Orzeczenie I C 1474/14 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 listopada 2017 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy W

--- STRONA 1 --- . HR sna Ri doiezzzziznZeć! . Sygn. akt I C 1474/14 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 listopada 2017 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Woli w Warszawie I Wydział Cywilny 'w składzie: Przewodniczący: SSR Monika Borowska Protokolant: Aleksandra Marczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 r. w Warszawie sprawy z powództwa P. K. przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Aresztu Śledczego W. o zapłatę I. zasądza od Skarbu Państwa - Dyrektora Aresztu Śledczego W. na rzecz P. K. kwotę 1.000,00 zł (tysiąc złotych 00/100) wraz z odsetkami: a. ustawowymi liczonymi od ww. kwoty od dnia 1 sierpnia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r., b. ustawowymi za opóźnienie liczonymi od ww. kwoty od dnia 01 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty; I. oddala powództwo w pozostałym zakresie; 1. . odstępuje od obciążania P. K. kosztami procesu; MN. obciąża Skarb Państwa - Sąd Rejonowy dla Warszawy Woli w Warszawie nieuiszczoną opłatą od pozwu; SSR Monika Borowska --- STRONA 2 --- B Sygn. akt I C 1474/14 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 20 maja 2014 r. (data pisma wszczynającego sprawę - k. 4) sprecyzowanym pismem z dnia 02 lipca 2014 r. (k. 10) powód P. K. domagał się zasądzenia od Skarbu Państwa — Dyrektora Aresztu Śledczego W. kwoty 10.000,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi. W uzasadnieniu wskazał, że dochodzi zadośćuczynienia za warunki bytowe panujące w celi nr (...) Aresztu Śledczego W., w której przebywał w okresie od 19 lutego 2014 r. do 22 maja 2014 r. - a związane z obecnością pleśni na ścianach, brakiem cieptej wody, ekranami uniemożliwiającymi dostawanie się powietrza i światła do celi, brakiem murowanego pomieszczenia sanitarnego, nieszczelnymi oknami, zimnymi obiadamni, nadmiernym przeludnieniem, brakiem zajęć kulturalno- oświatowych, brakiem odpowiedniego wyposażenia cel, brakiem dostępu do świetlicy, umieszczeniem w celi osób o różnym stopniu demoralizacji, warunki zagrażające zdrowiu i życiu, przedmiotowym traktowaniem osadzonych. Pozwany wyjaśnił, że został osadzony W celi sześcioosobowej zaadaptowanej ze świetlicy. Wskazał, że w celi tej był kącik sanitarny zbudowany z dykty nie posiadający pełnej zabudowy do sufitu, co powodowało przedostawanie się odoru do pomieszczenia mieszkalnego. Wskazał na brak dostatecznej wentylacji powodującej zaduch i brak świeżego powietrza. Powód wyjaśnił, że w celi nie było ciepłej wody, posiłki otrzymywał zimne, okna były nieszczelne i przysłonięte co powodowało niedostateczne naświetlenie pomieszczenia przy czym oświetlenie sztuczne było wyłączane pomiędzy godz. 09:00 a 12:00 oraz 22:00-06:00 rano. Zadaniem powoda z uwagi na ilość osadzonych warunki sanitarno-bytowe były złe, W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu. Pozwany zaprzeczył, aby powód przebywał w warunkach przeludnienia, ij. takich w których na jednego osadzonego przypadałoby mniej niż 3 m2 powierzchni. Pozwany wskazał, że okna celi były zabezpieczone kratami i przesłonami zgodnie z $ 77 pkt 1 lit. f rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 października 2003 r. w sprawie sposobów ochrony jednostek organizacyjnych Służby Więziennej, zaś oświetlenie celi było zgodne z obowiązującymi normami. Podniósł, że cele w których przebywał powód były prawidłowo wentylowane i oświetlone oraz wyposażone zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 października 2003 r. w sprawie warunków bytowych osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych. Pozwany wskazał, że powód miał zapewnioną możliwość korzystania z ciepłych kąpieli na zasadach określonych w 30 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości zdnia 25 sierpnia 2003 r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porzędkowego wykonywana kary pozbawienia wolności. Zaprzeczył aby powód otrzymywał posiłki o nieodpowiedniej temperaturze (odpowiedź na pozew - k. 52-53). 'W replice na odpowiedź na pozew powód w całości podtrzymał swoje żądanie. Powód wyjaśnił, że z uwagi na dużą ilość osadzonych w celi mimo braku formalnego przeludnienia warunki sanitarne nie były należycie spełnione, Wskazał, że wyposażenie było nadmiernie zużyte i wyeksploatowane (materace, koce, przesłony w łaźni), nie spełniały swych funkcji. Wskazał, że z uwagi na niedostateczną wentylację w celi panował zaduch, odór i wilgoć. Powód powołał się na zalecenia pokontrolne Rzecznika Praw Człowieka, które miały potwierdzać jego twierdzenia (pismo z dnia 18 lipca 2015 r. -k. 61-61v). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód P. K. w okresie od 19 lutego 2014 r. do 22 maja 2014 r. przebywał w celi nr (...) Aresztu Śledczego W. odbywając karę pozbawienia wolności. Dowód: niesporne (odpowiedź na pozew — k. 52). Cela nr (... została tymczasowo zaadoptowana z pomieszczenia świetlicowego na przebywanie w niej sześciu osadzonych. W celi (...) został zbudowany kącik sanitarny mieszczący toaletę i umywalkę, Kącik sanitarny był zabudowany z płyt drewnianych i drzwi płytowych na zawiasach. Zabudowa nie była pełna do sufitu, lecz do wysokości około 2m. Pomiędzy sufitem a zabudową był prześwit. Wentylacja w celi była drożna. W celi na jedną osobę przypadało nie mniej niż 3m2. Przy pełnym obłożeniu osadzonymi w celi panował zaduch, z którym wymieniało się powietrze, pochodzące z kącika sanitarnego z uwagi na brak pełnego oddzielenia kącika sanitarnego od miejsca przebywania osadzonych w tak zaadoptowanym pomieszczeniu. --- STRONA 3 --- . Dowód: zeznania świadka Z. M. (1) -k. 153-154, Raport przedstawicieli Krajowego Mechanizmu Prewencji z wizytacji w Areszcie Śledczym w W. z dnia 10 lipca 2014 r.— k. 97-106v, protokół z okresowej kontroli przewodów kominowych — k. 66. 'W pawilonie (... zgodnie z porządkiem wewnętrznym we wszystkie dni tygodnia, we wszystkich oddziałach mieszkalnych w godz. 23.30 — 5.30 oraz od poniedziałku do soboty w godz. 9.00-12.00 następuje wyłączenie napięcia w gniazdkach wtykowych umożliwiających pobór energii eklektycznej. W czasie przeznaczonym na sen wyłącza się dopływ energii elektrycznej do oświetlenia górnego W celach mieszkalnych z wyjątkiem cel pojedynczych i kącików sanitarnych. W każdym z budynków znajdują się łaźnie wydzielone, oddzielone ściankami bocznymi stanowiska kąpielowe, zasłonięte kotarami. Zgodnie z porządkiem wewnętrznym ciepła woda dostarczana jest do cel mieszkalnych okresowo w godzinach 6.00-6.40, 7.30-8.10, 13.15-14.00, 17.15-17.45. Kąpiel osadzonych odbywa się raz w tygodniu. Pawilon B był planowany do remontu od 2015 r. Materace łóżkowe w oddziałach mieszkalnych B zostały wymienione w wyniku realizacji zadań pokontrolnych po dniu 10 lipca 2014 r., W palcówkach Aresztu Śledczego wykonano szereg prac mających wdrożyć zalecenia pokontrolne. Dowód: Raport przedstawicieli Krajowego Mechanizmu Prewencji z wizytacji w Areszcie Śledczym w W.z dnia 10 lipca 2014 r.