Wyrok I C 15/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 lutego 2014 r. Sąd Okręgowy w Katowicach

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: I C 15/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 lutego 2014 r. Sąd Okręgowy w Katowicach I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Jolanta Polko Protokolant: Katarzyna Stachura po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2014 r. w Katowicach sprawy z powództwa G. S. przeciwko Skarbowi Państwa – Dyrektorowi Zakładu Karnego w W. o zapłatę 1. oddala powództwo; 2. odstępuje od obciążania powoda kosztami procesu; 3. przyznaje adwokatowi R. K. ze Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Katowicach kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy), w tym 23 % podatku VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu powodowi G. S.. --- STRONA 2 --- Sygn. akt I C 15/13 UZASADNIENIE Powód G. S. w pozwie z dnia 2 stycznia 2013r. domagał się zasądzenia od pozwanego Skarbu Państwa – Dyrektor Zakładu Karnego w W. kwoty 80.000,00zł za złe warunki bytowe i przeludnienie wiążąc to z okresem osadzenia w tej jednostce od dnia 19 marca 2012r. do chwili obecnej. Powód zarzucał zbyt małą powierzchnię cel w stosunku do osób w nich osadzonych, wskazywał na złe (słabe) oświetlenie w celi powodujące zmęczenie i pogarszające wzrok, niewłaściwą temperaturę, nieodpowiednią jakość wyposażenia, nieprawidłowe oddzielenie kącika sanitarnego, brak ciepłej wody, nieodpowiednią jakość środków higieny i czystości. Nadto zarzucał niewłaściwe leczenie alergii oraz brak wydawania leków przepisanych przez lekarza. Podnosił także utrudnienia w czasie widzeń z osobami bliskimi uniemożliwiające bezpośredni kontakt. W ocenie powoda stanowiło to uporczywe naruszenie jego dóbr osobistych takich jak prawo do czci i godności osobistej oraz zdrowia. Pełnomocnik powoda domagał się także zasądzenia kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, wskazując, że nie zostały uiszczone w całości ani w części. Pozwany w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda kosztów procesu. Pozwany zaprzeczył, by w Zakładzie Karnym w W. panowały niewłaściwe warunki bytowe, mogące naruszać dobra osobiste powoda. Wskazał, że prawidłowe było wyposażenie cel, warunki higieny, odpowiednia temperatura cel, dopływ świeżego powietrza, odpowiednie oświetlenie. Zapewniono także powodowi zachowanie intymności przy załatwianiu potrzeb fizjologicznych. Podniósł, iż powód w okresie osadzenia w Zakładzie Karnym w W. nie składał żadnych skarg. Zarzucił także, że powód nie wykazał wysokości swojego roszczenia, nie uprawdopodobnił szkody czy też krzywdy. Sąd ustalił następujący stan faktyczny : Powód został osadzony w Zakładzie Karnym w W. w dniu 19 marca 2012r., gdzie przebywał do dnia zamknięcia rozprawy. W tym czasie był osadzony w kilku celach położonych na terenie pawilonu B, oznaczonych numerami 35, 33, 36, 40, był to obszar zakładu karnego typu zamkniętego. Trzy cele mają powierzchnię 9,2m 2 , a cela nr 33 ma powierzchnię 21,3m 2 . W okresie od 11 kwietnia 2012r. do 12 kwietnia 2012r. powód przebywał w warunkach, w których powierzchnia celi na jedną osobę wynosiła mniej niż 3m 2 na osobę, co odbyło się na podstawie Decyzji Dyrektora Zakładu Karnego w W. nr (...) z dnia 12 kwietnia 2012r. wydanej na podstawie art. 110 § 2b oraz 2e kodeksu karnego wykonawczego o umieszczeniu powoda w takich warunkach na okres 14 dni, ze względu na brak miejsca w celach i brak możliwości przetransportowania powoda do innej jednostki. Decyzję powód otrzymał w dniu 12 kwietnia 2012r., co potwierdził