Postanowienie I C 1622/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 października 2016 r. Sąd Okręgowy w Kra

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 1622/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 października 2016 r. Sąd Okręgowy w Krakowie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący : SSO Andrzej Maśnica Protokolant: protokolant Joanna Cyrek po rozpoznaniu w dniu 10 października 2016 r. w Krakowie na rozprawie sprawy z powództwa A. S. (1) przeciwko J. G. i K. G. o ochronę dóbr osobistych 1. oddala powództwo przeciwko pozwanemu J. G.; 2. oddala powództwo przeciwko pozwanemu K. G.; 3. przyznaje adwokatowi W. M. z Kancelarii Adwokackiej w K. ul. (...) od Skarbu Państwa kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote i osiemdziesiąt groszy) wraz z VAT tytułem wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu powódki A. S. (1). Sygn. akt 1 C 1622/15 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 16 września 2015 roku A. S. (1) żądała zasądzenia od pozwanych K. G. i J. G. kwoty 2 mld złotych tytułem naruszenia jej dóbr osobistych i zadośćuczynienia za wyrządzoną krzywdę. W uzasadnieniu pozwu podniosła zarzuty braku rzetelnego i sprawiedliwego procesu podnosząc przy tym, że nie mogła przedstawić swej sprawy. Wskazała, że jej dobra osobiste zostały naruszone w sprawie prowadzonej do sygn. akt 1 C 2330/14. Pozew wymienionej został sprecyzowany przez jej pełnomocnika z urzędu (k 50 – 51) poprzez zobowiązanie pozwanych do opublikowania w dzienniku ogólnopolskim przeprosin następującej treści „ K. G. i J. G. przepraszają panią A. S. (1) za naruszenie jej dóbr osobistych w postaci godności osobistej poprzez nierzetelne prowadzenie procesu sądowego, a nad to zasądzenie od każdego z pozwanych kwot po 2,500 zł na rzecz Fundacji (...) ,, Mimo wszystko” tytułem przekazania kwoty na wskazany cel społeczny oraz dopuszczenie dowodów z przesłuchania powódki i akt spraw prowadzonych przez Sąd Okręgowy w Krakowie do sygn. akt I C 1037/13, I C 2330/14, I C 681/14, na okoliczność naruszenia godności osobistej powódki poprzez nierzetelne prowadzenie postępowań sądowych przez pozwanych. W uzasadnieniu żądania pozwu tak sprecyzowanego, pełnomocnik z urzędu podniósł, że powódka nie przekazała mu żadnych szczegółów dotyczących stanu faktycznego, lecz jej zdaniem, naruszenie jej godności osobistej jest ewidentne i wynika z akt postępowań sądowych prowadzonych przez pozwanych, których stroną była powódka. --- STRONA 2 --- W odpowiedzi na pozew pozwany K. G. wniósł o oddalenie powództwa, zaprzeczając wszelkim faktom jakie by miały stanowić jego podstawę. Zarzucił, że powództwo nie zostało sprecyzowane w sposób umożliwiający pozwanemu merytoryczną obronę. Pełnomocnik powódki wskazał, że podstawą faktyczną jest jedynie nierzetelne prowadzenie postępowań sądowych, w których A. S. (1) była powódką. Nie wskazał o jakie postępowania chodzi, a wskazanie środka dowodowego nie zakreśla stanu faktycznego objętego postępowaniem. Pozew nie zwiera jakichkolwiek szczegółowych zarzutów, w szczególności nie wskazuje na fakty, z których żądanie jest wywodzone. Zarówno pozew A. S. (1) jak i jego doprecyzowanie nie spełnia wymogów pozwu. Podniósł nadto, że wszystkie sprawy z udziałem A. S. (1) prowadził rzetelnie, a jeśli powódka twierdzi, iż pozwany naruszył jej godność osobistą i wynika to z akt postępowania to winna wskazać konkretne dokumenty, z których to wynika jakie działania pozwanego naruszyły jej dobra osobiste. Powódka nie podnosi merytorycznych zarzutów dotyczących pozwanego. Orzeczenia i zarządzenia podejmowane przez pozwanego nie naruszały jej godności, nie naruszały jej prawa do informacji oraz nie ograniczały jej też prawa do sądu. Nadto podniósł zarzut braku legitymacji biernej, bowiem zdaniem pozwanego, legitymację posiada Skarb Państwa w imieniu którego pozwany wydawał orzeczenia. Odpowiedzialność materialna pozwanego