Postanowienie I C 1684/12 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 lipca 2013r. Sąd Okręgowy w Gdańsku I Wydział

--- STRONA 1 --- | . Sygn. akt I C 1684/12 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 lipca 2013r. Sąd Okręgowy w Gdańsku I Wydział Cywilny w składzie 4 Przewodniczący: SR del Agnieszka Witczak - Słoczyńska Protokolant: st. sekr. sąd. Monika Stan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2013r.. Ge sprawy z powództwa 8. W. przeciwko Skarbowi Państwa - Sądowi Apelacyjnemu w Gdańsku o zapłatę I. Zasądza od pozwanego Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w Gdańsku na rzecz powoda S. W. kwotę 8.487,- (osiem tysięcy czterysta osiemdziesiąt siedem) złotych wraz z ustawowymi odsetkami od kwot: - 8.100 zł od dnia 24 maja 2012r. do dnia zapłaty; - 387 zł od dnia 28 sierpnia 2012r. do dnia zapłaty; II. Zasądza od pozwanego Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w Gdańsku na rzecz powoda S. W. kwotę 1.642,- Geden tysiąc sześćset czterdzieści dwa) złote tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt IC 1684/12 = UZASADNIENIE S. W. wniósł przeciwko Skarbowi Państwa - Sądowi Apelacyjnemu w Gdańsku powództwo o zapłatę kwoty 8.487 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od kwoty 8.100 złod dnia 24 maja 2012 roku do dnia zapłaty oraz od kwoty 387 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. 'W uzasadnieniu powód wskazał, że został ustanowiony pełnomocnikiem z urzędu J. J. w postępowaniu toczącym się przed Sądem Apelacyjnym w Gdańsku pod sygnaturą akt III APa 12/10. Po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym w sprawie powód sporządził dwie opinie prawne: o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz o braku podstaw do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Powód złożył też do akt sprawy wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej i oświadczenie, że nie zostały one w całości zapłacone. Postanowieniem z dnia 31 marca 2011 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku przyznał powodowi wynagrodzenie w kwocie po 600 zł + VAT za sporządzenie każdej z opinii. Powód zaskarżył ww. postanowienie wnosząc o jego zmianę i przyznanie mu wynagrodzenia w wysokości odpowiadającej stawkom minimalnym określonym w przepisach regulujących opłaty za czynności radców prawnych. Postanowieniem z 12 maja 2011 roku zażalenie zostało odrzucone. W ocenie powoda postanowienie z dnia 31 marca 2011 roku zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Regulując wysokość stawek wynagrodzenia należnego radcom prawnym z --- STRONA 2 --- * * | tytułu świadczenia pomocy prawnej ustawodawca wprowadził zasadę przyznawania tych kosztów zawsze w kwocie ad nie niższej niż określone stawki minimalne umożliwiając jednocześnie sądowi przyznanie wynagrodzenia w kwocie _ wyższej. Wartość przedmiotu sporu przekraczała 200.000 zł, zatem stawka minimalna wynosiła 7.200 zł, powód podał jednak, że przedmiotem sprawy było żądanie zapłaty odszkodowania innego niż odszkodowanie za wypadek przy pracy, zatem podstawa wynagrodzenia pełnomocnika winna zostać obliczona od wysokości 75% wynagrodzenia określonego w $ 6 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. "Tym samym podstawą obliczenia wynagrodzenia w ocenie powoda powinna być kwota 5.400 zł. Powód podniósł, że nie prowadził sprawy przed sądem II instancji oraz przed sądem od którego prawomocnego orzeczenia wniesiono skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem, dlatego też wysokość wynagrodzenia za sporządzenie każdej opinii powinna wynosić 75% stawki obliczonej na podstawie $ 6 pkt 7 w zw. z $ 11 ust. 2 rozporządzenia, tj. kwotę 4.050 zł + VAT. Powód wskazał, że kwota przyznana mu postanowieniem z dnia 31 marca 2011 roku w sposób rażący narusza dyspozycje ww. przepisów, a pozwany orzeczeniem tym wyrządził powodowi szkodę. Powód powołując się na art. 4241bk.p.c. podniósł, że od orzeczenia z dnia 31 marca 2011 roku nie przysługuje skarga, zatem może się on domagać odszkodowania bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności tego orzeczenia z prawem. J ednocześnie powód wskazał, 4) że w wezwaniu do zapłaty z dnia 15 maja 2012 roku błędnie wskazał wysokość żądanej kwoty odszkodowania, dlatego też żąda odsetek za opóźnienie jak w treści pozwu. (vide: pozew z 28 sierpnia 2012 rokuk. 