Wyrok I C 1553/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 03 marca 2016 r. Sąd Okręgowy w Krakowie W

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 1553/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 03 marca 2016 r. Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący : SSO Andrzej Żelazowski Protokolant: Dominika Lasek po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2016 r. w Krakowie na rozprawie sprawy z powództwa P. K. przeciwko G. O. (1) o ochronę dóbr osobistych i zapłatę I. zobowiązuje pozwanego G. O. (1) do złożenia oświadczenia o treści : „ Na rozprawie przed Sądem Okręgowym w Poznaniu w dniu 27 marca 2012 r. podczas składania zeznań w charakterze świadka naruszyłem dobra osobiste Pana P. K. bezzasadnie pomawiając go o próbę wyłudzenia pieniędzy oraz dopuszczenie się wielu przestępstw polegających na wyłudzaniu pieniędzy poprzez użycie weksli. Powyższe oskarżenie było bezpodstawne i niezgodne z prawdą wobec czego wyrażam swoje ubolewanie i przepraszam Pana P. K. za bezprawne naruszenie jego dóbr osobistych” i przesłania powyższego oświadczenia, opatrzonego osobistym podpisem pozwanego powodowi listem poleconym w terminie tygodnia od uprawomocnienia się wyroku; II. zasądza od pozwanego G. O. (1) kwotę 5.000,00 zł (słownie złotych: pięć tysięcy) na rzecz Fundacji Na (...) z (...)” z siedzibą we W.; III. w pozostałej części powództwo oddala; IV. koszty procesu pomiędzy stronami wzajemnie znosi. Sygn. akt IC 1553/12 UZASADNIENIE wyroku z dnia 03 marca 2016 r. Pozwem z dnia 20 sierpnia 2012 r. powód P. K. domagał się nakazania pozwanemu G. O. (1) złożenia oświadczenia woli o treści: „Na rozprawie toczącej się w Sądzie Okręgowym w Poznaniu w dniu 27 marca 2012 r. podczas składania zeznań naruszyłem dobra osobiste Pana P. K. bezzasadnie pomawiając go o „próbę wyłudzenia pieniędzy oraz dopuszczenie się wielu przestępstw polegających na wyłudzaniu pieniędzy poprzez użycie weksli”. Powyższe oskarżenie było bezpodstawne, niezasadne i niezgodne z prawdą, wobec czego wyrażam swoje ubolewanie i przepraszam Pana P. K. za bezprawne naruszenie jego dóbr osobistych” i zamieszczenia go w lokalnej prasie – dzienniku o zasięgu lokalnym, publikowanym na terenie miasta P. i okolic, na koszt pozwanego. Nadto powód --- STRONA 2 --- wzniósł o nakazanie pozwanemu G. O. (1) zapłaty sumy pieniężnej w wysokości 10.000 zł na rzecz Fundacji Na (...) z (...) z siedzibą we W. (KRS (...)), jako zapłatę na cel społeczny. Powód wniósł nadto o zwrot kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na rozprawie w dniu 23.02.2016r powód ostatecznie wniósł o nakazanie pozwanemu przesłania oświadczenia, własnoręcznie podpisanego, listem poleconym na jego adres. Na uzasadnienie żądania powód wskazał, że w postępowaniu prowadzonym przed Sądem Okręgowym w Poznaniu w połączonych sprawach o sygnaturach akt: IX GC 766/11, IX GC 791/11 oraz IX GC 773/11, na rozprawie w dniu 27 marca 2012 r. pozwany G. O. (1) przesłuchiwany był w charakterze świadka. Rozprawa była jawna, oprócz stron i pozwanego na sali obecni byli także aplikanci adwokaccy, odbywający praktyki w Sądzie Okręgowym w Poznaniu. Podczas w/w rozprawy pozwany, jako świadek, na pytanie pełnomocnika pozwanej spółki (...) sp. z o.o. stwierdził, iż: „Pan K. próbuje wyłudzić pieniądze od (...) różnymi sposobami i częściowo mu się