ogranicza się tylko do wysokości trzech miesięcznego wynagrodzenia i to w stosunku do Skarbu Państwa. Zdaniem pozwanego, mają zastosowanie do sędziów przepisy art. 120 kodeksu pracy. Pozwany w dalszych wywodach w odpowiedzi na pozew sprzeciwił się przeprowadzeniu postępowania dowodowego z urzędu, skoro powódka jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, a nie zachodzą żadne szczególne okoliczności, które powodowałby konieczność prowadzenia dowodów z urzędu. Pozwy składane przez powódkę przeciwko pozwanemu mogą mieć na celu wpłynięcia na skład sądu orzekającego w sprawach A. S. (1), naruszając niezawisłość sędziowską. Ponad to podejmowane przez pozwanego czynności nie były bezprawne, mieszczą się one w granicach prawa. W rezultacie powódka zgodnie z rozkładem ciężaru dowodowego wynikającym z art. 24 k.c., nie wykazała faktu naruszenia dóbr osobistych, a dowody zgłoszone przez nią są nieadekwatne do jego wykazania (przesłuchanie powódki) lub też niedopuszczalne dowód z akt. Pozwany J. G. w odpowiedzi na pozew (k. 77) wniósł o oddalenie powództwa w całości zaprzeczając wszystkim twierdzeniom pozwu i faktom na które powołuje się powódka. Podniósł, że powódkę zna jedynie z akt sądowych spraw o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu, które jako referendarz sądowy rozpoznaje w Sądzie Okręgowym w Krakowie w Wydziale I Cywilnym. Z powódką nie miał nigdy bezpośredniego kontaktu, a wniesione przez nią powództwo jest reakcją dla niekorzystne dla niej rozstrzygnięcia procesowe zapadłe w sprawach należących do kompetencji pozwanego. Wszelkie działania pozwanego były podejmowane w wyniku wniosków powódki i były ściśle rozpoznawane w granicach wyznaczonych dla tego rodzaju spraw przez przepisy k.p.c., przy uwzględnieniu stanowiska orzecznictwa i poglądów fachowej literatury. Działania pozwanego miały wyłącznie charakter służbowy w zakresie powierzonych pozwanemu przez ustawę obowiązków i nie można im przypisać, ani cech bezprawności, ani też naruszenia dóbr osobistych. Powódka nie sprecyzowała, które jej dobra zostały naruszone i na skutek jakich konkretnych czynności podjętych przez pozwanego. Przepisy prawa doktryna judykatura nie znają konstrukcji dobra osobistego,, prawa do sądu,” a stwierdzenia powódki, iż wydana w jej sprawie decyzja procesowa przekracza wszelkie normy prawne, jest zbyt ogólna do odpowiedzialności za naruszenie dóbr osobistych. Pozwanie osób fizycznych, które wykonywały działania w zakresie swych obowiązków służbowych w roli organów ochrony prawnej lub wymiaru sprawiedliwości, powoduje, że po stronie pozwanych zachodzi brak legitymacji procesowej biernej. Po przeprowadzeniu postepowania dowodowego Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Pozwany – K. G. jest sędzią Sądu Okręgowego w Krakowie, I Wydział Cywilny i był referentem w sprawach cywilnych wskazanych niżej. Natomiast pozwany J. G. jest referendarzem sądowym w Wydziale I Cywilnym Sądu Okręgowego w Krakowie i w ramach przydzielonego zakresu czynności podejmował czynności zlecone przez wymienionego sędziego referenta (okoliczność bezsporna). Przed Sądem Okręgowym w Krakowie w szczególności były prowadzone następujące sprawy z powództwa A. S. (1): przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia o odszkodowania – pod sygn. akt I C 1037/13, sprawa z powództwa A. S. (1) o zapłatę sygn. akt I C 681/14, sprawa z powództwa A. S. (1) o zapłatę sygn. akt I C 2330/14. Sprawa prowadzona pod sygn. akt I C 1037/13 ostatecznie zakończyła się zwrotem pozwu. W tej sprawie pozwany K. G. podjął następujące czynności procesowe: postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2013 roku oddalił wniosek powódki o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu (k 14), wydał zarządzenie z tej samej daty w przedmiocie odnotowania postanowienia, doręczenia jego odpisu powódce oraz wezwania powódki do wskazania wartości przedmiotu sporu i uiszczenia opłaty