swoim podpisem. W dniu 12 kwietnia 2012r. decyzja powyższa została uchylona z uwagi na ustanie przyczyny umieszczenia w warunkach przeludnienia. (dowód: notatka służbowa z-cy kierownika D. Kwatermistrzowskiego z dnia 27.05.2013r. oraz decyzje Dyrektora ZK w W. z dnia 12.04.2012r. (k. 106-108) W celach nr 35, 36 i 40, za wyjątkiem okresu 11 – 12 kwietnia 2012r. były osadzone po trzy osoby. W celach tych znajdowały się cztery łóżka, spionizowane po dwa. Kąciki sanitarne w tych celach są obudowane płytami wiórowymi sięgającymi do 5 cm pod sufitem i zamontowane są przesuwane drzwi. Ponadto cele wyposażone są w stół, trzy krzesła, jedną szafkę podzieloną na trzy części, jedną szafkę na przybory sanitarne. Administracja Zakładu Karnego wydaje osadzonym środki do utrzymania czystości w celach oraz do higieny osobistej raz w miesiącu, a w ocenie osadzonych --- STRONA 3 --- ich ilość nie jest wystarczająca, co dotyczy np. maszynek do golenia. Osadzeni otrzymują także odzież skarbową, pościel i koce, a następnie po przydzieleniu do konkretnej grupy mają możliwość korzystania z odzieży prywatnej. (dowód: zeznania świadków K. B. – k. 90-91, M. Z. – k. 91, zeznania powoda – k. 91) Pawilon B został oddany do użytku w 2009 r. jako nowy budynek. Oddział 2 B stanowi oddział zakładu karnego zamkniętego. Znajdują się tam cele 3-osobowe o powierzchni zapewniającej 3 m 2 na jednego osadzonego, a do tej powierzchni nie dolicza się powierzchni kącika sanitarnego, oddzielonego od reszty celi przesuwanymi drzwiami i zabudowanego od podłogi do sufitu. Kącik sanitarny posiada osobną wentylację, a wentylacja grawitacyjna jest także w celi mieszkalnej, wyposażonej w okno otwieralno-uchylne. Każdy z osadzonych ma zapewnione miejsce do spania, do siedzenia. W celi jest stały dostęp do bieżącej zimnej wody, a raz w tygodniu do ciepłej wody. Łaźnie znajdują się na terenie tego samego budynku. Wyposażenie cel jest zgodne z przepisami Ministra Sprawiedliwości z dnia 1 października 2003r. Osadzeni raz w miesiącu otrzymują środki higieny osobistej, takie jak papier toaletowy, mydło, maszynka do golenia, pasta do zębów, a także środki do utrzymania czystości w celach takie jak płyn do mycia naczyń, proszek do prania. W Zakładzie Karnym przeprowadzane są cyklicznie kontrole przewodów kominowych i wentylacyjnych, które nie wykazały nieprawidłowości w ich funkcjonowaniu. (dowód: notatka służbowa kierownika działu kwatermistrzowskiego z dnia 25.02.2013r. – k. 33-34, zeznania świadka W. D. – k. 144, protokół nr (...) okresowej kontroli przewodów kominowych z dnia 14.12.2011r. oraz protokół nr (...) z dnia 03.01.2013r. - k. 85-86) W momencie przyjęcia do Zakładu Karnego w W. powód został poddany badaniu wstępnemu, wykonano rtg płuc oraz badanie stomatologiczne. W wywiadzie podał alergiczne zmiany skórne, a w czasie pobytu w zakładzie karnym zgłaszał problemy ze zmianami skórnymi, był konsultowany dermatologicznie, zalecono mu odpowiednie leczenie. Ponadto leczył się z powodu przeziębień, objawów nieżytu górnych dróg oddechowych. Miał stały dostęp do podstawowej opieki medycznej. Z książeczki zdrowia powoda wynika, że wielokrotnie zgłaszał się do lekarza z różnym dolegliwościami, najczęściej uskarżając się na alergię i związane z tym zamiany skórne oraz katar. Powód był konsultowany przez lekarza dermatologa. Zapisywano mu leki alertec i alermed, a także inne leki. Aktualnie lekarz nie przepisuje powodowi calcium, stwierdzając brak wskazań do jego zażywania. Leki zalecone przez lekarza są wydawane osadzonym przez pielęgniarkę. Średnio 2 – 3 razy w miesiącu powód zgłaszał się