Postanowienie I C 1486/13

--- STRONA 1 --- — WBSTAMIŚCIEĆ MAD ADSS (U ZSO * Sygn. akt I C 1486/13 | W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 marca 2016 r. Sąd Rejonowy we Włocławku Wydział I Cywilny Przewodniczący: SSR Marta Budkowska Protokolant: Maja Ziółkowska po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2016 r. we Włocławku na rozprawie sprawy z powództwa D. P. przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu we W. o zapłatę 1. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.500 zł (jeden tysiąc pięćset złotych); 2. oddala powództwo w pozostałej części; 3. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1.020 zł (jeden tysiąc dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego pozwanego; 4. nakazuje ściągnąć z zasądzonego na rzecz powoda roszczenia na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego we Włocławku) kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem nieuiszczonej opłaty sądowej od pozwu, od której ponoszenia zwolniony był powód; 5. ” nakazuje ściągnąć z zasądzonego na rzecz powoda roszczenia na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego we Włocławku) kwotę 948 zł (dziewięćset czterdzieści osiem złotych) tytułem poniesionych w sprawie wydatków pokrytych tymczasowo przez Skarb Państwa; Przedłożyć z wnioskiem o uzasadnienie, z apełacją lub za 21 dni --- STRONA 2 --- / | sygn. akt: I C 1486/13 Pozwem z dnia 1 sierpnia 2013 r. powód D. P. domagał się zasądzenia od pozwanego Skarbu Państwa — Zakładu Karnego we W. kwoty 10.000 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dobór osobistych powoda. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że pozwany Zakład Karny we W. naruszył jego dobra osobiste w postaci prawa do prywatności oraz swobody komunikowania się w ten sposób, Że przesyłka nadana przez powoda z Zakładu Karnego nie dotarła do adresata. Powód podał, że nie jest wykluczone, że doszło również do naruszenia tajemnicy korespondencji ponieważ nie ma pewności, że pochodząca od niego i odebrana przez funkcjonariuszy korespondencja dotarła do placówki pocztowej. Wskazał, że nadany przez niego list zawierał istotne dokumenty potrzebne do sporządzenia skargi konstytucyjnej. Podał, że funkcjonariusze zakładu nie dopełnili swoich obowiązków w przekazywaniu skazanemu korespondencji urzędowej kierowanej do radcy prawnego W. S. (1), ustanowionego dla powoda pełnomocnikiem z urzędu. W odpowiedzi na pozew z dnia 20 października 2013 r. pozwany Skarb Państwa — Zakład Karny we W. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz domagał się zasądzenia od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu swojego pisma pozwany wskazał, że zaprzecza żądaniu powoda zarówno co do zasady jak i co do wysokości. Podniósł, że powód winien udowodnić fakt naruszenia dobra osobistego, szkodę jaką poniósł oraz istnienie adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem przez pozwanego czynności z zakresu władzy publicznej a powstałą szkodą. Pozwany w szczególności zaprzeczył, by otrzymał od powoda korespondencję urzędową kierowaną do radcy prawnego W.'S. (1) bowiem analiza rejestru korespondencji nie wykazała, aby powód taką korespondencję wysyłał. Swoje stanowisko pozwany podtrzymał w piśmie z dnia 25 listopada 2013 r. wskazując, że nawet przy założeniu, że administracja Zakładu Karnego naruszyła procedury związane z przesyłką powoda, nie daje to jeszcze podstawo do skutecznych roszczeń o zadośćuczynienie. Pozwany podkreślił, że powód nie poniósł żadnej szkody