sądowej w wysokości 5 % od określonej wartości przedmiotu sporu - w terminie jednego tygodnia pod rygorem zwrotu pozwu. Powódka wniosła zażalenie i na --- STRONA 3 --- skutek rozpoznania jej zażalenia postanowieniem z dnia 20 listopada 2013 roku. Sąd Apelacyjny w Krakowie oddalił zażalenie (k 29 – 32). Zarządzeniem z dnia 29 stycznia 2014 roku sędziego Kamila Grzesika zarządzono zwrot pozwu (k 38). Zarządzeniem tegoż sędziego, z tej samej daty polecono doręczyć powódce odpis zarządzenia z pouczeniem o zażaleniu. Zarządzeniem z dnia 8 marca 2014 roku wymienionego sędziego wezwano A. S. (1) do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu A. S. (2) do złożenia zażalenia na zarządzenie o zwrocie pozwu. Jednocześnie wezwano wymienioną do uzupełnienia braków formalnych pozwu przez wskazanie wartości przedmiotu sporu, a to w terminie tygodniowym pod rygorem odrzucenia wniosku. Postanowieniem z dnia 29 maja 2014 roku, wydanym przez sędziego Kamila Grzesika, wniosek powódki A. S. (2) o uzupełnienie terminu do uzupełnienia braków formalnych pozwu został odrzucony (k 50). Zarządzeniem tegoż sędziego polecono doręczyć powódce odpis postanowienia z pouczeniem o zażaleniu (k 51). W związku z pismem A. S. (2) z dnia 2 lipca 2014 roku (k 53) zarządzeniem sędziego referenta z dnia 27 lipca 2014 roku A. S. (2) została wezwana do uzupełnienia braków formalnych wspomnianego pisma przez wskazania czy pismo to stanowi zażalenie, czy też kolejny wniosek o przywrócenie terminu, a to w terminie jednego tygodnia pod rygorem zwrotu pisma. Nadto została wezwana do przedłożenia oświadczenia majątkowego w terminie jednego tygodnia pod rygorem zwrotu wniosku o zwolnienie od kosztów oraz do przedłożenia odpisu pisma z dnia 2 lipca 2014 roku, w terminie jednego tygodnia pod rygorem zwrotu pisma (k 54). Powódka pismem z 8 września 2014 roku wskazała, że jej pismo z 2 lipca 2014 roku stanowi zażalenie na postanowienie z dnia 29 maja 2014 roku oraz kolejny pozew w sprawie, a nadto złożyła oświadczenie o stanie majątkowym i ustanowienie dla niej pełnomocnika z urzędu i zwolnienie jej od kosztów sądowych. Zarządzeniem sędziego referenta z dnia 16 września 2014 roku wezwano powódkę do uzupełnienia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu poprzez przedłożenia zaświadczenie o wysokości dochodów, zaświadczenia z urzędu gminy o posiadanych nieruchomościach, pojazdach mechanicznych, przedłożenia rachunków bankowych za okres ostatnich trzech miesięcy i zeznania podatkowego PIT za rok 2013, w terminie jednego tygodnia pod rygorem oddalenia wniosków. Nadto wezwano powódkę do sprecyzowania w terminie jednego tygodnia jak należy rozumieć stwierdzenie „kolejny wniosek o sporządzenie pozwu do sądu z uwagi na dostarczone oświadczenia” zawarte w piśmie z dnia 8.09.2014 r., a w szczególności czy jest to ponowny pozew w tej sprawie czy też inne pismo procesowe, a to pod rygorem przyjęcia, że powódka składa ponownie pozew. Postanowieniem z dnia 10 października 2014 roku, SSO w osobie Ewy Olszewskiej odrzucono wniosek powódki o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 29 maja 2014 roku oraz odrzucono zażalenie powódki na postanowienie Sądu z dnia 29 maja 2014 roku (k 63). Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2015 roku zwolniono powódkę od opłaty sądowej w postępowaniu między instancyjnym (k 81). Postanowieniem z dnia 17 lutego 2015 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie oddalił zażalenie powódki na zarządzenie przewodniczącego składu orzekającego Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 29 stycznia 2014 roku (k 85-86). Postanowieniem z tej samej daty Sąd Apelacyjny w Krakowie odrzucił zażalenie powódki o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 29 maja 2014 roku oraz odrzucił jej zażalenie na postanowienie z dnia 29 maja 2014 roku (k 88-90). Powódka w dniu 2 kwietnia 2015 roku wniosła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu (k 94, 95). Postanowieniem z 13 kwietnia 2015 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie oddalił wnioski powódki (k 99-100). Powódka pismem z dnia 19 maja 2015 roku wniesionym do Sądu Apelacyjnego wniosła o zwolnienie jej od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu do sporządzenia skargi kasacyjnej na postanowienie z dnia 13 kwietnia 2015 roku (k 103). Na zarządzenie sędziego Kamila Grzesika z dnia 28 maja 2015 roku (k 104) akta sprawy zostały przekazane celem rozpoznania wniosku powódki Sądowi Apelacyjnemu w Krakowie. Postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 9 lipca 2015 roku oddalono wnioski powódki (k 106-107). Powódka pismem z dnia 30 lipca 2015 roku wniosła o ustanowienie pełnomocnika celem sporządzenia skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego od postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 9 lipca 2015 roku (k 113). Postanowieniem z dnia 3 września 2015 roku Sądu Okręgowego w Krakowie w osobie sędziego Kamila Grzesika odmówiono powódce zwolnienia od ponoszenia kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu (k 114-115). Zarządzeniem tego sędziego z tej samej daty polecono doręczenie odpisu postanowienia z uzasadnieniem powódce z pouczeniem o zażaleniu (k 116). W dniu 13 października 2015 roku powódka złożyła kolejny wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu i zwolnienie od kosztów sądowych, z uwagi na „znaczne pogorszenie sytuacji życiowej”. Postanowieniem z dnia 15 października 2015 roku Sąd Okręgowy w Krakowie w osobie wymienionego referenta odrzucił ponowny wniosek powódki o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Powódka wniosła o sporządzenie uzasadnienia powołanego postanowienia i postanowieniem z dnia 9 listopada 2015 roku w osobie wymienionego sędziego odmówiono powódce sporządzenie uzasadnienie postanowienia z dnia 15 października 2015 (k 123-124). Powódka pismem z dnia 10 grudnia 2015 roku wniosła o ustanowienie pełnomocnika z urzędu i zwolnienie jej od kosztów --- STRONA 4 --- z uwagi na „znaczne pogorszenie sytuacji życiowej” (k 124). Zarządzeniem sędziego referenta wezwano powódkę do sprecyzowania pisma przez wyjaśnienie czy stanowi ono zażalenie na postanowienie z dnia 9 listopada 2015 roku, czy kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i przyznanie pełnomocnika z urzędu – w terminie jednego tygodnia pod rygorem uznania, że jest to kolejny wniosek (k 127). Powódka pismem z dnia 28 stycznia 2016 roku sprecyzowała, iż jej pismo stanowi zażalenie na postanowienie sądu (k 129). Postanowieniem z dnia 9 lutego 2016 roku Sąd Okręgowy w Krakowie w osobie SSO Ewy Olszewskiej odrzucił zażalenie powódki z dnia 9 listopada 2015 roku (k 132). Pismem z dnia 13 marca 2016 roku, powódka wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na wyżej wymienione postanowienie SO. Postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 1 czerwca 2016 roku w przedmiocie odrzucenia zażalenia powódki, zwrócono akta SO w Krakowie celem rozpoznania wniosku powódki o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. Postanowieniem z dnia 5 lipca 2016 roku Sąd Okręgowy w osobie SO Ewy Olszewskiej przywrócił powódce termin do wniesienia zażalenia. Postanowieniem z dnia 24 października 2016 roku Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie A. S. (1) (k 152-153). W sprawie sygn. akt I C 680/14 referentem sprawy był sędzia Kamil Grzesik, który zarządzeniem z dnia 5 lipca 2014 roku (k 10) zarządził zwrot pozwu z dnia 3 lipca 2013 roku. Postanowieniem z dnia 5 września 2014 roku, Sąd Okręgowy w osobie przewodniczącego sędziego Kamila Grzesika oddalił wniosek powódki o zwolnienie od kosztów sądowych oraz oddalił wniosek powódki o ustanowienie pełnomocnika z urzędu (k 14). W dniu 22 października 2014 powódka ponownie wniosła o zwolnienie jej od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z 4 listopada 2014 