do lekarza. Osadzeni są przyjmowani do lekarza zgodnie z regulaminem, pilne przypadki są przyjmowane niezwłocznie. Jeśli w danym momencie nie ma lekarza na dyżurze to pielęgniarka decyduje o wezwaniu pogotowania. Zasady określone w regulaminie obejmują wszystkich osadzonych. (dowód: notatka służbowa kierownika ambulatorium z dnia 27.02.2013r. – k. 35, , notatka służbowa p.o. kierownika ambulatorium z dnia 03.07.2013r. - k. 134, zeznania świadka L. G. – k. 144-145, zeznania świadka A. C. – k. 162-163) W dniu 30 stycznia 2013r. powód został przyjęty przez lekarza zgłaszając dolegliwości typowe dla przeziębienia, następnie został przyjęty w dniu 6 lutego 2013r. i stwierdzono u niego zmiany skórne. Kolejna wizyta lekarska odbyła się w dniu 6 marca 2013r. (dowód: książka zdrowia powoda - k. 99-105) Na terenie zakładu karnego typu zamkniętego jest tak zwany plac rekreacyjny, gdzie wmontowano stoły do tenisa stołowego. Osadzeni korzystają z tego placu i zajęć tam organizowanych zgodnie z prowadzonym grafikiem, przygotowywanym przez wychowawcę ds. kulturalno-oświatowych. Ponadto w ramach zajęć kulturalno-oświatowych administracja zakładu karnego organizuje spotkania z interesującymi ludźmi, koncerty, cyklicznie raz w roku odbywa się przegląd muzyki więziennej. Osadzeni mają dostęp do prasy, książek, mogą korzystać ze świetlicy. (dowód: zeznania świadka R. P. – k. 162) Osadzeni mają możliwość składania skarg, w formie ustnej np. wychowawcy lub przy wizytowaniu cel, a także w formie pisemnej. W okresie osadzenia w Zakładzie Karnym w W. powód nie składał żadnych skarg. --- STRONA 4 --- (dowód: notatka służbowa z dnia 21.02.2013r. -k. 36, zeznania świadka R. P. – k. 162 ) Osadzeni mogą otrzymywać paczki spoza zakładu karnego, a podlegają one kontroli polegającej na prześwietlaniu przez urządzenie pozwalające zobaczyć co znajduje się wewnątrz. W paczkach żywnościowych w obecności odsadzonego sprawdzana jest ich zawartość w celu zbadania czy nie zawiera ona niedozwolonych bądź niebezpiecznych przedmiotów. Paczki odzieżowo-higieniczne po uzyskaniu uprzedniej zgody na ich otrzymanie są wydawane adresatowi w magazynie po sprawdzeniu ich zawartości. Zdarzają się przypadki niedostarczenia paczek odsadzonym, jeśli zawierają one przedmioty niedozwolone, np. żywność w puszkach. Istnieje lista przedmiotów, które nie mogą być dostarczane osadzonym w paczkach, a także szczegółowa instrukcja dotycząca dostarczania paczek. Osadzeni mogą się zapoznać z tymi dokumentami, gdyż są one wywieszone na każdym oddziale w dyżurce oddziałowego bądź znajdują się u wychowawcy. Zasady widzeń są zróżnicowane w zależności od tego, na terenie którego zakładu osadzona jest dana osoba. W zakładzie typu zamkniętego osadzeni mają możliwość dwóch widzeń w miesiącu. W przypadku ukarania osadzonego karą dyscyplinarną uniemożliwiającą w czasie widzenia kontaktu bezpośredniego widzenia odbywają się w sposób uniemożliwiający bezpośredni kontakt. Także na żądanie osoby odwiedzającej widzenie może odbywać się w sposób uniemożliwiający bezpośredni kontakt. (dowód: zeznania świadka M. G. – k. 174) Sąd zważył, co następuje: Żądanie powoda zasądzenia zadośćuczynienia za naruszenie jego dóbr osobistych Sąd uznał za nieuzasadnione w oparciu przepisy art. 24 k.c. i art. 448 k.c. Ogólne podstawy cywilnoprawnej ochrony dóbr osobistych określają przepisy art. 23 i 24 k.c., wskazując jednocześnie środki ochrony niemajątkowej, natomiast środki ochrony o charakterze majątkowym przewiduje przepis art. 24 § 1 k.c., który stanowi w ostatnim zdaniu, że zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny można żądać "na zasadach przewidzianych w kodeksie". Przepis art. 448 k.c. uprawnia tego, czyje dobro osobiste zostało naruszone, do domagania się odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub do żądania zasądzenia odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany przez niego cel społeczny. Art. 448 k.c. obejmuje naruszenie każdego dobra osobistego w rozumieniu art. 23 k.c., jest więc przepisem szczególnym, uzupełniającym regułę ogólną, wyrażoną w art. 24 k.c. Natomiast przepis art. 448 k.c. może znaleźć zastosowanie tylko w razie zawinionego naruszenia dóbr osobistych. Przy czym w zakresie odpowiedzialności władz publicznych obowiązek naprawienia szkody jest niezależny od winy, a odpowiedzialność powstaje za sam skutek bezprawnego działania. Przy określeniu zasady odpowiedzialności podstawowe znaczenie ma treść art. 77 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którą odpowiedzialność za niezgodne z prawem działania organów władzy publicznej nie wymaga zawinienia sprawcy szkody. Art. 77 Konstytucji stanowi, iż każdy ma prawo do wynagrodzenia szkody, jaka została mu wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej; a ustawa nie może nikomu zamykać drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw. Przepis ten zawiera bardzo ważną zasadę, mającą dla obywatela istotne znaczenie. Oznacza ona, iż każdy komu została wyrządzona szkoda, wskutek niezgodnego z prawem działania organów władzy publicznej, ma prawo do jej wynagrodzenia. Naruszenie praw może rodzić różne skutki, w tym i o charakterze materialnym. Władze publiczne są zobowiązane szkodę tę wyrównać wypłacając stosowne odszkodowanie. Przepis art. 77 konstytucji jest na tyle niedookreślony, że sam nie daje podstaw do wywodzenia z niego roszczeń cywilnoprawnych. Regulacja zawarta w tym artykule dotyczy tylko części problematyki odszkodowawczej, --- STRONA 5 --- a jego znaczenie polega głównie na wyeliminowaniu winy jako przesłanki odszkodowawczej. Konstytucyjne wskazania co do wysokości (zakresu) odszkodowania nie są jednoznaczne i wymagają odniesienia się do zasad odszkodowawczych określonych w Kodeksie cywilnym. Przepis konstytucyjny nie określa bowiem wszystkich przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej, nie reguluje też trybu odszkodowawczego. Nie można zatem z treści art. 77 ust. 1 Konstytucji wywieść samoistnego roszczenia odszkodowawczego, niezależnego od przepisów ustawowych, należy natomiast interpretować ustawowe przepisy odszkodowawcze w zgodności z zasadami konstytucyjnymi. Odpowiedzialność organów władzy publicznej może być więc oceniana - na tle konkretnych okoliczności - na podstawie art. 448 k.c. i 24 k.c.. Przesłanką odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkodę jest zatem bezprawność, którą należy rozumieć jako niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej, a przesłanki odpowiedzialności podlegały badaniu Sądu w odniesieniu do pozwanego Skarbu Państwa reprezentowanego przez Dyrektora Zakładu Karnego w W.. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miało ustalenie i ocena, czy w jej okolicznościach faktycznych pozwany dopuścił się naruszenia prawa, które mogłoby rodzić odpowiedzialność Skarbu Państwa za powstałą szkodę. Stosownie do treści art. 24 § 1 k.c. w sprawie o ochronę dóbr osobistych Sąd w pierwszym rzędzie ustala jednak, czy do ich naruszenia doszło i dopiero w razie pozytywnej odpowiedzi na to pytanie ocenia, czy działanie pozwanego naruszyciela było bezprawne Powód w pozwie wskazał, że w okresie osadzenia w Zakładzie Karnym w W., a obejmującym okres od 19 marca 