Wyrok I C 1682/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 kwietnia 2017 r. Sąd Okręgowy w Krakowi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 1682/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 kwietnia 2017 r. Sąd Okręgowy w Krakowie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący : SSO Ewa Olszewska Protokolant: protokolant Joanna Cyrek po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2017 r. w Krakowie na rozprawie sprawy z powództwa K. K. (1) przeciwko E. M. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę I. oddala powództwo; II. zasądza od powoda K. K. (1) na rzecz pozwanej E. M. kwotę 1.920,00 (jeden tysiąc dziewięćset dwadzieścia) zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego pozwanej. Sygn. akt I C 1682/16 UZASADNIENIE wyroku z dnia 25 kwietnia 2017 r. Powód K. K. (1) w pozwie z dnia 14 września 2016 r. wniósł: 1/ o zobowiązanie pozwanej E. M. do złożenia oświadczenia o treści: „Ja niżej podpisana E. M., niniejszym oświadczam, że skargi na Pana K. K. (1) dotyczące rzekomego znajdowania się pod wpływem alkoholu na terenie Państwowej Ogólnokształcącej Szkoły (...) stopnia im. F. C. w K. w godzinach pracy na próbie orkiestry szkolnej w dniu 8 kwietnia 2016 r., były pomówieniami nieudowodnionymi i całkowicie niezasadnymi, a tym samym krzywdzącymi. Jednocześnie zaniedbania moje jako dyrektora Państwowej Ogólnokształcącej Szkoły (...) stopnia im. F. C. w K. w wyjaśnieniu w.w. skarg i zawieszenie Pana K. K. (2) w pełnieniu obowiązków nauczyciela spowodowały naruszenie dóbr osobistych Pana K. K. (2) w postaci dobrego imienia i godności”. W związku z tym, przepraszam pana K. K. (2) za poniesioną przez niego krzywdę, wynikającą z bezprawnego naruszenia przez mnie jego dóbr osobistych w postaci dobrego imienia i godności” w następujący sposób: ustnie do protokołu przed Radą Pedagogiczną oraz uczniami Państwowej Ogólnokształcącej Szkoły (...) stopnia im. F. C. w K., pisemnie w formie wiadomości email skierowanej do rodziców uczniów, na tablicy ogłoszeń w pokoju nauczycielskim oraz na tablicy ogłoszeń na korytarzu szkoły, na stronie internetowej Szkoły przez okres 2 tygodni od daty zamieszczenia i w formie listu poleconego skierowanego na ręce powoda, wszystko to w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty uprawomocnienia się orzeczenia; 2/ o zasądzenie od pozwanej na swoją rzecz kwoty w 2.500,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia doręczenia pozwu do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę; 3/o zasądzenie od pozwanej na rzecz Stowarzyszenia (...) z --- STRONA 2 --- siedzibą w W. kwoty 2.500,00 zł nadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że był zatrudniony w Państwowej Ogólnokształcącej Szkole (...) stopnia im. F. C. w K. na stanowisku nauczyciela stażysty. Pozwana jest zaś dyrektorem w.w. placówki. W dniu 8 kwietnia 2016 r. powód uczestniczył w próbie orkiestry wykonującej skomponowany przez niego utwór. Nie prowadził zajęć lekcyjnych, a jedynie uczestniczył w nich w charakterze słuchacza oraz akompaniował orkiestrze na fortepianie. Na początku zajęć powód zwrócił się do uczniów o zachowanie ciszy i zaangażowanie w próbę, informując, iż konsekwencje wobec niezdyscyplinowanych osób wyciągnie prowadzący zajęcia w tym dniu M. K.. Tydzień po próbie orkiestry tj. w dniu 15 kwietnia 2016 r. powód został wezwany przez pozwaną na rozmowę, podczas której został poinformowany, iż wpłynęły do niej ustne zarzuty od kilku uczniów, że podczas