roku Sąd Okręgowy w osobie wymienionego sędziego odrzucił wniosek powódki o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie pełnomocnika z urzędu (k 18). W tej samej dacie wydał zarządzenie w szczególności w zakresie prawomocności zarządzenia o fizycznym zwrocie powódce pozwu, odnotował prawomocność postanowienia z dnia 5 września 2014 roku, a pismo stanowiące załącznik do pisma powódki wniesione w dniu 22 października 2014 roku polecił zarejestrować pod nową sygnaturą. Zarządzeniem z dnia 11 grudnia 2014 roku zakreślił sprawę pod sygn.. I C 681/14, jako zakończoną. W sprawie z powództwa A. S. (1) o odszkodowanie sygn. I C 2330/14, sędzia Kamil Grzesik podjął następujące czynności: zarządzeniem z dnia 2 marca 2015 roku wezwał powódka do usunięcia braków formalnych pozwu oraz braków zgłoszonego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu (k 8). Na zarządzenie sedziego referenta z dnia 10 kwietnia 2015 roku wniosek powódki o zwolnienie od kosztów i ustanowienie pełnomocnika z urzędu został przekazany do rozpoznania referendarzowi sądowemu (k 14). Natomiast postanowieniem z dnia 11 maja 2015 roku referendarz sądowy J. G. odmówił zwolnienia powódki od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu (k 15-16). Postanowienie to zostało doręczone powódce z pouczeniem o skardze na orzeczenie referendarza sądowego. Powódka w dniu 8 czerwca 2015 roku wniosła pismo procesowe oznaczone,, odp. na postanowienie z dnia 11 maja 2015 roku. Zarządzeniem sędziego referenta wezwano powódkę do sprecyzowania charakteru pisma przez podanie czy pismo to stanowi skargę na orzeczenie referendarza sądowego czy też inny rodzaj pisma. Powódka sprecyzowała pismo oświadczając, że stanowi ono zażalenie z dnia 11 maja 2015 roku. Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2015 roku Sąd Okręgowy w osobie SSO Ewy Olszewskiej odrzucił zażalenie powódki na postanowienie referendarza sądowego. W wyniku wniesionego zażalenia powódki na to postanowienie – Sąd Apelacyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 9 listopada 2015 roku uchylił zaskarżone postanowienie (k 29). Postanowieniem z dnia 30 listopada 2015 roku Sąd Okręgowy w osobie sędziego SSO Kamila Grzesika utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego (k 33). Zarządzeniem z tej samej daty zobowiązano powódkę do uzupełnienia braków formalnych pozwu, między innymi przez dokładne określenie pozwanych, uzasadnienie żądania pozwu, wskazania kwoty odszkodowania oraz zadośćuczynienia oraz przedłożenie odpisów pozwu wraz z załącznikami w ilości odpowiadającej liczbie pozwanych w terminie jednego tygodnia pod rygorem zwrotu pozwu. Powódka w dniu 8 stycznia 2016 roku ponownie wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Zarządzeniem sędziego referenta powódka została wezwana do przedłożenia aktualnego oświadczenia o stanie rodzinnym majątku, dochodach i źródłach utrzymania w terminie jednego tygodnia pod rygorem zwrotu wniosku. Zarządzeniem sędziego referenta z dnia 19 lutego 2016 roku zarządzono zwrot wniosku. Następnie referent wezwał powódkę do uzupełnienia braków pozwu (zob. k 44). Postanowieniem z dnia 29 marca 2016 roku sędziego referenta odmówiono powódce sporządzenia uzasadnienia zarządzenia z dnia 19 lutego 2016 roku. Postanowieniem z 4 listopada 2016 roku Sądu Okręgowego w Krakowie w osobie SSO Ewy Olszewskiej odrzucono kolejne wnioski powódki o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu, zawarte w piśmie z dnia 20 kwietnia 2016 roku (k 57). Postanowieniem z dnia 16 --- STRONA 5 --- października 2016 Sąd Okręgowy w składzie jak wyżej, zwolnił powódkę od opłaty od zażalenia na postanowienie sądu z dnia 29 marca 2016 roku (k 70). Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2017 roku Sądu Apelacyjnego w Krakowie na skutek zażalenia powódki od postanowienia SO w Krakowie z dnia 29 marca 2016 roku, oddalono zażalenie powódki (k 74-75) Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Powództwo jest bezzasadne. Podstawą prawną roszczenia o ochronę dóbr osobistych stanowią przepisy art. 24 § 1 k.c., w związku z art. 448 k.c.. Z dyspozycji art. 24 § 1 k.c. wynika, że ten czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem może żądać zaniechania tego działania, chyba, że nie jest ono bezprawne. W razie dokonania naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków w szczególności, aby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie, może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Zgodnie z art. 448 k.c., w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, nie zależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Wymaga podkreślenia, iż rozpoznając sprawę w przedmiocie ochrony dóbr osobistych sąd powinien przede wszystkim ustalić czy doszło do naruszenia dobra osobistego, a dopiero w przypadku pozytywnej odpowiedzi, czy działanie pozwanych było bezprawne. Zatem dla odpowiedzialności z art. 24 § 1 k.p.c. konieczne jest spełnienie łącznie obu przesłanek, tj. zarówno naruszenia dobra osobistego jak i bezprawności działania. Przy czym brak pierwszej przesłanki, tj. naruszenia dobra osobistego, powoduje bezprzedmiotowość stwierdzenia przesłanki drugiej, tj. bezprawności. Wspomniany przepis rozkłada ciężar dowodu w ten sposób, że na powoda nakład obowiązek udowodnienia, iż pozwani naruszyli jego dobra, zaś na pozwanych ciąży obowiązek udowodnienia, że ich działania naruszające dobra nie było bezprawne. W rozważanym przypadku wyniki przeprowadzonego postępowania dowodowego, w szczególności analiza konkretnych czynności (udokumentowanych w powołanych aktach związkowych ) podejmowanych przez pozwanych w ramach swoich obowiązków wynikających z ustawy i zakresu czynności, prowadzą do jednoznacznego wniosku, iż pozwani nie naruszyli dobra osobistego powódki. Podejmowane przez nich działania były zgodne z przepisami prawa, w szczególności prawa procesowego, mieściły się w granicach prawa i podlegały kontroli instancyjnej. W szczególności, zarówno formalne jak i merytoryczne wymogi, a także zasadność poszczególnych czynności, tj. zarządzeń i postanowień) podejmowanych przez pozwanych były oceniane w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym), zgodnie z obowiązującymi przepisami proceduralnymi. Czynności procesowe wykonywane w toku spraw objętych analizą przez pozwanych – wbrew zarzutom powódki – były w postępowaniu odwoławczym w pełni aprobowane, a podnoszone przez powódką wnioski i zarzuty w środkach zaskarżenia okazały się bezskuteczne. Niezależnie od powyższego, powódka nie udowodniła jakie konkretne dobra osobiste zostały naruszone w toku spraw, w których pozwani podejmowali określone czynności procesowe. Otóż art. 23 k.c. statuuje ogólną zasadę ochrony dóbr osobistych, przy czym wymienione są przykładowo poszczególne dobra osobiste człowieka ze wskazaniem, iż ochrona prawna dotyczy ochrony wszelkich dóbr osobistych człowieka i jest niezależna od ochrony, którą zapewniają inne przepisy. Podniesione okoliczności faktyczne w pozwie w żadnym wypadku nie uzasadniają naruszenia dóbr osobistych powódki w skutek działań procesowych pozwanych. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że strona powodowa, po za ogólnymi stwierdzeniami, nie wskazała na konkretne, poszczególne czynności pozwanych naruszające dobra osobiste powódki. Rozważając poszczególne czynności procesowe, a więc zarządzenia i postanowienie podejmowane przez pozwanych, a wskazywane przez powódkę jedynie ogólnie, bez ich opisu i uzasadnienia faktycznego, należy uznać, że nie zostały naruszone dobra osobiste powódki, jak podnosi ona swych pismach procesowych, w szczególności do „rzetelnego procesu”, „prawa do sądu” czy „ informacji”. Podejmowane przez pozwanych czynności wynikały z wymogów objętych przepisami prawa procesowego, były podejmowane niezwłocznie, profesjonalnie, z pouczeniem o przysługujących