 2000 r., II CKN 670/98, LEX nr 51058). Przenosząc powyższe rozważania prawne na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że powód w toku postępowania – pomimo ciążącego na nim obowiązku procesowego wynikającego z art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. - nie wykazał, iż doszło do jakiegokolwiek naruszenia jego dóbr osobistych ze strony Gminy Miejskiej K.. Występując z pozwem przeciwko powodowi oraz jego matce G. P. o zapłatę należności czynszowych za lokal mieszkalny położony w K. na oś. Słonecznym 14/85, strona pozwana wykonywała swoje prawo do dochodzenia należnych jej świadczeń jako właściciel i wynajmujący lokal. Jak słusznie wskazała strona pozwana, to powód osobiście ponosi odpowiedzialność za zaistnienie w/w sytuacji, w której upatruje naruszenia jego dób osobistych. Po pierwsze w okresie objętym pozwem o zapłatę, w dalszym ciągu widniał jako osoba zameldowana w przedmiotowym lokalu na pobyt stały. Fakt , iż nie dopełnił obowiązku meldunkowego opuszczając w/w lokal nie może obciążać w żadnym wypadku pozwanej Gminy, która nawet przy zachowaniu należytej staranności nie miała podstaw do uznania, że pozwany nie zamieszkiwał pod wskazanym adresem w okresie objętym żądaniem pozwu. Ponadto powód w postępowaniu o eksmisję z przedmiotowego lokalu, toczącym się w 2010 r. z powództwa pozwanej Gminy, sam oświadczył, że w październiku 2010 r. nadal zamieszkiwał ów lokal, co jak się zostało wykazane w sprawie o zapłatę ale i również w niniejszym postępowaniu, nie było oświadczeniem prawdziwym. Co więcej , matka powoda w oświadczeniu z dnia 27 października 2009 r. podała, że w/w lokalu obok niej zamieszkuje jej syn – M. P.. Kierując przeciwko powodowi pozew pozwana Gmina kierowała się zatem oświadczeniami samego powoda jak i oświadczeniami jego matki oraz tym, że kierowane do niego wezwania do zapłaty na adres oś Słoneczne 14/85 były odbierane przez innych domowników, którzy nie kwestionowali w ten sposób faktu nie zamieszkiwania przez powoda w tym lokalu. Powód podnosi, że nie był najemcą przedmiotowego lokalu i nie miał obowiązku informowania Gminy o swojej wyprowadzce. Powód zapomina jednak o treści art. 688 1 kc, art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21-06-2001 r „o ochronie lokatorów…” (Dz.U. z 2018 r poz. 1234 tj) oraz art. 224 § 2 kc w zw. z art. 230 kc. Powód wymeldował się z przedmiotowego lokalu dopiero w dniu 29 marca 2017 r. Rzeczywiście obowiązek meldunkowy nie jest już obwarowany sankcjami karnymi, ale nie zmienia to faktu, że obowiązek ustawowy w tym zakresie istnieje. Miejsce zameldowania w powiązaniu z pozostałymi ww. okolicznościami czyniły dla osób postronnych (Gminy) uzasadnione domniemanie, że powód nadal zamieszkuje z matką. --- STRONA 6 --- W związku z powyższym wystąpienie przez Gminę Miejską K. z pozwem o zapłatę także przeciwko powodowi M. P. było w świetle ustalonych okoliczności w pełni uzasadnione i zgodne z przepisami prawa. W odniesieniu do dóbr osobistych powoda jakim jest rodzina i prawo do jej posiadania polegające na złych relacjach z matką i brakiem z nią kontaktu stwierdzić należy, iż może istotnie taka sytuacja ma miejsce w ich wzajemnych stosunkach, jednak nie z przyczyn leżących po stronie pozwanej Gminy. W ocenie Sądu logiczną przyczyną tego konfliktu było postępowanie matki powoda polegające na odbieraniu korespondencji do syna i jej ukrywaniu przed nim, a także nie informowaniu powoda o stanie zadłużenia lokalu, czy tez podawaniu w oświadczeniu przed Gminą, wbrew faktom, że powód jest osobą, która zamieszkuje przedmiotowy lokal. Nie można także przyjąć, iż w skutek działań pozwanej doszło do naruszenia w sposób obiektywny wizerunku czy dobrego imienia powoda. Pracodawca powoda nie był bowiem upoważniony do żądania od powoda wyjaśnień dotyczących zajęcia wynagrodzenia, a powód nie był zobowiązany do ich udzielania, gdyż sytuacja finansowa pracownika należy do jego sfery prywatnej. Zresztą, jak sam wskazał powód w swoich zeznaniach, przyczyną jego odsunięcia od nowych projektów w pracy, nie był brak zaufania do powoda ze strony jego pracodawcy , a to że musiał on zaangażować się w wyjaśnienie sprawy z powództwa Gminy, za co, jak już wyżej wskazano Gmina odpowiedzialności nie ponosi. Drugim obok G. P. sprawcą perturbacji w życiu powoda polegającymi na wszczęciu postępowania egzekucyjnego jest sam powód, który wprowadził w błąd Sąd Rejonowy, ale i stronę pozwaną co do swojego rzeczywistego miejsca zamieszkania. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Sąd – uznając roszczenie powoda za niezasadne - wniesione powództwo oddalił, o czym orzeczono w punkcie I. sentencji wyroku. O kosztach procesu Sąd orzekł w oparciu o art. 98 § 1 i 3 k.p.c., uwzględniając zasadę odpowiedzialności stron za wynik procesu. Na koszty te w wysokości 1620 zł ( 900 zł plus 720 zł) złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika strony pozwanej (§ 2 pkt 3 oraz § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych - Dz. U z2018 r. poz. 265 t.j.)