próby orkiestry znajdował się on pod wpływem alkoholu. Powód stanowczo zaprzeczył w.w. zarzutom nadto zwrócił się o ujawnienie osób, które złożyły skargę, ponieważ powziął przypuszczenie, iż mogła ona stanowić ”rewanż” za ich dyscyplinowanie. Ostatecznie pozwana odmówiła podania danych uczniów, którzy wystąpili z w.w. zarzutami, zajmując stanowisko, że są one prawdzie, a powód mógł napić się na odwagę, albo nie wytrzeźwiał od dnia poprzedniego. Następnie pozwana zagroziła powodowi, iż jeśli nie złoży niezwłocznie oświadczenia w przedmiocie rozwiązania stosunku pracy zostanie mu wymierzona nagana, co w konsekwencji spowoduje niemożność znalezienia pracy w zawodzie nauczyciela. Powód czując się głęboko pokrzywdzony bezpodstawnymi pomówieniami, będąc zszokowany i zastraszony, napisał żądane przez pozwaną oświadczenie, w którym wskazał, że prosi o rozwiązanie stosunku pracy z dniem 15 kwietnia 2016 r. W odpowiedzi na powyższe pozwana w piśmie z tej samej daty oświadczyła, że wobec prośby powoda rozwiązuje z nim umowę o pracę z w.w. datą bez zachowania okresu wypowiedzenia (jako podstawę wskazany został art. 30 ust. 1 pkt 3 k.p). Następnie w dniu 19 kwietnia 2016 r. pozwana okazała powodowi pismo datowane na 13 kwietnia 2016 r., w którym z dniem 14 kwietnia 2016 r. zawiesiła go w pełnieniu obowiązków nauczyciela, w związku z przebywaniem przez niego w trakcie zajęć w szkole w dniu 8 kwietnia 2016 r. pod wpływem alkoholu. Z kolei w dniu 21 kwietnia 2016 r. powód złożył oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli w przedmiocie rozwiązania umowy o pracę. Pozwana zanegowała jednak ażeby powód składając je działał pod wpływem nacisku z czyjejkolwiek strony. Zdaniem powoda pozwana naruszyła jego dobra osobiste przez całkowite zaniechanie rzetelnego wyjaśnienia nieuzasadnionych zarzutów zawartych w skargach zgłoszonych przez uczniów, a następnie bezprawne i bezpodstawne zawieszenie powoda w pełnieniu obowiązków zawodowych. Pozwana E. M. wniosła o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów procesu. Pozwana podniosła, że powód nie wykazał w żaden sposób, aby jej działania w stosunku do niego miały cechy bezprawności. Z chwilą bowiem gdy uczniowie zawiadomili ją, że powód będąc na próbie orkiestry w dniu 8 kwietnia 2016 r. zachowywał się arogancko i niegrzecznie, a także był pod wpływem alkoholu, a informacja ta na terenie szkoły stała się powszechnie znana, podjęła decyzję o zawieszeniu go do czasu wyjaśnienia tej sprawy, o czym powód został powiadomiony. Decyzja ta zapadła po przedstawieniu sprawy wicedyrektorom szkoły i uzgodnieniu z nimi toku postępowania, co było zgodne z regulacją z art 83 ust. 1 Karty Nauczyciela i zgodne z którym należało wszcząć postępowanie dyscyplinarne (wyjaśniające). Następnie sprawa tę pozwana przedstawiła powodowi w dniu 15 kwietnia 2016 r., informując jednoczenie jakie kroki prawne będzie musiała podjąć. Powód po rozważeniu wszystkich okoliczności doszedł do przekonania, iż w związku z tym on złoży prośbę o rozwiązanie umowy o pracę „z dniem dzisiejszym tj. 15 kwietnia 2016 r." prosząc pozwaną, aby na takie załatwienie sprawy wyraziła zgodę, co uczyniła. Zdaniem pozwanej zachowanie to w zaistniałej sytuacji było racjonalne, gdyż zwalniało ją jako dyrektora szkoły od wszczynania postępowania wyjaśniającego, zaś powód odszedł ze szkoły na własną prośbę i własne życzenie, co wynika wprost ze świadectwa pracy, gdyż umowa o pracę z nim zawarta, została rozwiązania zgodnie z jego życzeniem w trybie