uprawnieniach (środkach odwoławczych) i na bieżąco podlegały kontroli instancyjnej. Nie można również formułować skutecznego zarzutu naruszenia przez pozwanych prawa do obrony, np. przez oddalenie bądź odrzucanie wniosków powódki o zwolnienie jej od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika procesowego z urzędu. Wnioski powódki w tym przedmiocie podlegały przez pozwanych ocenie z punktu widzenia wymogów formalnych oraz przepisów prawa materialnego, ze wskazaniem jakie powódka powinna podjąć czynności dla skuteczności swoich wniosków dla obrony swoich praw. --- STRONA 6 --- Sąd rozpoznając przedmiotową sprawę, ze względu na lakoniczność pozwu, brak podstawowych wymogów formalnych (wskazania okoliczności faktycznych uzasadniających żądanie pozwu), ogólnikowość twierdzeń, ich niespójność z punktu widzenia oceny zasadności żądania (tj. wykazania skonkretyzowanych działań pozwanych naruszających dobra osobiste) – uwzględnił wniosek powódki w zakresie zwolnienia jej od kosztów i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Zobowiązał pełnomocnika z urzędu do złożenia pisma procesowego ze sprecyzowaniem żądania pozwu, z uzasadnianiem faktycznym i prawnym oraz do wskazania wniosków dowodowych na poparcie żądania- w terminie dwóch tygodni pod rygorem ujemnych skutków procesowych (por. wezwania do usunięcia braków formalnych pisma k 36). Pełnomocnik z urzędu dwukrotnie wnosił o przedłożenie terminu o dalsze dwa tygodnie do złożenia pisma procesowego (por. k 40, 47- 48) i sąd wyrażał zgodę na to zgodę. Ostatecznie pełnomocnik z urzędu, a więc profesjonalny pełnomocnik procesowy, sprecyzował żądanie pozwu oraz sformułował twierdzenia i wnioski, które jak wynika z ich treści zarówno w zakresie podstawy faktycznej i prawnej są nadal lakoniczne, ogólnikowe, a co bardziej istotne, nie wskazują konkretnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń, zgodnie z regułą wynikającą z art. 6 k.c. i 24 § 1 k.c.. W prawdzie wspominanie pismo procesowe adwokata z urzędu, wnioskowało o przeprowadzenie dowodu z akt spraw prowadzonych przez Sąd Okręgowy w Krakowie do sygn. akt I C 1037/13, I C 2330/14, I C 681/14. ,to jednak nadal w toku dalszego postępowania pełnomocnik profesjonalny powódki nie wskazał konkretnych dokumentów z wymienionych akt, dla potwierdzenia zasadności roszczenia. W tej sytuacji, Sąd Okręgowy uznając, że występują wyjątkowe okoliczności w zakresie ustalenia podstawy faktycznej dochodzonego roszczenia ( m. in. z powodu braku niezbędnych danych w zakresie istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy, co było wynikiem braku przepływu informacji w relacji powódka- pełnomocnik z urzędu) – dopuścił z urzędu dowody z dokumentów w powołanych aktach (por. postanowienie dowodowe z dnia 10 października 2016 roku (por art. 207 § 6 k.p.c. oraz 232 zd. 2 k.p.c.). Przeprowadzone dowody z dokumentów jednak nie potwierdziły zasadności żądania pozwu w zakresie podejmowania przez pozwanych czynności procesowych naruszających dobra osobiste powódki. Wymaga podkreślenia, iż powódka skierowała roszczenie do pozwanych – osób zatrudnionych jako pracowników w Sądzie Okręgowym, wykonywujących czynności w zakresie powierzonym im obowiązków pracowniczych. Pozwani zatem nie posiadają legitymacji biernej, bowiem zgodnie z treścią art. 120 kodeksu pracy – w razie wyrządzenia przez pracownika przy wykonywaniu przez niego obowiązków pracowniczych na szkodę osobie trzeciej – zobowiązany do naprawienia szkody jest wyłącznie pracodawca. W tym stanie rzeczy, na zasadzie art. 24 § 1 k.c., należało powództwo oddalić w stosunku do obu pozwanych. Powódka była zwolniona od kosztów sądowych. Sąd przyznał więc od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika powódki wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną jej z urzędu zgodnie ze stawką przewidzianą w § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 461; zm.; Dz. U. z 2014 poz. 616).