a zatem brak jest przesłanek do uwzględnienia roszczenia. Także w piśmie z dni 2 kwietnia 2014 r. pozwany konsekwentnie domagał się oddalenia powództwa w całości. Powód podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko w piśmie w dnia 10 marca 2014 r. Takie stanowiska strony podtrzymały aż do zamknięcia rozprawy. Sąd Rejonowy ustalił, co następuje: Powód D. P. w październiku 2011 r. odbywał karę pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym we W.. Dowód: okoliczność bezsporna Zgodnie z obowiązującymi w Zakładzie Karnym zasadami - Porządkiem wewnętrznym - korespondencję od skazanych przyjmuje się codziennie w godzinach od 7:00 — 9:00, z tym że prywatną w dni robocze a urzędową codziennie. Korespondencję od skazanych przyjmuje Oddziałowy. Przy odbiorze korespondencji urzędowej wydaje się pisemne potwierdzenie przyjęcia korespondencji. Dowód: zeznania powoda D. P., k. 125 - 128 sprawozdanie z dnia 12 kwietnia 2013 roku, k. 29 Zarządzenie Dyrektora Zakładu Karnego we W. z dnia 12 września 2011 r. W dniu 18 października 2011 r. powód przekazał funkcjonariuszowi, który w tym dniu pełnił służbę oddziałowego sierż. L. O. korespondencję urzędową adresowaną do pełnomocnika W. S. (2) - Kancelarii (..) w R. przy ul. (...). Oddziałowy wystawił powodowi pisemne potwierdzenie odbioru korespondencji, które własnoręcznie wypełnił. Nadanie przez powoda korespondencji nie zostało odnotowane w odpowiednim urządzeniu ewidencyjnym - rejestrze wysyłanej korespondencji urzędowej. Korespondencja nie została dostarczona do adresata. ' --- STRONA 3 --- Dowód: zeznania powoda D. P., k. 125 - 128 ) sprawozdanie z dnia 12 kwietnia 2013 roku, k. 29 notatka służbowa z dnia 8 kwietnia 2013 r.,k. 30 notatka służbowa z dnia 12 kwietnia 2013 r, k. 31 notatka służbowa z dnia 12 kwietnia 2013 r., k. 32 pismo W. $. (1) z dnia 25 listopada 2011 r, k. 42 pismo W. S. (1) z dnia 3 października 2011 r. k. 43 : pismo (...) z dnia 20 czerwca 2013 r., k. 44 opinia biegłego z dnia 22 września 2015 r., k. 196 - 221 Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Powództwo D. P. zasługiwało na uwzględnienie jedynie w niewielkiej części. Antycypując dalsze rozważania w pierwszej kolejności wskazać należy, że znaczna część okoliczności faktycznych ujawnionych w niniejszej sprawie pozostawała sporna. Pozwany w szczególności podnosił, że nigdy nie otrzymał od powoda korespondencji kierowanej do W. S. (1) co wywodził z faktu, że nadanie korespondencji urzędowej przez powoda w dniu 18 października 2011 r. nie zostało odnotowane w rejestrze wysyłanej korespondencji za potwierdzeniem odbioru, Odnosząc się do twierdzenia powoda w zakresie posiadania przez niego pisemnego dowodu nadania Histu urzędowego pozwany wskazywał, że potwierdzenie to wbrew wewnętrznym regulacjom nie posiada podpisu oddziałowego przyjmującego korespondencję przez co nie sposób ustalić, od kogo pochodzi, co nasuwa podejrzenie, że powód wszedł w jego posiadanie drogą nieformalną. Na tę okoliczność pozwany jednak nie przedstawił żadnych dowodów. W konsekwencji osią sporu pomiędzy stronami pozostawała kwestia czy rzeczona przesyłka została przez Zakład Karny przyjęta od powoda a następnie nadana do adresata zgodnie z wolą powoda oraz czy w wyniku jej utraty doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda, stanowiącego podstawę do dochodzenia od pozwanego stosownego zadośćuczynienia. W toku procesu powód twierdził konsckwentnie, że w dniu 18 października 2011 r. przekazał do wysłania przesyłkę urzędową