to udało. (…)W momencie, kiedy K. został odwołany z funkcji wiceprezesa zarządu, tym bardziej, że dopuścił się wielu przestępstw, po tym jak został odwołany, próbując wyłudzać pieniądze od spółki poprzez weksle”. Powód podniósł, iż pozwany bezpodstawnie uczynił powodowi zarzut próby wyłudzenia od spółki (...) sp. z o.o. sum pieniężnych za pomocą weksli, a także bezpodstawnie zarzucił powodowi wprost popełnienie „wielu przestępstw”, co wobec niekaralności powoda, jest dla niego rażąco krzywdzące. Uczynienie takiego zarzutu publicznie, podczas rozprawy odbywającej się jawnie, w tym z udziałem osób trzecich – aplikantów adwokackich, stanowi naruszenie dóbr osobistych powoda, w szczególności dobrego imienia powoda, godności i nieposzlakowanej opinii. Powód jest osobą cieszącą się nienaganną opinią, sprawującą funkcje zarządcze w organach spółek i poczynienie tego typu pomówień – w zasadzie wobec każdej osoby, a w szczególności wobec powoda, jest rażąco krzywdzące, godzi w dobry wizerunek powoda jakim się cieszył w odbiorze społecznym i nie znajduje żadnego uzasadnienia. Poza ściśle osobistym poczuciem naruszenia dóbr osobistych powoda, powód podniósł iż pełni on funkcję prezesa spółki kapitałowej ( spółki (...) z siedzibą w J.), od blisko dziesięciu lat na rynku gospodarczym buduje swoją pozycję zawodową jako menedżer – zarządca spółek handlowych, jest więc osobą piastującą stanowisko wymagające szczególnego zaufania do jego osoby oraz nieposzlakowanej opinii. Poza tym spółka (...) sp. z o.o. ma siedzibę w niewielkiej miejscowości jaką jest J. i zarówno dla spółki jak i powoda jako jej prezesa istotne jest korzystne postrzeganie zarówno jego osoby, jak też reprezentowanej spółki w społeczności lokalnej. Pomówienie powoda o „popełnienie wielu przestępstw” oraz „dokonywanie wyłudzeń” poprzez weksle zakwalifikować należy jako rażąco naruszające godność i dobre imię powoda. Wobec tak postawionych zarzutów całkowicie uzasadnionym jest poczucie krzywdy po stronie powoda, który nie tylko nigdy nie był osobą karaną, czy też osobą przeciwko której toczyło się postępowanie karne na jakimkolwiek etapie, ale który również w powszechnym rozumieniu jest osobą „nie wchodzącą w konflikt z prawem” i „w pełni przestrzegającą porządku prawnego”. W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego. Wskazał, iż sporna wypowiedź nie nosi znamion naruszenia dóbr osobistych. Zawiera ona wyłącznie sformułowania ocenne, nie zaś kategoryczne stwierdzenia. Podniósł, iż ochrona przewidziana w art. 23 i 24 k.c. nie przysługuje, gdy zachowanie sprawcy zostało podjęte i mieści się w ramach porządku prawnego, a takim działaniem wyłączającym bezprawność jest złożenie zeznań przez świadka. Pozwany wyjaśnił, iż w swojej wypowiedzi odniósł się do sytuacji w jakiej znalazła się spółka (...) sp. z o.o. w P., której wspólnikiem jest także pozwany. Powód w latach 2003 – 2008 był wiceprezesem spółki (...). Do chwili obecnej jest jej wspólnikiem. Będąc członkiem zarządu spółki niejednokrotnie podejmował działania sprzeczne z interesami spółki (...), a nawet sprzeczne z prawem, co stało się przyczyną nie udzielenia mu absolutorium za lata 2005 i 2006 oraz odwołania z funkcji członka zarządu. Jednym z takich działań było w ocenie pozwanego zawarcie niekorzystnych dla spółki (...) umów serwisowych z podmiotami powiązanymi z powodem (rodzinnie, kapitałowo lub towarzysko) m. in. umowa z (...) sp. z o.o. z dnia 1 lutego 2007 r. Po odwołaniu powoda z zarządu spółki (...) sp. z o.o. powód zainicjował wiele postępowań sądowych wikłając spółkę (...) w spory sądowe. Powód pełniąc jednoosobowo funkcję zarządu spółki FORTA (podobnie pani K. K. (2) (...)