art. 31 § 1 pkt 3 K.p. Powód prosząc pozwaną o tę formę rozwiązania umowy o pracę był w pełni świadomy tego co czyni, gdyż leżało to w najlepiej pojętym jego interesie a o żadnym błędzie w rozumieniu art. 82 i następne k.c., w ogóle nie mogło być mowy, stąd jego późniejsze oświadczenia datowane na 21 kwietnia 2016 r., o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli, nie mogło odnieść i nie odniosło żadnych skutków prawnych. Pozwana podkreśliła, że strony de facto zawarły ugodę w rozumieniu art. 917 k.c., która sprowadzała się do tego, że pozwana jako Dyrektor, wyraziła zgodę na rozwiązanie umowy o pracę na jego prośbę w trybie art. 30 art. 31 § 1 pkt 3 k.p., za porozumieniem stron, --- STRONA 3 --- co pozwoliło uniknąć kłopotliwego dla powoda postępowania dyscyplinarnego. Pozwana nie musiała przystać na takie rozwiązanie, lecz mogła wszcząć postępowanie dyscyplinarne połączone z przesłuchaniem uczniów i rodziców. Wskazała dalej, że jedyną drogą na jakiej powód mógł wykazać swoje racje odnośnie motywów rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron było skuteczne uchylenie się do skutków złożonego oświadczenia woli oraz wniesienie powództwa o przywrócenie do pracy zgodnie z art. 264 k.p. w terminie zawitym, czego nie uczynił. Brak bezprawności zachowania po stronie pozwanej eo ipso eliminuje możliwość domagania się przez powoda ochrony jego rzekomo naruszonych dóbr osobistych. Sąd ustalił następujący stan faktyczny w sprawie: Powód K. K. (1) był zatrudniony w Państwowej Ogólnokształcącej Szkole (...) stopnia im. F. C. w K. na stanowisku nauczyciela stażysty w okresie od 1 września 2015 r. do 31 marca 2016 r. na podstawie kolejno zawieranych umów o pracę na czas określony. Od 1 kwietnia 2016 r. został zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas określony do powrotu nieobecnego pracownika. Pozwana E. M. jest dyrektorem w.w. Szkoły Muzycznej dowód: umowa o pracę z dnia 1.09. 2015 r., k. 23, umowa o pracę z dnia 27.10.2015 r., k. 24, umowa o pracę z dnia 2.11.2015 r., k. 25, umowa o pracę z dnia 2.12.2015 r., k. 26, umowa o pracę z dnia 2.02.2016 r., k. 27, umowa o pracę z dnia 1.03.2016 r., k. 28, umowa o pracę z dnia 1.04.2016 r., k. 29. W dniu 8 kwietnia 2016 r. powód uczestniczył w próbie orkiestry, wykonującej po raz pierwszy utwór przez niego skomponowany. Zajęcia prowadził nauczyciel N. H.. Po tygodniu od tego zdarzenia tj. w dniu 15 kwietnia 2016 r. powód został przez pozwaną poproszony na rozmowę, w trakcie której poinformowała go o skargach uczniów szkoły dotyczących tego, że podczas próby orkiestry w dniu 8 kwietnia 2016 r. był pod wpływem alkoholu. Dalej pozwana przedstawia powodowi jakie kroki będzie musiała w stosunku do niego podjąć, proponując dwa rozwiązania zaistniałej sytuacji: wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec niego albo rozwiązanie umowy o pracę. W trakcie rozmowy pozwana opuściła na chwilę pokój dając powodowi czas na przemyślenie tej kwestii i podjęcie decyzji. Powód po rozważeniu sytuacji złożył pisemnie oświadczenie o treści: „uprzejmie proszę o rozwiązanie umowy o pracę z dniem 15 kwietnia 2016 r.”, z tożsamą datą. W odpowiedzi na powyższe pozwana w piśmie z dnia 15 kwietnia 2016 r. oświadczyła, iż stosowanie do prośby powoda rozwiązuje z nim umowę o pracę z dnia 15 kwietnia 2016 r. wskazując jako podstawę prawną art. 30 ust. 1 pkt 3 k.p. Rozmowa pomiędzy stronami miała charakter poufny, nie uczestniczyły w niej żadne osoby trzecie. Uprzednio w dniu 13 kwietnia 