zawierającą dokumenty potrzebne do sporządzenia skargi konstytucyjnej. List polecony był adresowany do W. S. (2) pełnomocnika ustanowionego dla powoda z urzędu. Na potwierdzenie swojego stanowiska powód przedstawił dowody w postaci dowodu nadania przesyłki'z dnia 18 października 2011 r. pisru z dnia 3 października 2011 r, oraz z dnia 25 listopada 2011 r. kierowanych do niego przez W. S. (2) z których wynikało, że pełnomocnik wbrew zapowiedzi nie otrzymał oczekiwanych od powoda dokumentów oraz odpowiedź Rzecznika Praw Obywatelskich z której wynikało, że powód sygnalizował utratę przedmiotowej przesyłki w skardze do Rzecznika i ostatecznie stwierdzono, że podnoszone przez powoda naruszenie zasad odbioru od więźniów korespondencji urzędowej faktycznie miało miejsce. Ostatnie dwa z wymienionych dowodów w istocie nie były kwestionowane przez stronę pozwaną. Pozwany nie przedstawił kontrdowodu w postaci zeznań lub choćby oświadczenia W. S. (2), że adresowaną do niego korespondencję od powoda otrzymał. Tymczasem zgodnie z zasadami rozkładu ciężaru dowodu udowodnienie, że wbrew twierdzeniom pozwu adresat otrzymał przesyłkę ciążył na pozwanym. Odnosząc się zaś do zakwestionowanego przez stronę pozwaną dowodu w postaci dowodu nadania przesyłki w dniu 18 października 2011 r. (pozwany podnosił, że powód mógł wejść w posiadania dokumentu drogą nieformalną, co oznacza, że nie jest on autentyczny) to na wniosek strony powodowej Sąd dopuścił i przeprowadził dowód z opinii biegłego grafologa na okoliczność ustalenia czy potwierdzenie odbioru korespondencji urzędowej z dnia 18 października 2011 r. nosi ślady przerabiania bądź podrabiania, a jeśli tak - to jakie są to ślady, jak również czy jest autentyczne oraz kto nakreślił odręczną treść wypełniającą ww dokument tj. D. P., K. C., L. O. czy może inna osoba, oraz czy odwzorowania pieczęci widniejące na dokumencie są autentyczne czy też noszą ślady przerabiania bądź podrabiania. W opinii z dnia 22 września 2015 r. którą należy uznać za w pełni rzetelną, fachową, sporządzoną zgodnie z zasadami sztuki, rzeczową i pełną wskazano, że przedstawiony do badania dokument w postaci dowodu nadania przesyłki z dnia 18 października 2011 r. nie nosi śladów przerabiania bądź odrabiania i posiada cechy tożsamych dokumentów stanowiących materiał porównawczy (podobnie jak znajdujące się na dokumencie odwzorowanie --- STRONA 4 --- o " pieczęci, zaś wypełniającą go odręczną treść nakreślił funkcjonariusz Ł. O.. Przyjmując, że powołana wyżej opinia potwierdziła autentyczność dokumentu nadania korespondencji z dnia 18 października 2011 r. stwierdzić należy, że w świetłe okoliczności ujawnionych w przedmiotowej sprawie uzasadnionym jest przyjęcie, że powód istotnie w dniu 18 października 2011 r. przekazał list na ręce pełniącego w tym dniu, w godzinach porannych służbę oddziałowego pawilonu B/II L. O., który własnoręcznie wypełnił potwierdzenie nadania przesyłki i wręczył je powodowi. Twierdzenia pozwanego, że powód wszedł w posiadanie rzeczonego dokumentu w inny, nieformalny sposób pozostało gołosłowne, pozwany bowiem nie przedstawił na potwierdzenie tej tezy żadnych dowodów. Podkreślić również należy, że nie ma przy tym znaczenia, czy korespondencja powoda została prawidłowo odnotowana w rejestrze nadawanych przez więźniów przesyłek bowiem okoliczność, że powód dysponuje oryginalnym, nakreślonym ręką funkcjonariusza dowodem nadania przesyłki stanowi wystarczającą podstawę do uznania, że przesyłka została skutecznie przez powoda nadana. Od momentu