2-7) | Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 20 września 2012 roku Sąd Okręgowy w Gdańsku orzekł zgodnie z żądaniem powoda. (vide: nakaz zapłaty z dnia 20 września 2012 roku k. 50) i W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany Skarb Państwa - Sąd Apelacyjny w Gdańsku wniósł o oddalenie powództwa w całości. W uzasadnieniu wskazał, że powód przed wniesieniem powództwa nie wykorzystał wszystkich przysługujących mu środków prawnych, o których mowa w art. 4241b k.p.c. Podniósł, że powód - w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2012 roku SK 20/11 - mógł bowiem skorzystać z trybu przewidzianego w art. 4161 k.p.c. W ww. wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził niekonstytucyjność art. 3941 $ 1 pkt 2 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym do dnia 2 maja 2012 roku w zakresie, w jakim nie przewidywał zażalenia na postanowienie sądu drugiej instancji oddalające wniosek pełnomocnika ustanowionego z urzędu o przyznanie od Skarbu Państwa <w kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w postępowaniu przed sądem drugiej instancji. Pozwany wskazał, że zaniechanie powoda powoduje, że traci on prawo domagania się odszkodowania za szkodę wywołaną orzeczeniem. Pozwany podniósł ponadto, że postanowienie z 31 marca 2011 roku nie jest niezgodne z prawem. Pozwany stwierdził, że nie można utożsamiać niezgodności orzeczenia z prawem z pojęciem szeroko rozumianej bezprawności występującej na gruncie odpowiedzialności cywilnej. Niezgodność z prawem powodująca powstanie odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa musi mieć charakter kwalifikowany, elementarny i oczywisty; tylko w takim przypadku orzeczeniu sądu można przypisać cechy bezprawności. Prawem, z którym orzeczenie jest niezgodne, mogą być jedynie przepisy zawarte w aktach prawnych należących do katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Ponadto tylko oczywisty błąd sądu spowodowany rażącym naruszeniem zasad wykładni lub stosowania prawa mogą być uznane za niezgodność, z prawem. Natomiast stanowisko sądu przychylające się do jednej z rozbieżnych koncepcji prezentowanych w orzecznictwie jak również wybór jednej z możliwych interpretacji przepisów prawa, choćby okazała się ona nieprawidłowa, nie może być uznane za błąd oczywisty lub rażący, a tym samym nie oznacza niezgodności z, prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c. W ocenie pozwanego w niniejszej sprawie wobec treści uchwały Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2012 roku III CZP 2/12 nie może być mowy o orzeczeniu sprzecznym z niepodlegającymi różnej wykładni przepisami i ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć. Ponadto zgodnie z ww. uchwałą nie są wykluczone przypadki, kiedy zasada, że wysokość wynagrodzenia --- STRONA 3 --- a | EA za pomoc prawną udzieloną z urzędu nie może być niższa od wysokości stawek minimalnych przewidzianych we właściwym rozporządzeniu nie ma zastosowania. W tym kontekście pozwany wskazał, że powód jako pełnomocnik ustanowiony z urzędu przekroczył dwutygodniowy termin na sporządzenie opinii przewidziany w art. 118 8 5k.p.c. Pozwany zakwestionował też wysokość żądania. (vide; sprzeciw od nakazu zapłaty z 9 listopada 2012 roku k. 64-70) Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Postanowieniem z dnia 31 grudnia 2010 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w sprawie z powództwa