2016 r. tj. niezwłocznie po powzięciu wiadomości o zdarzeniu z udziałem powoda, pozwana w oparciu o art. 83 ust. 1 Ustawy Karta Nauczyciela podjęła decyzję o zawieszeniu powoda w pełnieniu obowiązków nauczyciela od dnia 14 kwietnia 2016 r. do wyjaśnienia sprawy,w piśmie tym podano i iż następuje to w związku z przebywaniem przez powoda w szkole w dniu 8 kwietnia 2016 r. pod wpływem alkoholu. Decyzja ta zapadła po przedstawieniu sprawy wicedyrektorom szkoły i uzgodnieniu z nimi dalszego toku postępowania. Pozwana poza w.w. gronem nie informowała innych osób o podjętych wobec powoda działaniach w związku zaistniałą sytuacją, zakazała także innym nauczycielom dyskutować na temat tej spawy. dowód: pismo powoda z dnia 15.04.2017 r., k. 31, pismo pozwanej z dnia 15.04.2016 r., k. 33, pismo pozwanej z dnia 13.04.2016 r., k. 30., pismo wyjaśniające z dnia 19.04.2016 r. Pismem z dnia 18 kwietnia 2016 r. powód zwrócił się do pozwanej o udzielenie informacji, jakie były podstawy wypowiedzenia umowy o pracę. Jeśli wypowiedzenie było skutkiem przyjęcia, że dokonał on naruszeń obowiązków wynikających z zawartej umowy o pracę, to o wskazanie tych naruszeń oraz podstaw na jakich przyjęto, że miały one miejsce. --- STRONA 4 --- W kolejnym piśmie z dnia 21 kwietnia 2016 r. skierowanym do pozwanej powód złożył oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli z dnia 15 kwietnia 2016 r., nie podając w nim przyczyn uchylenia się od skutków prawnych w.w. oświadczenia woli. dowód: pisma powoda z dnia 18 i 21.04.2016 r., k. 34- 25, pismo pozwanej z dnia 22.04.2016 r., k. 36. W świadectwie pracy powoda z dnia 15 kwietnia 2016 r. Państwowa Ogólnokształcąca Szkoła (...) stopnia im. F. C. w K. wpisała m.in. w pozycji 3a) jako przyczynę ustania stosunku pracy rozwiązanie art. 30 ust. 1 pkt 3 k.p. dowód : świadectwo pracy k. 42. W dniu 7 września 2016 r. powód na podstawie art. 97 § 2 1 k.p. wniósł wniosek o sprostowanie świadectwa pracy poprzez uzupełnienie informacji zawartej w pkt 3 (ustanie stosunku pracy) poprzez wskazanie w.w dokumencie jako podstawy prawnej rozwiązania stosunku pracy na podstawie art. 55 § 1 1 k.p. w zw. z art. 11 1 k.p. dowód : pismo z dnia 7.09.2016 r., k. 43. Pozwem wniesionym dnia 21 września 2016 r. do Sądu Rejonowego (...) skierowanym przeciwko Państwowej Ogólnokształcącej Szkole (...) stopnia im. F. C. w K. powód domagał się sprostowania w.w. świadectwa w punkcie 3 lit. A poprzez dopisanie do słowach: art. 30 ust. 1 pkt 3 k.p. słów: „przez pracownika na podstawie 55 § 1 1 kp w zw. z art. 11 1 k.p. Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt IV P 1001/16/N, sąd pracy oddalił powództwo w.w. sprawie. W uzasadnieniu sąd wskazał, że strony rozwiązły stosunek pracy za porozumieniem stron tj. na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 k.p. Pozwana zaproponowała powodowi rozwiązanie umowy o pracę albo kontynowanie zatrudnienia przy jednoczesnym wszczęciu w stosunku do powoda postępowania dyscyplinarnego w związku ze złożonymi na niego skargami. Powód zdecydował się rozwiązać umowę o pracę i z taką prośbą się do pozwanej zwrócił, na co ona przystała. Nie było to zatem wypowiedzenie w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 2 k.p. polegające na tym, że wyłącznie jedna ze stron stosunku pracy składa oświadczenie o zakończeniu tego stosunku. Występowały dwa zgodne oświadczenia woli. Pierwsze złożył powód prosząc o rozwiązanie umowy o pracę w dniu 15 kwietnia 2016 r., zaś pozwana zgodziła się na oświadczenie