przejęcia przesyłki od powoda do momentu przekazania jej odpowiedniemu operatorowi pocztowemu odpowiedzialność za jej prawidłowe i skuteczne doręczenie adresatowi ciążyła na pozwanym Zakładzie Karnym. , Zgodnie ze znajdującą zastosowanie w niniejszej sprawie dyspozycją art. 448 k.o. w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę (...). Przedmiotowy przepis pozostaje w związku z treścią art 24 k.c. w którym uregulowano cywilnoprawną ochronę dóbr osobistych. Stosownie do regulacji prawnej wyrażonej w art. 24 $ 1 k. c ten, czyje dobro osobiste zostało zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne (...). Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego (...). Przenosząc treść przywołanych wyżej przepisów na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że powód powoływał się w pozwie i w późniejszych pismach procesowych na naruszenie dóbr osobistych tj. tajemnicy korespondencji, prawa poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, oraz swobody komunikowania się. : W tym miejscu wskazać należy, że do dóbr osobistych podlegających ochronie prawnej art. 23 k.c. zalicza miedzy innymi tajemnicę korespondencji rozumianą jako nakaz respektowania wyłącznego prawa adresata do zapoznania się z treścią kierowanej do niego korespondencji. Wymaga przy tym zauważenia, iż przepisy art. 24 k.e.i art. 448 k.c, nie wymagają dla obciążenia odpowiedzialnością odszkodowawczą sprawcy naruszenia dóbr osobistych wykazania po jego stronie winy oraz przewidują domniemanie bezprawności jego działania. Należy przy tym również zauważyć, że procedura doręczania przesyłek osobom pozbawionym wolności podlega szczegółowej regulacji prawnej. W myśl $ 16 ust. I Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 sierpnia 2003 roku w sprawie regulaminu organizacyjno - porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności (Dz. U. z 2003 r., Nr.152, poz. 1493) „korespondencję skazanego administracja zakładu karnego przyjmuje w każdym dniu roboczym, a korespondencję urzędową — codziennie”, zaś stosownie do ust. 2 powołanego przepisu „godziny i sposób przyjmowania korespondencji ustala się w porządku wewnętrznym zakładu”. W ust. 4 $ 16 powołanego rozporządzenia przewidziano, że „w wypadku wysyłania przesyłki poleconej, wraz z korespondencją skazany przekazuje wypełniony druk "potwierdzenia nadania przesyłki poleconej", który po wysłaniu zwraca się skazanemu”. Zgodnie z. $ 17 „korespondencja skazanego jest wysyłana przez administrację zakładu karnego, nie później niż drugiego dnia roboczego od daty jej przekazania przez skazanego, o ile nie podlega zatrzymaniu z przyczyn, O których mowa w art. 105 $ 4 Kodeksu”. Powołanej wyżej przepisy o charakterze generalnym i abstrakcyjnym korespondują z powoływanym przez powoda Zarządzeniem Nr (...) Dyrektora Zakładu Karnego we W. z dnia 12 września 2011 r. w sprawie ustalenia porządku wewnętrznego Zakładu Karnego we W., w szczególności zaś Rozdziału XIV zatytułowanego „godziny i sposób przyjmowania i wydawania korespondencji oraz paczek”. Jak już wskazano powyżej, z poczynionych w toku procesu ustaleń wynika, że pozwany nie sprostał wymogom opisanej wyżej procedury, w efekcie czego przesyłka nadana przez powoda (przekazana odpowiedniemu funkcjonariuszowi) nie dotarła do adresata. Niemniej jednak brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że rzeczona przesyłka dostała się w niepowołane ręce bądź zapoznały się z jej treścią nieuprawnione osoby. Zdaniem Sądu materiał dowodowy zebrany w przedmiotowej