(...) – żona powoda) w 2010 r. wiedząc że zawarte umowy są niekorzystne na dla spółki (...) sp. z o.o. wystąpili do spółki (...) z roszczeniami o wyrównanie wynagrodzenia umówionego w umowie dochodząc łącznie kwoty ponad 3,4 mln zł. Umowy te były zabezpieczone wekslami in blanco. Mimo iż Sąd Apelacyjny w Pozwaniu wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2011 r. w sprawie o sygn. akt ACa 195/11 utrzymał w mocy nakaz zapłaty wydany przez Sąd Okręgowy w Poznaniu zasadzający kwotę ok. 2.5 mln. zł od (...) sp. z o.o. na rzecz (...) sp. z o.o., to nie zmienia to sytuacji, że umowa z dnia --- STRONA 3 --- 1 lutego 2007 r. na której oparł się Sąd Apelacyjny pozostawała w rażącej sprzeczności z ustaleniami wspólników, w których brał udział także P. K., który później w imieniu (...) sp. z o.o. zawarł przedmiotową umowę ze spółką (...) sp. z o.o. O zawarciu tej umowy o treści wyrażonej w umowie pozostali wspólnicy oraz członkowie Rady Nadzorczej dowiedzieli się dopiero po odwołaniu P. K. i Z. P. z funkcji członków zarządu, co nastąpiło w kwietniu 2008 r. W innej sprawie toczącej się pomiędzy spółkami (...) sp. z o.o. i (...) sp. z o.o. przed Sądem Okręgowym w Poznaniu, sygn. IX GC 457/08/4 dotyczącej sposobu wyliczenia wynagrodzenia spółki (...) sp. z o.o. za świadczone na rzecz (...) sp. o.o. usługi serwisowe (...) sp. z o.o. przyznała iż warunki ekonomiczne umowy z 1 lutego 2007 r. są takie same, jak stosowane przez powódkę spółkę (...) sp. z o.o. wobec (...) sp. z o.o., oraz iż właściwy jest tzw. wzór grand. Zastosowanie wzoru innego niż wzór (...) (wzoru prezentowanego przez (...) sp. z o.o.) we wszystkich dotychczas prowadzonych sprawach spowodowało, że warunki ekonomiczne umowy są istotnie niekorzystne dla (...) sp. z o.o. Tylko w ciągu jednego roku, stosując wzór sprzeczny z ustaleniami wspólników dla wyliczenia wynagrodzenia, wynagrodzenie to jest o ok. 1,2 mln wyższe niż należne przy uwzględnieniu wzoru (...), na podstawie którego (...) rozlicza usługi serwisowe z pozostałymi serwisantami nie powiązanymi z powodem. Tę okoliczność miał na myśli pozwany wyrażając swoją opinię o powodzie, że wykorzystując umowy zawarte uprzednio przez siebie jako reprezentant (...) sp. z o.o. na korzyść (...) sp. z o.o., którą kontroluje w całości, a dodatkowo wikła spółkę (...) sp. z o.o. w liczne spory sądowe, gdy tymczasem dochodzone środki są mu nienależne, nie takie bowiem były pierwotne uzgodnienia (...) sp. z o.o. w których powód także uczestniczył. Pozwany formułując swoją opinię w sprawie, oparł ją na własnej analizie dotychczasowego zachowania powoda, który działając za spółkę (...), działał na jej szkodę, a następnie reprezentując spółkę (...) sp. z o.o., w której posiada 99% na drodze sądowej sankcjonuje i egzekwuje postanowienia umowne, które zaciągnął będąc wiceprezesem spółki (...). Bezsporne miedzy stronami były następujące okoliczności: Na rozprawie toczącej się przed Sądem Okręgowym w Poznaniu w dniu 27 marca 2012 r. pozwany G. O. (1) słuchany w charakterze świadka stwierdził, iż: „Pan K. próbuje wyłudzić pieniądze od (...) różnymi sposobami i częściowo mu się to udało. (…) W momencie, kiedy K. został odwołany z funkcji wiceprezesa zarządu, tym bardziej, że dopuścił się wielu przestępstw, po tym jak został odwołany, próbując wyłudzać pieniądze od spółki poprzez weksle”. Stwierdzenie to zostało zaprotokołowane. Podczas przesłuchania pozwanego na sali rozpraw byli obecni oprócz stron, przewodniczący, protokolant oraz aplikanci adwokaccy. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód wzywał pozwanego wezwaniem z dnia 16 lipca 2012 r. oraz wezwaniem z 27 czerwca 2012 r. do usunięcia skutków naruszania dóbr osobistych powoda; - dowód: wezwanie wraz z dowodem odbioru, k. 14-15 oraz 17-18; W dniu 25 listopada 2013 r. przed Sądem Rejonowym Poznań – Stare Miasto w P., Wydział VIII Karny w sprawie z oskarżenia prywatnego P. K. przeciwko G. O. (1) (sygn. akt VIII K 8/13) zapadł wyrok skazujący, uznający oskarżonego G. O. (2) winnego tego, że w dniu 27 marca 2012 r. w P. przy Al. (...), na rozprawie jawnej, toczącej się w Sądzie Okręgowym w Poznaniu IX Wydział Gospodarczy (IX GC 766/11), podczas składania zeznań w charakterze świadka pomówił P. K. o to, że „…próbuje wyłudzić pieniądze od GRAND różnymi sposobami i częściowo mu się to udało…” oraz o to, że: „..w momencie kiedy K. został odwołany z funkcji wiceprezesa zarządu, tym bardziej, że dopuścił się wielu przestępstw, po tym jak został odwołany, próbując wyłudzać pieniądze od spółki poprzez weksle…” tj. o takie postępowanie, które mogło poniżyć go w opinii publicznej i narazić pokrzywdzonego na utratę zaufania potrzebnego dla pełnienia przez niego funkcji Prezesa Zarządu (...) sp. z o.o. z siedzibą w J., tj. występku z art. 212 § 1 kk i za to na podstawie art. 212 § 1 k.k. wymierzający mu karę 100 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość 1 stawki na kwotę 100 zł. W pkt II wyroku na podst. art. 215 k.k. orzeczono podanie wyroku do publicznej wiadomości poprzez opublikowanie jego treści na tablicy ogłoszeń w budynku Sądu Okręgowego w Poznaniu przez okres 1 tygodnia, zaś w pkt III wyroku orzeczono o kosztach procesu. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że przestępstwo z art. 212 k.k. polega na pomówieniu innej osoby o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. Istotę tego czynu karalnego sprowadza się do zachowania, przez które sprawca przypisuje innemu podmiotowi negatywnie oceniane właściwości lub postępowanie. Art. 213 § 1 i --- STRONA 4 --- 2 k.k. formułuje warunki wyłączenia bezprawności zarzutów formalnie wypełniających znamiona zniesławienia. Zgodnie z art. 213 § 1 k.k., nie ma przestępstwa, jeżeli zarzut uczyniony niepublicznie jest prawdziwy, tzn. w swej istocie zgodny z rzeczywistością. Nie wystarczy więc przekonanie sprawcy o prawdziwości zarzutu, gdyż bezprawność pomówienia uchyla tylko obiektywna prawdziwość stawianych zarzutów. Sąd karny wskazał, że nie badał czy zarzuty wysunięte pod adresem pokrzywdzonego były uzasadnione lecz oparł się na tym, że przeciwko pokrzywdzonemu na dzień 27 marca 2012 r. nie został wydany jakikolwiek wyrok skazujący za przestępstwa, ani nawet nie toczyło się w owym czasie przeciwko niemu postępowanie przygotowawcze, przy czym oskarżony jako przewodniczący rady nadzorczej spółki, w której spółka pokrzywdzonego była