-. k. 97-106v, pismo pokonirolne z dnia 31 lipca 2014 r. - k. 107-108, pismo z dnia 06 sierpnia 2014 r. -k. 109-110, pismo z dnia 21 stycznia 2015 r. -k. 113, zdjęcia obiektu- cd_rom — k. 114. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wskazanych szczegółowo powyżej oraz na zeznaniach świadka Z. M. (1). Sąd pominął natomiast dowód z zeznań powoda, albowiem prawidłowo dwukrotnie wezwany na kolejne terminy rozpraw nie stawił się i nie usprawiedliwił swojej nieobecności. Wiarygodność dokumentów nie była kwestionowana. Zeznania świadka Z. M. (1) należało częściowo uznać za wiarygodne, mimo że świadek był jednym ze współosadzonych z powodem. W ocenie Sądu zeznania tego świadka były wiarygodne w zakresie opisu pomieszczenia celi (...), jako że w tej części korespondowały one z pozostałym materiałem dowodowym - w szczególności z raportem z dnia 10 lipca 2014 r. Sąd natomiast nie dał wiary zeznaniom ww. świadka w zakresie, w jakim twierdził on, że celi nie było w ogóle ciepłej wody, jako że ta okoliczność nie znalazła potwierdzenia w pozostałych dowodach. Wielkość sali-celi podaną przez świadka (tj. 15 m2) uznać należało za wielkość szacunkową, określoną przez świadka „na oko”, trudno bowiem przyjąć, aby adoptując pomieszczenie na celę dyrekcja dopuściła do powstania warunków przeludnienia, które w tej placówce od 2009 r. zostało wyeliminowane, Jeśli zaś stan taki istniał w tej celi to nie został w sposób wiarygodny udowodniony. Świadek zeznał, że cela miała 15 m2 wielkości, przy założeniu 6 osób w celi jej powierzchnia minimalna winna wynieść 18 m2. Sąd przyjął, że w celi nie zachodziły warunki przeludnienia. Nie przeczył temu również powód, który w replice na odpowiedź na pozew wyjaśnił, że odnośnie przeludnienia miał na myśli trudne warunki w celi spowodowane ilością osób w pomieszczeniu i panujący zaduch związku z istnieniem pomieszczenia sanitarnego i słabą wentylacją, nie zaś istnieniu stanu ilości powierzchni poniżej 3 m2 na osobę. Sąd zważył, co następuje: Powództwo jedynie w niewielkim zakresie zasługiwało na uwzględnienie. Podstawą prawną roszczenia powoda stanowił art. 24 k.c. w zw. z art. 448 k.c. W sprawie niespomym było, że powód przebywał w Areszcie Śledczym w W. w celi nr (...) pawilonu (...)w okresie od dnia od 19 lutego 2014 r. do 22 maja 2014 r. Sporne między stronami były warunki, w jakich P. K. odbywał karę pozbawienia wolności. Pozwany w odpowiedzi na pozew zaprzeczył wszelkim okolicznościom wskazywanym przez powoda podnosząc, że warunki w celi odpowiadały przepisom prawa. Jednakże Sąd zauważa, że to na pozwanym spoczywał obowiązek udowodnienia nie tylko tego, że Areszt Śledczy działał zgodnie z prawem i że nie naruszył przepisów rozporządzeń wykonawczych dotyczących wykonywania kary pozbawienia wolności, ale także tego, że pozwany nie' przebywał w przeludnionej celi (...) w pawilonie (... oraz że warunki sanitarno-techniczne tam panujące spełniały normy. Przepis'art. 24 k.c. przewiduje bowiem domniemanie bezprawności działania naruszającego dobro osobiste, co powoduje, że dochodzący ochrony nie musi tej przesłanki udowadniać, natomiast na sprawcy ciąży obowiązek wykazania, że jego działanie było zgodne z prawem. --- STRONA 4 --- . Przypomnieć też należy, że powód wywódził, że do naruszenia jego praw osobistych doszło poprzez to, że ww. okresie, w celi, w której przebywał: - na ścianach znajdowała się pleśń, - brak było ekranów uniemożliwiających dostawaniu się powietrza i światła do celi, - okna były nieszczelne, - nie było murowanego pomieszczenia sanitarnego, - był ograniczony dostęp do ciepłej wody oraz, że cela nie miała odpowiedniego wyposażenia. Tym samym w ocenie powoda ww. warunki zagrażały