Wyrok I C 158/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 maja 2013 r. Sąd Okręgowy w Opolu I Wydz

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 158/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 maja 2013 r. Sąd Okręgowy w Opolu I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący SSO Halina Jagieła Protokolant: sekr. sądowy Paulina Lebedyńska po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2013 r. w Opolu na rozprawie sprawy z powództwa S. M. przeciwko Skarbowi Państwie - Dyrektorowi Zakładu Karnego w S. zastępowanemu przez Prokuratorię Generalna Skarbu Państwa o zapłatę I. oddala powództwo, II. zasądza od powoda S. M. na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 3.600 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Wyrok uprawomocnił się Na oryginale właściwy podpis dnia 30 sierpnia 2013r. za zgodność: SSO Halina Jagieła I C 158/13 UZASADNIENIE Powód S. M. domagał się zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa – Dyrektora Zakładu Karnego w S. kwoty 1.000.000 zł tytułem zadośćuczynienia. Powód uzasadniał, że w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności przebywał w celach, w których powierzchnia przypadająca na jedną osobę była znacznie mniejsza niż 3 m 2 . --- STRONA 2 --- Przebywanie w takich celach uwłacza ludzkiej godności i godzi w podstawowe prawa i wolności obywatelskie zagwarantowane w Konstytucji RP. Doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda. W związku z tym powód dochodzi zadośćuczynienia w oparciu o art. 24 k.c. i art. 448 kc. Cele, w których przebywał powód odbiegały w znaczącym stopniu od standardu wyznaczonego w kodeksie karnym wykonawczym. Przebywanie w tak niehumanitarnych warunkach spowodowało, że wymierzona przez sąd kara 10 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności stała się, zdaniem powoda, nieproporcjonalnie dolegliwa. Doszło do naruszenia prawa podmiotowego powoda. Przebywanie przez długi okres czasu w przeludnionej celi spowodowało u powoda cierpienie fizyczne i psychiczne i co za tym idzie straty moralne. Z tego tytułu winno zostać zasądzone na rzecz powoda zadośćuczynienie we wskazanej przez niego kwocie. Pismem z dnia 19.4.2013 r., wpływ, powód uzupełnił pozew wskazując, że pozywa Skarb Państwa – Dyrektora Zakładu Karnego nr 1 w S.. Odpowiadając na pozew Skarb Państwa – Dyrektor Zakładu Karnego w S. reprezentowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kosztów procesu. Z ustaleń Prokuratorii wynika, że ostatnim dniem pobytu powoda w Zakładzie Karnym nr 1 w S. był dzień 5 września 2008 r. Pozwany wnosząc o oddalenie powództwa podniósł, iż roszczenie powoda uległo przedawnieniu w stosunku do roszczeń związanych ze zdarzeniami, które miały miejsce ponad trzy lata przed wniesieniem pozwu przez powoda w niniejszej sprawie. Pozwany podniósł, że zgodnie z przepisem art. 442 1 k.c. (przed nowelizacją art. 442 k.c.) roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat 3, od dnia w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i osobie zobowiązanej do jej naprawienia. Jak wskazał Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 11 sierpnia 2010 r. (sygn.. I CSK 653/09) skuteczne podniesienie zarzutu przedawnienia jest wystarczające do oddalenia powództwa bez potrzeby ustalania czy zachodzą inne przesłanki prawno-materialne uzasadniające jego uwzględnienie, a ich badanie w takiej sytuacji jest zbędne. Nadto, zdaniem pozwanego, brak jest przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa. Powód nie wykazał by poniósł szkodę majątkową czy też szkodę na osobie. Wykazanie tych okoliczności, stosownie do art.6 k.c. należy do powoda. W uzasadnieniu pozwu powód poprzestał jedynie na ogólnych sformułowaniach. Sąd ustalił co następuje: Powód S. M. w okresie od 22.11.2001 r. do 15.12.2005 r. odbywał karę pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym nr 1 w S. w