takiej treści. Sąd wskazał że powód nie wypowiedział umowy, ani też pozwana tego nie uczyniła, lecz między stronami doszło do rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem z stron. Powód dobrowolnie i świadomie wyraził wolę zakończenia stosunku pracy w drodze porozumienia stron. Sąd podkreślił także, że żądanie sprostowania świadectwa pracy nie jest trybem, w którym można weryfikować zgodność z prawem czynności, gdyż świadectwo pracy jest dokumentem potwierdzającym zdarzenia i czynności znaczeniu faktycznym. Sąd w postępowaniu o sportowanie świadectwa pracy nie bada czy stosunek pracy został prawidłowo rozwiązany, ani skuteczności złożonego oświadczenia o uchyleniu się do skutków prawnych czynności. Powód zaś nie kwestionował w drodze odpowiednego powództwa przed sądem pracy rozwiązania umowy o pracę. dowód : kserokopia wyroku z dnia 24.01.2017 r., sygn. akt IV P 1001/16/N, wraz z uzasadnieniem, k. 98 – 101. Ustalenia stanu faktycznego zostały oparte na dowodach z dokumentów urzędowych i prywatnych. W ocenie Sądu powołane wyżej dokumenty są wiarygodne, brak jest przesłanek do kwestionowania ich prawdziwości, w szczególności żadna ze stron nie zgłaszała zastrzeżeń co do ich autentyczności i rzetelności, jak również nie ujawniły się powody, dla których należałoby odmówić im z urzędu właściwej mocy dowodowej. Sąd oddalił dowód z przesłuchania wskazanych przez strony świadków oraz przesłuchania stron, albowiem okoliczności dla wykazania których dowody te zostały zawnioskowane nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Wyjaśnienie okoliczności dotyczących przebiegu próby, pozostawania powoda lub nie w stanie po spożyciu alkoholu, kręgu osób, które wyczuwały od powoda alkohol, reputacji powoda oraz wpływu zdarzenia na stan psychiczny powoda było dla poczynienia ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie obojętne, ponieważ umowa o pracę została przez strony skutecznie rozwiązana, a powód nie wystąpił ze stosownym żądaniem do sądu pracy o przywrócenie go do niej. --- STRONA 5 --- Sąd zważył, co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Katalog dóbr osobistych zawarty w wyżej cytowanym przepisie nie jest katalogiem zamkniętym, zawarte w nim wyliczenie dóbr osobistych nie jest wyczerpujące. Dobra osobiste to pewne wartości niematerialne łączące się ściśle z jednostką ludzką. Do najważniejszych dóbr osobistych, które wyraźnie wymienia art. 23 k.c., należy cześć jako wartość właściwa każdemu człowiekowi. Przyjmuje się dość powszechnie, że cześć człowieka przejawia się w dwóch aspektach. W związku z tym rozróżnia się cześć „zewnętrzną” (dobre imię) i „wewnętrzną” (godność osobistą). Naruszenie dobrego imienia polega na pomawianiu inne osoby o takie postępowanie lub właściwości, które mogą ją poniżyć w opinii publicznej albo narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. Naruszenie godności osobistej stanowi zniewagę (obrazę). Przy ocenie, czy doszło do naruszenia dobra osobistego, decydujące znaczenie ma nie tyle subiektywne odczucie osoby żądającej ochrony prawnej, ile to, jaką reakcję w społeczeństwie wywołuje to naruszenie. Przy ocenie, czy doszło do naruszenia dobra osobistego należy przy tym brać pod uwagę całokształt okoliczności. Z art. 24 k.c. wynika przy tym domniemanie bezprawności, zatem ciężar dowodu na okoliczność, że działanie nie było bezprawne spoczywa na pozwanym. Do okoliczności wyłączających bezprawność zachowania się sprawcy zagrożenia lub naruszenia dobra osobistego zalicza