Postanowienie I C 1608/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 grudnia 2012 roku Sąd Okręgowy w Białyms

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: I C 1608/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 grudnia 2012 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Małgorzata Dziemianowicz Protokolant: Justyna Guziejko po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2012 roku w Białymstoku na rozprawie sprawy z powództwa K. S. przeciwko (...) Polska Sp. z o.o - Dyrekcji Generalnej w P. o zadośćuczynienie I. Oddala powództwo. II. Zasądza od powódki K. S. na rzecz pozwanego (...) Sp. z o.o. Dyrekcja Generalna w P. 3617 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. UZASADNIENIE Powódka K. S. wniosła o zasądzenie od pozwanego (...) Sp. z o.o. Dyrekcja Generalna w P. na jej rzecz kwoty 80.000,00 złotych wraz z ustawowymi odsetkami w wysokości 13% od dnia wezwania do zapłaty do dnia zapłaty, tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznana krzywdę. Jako podstawę faktyczną żądania wskazywała zdarzenie mające miejsce w dniu 29 września 2009 roku w B. na terenie Galerii (...) przy ul. (...) w B. polegające na oczywiście niesłusznym zatrzymaniu powódki przez pracownika ochrony galerii, które było widoczne dla szeregu osób obecnych w sklepie, w tym dla jej znajomych, czym naraziło ją na uszczypliwe uwagi osób postronnych, z którym się do dziś spotyka, lęk przed zakupami w większych sklepach oraz spowodowało utratę zaufania publicznego , co było dla niej szczególnie dotkliwie w związku z pełnieniem przez nią szeregu funkcji (m.in. ławnika sądu powszechnego, osoby stale współpracującej z Helsińską Fundacją Praw Człowieka) . Jako podstawę prawną wskazywała : art. 448 kc , art. 24 kc, 415 kc, art. 36 ust. 1 pkt 3 Ustawy o ochronie osób i mienia (pozew k. 2-6). Pozwany (...) Sp.z o.o. Dyrekcja Generalna w P. wnosiła o oddalenie powództwa w całości, zasądzenie od pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego (k. 16-21). Sąd ustalił, co następuje: W dniu 29 września 2009 roku w B. na terenie Galerii (...) przy ul. (...) w B. powódka robiła zwyczajowe zakupy. Podczas nich dopuściła się przeklejenia kodów kreskowych, na książkach dla dzieci będących mieniem Galerii (...) --- STRONA 2 --- (nagranie na płytach CD k.35, przyznane przez powódkę w meldunku k. 31, zeznania świadka A. K. w e – protokole z 4 grudnia 2012 roku, czas : 24:01 ). A. K., menager ochrony w galerii przy (...) w B., wykonując swoje obowiązki, poprzez monitoring, zauważył, „dziwne zachowanie powódki”, która ciągle w koszyku „czegoś” poszukiwała. Obserwował dalej powódkę i zauważył, że prawdopodobnie dokonała ona przeklejenia kodów kreskowych na towarach. Uznał, iż w związku z jej zachowaniem odbiegającym od postępowania zwykłego klienta, konieczne jest jej zatrzymanie w celu wyjaśnienia całej sprawy i polecił to M. Z. (zeznania świadka A. K. w e – protokole z 4 grudnia 2012 roku, czas : 23:24-38:21 ). Wówczas agent ochrony wewnętrznej M. Z., po otrzymaniu informacji z monitoringu , że powódka prawdopodobnie dokonała przeklejenia kodów kreskowych na książkach, które zamierza kupić, poprosił powódkę o udanie się z nim za linię kas, do wyodrębnionego pomieszczenia , w którym zamierzał sprawdzić czy i jakie ceny towarów zostały zmienione. W związku z faktem, że powódka nie przyznawała się do przeklejania cen, zadecydowano o wezwaniu policji. A. K. sporządził wówczas tzw. meldunek. Następnie oczekiwano na przyjazd policji (meldunek na (...)Komisariat Policji w