jego życiu i zdrowiu. Nadto zarzucał, że serwowane obiady były zimne. Strona powodowa naruszenia swoich praw upatrywała też w tym, że nie miał dostępu do świetlicy oraz, że brak było zajęć kulturalno-oświatowych. Powód podniósł również, że cela była przeludniona i umieszczono w niej osoby o różnym stopniu demoralizacji. Zarzucał nadto, że osadzeni - w tym on - byli traktowani przez strażników przedmiotowo. Z powyższego wynika, że swoje roszczenie opierał na pięciu podstawach faktycznych. Podstawy te należało rozpoznać osobno. Dalsze rozważania należy poprzedzić wskazaniem, że z materiału dowodowego zgromadzonego w toku niniejszego postępowania - w tym w szczególności z raportu wraz z dołączonymi do niego zdjęciami i z pisma pokontrolnego - wynika, że powód w okresie od 19 lutego 2014 r. do 22 maja 2014 r. przebywał w celi (...), która to została tymczasowo zaadoptowana ze świetlicy. Z uwagi na ową tymczasowość, cela ta miała niedostateczną wentylację i brak było właściwej separacji kanałów wentylacyjnych sanitarnych i mieszkalnych. Odnosząc się w w pierwszej kolejności do zarzutu powoda o przeludnieniu w celi i umieszczeniu w niej osób o różnym stopniu demoralizacji, podnieść należy, że zarzut ten okazał się niezasadny. Przepis art. 110 $ 1 k.k.w. stanowi, że skazanego osadza się w celi mieszkalnej wieloosobowej lub jednoosobowej. Zgodnie zaś z $ 2 zd. 1 - powierzchnia w celi mieszkalnej, przypadająca na skazanego, wynosi nie mniej niż 3 m2. Z kolei zgodnie 2 $ 4 - przy umieszczaniu skazanego W celi mieszkalnej bierze się pod uwagę w szczególności: 1) decyzję klasyfikacyjną: 2) konieczność oddzielenia skazanego od tymczasowo aresztowanego; 3) potrzebę zapewnienia porządku oraz bezpieczeństwa w zakładzie karnym; 4) zalecenia lekarskie, psychologiczne i rehabilitacyjne; 5) potrzebę kształtowania właściwej atmosfery wśród skazanych; 6) konieczność zapobiegania samongresji i popełnianiu przestępstw w trakcie odbywania kary. Zdaniem Sądu, materiału dowodowego zgromadzonego w toku tego postępowania nie wynika, aby ww. cela w czasie kiedy przebywał tam powód, była przeludniona. W szczególności, na zaistnienie takiego stanu nie wskazuje ani raport, ani pismo pokontrolne. Wręcz przeciwnie - wynika z tych dokumentów, że w ww. okresie nie zachodziła potrzeba zastosowania art. 110 $ 2b. Tym samym oznacza to, że na każdego skazanego, a więc także na powoda, przypadało minimum, 3 m2. W konsekwencji twierdzenia powoda w tym zakresie należało uznać za nieudowodnione. Podobnie, brak było podstaw do uwzględnienia zarzutu, jakoby powód przebywał w celi z osobami o różnym stopniu demoralizacji. Twierdzenia powoda w tym zakresie nie zostały poparte żadnymi dowodami; a wręcz przeciwnie - z dokumentacji przedłożonej przez pozwanego wynika, że w tym zakresie nie dopatrzono się jakichkolwiek naruszeń, czy choćby uchybień. W takiej zaś sytuacji uznać należało, że fakt bezprawnego działania pozwanego nie został należycie wykazany, ani nawet uprawdopodobniony, co wyklucza możliwość uznania, że doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda w skutek umieszczenia go w przeludnionej celi czy też osadzenia wraz z osobami o innych od niego stopniu demoralizacji. Odnosząc się do kolejnej postawy - traktowania powoda przez strażników przedmiotowo - należy wskazać, że nie została ona dowiedziona w żaden sposób. Okoliczność ta nie znajduje potwierdzenia ani w raporcie pokontrolny, ani w zeznaniach świadka. Co prawda, w raporcie - z zakresie zaleceń - wskazano, że należy dążyć do wyeliminowania sytuacji zwracania się do osadzonych „per ty” lub po