sprawie przemawia za uznaniem, że pozwany nie uchybił swoim obowiązkom w zakresie zapewnienia powodowi prawa do tajemnicy korespondencji. Powód nie wykazał, by kierowana do pełnomocnika przesyłka została otworzona przez jakąkolwiek osobę, zaś okoliczność niedoręczenia przesyłki adresatowi sama przez się nie uzasadnia uznania jej za skradzioną czy dostępną pod względem treści dla któregokolwiek z pracowników zakładu karnego czy innych niepowołanych. osób. W konsekwencji ustalony w sprawie stan faktyczny nie może skutkować powstaniem w powyższym zakresie odpowiedzialności odszkodowawczej Zakładu Karnego, co do którego powód nic wykazał, by naruszono jakiekolwiek przewidziane prawem wymogi związane z zapewnieniem poufności przesyłanej korespondencji. --- STRONA 5 --- W tym stanie rzeczy w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do przypisania pozwanemu odpowiedzialności odszkodowawczej w zakresie zadośćuczynienia za naruszenie dobra prawnego w postaci prawa powoda do zachowania tajemnicy korespondencji. Niemniej jednak, jak już wskazano powyżej na gruncie przedmiotowej sprawy powód nie wykazał, że utrata nadanej przez powoda i adresowanej do pełnomocnika przesyłki była bezprawnym, zamierzonym działaniem pozwanego i by była wymierzone w dobro osobiste powoda jakim jest jego prawo do tajemnicy korespondencji. Pomimo uznania, że dobro osobiste powoda w postaci tajemnicy korespondencji nie zostało przez pozwanego naruszone, Sąd uznał za uzasadnione twierdzenia powoda w zakresie naruszenia jego prawa do komunikowania się. Zgodnie ze statuującym zasadę ochrony dóbr osobistych art, 23 k.c. „dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach”, Zarówno w judykaturze jak i orzecznictwie panuje zgodny pogląd, że zawarte w powołanym przepisie wyliczenie dóbr osobistych ma charakter przykładowy i nie jest wyczerpujące. Nie budzi zatem wątpliwości teza, że istnieje dobro osobiste w postaci prawa do komunikowania się. Wolność komunikowania się jest konstytucyjnie gwarantowanym prawem co zostało wyrażone wprost w art. 49 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z powołanym. przepisem „zapewnia się wolność i ochronę tajemnicy komunikowania się, Ich ograniczenie może nastąpić jedynie w przypadkach określonych w ustawie i w sposób w niej określony”. Przepis ten zapewnia prawo i wolność komunikowania się oraz ochronę tajemnicy korespondencji, a więc dotyczy w istocie dwóch praw i wolności ściśle ze sobą powiązanych i objętych często w literaturze jednym terminem „prawo komunikowania się”. Podkreślić jednak należy, że wolność komunikowania się jest jedną z konsekwencji szeroko rozumianej wolności obywatelskiej i osobistej, obejmującej wszystkie formy porozumiewania się między łudźmi, natomiast tajemnica korespondencji jest pojęciem znacznie węższym, związanym przede wszystkim z prawem każdego człowieka do poszanowania jego życia prywatnego, jego prawa do zachowania w tajemnicy treści przekazu kierowanego do innych osób lub instytucji. Odzwierciedla to treść art. 8 ust. 1 Europejskiej Karty Praw Człowieka i Obywatela, łączącego prawo do poszanowania korespondencji z prawem do poszanowania życia prywatnego, rodzinnego oraz mieszkania. W kontekście wskazanych wyżej przepisów Konstytucji i Europejskiej Karty Praw Człowieka i Obywatela należy rozumieć użyte w art. 23 k.c. pojęcia odnoszące się do dóbr osobistych: wolności i tajemnicy korespondencji. Dobrem osobistym wynikającym z prawa do wolności osobistej i obywatelskiej jest szeroko rozumiane prawo