udziałowcem, musiał mieć tego świadomość. Oskarżony znał też z pewnością treść wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 8 kwietnia 2011 r., sygn. akt I ACa 195/11, w którym Sąd zasądził na rzecz spółki (...) zapłatę od spółki (...) właśnie na podstawie weksla, co potwierdza, iż roszczenia spółki dochodzone na podstawie weksla były zasadne. Co prawda obrońca oskarżonego złożył liczne wnioski dowodowe, którego w jego przekonaniu miały prowadzić do wykazania prawdziwości zarzutów postawionych pokrzywdzonemu przez G. O. (1), jednak nawet późniejsze ustalenie, iż pokrzywdzony dopuścił się zarzuconych mu przestępstw i tak nie zmieniłoby tego, że na dzień objęty aktem oskarżenia żaden sąd nie stwierdził winy pokrzywdzonego prawomocnym wyrokiem, a więc pokrzywdzony mógł w pełni korzystać z ochrony w postaci domniemania niewinności. Z wyżej wymienionych powodów nie można by również stwierdzić, że zarzut uczyniony pod adresem pokrzywdzonego był prawdziwy, co mogłoby wyłączyć bezprawność czynu oskarżonego. Pomimo tego, że w przekonaniu oskarżonego oparł on swoje twierdzenie o wyłudzeniu pieniędzy przez pokrzywdzonego o analizę dokumentów historycznych i sekwencję kolejnych zdarzeń, to i tak nie zmienia to faktu, że przeciwko pokrzywdzonemu nie zapadł żaden wyrok skazujący, a więc w świetle prawa pozostawał on osobą niewinną i wygłoszenie przez oskarżonego kategorycznego stwierdzenia, że pokrzywdzony dopuścił się przestępstw, stanowiło naruszenie jego dóbr osobistych. Powyższy wyrok Sądu Karnego I instancji został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu II instancji. Wyrok jest prawomocny i wykonalny. - dowód: odpis wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto w P., Wydział VIII Karny z dnia 25.11.2013 r., sygn. akt VIII K 8/13, opatrzonego klauzulą wykonalności wraz z uzasadnieniem oraz odpis wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu, Wydział IV Karny – Odwoławczy, z dnia 11 lipca 2014 r., sygn. akt IV Ka 389/14, opatrzonego klauzulą wykonalności, k. 397-406; Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało częściowo na uwzględnienie. Zgodnie z art. 23 oraz 24 k.c., dobra osobiste człowieka pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. W razie dokonanego naruszenia, ten czyje dobro osobiste zostało naruszone może żądać, ażeby osoba która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Istota postępowania w niniejszej sprawie zmierzała do ustalenia, czy doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda – tj. jego dobrego imienia, godności i nieposzlakowanej opinii. Odnosząc się ogólnie do kwestii naruszenia dóbr osobistych należy podkreślić, że kodeks cywilny nie zawiera definicji dóbr osobistych, wskazując jedynie, że dobrami osobistymi człowieka są uznawane przez system prawny wartości obejmujące fizyczną i psychiczną integralność człowieka. Przepisy nie zawierają zamkniętego katalogu dóbr osobistych, wskazują tylko na ich przykłady (art. 23 k.c.). Cześć, dobre imię, dobra sława człowieka są pojęciami obejmującymi wszystkie dziedziny jego życia osobistego, zawodowego i społecznego. Naruszenie dobrego imienia może nastąpić zarówno przez pomówienie o ujemne postępowanie w życiu osobistym, rodzinnym, jak również poprzez zachowanie skierowane na dyskredytację jednostki w opinii społecznej. Przy ocenie naruszenia czci należy