się w szczególności: działanie na podstawie przepisu lub w wykonaniu prawa podmiotowego, zgodę uprawnionego, nadużycie prawa podmiotowego osobistego (art. 5 k.c.), działania podjęte w obronie uzasadnionego interesu społecznego lub prywatnego, obronę konieczną, stan wyższej konieczności, działania podjęte zgodnie z prawdopodobną wolą osoby zainteresowanej. W przedmiotowej sprawie powód zarzucił pozwanej naruszenie dóbr osobistych w postaci dobrego imienia i godności poprzez zaniechanie wyjaśnienia zarzutów zawartych w skargach uczniów dotyczących zachowania powoda na próbie orkiestry w dniu 8 kwietnia 2016 r., a następnie w jego ocenie bezprawne i bezpodstawne zawieszenie w pełnieniu obowiązków zawodowych. Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego pozwana będąc dyrektorem Państwowej Ogólnokształcącej Szkoły (...) stopnia im. F. C. w K. powzięła w dniu 13 kwietnia 2016 r. informację na skutek składanych przez uczniów w.w. szkoły skarg, że podczas próby orkiestry, która miała miejsce w dniu 8 kwietnia 2016 r. powód znajdował się pod wpływem alkoholu. Jako że informacja ta stała się powszechnie znana w szkole pozwana jeszcze tego samego dnia podjęła decyzję o zawieszeniu powoda w pełnieniu obowiązków nauczyciela od dnia 14 kwietnia 2016 r. do czasu wyjaśnienia w.w. sprawy. Decyzję tę pozwana podjęła po przedstawieniu sprawy wicedyrektorom szkoły i uzgodnieniu wspólnego stanowiska co do podjęcia dalszych kroków. Następnie w dniu 15 kwietnia 2016 r. pozwana przedstawiła powodowi sprawę, informując go jakie kroki będzie zmuszona podjąć, proponując jednocześnie dwa rozwiązania, a to wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec powoda albo rozwiązanie umowy o pracę. Ostatecznie powód po przemyśleniu swojej sytuacji podjął decyzję o rozwiązaniu umowy o pracę za porozumieniem stron, składając na ręce pozwanej stosowane oświadczenie zawierające prośbę w tym przedmiocie, na co pozwana wyraziła zgodę. Zdaniem Sądu działaniom pozwanej nie można przypisać cech bezprawności, zostały one bowiem zrealizowane w ramach obowiązującego porządku prawnego i przysługujących pozwanej uprawnień. Zgodnie z art. 83 ust. 1 Karty Nauczyciela z dnia 26 stycznia 1982 r. ( Dz.U. 97 poz. 674) dyrektor szkoły może zawiesić w pełnieniu obowiązków nauczyciela, a organ prowadzący szkołę - dyrektora szkoły, przeciwko któremu wszczęto postępowanie karne lub złożono wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, jeżeli ze względu na powagę i wiarygodność wysuniętych zarzutów celowe jest odsunięcie nauczyciela od wykonywania obowiązków w szkole. W sprawach niecierpiących zwłoki nauczyciel i dyrektor szkoły może być zawieszony przed złożeniem wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Pozwana podejmując kwestionowaną przez powoda decyzję o zawieszeniu w prawach nauczyciela działała w granicach obowiązującego prawa oraz posiadanych uprawnień. Pozwana jako dyrektor szkoły posiadała szereg kompetencji z zakresu nadzoru pedagogicznego nad nauczycielami w podległej jej placówce, zarządzania i kierowania pracą szkoły, kompetencji związanych --- STRONA 6 --- z wykonywaniem czynności w sferze prawa pracy wobec pracowników szkoły oraz związanych z działalnością dydaktyczno- wychowawczą i opiekuńczą szkoły. Bezpośrednią podstawą prawną zastosowania przez pozwaną wobec powoda instytucji zawieszenia w pełnieniu obowiązków nauczyciela stanowił powołany wyżej przepis art. 83 ust. 1 Karty Nauczyciela zd. drugie. Charakter stawianych zarzutów tj. przebywanie