do porozumiewania się (komunikowania) z innymi przy użyciu różnych form komunikacji, także listownej. Prawo to może być ograniczone w drodze ustawy, co dotyczy między innymi osób pozbawionych wolności. Jednak w granicach, w jakich zostało im przyznane, nikt nie może go naruszać, w szczególności przez uniemożliwienie dotarcia korespondencji do adresata, w tym niszczenie korespondencji, przywłaszczenie jej czy stworzenie lub tolerowanie przez administrację zakładu karnego warunków sprzyjających ginięciu korespondencji i nie zapewnienie odpowiednich procedur kontrolujących wysłanie jej z zakładu karnego do adresata, co jest obowiązkiem administracji sprawującej pieczę nad korespondencją osób osadzonych w zakładzie karnym, od chwili przekazania przez nie przesyłki funkcjonariuszowi zakładu, do chwili wysłania jej poza zakład. Osoby pozbawione wolności nie mają bowiem możliwości dokonania jakiegokolwiek wyboru sposobu i drogi wysyłania korespondencji z zakładu karnego, na którym w związku z tym spoczywa obowiązek zorganizowania takich warunków przyjmowania i przekazywania korespondencji, by zapewnione było jej dostarczenie do odpowiednich placówek pocztowych, a w konsekwencji dotarcie do adresata, Jeżeli doszło do zaniedbań w tym zakresie i uniemożliwienia dotarcia korespondencji do adresata, może to oznaczać w konkretnych okolicznościach faktycznych naruszenie dobra osobistego, w rozumieniu art. 23 i art. 24 k.c. Podkreślić nadto również należy, że wymienione w art. 23 k.c. dobro osobiste w postaci tajemnicy korespondencji mieści się w szeroko rozumianym prawie komunikowania się, jest jednak odrębnym dobrem osobistym o znacznie węższym zakresie, chroniącym prawo do zachowania w tajemnicy przed osobami trzecimi treści korespondencji. W tej materii wypowiadał się Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24 września 2010 r. (IV CSK 87/10) który w stanie faktycznym zbliżonym do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy wprost stwierdził, że „dobrem osobistym, wynikającym z prawa do wolności i podlegającym ochronie na podstawie art. 23 k.c. w zw. z art. 49 Konstytucji, jest wolność komunikowania się, która może być naruszona między innymi przez uniemożliwienie dotarcia korespondencji do adresata”. Przenosząc powyższe stwierdzenia na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że argumentacja powoda co do tego, że utrata nadanej przez niego przesyłki poleconej, niezależnie od jej zawartości w wymiarze majątkowym, mogła być dla niego dolegliwa, jest w świetle zgromadzonego materiału dowodowego przekonująca. Dlatego też Sąd Rejonowy uznał, że naruszenie dobra osobistego powoda w postaci prawa do swobody komunikowania się, w tym również za pośrednictwem tradycyjnej korespondencji uzasadnia przyznanie mu zadośćuczynienia w kwocie 1.500 zł. Sąd wziął przy tym pod uwagę, że naruszenie to miało jednorazowy, --- STRONA 6 --- 4 ” incydentalny charakter, nie było nacechowane złą wolą i złośliwością ze strony pozwanego, stanowiło raczej niezamierzone uchybienie zasadom przyjmowania od skazanych przesyłek poleconych. Sąd ma bowiem obowiązek, orzekając w przedmiocie zadośćuczynienia pieniężnego za naruszenie dóbr osobistych, wziąć pod uwagę kompeńsacyjny charakter zadośćuczynienia i rodzaj naruszonego dobra. W wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 11 października 2013 r. (I ACa 439/13) podkreślono, że „ciężar gatunkowy poszczególnych dóbr osobistych nie jest jednakowy i nie wszystkie dobra osobiste zasługują na jednakowy poziom