nazwisku, jednakże owo zalecenie nie wskazuje, aby strażnicy traktowali osadzonych - w tym powoda - w sposób uwłaczający ich Gego) godności. W tym miejscu należy przypomnieć, że powód nie stawił się i nie złożył zeznań w niniejszej sprawie, zaś okoliczność powyższą - tj. traktowanie go niezgodnie ze standardami i z naruszeniem przepisów prawa - to on winien był dowieść Kolejna podstawa - brak dostępu do świetlicy i brak zajęć kulturelno-oświatowych, w ocenie Sądu została częściowo wykazana - a to przez sam fakt, że powód w spornym okresie przebywał w celi zaadoptowanej ze świetlicy. Uwadze Sądu nie umknęło przy tym, że pomimo tego, że powód przebywał w takim pomieszczeniu, na terenie Aresztu znajdowało się 20 innych świetlie oraz świetlica centralna. Z drugiej jednak strony, Sąd miał też na uwadze i to, że przy tak dużej liczbie osadzonych i tymczasowo aresztowanych, 21 dostępnych pomieszczeń świetlicowych, było niewystarczającą liczbą, Oczywistym jest także dla Sądu, że pozwany musiał pozyskać --- STRONA 5 --- . dodatkowe pomieszczenia na cele dla osadzonych i tymczasowo aresztowanych, tak aby zapewnić odpowiednią ilość powierzchni na każdego więźnia, jednakże w ocenie Sądu nie powinno się to odbywać kosztem świetlic czy innych pomieszczeń, w których odbywają się zajęcia kulturalno-oświatowe czy resocjalizacyjne. Za nieudowodnioną natomiast należało uznać okoliczność zbyt małej ilości zajęć kulturalno-oświatowych. Z raportu przedstawicieli wynika bowiem, że ilość i różnorodność zajęć była wystarczająca i odpowiednio dostosowana. Co więcej, w tym zakresie nie sformułowano żadnych zaleceń pokontrolnych. Przechodząc do kolejnej podstawy - zimnych posiłków, Sąd zauważa, że ta okoliczność znajduje potwierdzenie w zeznaniach świadka Z.M.(D. Z kolei w raporcie brak jest jakiekolwiek wzmianki w tym zakresie, poza wskazaniem, że w chwili wizytacji były wydawane różne diety oraz, że w miarę możliwości serwowane posiłki uwzględniały wymogi religijne i kulturowe oraz oczekiwania osadzonych. Nadto w raporcie zaznaczono, że jakkolwiek w zakresie norm żywieniowych stwierdzono oszczędności, to jednak nie doszło do naruszenia rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 02 września 2003 r. w sprawie określenia wartości dziennej normy wyżywienia oraz rodzaju diet wydawanych osobom osadzonym w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. 2003, Nr 167, poz. 1633). Ostatecznie Sąd uznał, że mogło się zdarzać, że niektóre posiłki, od czasu do czasu miały niewłaściwą temperaturę. Zauważyć bowiem należy, że Areszt Śledczy jest dużym obiektem i z tego względu, z przyczyn obiektywnych, czasami takie sytuacje po prostu występowały. Przy tym jednak Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie zawinionego działania pozwanego. Z drugiej jednak strony, Sąd uwzględnił sam fakt serwowania powodowi posiłków o niewłaściwej temperaturze. W ocenie Sądu ostatnia z uprzednio wymienionych podstaw faktycznych, została wykazana i częściowo zasługiwała na uwzględnienie. Otóż, powód zarzucał, że: - na ścianach była pleśń, - brak było ekranów uniemożliwiających dostawaniu się powietrza i światła do celi, - okna były nieszczelne, - nie było murowanego pomieszczenia sanitarnego, - był ograniczony dostęp do ciepłej wody oraz, że cela nie miała odpowiedniego wyposażenia, - warunki te zagrażały życiu i zdrowiu. Zgodnie z przepisem art. 110 $ 2 zd. 2 k.k.w. stanowi, że cele wyposaża się w odpowiedni sprzęt kwaterunkowy zapewniający skazanemu osobne miejsce do spania, odpowiednie warunki higieny, dostateczny dopływ powietrza i odpowiednią do pory roku