na zajęciach szkolnych pod wpływem alkoholu uzasadniało bowiem natychmiastowe odsunięcie go od wykonywania obowiązków zawodowych. Wskazane okoliczności stanowiły i spawa miała charakter niecierpiącej zwłoki. Pozwana była zatem uprawniona do wydania decyzji o zawieszeniu, pomimo iż wobec powoda nie toczyło się postępowanie karne ani też nie złożono wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. W tym miejscu podkreślić należy, iż pozwana o zaistniałej sytuacji rozmawiała tylko ze swoimi zastępcami i była to rozmowa służbowa, zakazała innymi nauczycielom prowadzić dyskusji na ten temat, rozmowa zaś w dniu 15 kwietnia 2016 r. pomiędzy nią a powodem odbywał się wyłącznie w cztery oczy. Działania pozwanej z cała pewnością nie miały na celu w jakikolwiek sposób jego pokrzywdzenia. Zaznaczyć należy, że strony nie pozostawały ze sobą w jakimkolwiek konflikcie, pozwana ceniła powoda jako pedagoga i twórcę, wykonywała wyłącznie swoje obowiązki związane funkcją dyrektora szkoły. Powszechnie przyjmuje się, iż miernika pozwalającego na ustalenie, czy została naruszona cześć w postaci godności osobistej należy szukać nie w subiektywnych odczuciach osoby żądającej ochrony prawnej, ale w obiektywnej reakcji społeczeństwa, poza tym w autorytetach i naukach moralnych oraz zasługujących na akceptację normach postępowania (obyczaj, tradycja, itp.). Jako ogólną wskazówkę interpretacyjną przyjmuje się, iż zniewagą są zachowania powszechnie uznane w społeczeństwie czy danym regionie jako wyrażające pogardę dla człowieka. Istotne znaczenie ma także to, iż osoba dopuszczająca się zniewagi działa intencjonalnie, dążąc do naruszenia godności osobistej innej osoby. Zdaniem Sądu ze wskazanych powyżej powodów intencji takich nie można natomiast przypisać pozwanej. Pismo pozwanej z dnia 13 kwietnia 2016 r. zawierające tak poważny zarzut stanowiący podstawę zawieszenia powoda mogło z pewnością spowodować u niego negatywne odczucia, jednak konkluzja ta jest niewystarczająca, aby stwierdzić, iż doszło do naruszenia jego godności osobistej. Jak już wskazano oświadczenie pozwanej zostało sporządzone w określonym celu, nie było przeznaczone do wiedzy publicznej, z jego treścią zapoznał się niewielki krąg osób – powód oraz wicedyrektorzy, którzy z racji swoich funkcji byli uprawnieni do zaznajomienia się z jego treścią. Odnośnie zarzutu zaniechania wszczęcia przez pozwaną postępowania wyjaśniającego wskazać należy, że prowadzenie tego postępowania stało się bezprzedmiotowe w momencie rozwiązania pomiędzy powodem i pracodawcą umowy o pracę, co nastąpiło w dniu 15 kwietnia 2016 r. w drodze zawartego porozumienia stron. Powód nie wzruszył swojego oświadczenia woli na skutek złożenia oświadczenia o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia, nie wniósł także do sądu powództwa o przywrócenie go do pracy na podstawie art. 264 k.p., które mogło by spowodować ten skutek. Przyjmując pewną strategię działania, która pozwalała powodowi uniknąć ewentualnych negatywnych konsekwencji m.in. wszczynania postępowania dyscyplinarnego, powód sam pozbawiał się pewnych instrumentów, za co nie może obecnie obwiniać pozwanej. Mając na uwadze powyższe, na mocy uprzednio powołanych przepisów Sąd orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach procesu orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca proces jest obowiązania do zwrotu kosztów procesu poniesionych przez stronę przeciwną oraz § 2 pkt 3 § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.