mieć na uwadze nie tylko subiektywne odczucia osoby żądającej ochrony prawnej, ale także obiektywną reakcję w opinii --- STRONA 5 --- społeczeństwa. Nie można przy tej ocenie ograniczać się do analizy pewnego zwrotu in abstracto, ale należy zwrot ten wykładać na tle całej wypowiedzi (orz. SN z dnia 16 stycznia 1976 r., II CR 692/75, OSNC 1976, nr 11, poz. 261). Przepis art. 24 § 1 k.c. ustanawia domniemanie bezprawności naruszenia dobra osobistego (art. 23 k.c.) Domniemanie to jednak, poprzez wykazanie uprawnienia do określonego działania podlega obaleniu. Bezprawność działania należy pojmować w sensie obiektywnym, a podstawą jego oceny jest sprzeczność z normami prawa i zasadami współżycia społecznego. Zgodnie z ugruntowanym poglądem doktryny przesłankami ochrony dóbr osobistych, które muszą być spełnione łącznie, są istnienie dobra osobistego, zagrożenie lub naruszenie tego dobra oraz bezprawność zagrożenia lub naruszenia. Pierwsze dwie przesłanki udowodnić musi powód dochodzący ochrony, natomiast pozwany może bronić się, wykazując, że nie działał bezprawnie. Okolicznościami wyłączającymi bezprawność sa: zgoda pokrzywdzonego, działanie na podstawie przepisu ( w ramach porządku prawnego), wykonywanie własnego prawa podmiotowego, działanie w obronie uzasadnionego interesu społecznego lub prywatnego. Powód w niniejszej sprawie wykazał, iż jego dobra osobiste w postaci dobrego imienia, godności i nieposzlakowanej opinii zostały naruszone przez pozwanego, co miało miejsce na rozprawie toczącej się przed Sądem Okręgowym w Poznaniu w połączonych sprawach o sygnaturach akt: IX GC 766/11, IX GC 791/11 oraz IX GC 773/11, w dniu 27 marca 2012 r. Przedłożył bowiem do akt niniejszej sprawy protokół przesłuchania pozwanego w trakcie w/w rozprawy, gdzie zaprotokołowano wyrażone przez pozwanego stwierdzenie, iż „Pan K. próbuje wyłudzić pieniądze od (...) różnymi sposobami i częściowo mu się to udało. (…) W momencie, kiedy K. został odwołany z funkcji wiceprezesa zarządu, tym bardziej, że dopuścił się wielu przestępstw, po tym jak został odwołany, próbując wyłudzać pieniądze od spółki poprzez weksle” Przedmiotowe stwierdzenie jednoznacznie stawia powoda w „złym świetle” bowiem zawiera w swej treści skierowany pod adresem powoda zarzut, iż próbuje on wyłudzić pieniądze od spółki (...) sp. z o.o., a częściowo mu się to udało, oraz iż powód dopuścił się wieli przestępstw próbując wyłudzać pieniądze od spółki przez weksle, a zatem stwierdzenie to przedstawia osobę powoda jako przestępcę, który m. in. wyłudził od spółki (...) pieniądze. Stwierdzenie to stanowi pomówienie powoda o ujemne postępowanie w życiu zawodowym i jest skierowane na dyskredytację postępowania powoda. Odnosząc tego rodzaju wypowiedź nie tylko do subiektywnej jej oceny przez adresata wypowiedzi (powoda) ale także do tzw. ”wzorca przeciętnego obywatela” wskazać należy, że każdy przeciętny człowiek, w stosunku do którego skierowane byłyby tego rodzaju słowa poczułby się nimi dotknięty i urażony, wszak zawierają one zarzuty natury karnej i ewidentnie mają one wydźwięk pejoratywny, nastawiony na wywołanie negatywnego odbioru osoby adresata, ukazujący go w okolicznościach które przez każdą przeciętną grupę społeczną zostałyby odebrane jako ukazanie kogoś w „negatywnym świetle”. W konsekwencji, w ocenie Sądu stwierdzeniem stanowiącym przedmiot