J. J. przeciwko (...) Sp. z. o.o. z siedzibą w G. o sygn. akt III APa 12/10 ustanowił dla powoda J. J. w postępowaniu kasacyjnym oraz w postępowaniu ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia radcę prawnego z. urzędu, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych w G.. (dowód: akta sprawy XV P 66/08 Sądu Okręgowego.w Gdańsku: postanowienie z dnia 31 grudnia 2010 roku k. 438) Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła pełnomocnikiem z. urzędu dla J. J. radcę prawnego S. W... S. W. otrzymał < zawiadomienie o ustanowieniu go pełnomocnikiem J. J. w dniu 13 stycznia 2011 roku. (dowód: akta sprawy XV P 66/08 Sądu Okręgowego w Gdańsku: pismo z dnia 5 stycznia 2011 roku k. 444, zwrotne potwierdzenie odbioru k. 454) 'W dniu 13 stycznia 2011 roku S. W. stawił się w sekretariacie III Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Apelacyjnego w Gdańsku w celu zapoznania się z aktami sprawy. Poinformowano go jednak, że akta są obecnie wypożyczone do innego wydziału. W dniu 14 stycznia 2011 roku S. W. ponownie stawił się w sekretariacie III Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Apelacyjnego w Gdańsku, gdzie zapoznał się z aktami, sprawy i złożył wniosek o wyrażenie zgody na sporządzenie fotokopii wybranych kart. (dowód: akta sprawy XV P 66/08 Sądu Okręgowego w Gdańsku: wniosek z 14 stycznia 2011 roku k. 452a, zeznania powoda J. W. k.146-148) 'W dniu 12 lutego 2011 roku powód w sprawie III APa 12/10 sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W opinii tej w sposób szczegółowy opisał przedmiot sprawy, przeprowadził rozważania w zakresie s zasadności wniesienia skargi kasacyjnej i wskazał, że skarga kasacyjna z racji braku przesłanek wymienionych w art. 3989 $ 1 k.p.c. nie zostałaby przyjęta do rozpatrzenia, z kolei oparta na zarzutach dotyczących oceny materiału dowodowego i faktów nie zostałaby zgodnie z art. 3982 8 3 k.p.c. uwzględniona. Ponadto w jego ocenie brak było w toku postępowania przed sądem II instancji naruszeń przepisów procedury cywilnej mogących stanowić podstawę do skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej, a sprawa została rozstrzygnięta na niekorzyść powoda w oparciu o kwestie proceduralne oraz analizę i ocenę materiału dowodowego, nie występowały natomiast w sprawie w rzeczywistości zagadnienia odnoszące się do prawa materialnego. 'W opinii powód zawarł ponadto wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, powiększonych o VAT w obowiązującej stawce. Jednocześnie załączył zestawienie podjętych czynności i poniesionych kosztów w sprawie. Oświadczył też, że koszty zastępstwa procesowego W sprawie nie zostały uiszczone w całości ani w części. . (dowód: opinia z dnia 12 lutego 2011 roku k. 11-25) --- STRONA 4 --- e W dniu 13 lutego 2011 roku powód w sprawie III APa 12/10 sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Również w tej opinii powód w sposób szczegółowy opisał przedmiot sprawy i przeprowadził rozważania w zakresie zasadności wniesienia skargi kasacyjnej. "We wnioskach końcowych wskazał, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia z punktu widzenia przesłanek formalnych mogłaby być przyjęta do rozpatrzenia. Skarga oparta na zarzutach dotyczących materiału dowodowego i ustalenia faktów nie zostałaby zgodnie z art. 4244 zd. 2 k.p.c. rozpatrzona na korzyść powoda. Powód stwierdził, że ocena akt sprawy pozwala postawić wniosek, że brak jest w toku postępowania pized Sądem II instancji naruszeń przepisów procedury cywilnej mogących stanowić podstawę do skutecznego wniesienia skargi, a w sprawie nie występowały zagadnienia odnoszące się do prawa materialnego. (dowód: opinia z dnia 13 lutego 2011 roku k. 26-38) Postanowieniem z dnia 31 marca 2011 roku w sprawie o sygn. III APa 12/10 Sąd Apelacyjny w Gdańsku postanowił: 1. przyznać pełnomocnikowi z urzędu - radcy prawnemu S. W. kwotę 600 zł wraz z należnym podatkiem