B. k. 31, zeznania A. K. w e – protokole z 4 grudnia 2012 roku, czas : 23:24-38:21 i M. Z. , czas: 38:21-45:06). Kiedy Policja przyjechała, powódka została zatrzymana przez funkcjonariusz Policji o godz. 19.20 , a czynność tę zakończono o godz. 20.00. (protokół zatrzymania k. 32-34, zeznania świadka A. T. w e – protokole z 4 grudnia 2012 roku, czas 7:00-14:40). Zachowanie agentów ochrony na terenie galerii podczas przedmiotowego zdarzenia nie odbiegało od norm, w przeciwnym razie choćby spotkałoby się z interwencją policji (zeznania świadka A. T. w e – protokole z 4 grudnia 2012 roku, czas 10:02). Powódka w pomieszczeniu , w którym agenci ochrony starali się wyjaśnić sprawę, nie była przetrzymywana. Żaden z agentów nie zmuszał powódki do podpisania czegokolwiek, nie stosował wobec niej żadnych gróźb. Nie żądał przeszukania torby. Powyższe wynika z załączonego nagrania video , na którym także ewidentnie można zaobserwować, iż agent w sposób spokojny podszedł do powódki, nie stosował wobec niej przemocy, groźby, nie był agresywny, wzburzony. Powódka dobrowolnie udała się z nim do wskazanego pomieszczenia .Całe zdarzenie, wbrew twierdzeniom powódki, nie mogło być również widoczne dla kogokolwiek, bowiem pomieszczenie, w którym przebywała powódka jest wyodrębnione i nie ma możliwości, aby osoby trzecie widziały, co się w nim dzieje (nagranie na płytach CD k. 35). Bezspornym postawało, że przeprowadzone postępowanie karne w stosunku do powódki zostało prawomocnie umorzone postanowieniem Prokuratury Rejonowej (...)w B. z dnia 23 grudnia 2009 roku w sprawie o sygn. akt Ds. 4464/09 , wobec stwierdzenia, że czyn nie wyczerpuje znamiona czynu zabronionego przewidzianego w art. 286 § 1 kk. Sąd zważył, co następuje: Zdarzenie jakie miało miejsce w dniu 29 września 2009 roku było podstawą do podjęcia interwencji ochrony wewnętrznej pozwanego. Interwencja nie była, ani bezpodstawna, ani bezprawna. Nie doszło do oczywiście , niesłusznego zatrzymania powódki. Zachowanie agenta odpowiadało standardom i procedurom obowiązującym w tym zakresie w sklepie u pozwanego. Powódka została poproszona o udanie się do wyodrębnionego pomieszczenia w celu sprawdzenia dokonanych przez nią zakupów. Zgodnie bowiem z obowiązującą u pozwanego procedurą, jeżeli agent monitoringu zauważy podejrzane zachowanie klienta, rozpoczyna nagrywanie klienta w celu zarejestrowania , następnie przekazuje informacje agentowi stojącemu na linii kas o konieczności podjęcia interwencji w stosunku do wskazanej osoby. Tak też było w stosunku do powódki. Zachowanie powódki było zachowaniem, które w sposób oczywisty stwarzało zagrożenie dla mienia pozwanego. Odbiegało od zachowania zwykłego klienta. Mogło stanowić uzasadnioną obawę do podjęcia interwencji przez --- STRONA 3 --- agentów w celu wyjaśnienia całej sprawy i jej zachowania , tego w jakim celu dokonywała przeklejania kodów na towarach. Gdyby nie interwencja agenta, powódka dokonałaby zapewne zakupu towarów po zaniżonej cenie i tym samym naraziła pozwanego na szkodę. Pracownicy ochrony mają zadbać o dobro i mienie pozwanej spółki , natomiast ocena danego zdarzenia w świetle przepisów karnych należy do właściwych organów. Stąd dla niniejszej sprawy nie ma znaczenia rozstrzygnięcie sprawy karnej. Z punktu widzenia prawa cywilnego i nie ma znaczenia sposób działania powódki, czy było to postępowanie nakierowane celem przywłaszczenia , czy też nie, nie jest istotna także wartość , na jaką dokonano przeklejenia cen artykułów. Kluczowe natomiast znaczenie ma fakt, że powódka dokonała