niniejszego postępowania z przytoczonych powyżej względów pozwany niewątpliwie naruszył dobra osobiste powoda. Pozwany nie obalił domniemania bezprawności dokonanego naruszenia dobra osobistego powoda. Stało się wręcz przeciwnie, pozwany G. O. (1) został skazany prawomocnym wyrokiem karnym za popełnienie przestępstwa pomówienia w stosunku do powoda, przy czym za pomówienie zostało uznane to samo stwierdzenie, które w niniejszym postępowaniu stanowi podstawę faktyczną naruszenia dóbr osobistych powoda. Zatem w stosunku do zwrotu o którym mowa w pozwie i na podstawie którego powód dochodzi ochrony swoich dóbr osobistych, zapadł względem pozwanego wyrok karny, który przesądził o jego bezprawności, tj. sprzeczności z normami prawa (art. 212 k.k.). W tym miejscu warto wskazać, że bezprawność nie jest tylko kategorią obiektywną – co podkreśla się w literaturze (Komentarz do Kodeksu Cywilnego, Księga trzecia zobowiązania, red. Gerard Bieniek, LexisNexis 2006, str. 248) lecz ma charakter monistyczny, czyli musi mieć wspólną treść, właściwą dla całego systemu prawnego. Nie może więc zmieniać treści w zależności od gałęzi prawa. Różny może być natomiast zakres bezprawności z którym ustawa wiąże odpowiedzialność. Z natury rzeczy zakres odpowiedzialności w prawie karnym jest węższy niż w prawie cywilnym, zaś ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd w postępowaniu cywilnym (art. 11 k.p.c.). Tutejszy Sąd związany jest zatem ustaleniem przez Sąd karny, iż wypowiedź pozwanego naruszająca dobra osobiste powoda miała charakter bezprawny – stanowiła występek o którym mowa w art. 212 k.k. --- STRONA 6 --- W konsekwencji mając na uwadze, że będąca przedmiotem niniejszego postępowania wypowiedź pozwanego naruszała dobra osobiste powoda oraz była bezprawna – wyczerpywała więc przesłanki naruszenia dóbr osobistych na gruncie prawa cywilnego – Sąd uwzględnił roszczenie powoda orzekając o obowiązku pozwanego dopełnienia czynności potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia poprzez przeproszenie powoda w żądany przez niego sposób, tj. poprzez złożenie odpowiedniego oświadczenia Biorąc pod rozwagę, iż w ocenie Sądu pozwany dopuścił się zawinionego naruszenia dóbr osobistych powoda Sąd uwzględnił częściowo żądanie nakazania pozwanemu G. O. (1) zapłaty sumy pieniężnej na cel społeczny – na rzecz Fundacji Na (...) z (...) z siedzibą we W. (KRS (...)). W tym zakresie uznał Sąd, iż biorąc pod rozwagę zakres naruszenia dóbr osobistych powoda i jego skutki odpowiednia z tego tytułu będzie kwota 5.000,00 zł. W ocenie Sądu powyższa suma odpowiednia jest do rozmiaru krzywdy powoda wywołanej sporną wypowiedzią, jak również biorąc okoliczność, iż wypowiedź skierowana została do stosunkowo niewielkiego kręgu osób uczestniczących w rozprawie sądowej. Ponieważ powództwo podlegało uwzględnieniu już tylko z powołanych przyczyn, zbędne było przeprowadzanie postępowania dowodowego co do pozostałych wywodzonych przez strony okoliczności, a w szczególności, iż naruszenie przez pozwanego dóbr osobistych powoda nie było bezprawne (art. 217 §3 k.p.c). Zbędne było także odnoszenie się do pozostałych wywodzonych przez strony okoliczności i podnoszonych zarzutów. Wobec częściowego jedynie uwzględnienia zgłoszonych roszczeń Sąd zniósł pomiędzy stronami koszty procesu na zasadzie art. 102 zdanie pierwsze k.p.c.