VAT oraz 86,92 zł za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, które wypłacić ze Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w Gdańsku, > 2. przyznać pełnomocnikowi z urzędu - radcy prawnemu S. W. kwotę 600 zł wraz z należnym podatkiem VAT oraz 86,92 zł za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, które wypłacić ze Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w Gdańsku. (dowód: akta sprawy XV P 66/08 Sądu Okręgowego w Gdańsku: postanowienie z dnia 31 marca 2011 roku k. 473) S. W. wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 31 marca 2011 roku. Postanowieniem z dnia 12 maja 2011 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie S. W.. i (dowody: akta sprawy XV P 66/08 Sądu Okręgowego w Gdańsku: zażalenie z dnia 9 kwietnia 2011 roku k. 481-484, postanowienie z dnia 12 maja 2011 roku k. 491) S. W. w piśmie z dnia 19 maja 2011 roku wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 12 maja 2011 roku. Zażalenie to zostało odrzucone przez Sąd Apelacyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 25 maja 2011 roku. (dowody: akta sprawy XV P 66/08 Sądu Okręgowego w Gdańsku: zażalenie z dnia 19 maja 2011 roku k. 496-497, PB postanowienie z dnia 25 maja 2011 roku k. 499) Postanowieniem z dnia 18 marca 2013 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku odrzucił skargę S. W. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku III Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 12 maja 2011r., sygn.. akt III APa 12/10. (dowód: postanowienie z dnia 18 marca 2013 roku k. 124-129) 'W piśmie z dnia 15 maja 2012 roku S. W. wezwał Prezesa Sądu Apelacyjnego w Gdańsku do zapłaty kwoty 8.100 zł oraz należnego podatku VAT w terminie do dnia 23 maja 2012 roku. (dowód: wezwanie do zapłaty k. 46-47) + W piśmie z dnia 30 maja 2012 roku Prezes Sądu Apelacyjnego w Gdańsku odmówił zapłaty kwoty żądanej przez powoda. , (dowód: pismo z dnia 30 maja 2012 roku k. 48) |" Sąd zważył, co następuje: --- STRONA 5 --- B = Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci dokumentów i zeznań powoda. Powód w niniejszej sprawie domagał się odszkodowania za szkodę powstałą w wyniku wydania przez Sąd Apelacyjny w Gdańsku postanowienia z dnia 31 marca 2011 roku. Ogólna'zasada odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkodę w związku z wydaniem prawomocnego orzeczenia została przewidziana w art. 4171 $ 2 zd. 1 k.p.c., który stanowi, że jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. "Takim przepisem odrębnym, który wyłącza konieczność uzyskania tzw. prejudykatu, jest art. 4241b k.p.c, Zgodnie z tym przepisem w wypadku prawomocnych orzeczeń, od których skarga nie przysługuje, odszkodowania z tytułu szkody wyrządzonej przez wydanie prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem można domagać się bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem w postępowaniu ze skargi, chyba że strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych. e 'W niniejszej sprawie nie ulegało wątpliwości, że od postanowienia z dnia'31 marca 2011 roku nie przysługiwała skarga o stwierdzenie jego niezgodności z prawem. Spór dotyczył natomiast kwestii, czy powód wykorzystał przysługujące mu środki prawne. Pozwany wskazywał bowiem, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 30 października 2012 roku sygn. akt SK 20/11 stwierdził, że art. 3941 $ 1 pkt 2 k.p.e. w brzmieniu obowiązującym do 2 maja 2012 roku, w zakresie, w jakim nie przewidywał zażalenia na postanowienie sądu drugiej instancji oddalające wniosek pełnomocnika ustanowionego z urzędu o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w postępowaniu przed sądem drugiej instancji, jest niezgodny z Konstytucją. Powód co prawda wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 31 marca 2011 roku, które zostało odrzucone, ale po opublikowaniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego mógł skorzystać z trybu przewidzianego w art. 4161 k.p.c. 