celach 054,066, 214, 212, 132, 020, 212, 026, 307, 282,, 102, 075, 070, 127, 135. dowód: sporządzona przez powoda historia jego rozmieszczenia w pozwanym ZK, do dnia 15.12.2005 r. k 4 Sąd zważył co następuje: Sąd w pierwszej kolejności zbadał zarzut przedawnienia podniesiony przez pozwanego i stanął na stanowisku, że zarzut jest zasadny. Powód dochodzi zadośćuczynienia w związku ze zdarzeniami związanymi z jego osadzeniem w Zakładzie Karnym nr 1 w S. w okresie do 15.12.2005 r. Mając na uwadze, pozew został sporządzony i wpłynął do Sądu Rejonowego w Strzelcach Opolskich w styczniu 2013 r., a więc ponad 7 lat od okresu wskazanego przez powoda – należy przyjąć, że roszczenie powoda jest przedawnione. Bowiem stosownie do treści art. 442 1 § 1 k.c. roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem trzech lat od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie zobowiązanej do jej naprawienia. Powód niewątpliwie od początku był zorientowany, w jakich celach przebywa (powierzchnia, ilość osób w konkretnej celi) i że za rozmieszczenie osadzonych odpowiada pozwany. Świadczą o tym choćby skrupulatne zapiski powoda odnośnie jego rozmieszczenia --- STRONA 3 --- w konkretnych celach w określonym czasie, w ZK nr 1 w S.. Przy uwzględnieniu zarzutu przedawnienia roszczenie powoda ulega oddaleniu. Niezależnie od powyższego sąd podziela stanowisko pozwanego, że powód nie udowodnił, iż na skutek działania pozwanego poniósł jakąkolwiek krzywdę lub szkodę, a wykazanie tych okoliczności należało do powoda stosownie do art. 6 k.c. Art. 448 k.c. stanowi, iż w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Natomiast art. 24 k.c. stanowi podstawę roszczeń z tytułu naruszenia dóbr osobistych oraz przewiduje domniemanie bezprawności działania naruszającego dobra osobiste, zatem na sprawcy ciąży obowiązek wykazania, iż jego działanie było zgodne z prawem. Stwierdzić też należy, iż aby można było przyznać zadośćuczynienie za naruszenie dobra osobistego musi wystąpić bezprawność działania po stronie pozwanego. Zdaniem Sądu powód jednak w żaden sposób nie wykazał, by w trakcie pobytu w ZK nr 1 w S. doszło do naruszenia jego dóbr osobistych, a ciężar dowodu w tym zakresie obciążał powoda. Zauważyć należy, iż treść pozwu zawiera same ogólniki i nie odnosi się do jakichkolwiek konkretów. Powód pisze o cierpieniach, pisze o niehumanitarnym traktowaniu, nie zapewnieniu mu możliwości utrzymania higieny w intymnych warunkach, a więc odpowiednich warunków sanitarnych. Nie pokusił się powód nawet o to, by napisać na czym polegały owe cierpienia, bądź, by wskazać konkretne zdarzenia czy sytuacje poświadczające jego cierpienia. Sąd uznał, że powód nie udowodnił by doznawał ograniczeń w trakcie odbywania kary w podanych przez niego okresach, a tym bardziej nie udowodnił by warunki odbywania kary doprowadziły do naruszenia jego godności. Nawet przy przyjęciu, że w podanych przez powoda okresach do 15.12.2001 r. powód odbywał karę w warunkach przeludnienia, nie uzasadnia to jeszcze wniosku, że godność powoda została naruszona, co z kolei miałoby przemawiać za przyznaniem mu zadośćuczynienia pieniężnego w żądanej kwocie. Zdaniem sądu panujący w zakładach karnych dyskomfort jest elementem odbywania kary pozbawienia wolności, z którym powód powinien się liczyć popełniając przestępstwo. Osadzony w zakładzie karnym musi się liczyć z pewnymi ograniczeniami i dolegliwościami ( tak SN w wyroku z dnia 02.10.2007 r., sygn. II CSK 269/07) Reasumując stwierdzić należy, iż dobra osobiste powoda nie zostały naruszone bezprawnym działaniem pozwanej jednostki w żaden sposób. A zatem z uwagi na powyższe okoliczności Sąd uznał, że powództwo również jest niezasadne merytorycznie. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 98 k.p.c. odnośnie kosztów zastępstwa procesowego należnego stronie pozwanej. Z uwagi na brak dochodów powód zwolniony był z kosztów sądowych.