2012r do dnia zamknięcia rozprawy przebywał w warunkach przeludnienia bez zachowania normy 3m 2 na osobę, w nieodpowiednich warunkach czym naruszono jego dobra osobiste w postaci czci oraz godności, a dodatkowo był nieodpowiednio traktowany przez funkcjonariuszy służby więziennej oraz nie zapewniono mu prawidłowej opieki medycznej. Zgodnie z art. 30 Konstytucji, przyrodzona i niezbywalna godność człowieka jest nienaruszalna, a jej poszanowanie i ochrona stanowi obowiązek władz publicznych, który powinien być realizowany przez władze publiczne przede wszystkim tam, gdzie Państwo działa w ramach imperium, realizując swoje zadania represyjne, których wykonanie nie może prowadzić do większego ograniczenia praw człowieka i jego godności, niż to wynika z zadań ochronnych i celu zastosowanego środka represji. Wymóg zapewnienia przez Państwo godziwych warunków odbywania kary pozbawienia wolności jest jednym z podstawowych wymogów nowożytnego państwa prawa, znajdującym wyraz w normach prawa międzynarodowego. Stanowi o tym wprost art. 10 ust. 1 ratyfikowanego przez Polskę międzynarodowego paktu praw osobistych i publicznych z dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz.U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167 i 169) głoszący, że każda osoba pozbawiona wolności będzie traktowana w sposób humanitarny i z poszanowaniem przyrodzonej godności człowieka. Także art. 3 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych stanowiący, że nikt nie może być poddany torturom ani nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu lub karaniu, wprowadza obowiązek władzy publicznej zapewnienia osobom osadzonym w zakładach karnych godziwych i humanitarnych warunków odbywania kary pozbawienia wolności, nienaruszających godności ludzkiej. Łączy się z tym wynikający z art. 8 ust. 1 Konwencji nakaz poszanowania życia prywatnego obywateli i ich prawa do intymności, co w odniesieniu do osób osadzonych w zakładach karnych oznacza obowiązek zapewnienia takich warunków bytowych i sanitarnych, w których godność ludzka i prawo do intymności nie doznają istotnego uszczerbku. Odpowiednikami powyższych norm prawa międzynarodowego są art. 40, 41 ust. 4 i art. 47 Konstytucji wprowadzające wskazane zasady na grunt prawa polskiego.. Artykuł 24 k.c., stanowiący podstawę roszczeń z tytułu naruszenia dóbr osobistych, nie wymaga dla odpowiedzialności winy sprawcy oraz przewiduje domniemanie bezprawności jego działania naruszającego dobra osobiste, co powoduje, że dochodzący ochrony nie musi tej przesłanki udowadniać, natomiast na sprawcy ciąży obowiązek wykazania, iż jego działanie było zgodne z prawem. Wobec tego na powodzie spoczywał ciężar udowodnienia, że odbywał karę pozbawienia wolności w warunkach opisywanych w pozwie, w przeludnionych celach, przy nieodpowiednich --- STRONA 6 --- warunkach bytowych i sanitarnych. Tych okoliczności powód jednak nie wykazał, tym samym nie sposób przyjąć przy zostały naruszone dobra osobiste powoda. Zgodnie z art. 110 k.k.w. skazanego osadza się w celi mieszkalnej wieloosobowej lub jednoosobowej, przy czym powierzchnia w celi mieszkalnej, przypadająca na skazanego, wynosi nie mniej niż 3 m 2 . Cele wyposaża się w odpowiedni sprzęt kwaterunkowy zapewniający skazanemu osobne miejsce do spania, odpowiednie warunki higieny, dostateczny dopływ powietrza i odpowiednią do pory roku temperaturę, według norm określonych dla pomieszczeń mieszkalnych, a także oświetlenie odpowiednie do czytania i wykonywania pracy. Przede wszystkim podkreślić należy, że w okresie objętym żądaniem pozwu powód tylko przez niecałe dwa dni