'W ocenie Sądu twierdzenia pozwanego są niezasadne. W pierwszej kolejności należy wskazać, że powództwo w niniejszej sprawie zostało wniesione w dniu 28 sierpnia 2012 roku, a więc przed wydaniem przez Trybunał Konstytucyjny wyroku w sprawie SK 20/11. W dacie wniesienia powództwa powód wyczerpał więc przysługujące mu środki prawne w celu podważenia postanowienia z dnia 31 marca 2011 roku: złożył zażalenie na ww. postanowienie, a po jego odrzuceniu postanowieniem z dnia 12 maja 2011 roku wniósł również zażalenie na to postanowienie, które również podlegało odrzuceniu. 2 Ponadto należy wskazać, że po wydaniu przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 30 października 2012 roku powód wniósł również skargę o wznowienie postępowania w sprawie III APa 12/10 powołującsię na treść tego wyroku. Sąd Apelacyjny w Gdańsku odrzucił jednak skargę powoda wskazując, że jest ona niedopuszczalna, a orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2012 roku ze względu na swój charakter nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania sądowego. Jest bowiem tzw. wyrokiem prawotwórczym, w którym Trybunał Konstytucyjny kwestionuje brak określonej regulacji prawnej; nie stwierdza zatem niezgodności z Konstytucją art. 3941 $ 1 pkt 2 k.p.c. Dalej Sąd Apelacyjny powołał się na uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2009r. III PZP 2/09 (OSNC 2010, nr 7-8, poz. 97), której została nadana moc zasady prawnej. W przedmiotowej uchwale SN przyjął, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, stwierdzające w sentencji niezgodność z Konstytucją określonej wykładni aktu normatywnego, które nie powoduje utraty mocy obowiązującej przepisu, nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania przewidzianej w art. 401 k.p.c. W konsekwencji Sąd Apelacyjny podkreślił, że uchwała ta odnosząca się do tzw. wyroków interpretacyjnych, powinna być odniesiona również do tzw. wyroków prawotwórczych, a więc stwierdzających niezgodność z Konstytucją tzw. pominięć ustawodawczych. Takie bowiem wyroki nie powodują utraty mocy obowiązującej zakwestionowanych przepisów, ale sprawiają jedynie, że ustawodawca powinien dokonać stosownej ich nowelizacji. --- STRONA 6 --- , o * Eos s 'W konsekwencji powodowi nie przysługiwał żaden tryb wzruszenia kwestionowanego orzeczenia zasądzającego na jego rzecz wynagrodzenie w wysokości po 600 zł z VAT. Uznając, że powód spełnił przesłanki konieczne do skutecznego wniesienia powództwa w niniejszej sprawie na podstawie art. 4241b k.p.c. w dalszej kolejności należało ocenić, czy postanowienie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 31 marca 2011 roku było wydane niezgodnie z prawem. Ww. postanowieniem Sąd Apelacyjny w Gdańsku przyznał powódowi jako pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu kwotę po 600 zł wraz z podatkiem VAT za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz skargi o skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Zgodnie z art. 223 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 roku o radcach prawnych (t. j. Dz. U. z 2010 roku, nr 10, poź. 65 ze zm.) koszty pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu ponosi Skarb Państwa. W przypadku radców prawnych kwestie wysokości i sposobu obliczania wynagrodzenia regulują przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ((t. j. z 2013 roku, poz. 490). Zgodnie z $ 2 tego rozporządzenia, zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład g$ pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia (ust. 1). Podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4. Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy (ust. 2). W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarówi usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (ust. 3). Należy zatem podkreślić, że ww. rozporządzenie wprowadziło pojęcie stawek minimalnych. Wbrew twierdzeniom pozwanego, w orzecznictwie przyjęty jest pogląd, że Sąd nie może przyznać wynagrodzenia dla zawodowego pełnomocnika działającego w sposób profesjonalny poniżej stawek minimalnych. Również z uchwały Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2012 roku (III CZP 2/12, OSNC 2012/10/115), na którą powoływała się strona pozwana, wynika wprost, że "przyznane adwokatowi ustanowionemu z urzędu od Skarbu Państwa koszty nieopłaconej pomocy prawnej obejmują opłatę nie niższą od właściwych stawek minimalnych opłat za czynności adwokackie przed organami wymiaru sprawiedliwości przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu”. Sąd Najwyższy w ww. uchwale wskazał, że miarkowanie wysokości wynagrodzenia a może się odbywać jedynie w zakresie właściwych stawek minimalnych a opłatą podwyższona do 150% tych stawek (8 15 rozporządzenia). Podał ponadto, że ze względu na charakter prawny stawek minimalnych nie ma argumentów aksjologicznych uzasadniających zasądzenie od Skarbu Państwa za pomoc prawną udzieloną przez adwokata z urzędu opłaty niższej od stawek minimalnych. Pozwany powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego z 8 marca 2012 roku wskazał, że SN w treści uzasadnienia wskazał, że istnieje możliwość przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu w wysokości niższej od wysokości stawek minimalnych. Należy jednak wskazać, że dotyczy to jedynie sytuacji, w której pomoc prawna została udzielona niezgodnie z zasadami profesjonalizmu. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała zaś miejsca, S. W. udzielił pomocy prawnej J. J. w sposób profesjonalny i rzetelny. Pozwany podnosił, że powód złożył opinie o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia po terminie wskazanym w art. 118 $ 5 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem jeżeli adwokat lub radca prawny ustanowiony w związku z postępowaniem kasacyjnym lub postępowaniem ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, nie stwierdza podstaw do wniesienia skargi, jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić na piśmie o tym stronę oraz sąd, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu. Do zawiadomienia adwokat lub radca prawny dołącza sporządzoną przez siebie opinię o braku podstaw do wniesienia skargi. Opinia nie jest załączana do akt sprawy i nie jest doręczana stronie --- STRONA 7 --- zał | * | a przeciwnej. Jak wynika z akt sprawy III APa 12/10, powód zapoznał się z aktami sprawy w dniu 14 stycznia 2011 roku, zatem najpóźniej od tego dnia należało liczyć termin do wniesienia opinii. W ocenie Sądu twierdzenia powoda, jakoby " nie był pewien, czy w dniu 14 stycznia 2011 roku otrzymał kompletne akta sprawy należało uznać za bezzasadne. Powód jest bowiem profesjonalnym pełnomocnikiem i z pewnością jest w stanie stwierdzić, czy w przedłożonych mu aktach brakuje któregokolwiek z tomów. Poszczególne tomy są bowiem numerowane, również poszczególne karty mają swoje numery. Powód składając opinie o braku podstaw do sporządzenia skarg w dniach 12 lutego 2011 roku oraz 13 lutego 2011 roku przekroczył termin wskazany w art. 118 8 5 k.p.c. Należy jednak podkreślić, że ww. termin ma jedynie charakter instrukcyjny. Powód złożył zaś sporządzone przez siebie opinie w terminie przewidzianym do złożenia skargi kasacyjnej. Ponadto opinie odpowiadają wymogom prawa, są wyczerpujące i w sposób rzetelny odnoszą się do kwestii będących ich przedmiotem mając na względzie przebieg postępowania sądowego. Nie można zatem uznać, że nie są profesjonalne. Natomiast z powołanej przez pozwanego uchwały Sądu Najwyższego z 8 marca 2012 i jego uzasadnienia wynika, w ocenie Sądu Okręgowego, że sąd, przyznając pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie za pełnione przez niego czynności może albo uznać, że czynności zostały wykonane