ochrony za pomocą środków o charakterze majątkowym. Ponadto, sąd musi zbadać nasilenie złej woli sprawcy oraz celowość zastosowania tego środka. Przekłada się to zarówno na możliwość zasądzenia zadośćuczynienia w konkretnej sprawie, jak i na jego wysokość”. Opierając się na powyższych wytycznych Sąd miarkował wysokość należnego powodowi zadośćuczynienia i uznał, że żądanie powoda w zakresie przekraczającym kwotę 1.500 ocenić należy jako wygórowane, a co za tym idzie, podlegające oddaleniu. Sąd miał również na uwadze okoliczność, że utrata nadanej przesyłki i jej nie dostarczenie do adresata, jakkolwiek z pewnością dotkliwa dla powoda bardziej aniżeli dla przeciętnego, cieszącego się wolnością obywateła, nie spowodowała po jego stronie znaczącego cierpienia, nie spowodowała żadnych negatywnych skutków dla jego sytuacji prawnej (na tę okoliczność powód nie przedstawił żadnych dowodów poprzestając na powołaniu się na krzywdę.) Nadmienić należy, że Sąd nie uznał z udowodnione twierdzeń powoda co do konsekwencji nie dostarczenia przesyłki adresatowi w postaci utraty możliwości wniesienia skargi konstytucyjnej. Powód nie był w stanie wymienić i skonkretyzować dokumentów jakie zawierała korespondencja nadana do pełnomocnika, nie przedstawił też żadnych innych dowodów potwierdzających prawdziwość jego twierdzeń. Podkreślić również należy, że nawet gdyby dokumenty zostały do pełnomocnika prawidłowo dostarczone nie oznacza to jeszcze że skarga konstytucyjna mogła na ich podstawie zostać skutecznie wniesiona, pomiędzy utratą dokumentacji a niemożnością wniesienia skargi konstytucyjnej nie istnieje adekwatny związek przyczynowy, dlatego też okoliczności tej Sąd nie brał pod uwagę przy miarkowaniu zadośćuczynienia, uwzględniając jedynie krzywdę wynikającą z naruszenia prawa komunikowania się z pełnomocnikiem. Reasumując powyższe rozważania uznać należy, że kwota 1.500 zł stanowi zadośćuczynienie adekwatne do rozmiarów doznanej przez powoda na skutek utraty korespondencji krzywdy. W pozostałej części żądanie powoda zostało oddalone jako nieuzasadnione okolicznościami i wygórowane. O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. przy zastosowaniu reguł Z art. 100 k.p.c. Powód wygrał sprawę w 15%, a przegrał w 85% i w tej proporcji powinien ponieść koszty procesu w przedmiotowej sprawie. Na powyższe koszty składają się: oplata od pozwu w kwocie 500 zł od której uiszczenia powód był zwolniony postanowieniem z dnia 26 września 2013 r. koszty zastępstwa procesowego w kwocie 1.200 zł oraz wydatki poniesione w związku ze sporządzeniem opinii biegłego w kwocie 928 zł. Mając na uwadze wynik niniejszego procesu Sąd zgodnie z treścią art. 113 ust. 2 pkt. I kwotę 500 zł tytułem opłaty od pozwu, od której początkowo zwolniony był powód nakazał ściągnąć z zasądzonego na rzecz powoda roszczenia. Ponieważ zaś strona pozwana wygrała niniejszy proces w 85% Sąd zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1.020 zł tytułem zwrotu odpowiedniej części kosztów zastępstwa procesowego pozwanego. W pozostałym zakresie, obejmującym wydatki poniesione tymczasowo przez Skarb Państwa (opinia biegłego) w kwocie 948 zł Sąd nakazał również ściągnąć z zasądzonego na rzecz powoda roszczenia. Mając powyższe na uwadze, należało orzec, jak w sentencji. sygn. akt: I C 1486/13 'W., dnia 6 kwietnia 2015 r. ZARZĄDZENIE 1. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powoda oraz pełnomocnikowi pozwanego; 2. Przedłożyć wraz z apelacją lub po upływie 20 dni od doręczenia, wraz z z.p.0.