był osadzony w celi bez zapewnienia normy 3m 2 na osobę, co odbyło na się na podstawie Decyzji Dyrektora Zakładu Karnego w W., od której powód nie odwoływał się. Podjęcie tej decyzji było uzasadnione brakiem wolnych miejsc w celach mieszkalnych, a niezwłocznie po ustaniu tej okoliczności powodowi zapewniono wymagany metraż celi. Odnosząc się do zarzutu braku odpowiednich warunków bytowych, Sąd oparł się na przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 października 2003r. w sprawie warunków bytowych osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych, które określa szczegółowo normy wyposażenia w sprzęt kwaterunkowy cel mieszkalnych oraz środków higieny dla osób osadzonych, które było respektowane w Zakładzie Karnym w W. w trakcie pobytu w nim powoda od marca 2012r. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego zaniechanie podjęcia przez władzę publiczną działań zapewniających uprawnionej osobie realizację jej praw podmiotowych jest bezprawne wówczas, gdy narusza skonkretyzowany w przepisach prawa obowiązek, którego wykonanie wyłączyłoby powstanie szkody (III CK 367/04, Biul.SN 2005/7/14). W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca, gdyż pozwany podejmował działania zgodnie z obowiązkami wynikającymi przepisów prawa i nie dopuścił się zaniechania konkretnych obowiązków prawnie uregulowanych, jak również wykonując określone przepisami prawa obowiązki, wykonywał je zgodnie z prawem. W ocenie Sądu, powód nie wykazał natomiast żadnym dowodem, że została mu wyrządzona szkoda bądź krzywda w związku osadzeniem go w celi przeludnionej przez okres niecałych dwóch dni. Fakt osadzenia powoda w warunkach przeludnienia, nie przesądza samodzielnie o fakcie naruszenia dobra osobistego powoda. W ocenie Sądu nie zasługiwały także na uwzględnienie zarzuty powoda w zakresie nieodpowiedniego wyposażenia cel oraz niezapewnienia środków higieny i czystości. Kąciki sanitarne w celach były oddzielone od reszty pomieszczenia, zapewniając odpowiednią intymność. Z kolei nieodpowiednia jakość środków wydawanych w zakładzie karnym do utrzymania higieny osobistej oraz czystości, była subiektywnym odczuciem powoda, co nie pozwala na przyjęcie by doprowadziło to do naruszenia jego dóbr osobistych. Powód w okresie objętym żądaniem pozwu, przebywał w celach z odpowiednim, wyposażeniem. Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 listopada 1998r. w sprawie warunków bytowych osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. z 1998r., Nr 154, poz. 1012) określało szczegółowo normy wyposażenia w sprzęt kwaterunkowy cel mieszkalnych oraz środków higieny dla osób osadzonych. Z dowodów przedstawionych przez stronę pozwaną, a nie kwestionowanych przez powoda wynika, że wyposażenie cel było zgodne z przepisami powołanego rozporządzania. W ocenie Sądu, powód nie wykazał także, by została mu wyrządzona szkoda bądź krzywda w związku ze stosowanym leczeniem zgłaszanych przez niego dolegliwości. Powód nie wykazał, by leczenie w Zakładzie Karnym w W. było nieprawidłowe, a doprowadziło do powstania uszczerbku na jego zdrowiu, spowodowanego niezgodnym z prawem wykonywaniem czynności z zakresu władzy publicznej. Zarzuty zgłoszone przez powoda, a dotyczące braku zapewnienia należytej opieki lekarskiej w okresie osadzenia w tej jednostce penitencjarnej Sąd uznał za bezzasadne. W tym zakresie działania pozwanego były dokonywane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Zgodnie z art. 115 § 1 k.k.w. skazanemu zapewnia się bezpłatne świadczenia zdrowotne, leki i artykuły sanitarne. Szczegółowo te kwestie zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 października 2003r. w sprawie szczegółowych zasad, zakresu i trybu udzielania świadczeń zdrowotnych osobom pozbawionym wolności przez zakłady opieki zdrowotnej dla osób pozbawionych wolności (Dz. U. Nr 204, poz. 1985), które w § 6 ust. 2 wskazuje, że --- STRONA 7 --- lekarz więzienny przyjmuje osoby pozbawione wolności poza ustalonym w porządku wewnętrznym czasem i miejscem przyjęć w razie nagłego zachorowania lub nagłego pogorszenia stanu zdrowia tych osób. Zapisy tych przepisów były respektowane w Zakładzie Karnym w W., nie było sytuacji, aby powodowi odmówiono porady lekarskiej. Sąd nie dał wiary powodowi w zakresie jego twierdzeń, iż w miesiącu lutym odmówiono mu wizyty lekarskiej. Z zapisów w książce zdrowia wynika bowiem, że zarówno w styczniu oraz lutym 2013r powód odbył wizytę lekarską. Brak także jakichkolwiek skarg powoda składanych do dyrektora zakładu karnego, które potwierdziłyby tę okoliczność. Nie zasługiwały też na uwzględnienie twierdzenia powoda w zakresie nie wydawania mu zapisanych leków, z adnotacji w książce zdrowia wynika bowiem jakie leki zapisywano powodowi w czasie osadzenia w W., zaś z zeznań pielęgniarek A. C. i L. G., wynika iż leki zapisane przez lekarza były każdorazowo wydawane osadzonym i nie było sytuacji by leków brakowało. W ocenie Sądu powód nie wykazał, także, aby w okresie osadzenia u pozwanego nastąpił przypadek jego nagłego zachorowania, który wymagałby przyjęcia przez lekarza poza ustalonym porządkiem przyjęć, a takowego przyjęcia by odmówiono. Główne pretensje powoda dotyczyły niewłaściwego leczenia alergii, przy czym powód zgłaszał te problemy jeszcze przez osadzeniem go w W., jednak z jego zeznań wynikało, że przebywając na wolności nie leczył się u specjalisty alergologa, a leki kupował bez recepty. Powód nie udowodnił, by w czasie osadzenia w Zakładzie Karnym w W. nastąpiło pogorszenie jego stanu zdrowia, a w szczególności choroby alergicznej. Nie zasługiwały na uwzględnienie także zarzuty powoda odnośnie niewłaściwego traktowania przez funkcjonariuszy służby więziennej, które sprowadzały się do ogólnikowych stwierdzeń o braku możliwości założenia kurtki przez wyjściem na spacer, bądź nieodpowiedniego traktowania, jednak nie wskazano, kiedy takie sytuacje miały miejsce i z czyim udziałem. Podobnie nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty odnośnie nieprawidłowości widzeń z osobami odwiedzającymi powoda, gdyż nie wykazano kiedy odmówiono powodowi bezpośredniego widzenia, a także czy ta odmowa była nieuzasadniona. Mając powyższe na uwadze Sąd przyjął, iż z zebranego w toku postępowania dowodowego materiału nie można przyjąć, iż pozwany swoim działaniem naruszył, cześć, godność osobistą bądź zdrowie powoda. Reasumując powyższe, powództwo oddalono w całości jako nieuzasadnione. Orzeczenie o kosztach procesu Sąd oparł na podstawie przepisu art. 102 k.p.c., wyrażającego zasadę słuszności w orzekaniu o kosztach, stanowiąc wyjątek od zasady odpowiedzialności za wynik procesu. Sąd miał na uwadze dla możliwości jego zastosowania ocenę zachowania się stron z punktu widzenia zasad współżycia społecznego, uznając, że podstawą do takiej oceny może być także sytuacja poza procesowa strony, uwzględniająca jej stan majątkowy, szczególną sytuację życiową. O kosztach zastępstwa procesowego powoda udzielonego przez adwokata ustanowionego z urzędu, które przy zastosowaniu stawek minimalnych wyniosły 147,60zł w tym 23% podatku VAT orzeczono w punktach 3 wyroku na podstawie § 19 w zw. z § 11 pkt 25 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013r. poz. 461).