nieprofesjonalniei wówczas odmówić przyznania mu wynagrodzenia w całości, albo ocenić je jako zgodne z obowiązkami profesjonalnego pełnomocnika i wówczas przyznać mu wynagrodzenie, którego wysokość można miarkować mając za dolną granicę owego miarkowania określone w stosownym rozporządzenia stawki minimalne. Należy ponadto wskazać na powody przekroczenia przez powoda dwutygodniowego terminu. Powód kilkukrotnie próbował się bowiem skontaktować z J. e J., który jako strona postępowania i jednocześnie mocodawca powoda jest dysponentem swojej pozycji procesowej i powinien mieć prawo decydowania o podejmowanych w jego imieniu czynnościach procesowych. J. J. odbywa karę pozbawienia wolności w zakładzie karnym w W., w związku z czym kontakt z nim jest utrudniony. Mając zaś na uwadze wytaczane przez J. J. liczne powództwa przeciwko pełnomocnikom z urzędu, których podstawę stanowi m.in. brak osobistego kontaktu pełnomocnika z mocodawcą, co Sądowi orzekającemu jest znane z urzędu, usprawiedliwione są działania powoda zmierzające do uzyskania kontaktu z mocodawcą w sytuacji, kiedy powód dokonał ciążących na nim obowiązków w terminie do wniesienia skargi konstytucyjnej. Powód wykazał także wystąpienie po jego stronie szkody, jakim jest niewpłynięcie do jego majątku kwoty odpowiadającej przysługującemu mu w oparciu o niżej omówione przepisy wynagrodzenia za dokonane przez niego czynności jako pełnomocnika z urzędu. Zgodnie ogólną zasadą wyrażoną w $ 6 pkt 7 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku. stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 200.000 zł - 7.200 zł. Sprawa III APa 12/10 dotyczyła odszkodowania z tytułu roszczeń pracowniczych. Zgodnie zaś z $ 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia stawki minimalne wynoszą za prowadzenie spraw z zakresu prawa pracy o wynagrodzenie za pracę e lub odszkodowanie inne niż wymienione w pkt 4 - 75% stawki obliczonej na podstawie $ 6 od wartości wynagrodzenik </ lub odszkodowania będącego przedmiotem sprawy, W związku z powyższym podstawą do obliczenia wynagrodzenia powodajest kwota 5.400 zł (75% x 7.200 zł). Zkolei z $ 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia stawki minimalne za prowadzenie spraw w postępowaniu apelacyjnym wynoszą za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam radca prawny - 75% stawki minimalnej, w obu wypadkach nie mniej niż 120 zł. Takie same stawki przewiduje $ 12 iist. 5 pkt 2 dotyczący sporządzenia i wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia oraz sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Zatem ostatecznie wynagrodzenie powoda za sporządzenie każdej z opinii, przy ustaleniu, że nie prowadził on wcześniej sprawy przed sądem II instancji, wyniesie po 4.050 zł. Mając na uwadze, że Sąd Apelacyjny przyznał powodowi kwoty po 600 zł tytułem wynagrodzenia za sporządzenie każdej z opinii, powodowi należy się dodatkowo po 3.450 zł. Ponadto, mając na uwadze $ 2 ust. 3 rozporządzenia, gdyby powód wraz z wypłatą wynagrodzenia otrzymałby również należną mu kwotę podatku od towarów i usług. Należy zatem do kwoty odszkodowania doliczyć utracony podatek VAT w kwocie po 793,50 zł odnośnie wynagrodzenia za każdą opinię. 'W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 4241b k.p.e. wzw. zart. 361 k.c. w zw. z art. 4171 8 2 k.p.c. Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 8.487 zł. Z --- STRONA 8 --- : * I O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 k.c. Powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 8.100 zł w piśmie z dnia 7 15 maja 2012 roku, wyznaczając termin do spełnienia świadczenia na 23 maja 2012 roku. W związku z powyższym pozwany pozostaje w opóźnieniu z zapłatą tejkwoty od dnia 24 maja 2012 roku. Natomiast odnośnie kwoty 387 zł Sąd zasądził odsetki od dnia 28 sierpnia 2012 roku, tj. od dnia wniesienia powództwa, zgodnie z żądaniem pozwu. | B |