przeklejenia kodów kreskowych na towarach stanowiących mienie pozwanego, czym postąpiła sprzecznie z zasadami uczciwego klienta. Oczywistym jest, iż żaden przepis prawa , spośród regulujących sprzedaż, w tym i konsumencką, nie uprawniał powódki do takich działań. Nadto klient, który ma wątpliwości, co do ceny , przede wszystkim poszukuje czytnika, który odczyta cenę lub prosi o pomoc kogoś z obsługi, a nie manipuluje przy nich, jak uczynił to powódka. Takie jej zachowanie, mogło stwarzać podstawy do podjęcia interwencji przez ochronę pozwanego w trybie Ustawy o ochronie osób i mienia z dnia 22 sierpnia 1997 roku (Dz. U. z 2005 roku, Nr 145, poz. 1221). Zgodnie bowiem z art. 36 ust.1 pkt 3 w/w aktu pracownik ochrony przy wykonywaniu zadań ochrony osób i mienia w granicach chronionych obiektów i obszarów ma prawo do ujęcia osób stwarzających w sposób oczywisty bezpośrednie zagrożenie dla chronionego mienia , w celu niezwłocznego oddania tych osób Policji. Taka właśnie interwencja – w celu ochrony mienia pozwanego – została podjęta. Pracownicy pozwanego, widząc zachowanie powódki, która przegląda co chwilę swój koszyk, która przekleja kody na towarach, jak najbardziej mogli odnieść wrażenie, że stwarza ona w sposób oczywisty bezpośrednie zagrożenie dla mienia pozwanego. Stąd też ujęcie powódki w celu niezwłocznego oddania Policji (w sytuacji, gdy nie przyznawała się do przeklejania kodów) znajdowało podstawę prawną, było zgodne z w/w przepisem oraz przepisami wykonawczymi Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1998 roku w sprawie szczegółowego trybu działań pracowników ochrony, podejmowanych wobec osób znajdujących się w granicach chronionych obiektów i obszarów (Dz. U. z dnia 27 listopada 1998 roku, Nr 144, poz. 933). Innymi słowy , wbrew twierdzeniom powódki, ujęcie jej było uzasadnione i znajdowało oparcie w prawie. W związku z tym, że były uzasadnione podstawy do podjęcia interwencji nie mamy do czynienia z działaniem bezprawnym po stronie pozwanego, ze zdarzeniem zawinionym, czy z jakimkolwiek naruszającym dobra osobiste. Stąd już pierwsza z przesłanek żądania zadośćuczynienia na podstawie wskazanych podstaw prawnych przez powódkę : art. 448 kc, 415 kc , 24 kc, nie została spełniona. Z uwagi na powyższe Sąd nie badał spełniania dalszych przesłanek w ramach poszczególnych reżimów odpowiedzialności. W tym stanie rzeczy zeznania świadków : A. S., M. L., J. K., A. G., I. Ż. na okoliczność stanu zdrowia po zdarzeniu , tego jak powódka zniosła sytuację związaną ze zdarzeniem nie mają znaczenia w sprawie, bowiem są to dowody na rzekomą krzywdę i jej rozmiar, tymczasem powódka nie wykazała, że w ogóle miało miejsce zdarzenie, z którego ewentualna szkoda by dla niej wynikła. Czynności dokonywane przez Policję nie były przez powódkę kwestionowane, stąd nie zajmowano się niemi w toku tego procesu. Powódka kwestionowała jedynie oczywiście niesłuszne zatrzymanie dokonane przez pracowników pozwanego na terenie galerii. Pozostałe wnioski dowodowe tak powódki, jak i pozwanego na mocy art. 217 § 2 kpc zostały pominięte z uwagi na to, że okoliczności sporne zostały już wyjaśnione, a strony powoływały je jedynie dla zwłoki. Z uwagi na powyższe, orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku. W punkcie II orzeczono o kosztach zastępstwa procesowego stosownie do zasady odpowiedzialności za wynik procesu i art. 98 kpc w zw. z § 6 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Powódka jako przegrywająca proces obowiązana jest zwrócić pozwanemu koszty zastępstwa procesowego.