temperaturę, według norm określonych dla pomieszczeń mieszkalnych, a także oświetlenie odpowiednie do czytania i wykonywania pracy. W tym zakresie, na wstępie zaznaczyć należy, że powód w żaden sposób nie wykazał, aby na ścianach w jego celi była pleśń, cela wymagała odnowienia, bądź by okna były nieszczelne. Wobec czego, te podstawy faktyczne żądania należało uznać za nieudowodnione. Dalej, Sąd zauważa, że z raportu wynika konieczność doposażenia cel, jednakże powód nie wykazał, aby owo zalecenie odnosiło się do spornej.celi. Kolejno, z odpowiedzi na zalecenia pokontrolne oraz z samego raportu wynika, że cele były sukcesywnie odnawiane oraz, że osadzeni sami dewastują cele, nawet te odnowione. Wobec czego, i tę podstawę należało uznać za niewykazaną przez powoda. Co prawda, ilość kąpieli, ilość dostarczania do cel ciepłej wody i prądu jest ograniczana, jednakże owe ograniczenia nie stanowią naruszenia przepisów prawa. Wręcz przeciwnie, z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 sierpnia 2003 r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności (Dz. U. 2003, Nr 152, poz. 1493) wynika, że takie ograniczenia są dopuszczalne, Stąd, żądanie pozwu w ww. zakresie nie zasługiwało na uwzględnienie. Dla porządku odnotować przy tym wypada, że w zalecaniach pokontrolnych sugerowano zwiększenie częstotliwości kąpieli osadzonych, jednakże tej podstawy faktycznej powód nie podnosił w swoim pozwie. Jednakże, podnieść należy, że zarówno z raportu wraz z dołączonymi do niego zdjęciami, jak i z zeznań świadka wynika, że w spornej celi co prawda był wydzielony kącik sanitarny, jednakże było to prowizoryczne rozwiązanie, bez pełnej zabudowy (do sufitu) i bez odpowiedniej wentylacji. Nadto, kącik ten był jedynie z dykty. To sprawiało, że prywatność i intymność powoda podczas dbania o --- STRONA 6 --- . higienę i korzystania z toalety była znacząco ograniczona. Z kolei brak odpowiedniej wentylacji i cyrkulacji powietrza sprawiał, że w pomieszczeniu był zaduch, a nadto do pozostałej części pomieszczenia przechodziły „zapachy” z toalety. Z tych względów Sąd uznał, że doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda takich jak: godność, prywatność i prawo dostępu do świeżego powietrza w ww. pomieszczeniu. W tym miejscu zaznaczyć należy, że w ocenie Sądu brak jest w niniejszej sprawie okoliczności wyłączających bezprawność działania pozwanego, który tolerował stan tymczasowej adaptacji pomieszczenia świetlicy na celę wieloosobową z tak przygotowanym WC. Tolerowanie przez Dyrektora AŚ takich warunków bytowych było bezprawne bowiem przygotowane pomieszczenie w zakresie wentylacji było niezgodne z przepisem art. 110 $ 2 zd. 2 k.k.v. i z $ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 sierpnia 2003 r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności (Dz. U. 2003, Nr 152, poz. 1493). Przyjmując, że to na pozwanym, zgodnie z brzmieniem art. 24 k.c., spoczywał ciężar wykazania zgodnego z prawem działania naruszającego dobra osobiste powoda, należało uznać, w świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie, że pozwany swojego obowiązku nie dopełnił w tej części, która odnosiła się do przebywania powoda w pomieszczeniu dobrze wentylowanym, bez zaduchu, odoru pochodzącego z WC wymieszanego z zawilgoconym powietrzem. Jednocześnie brak jest w niniejszej sprawie okoliczności wyłączających bezprawność działania pozwanego, takich jak działanie w ramach porządku prawnego. W szczególności powoływane się przez pozwanego wyłącznie ma rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 października 2003 r. w sprawie warunków bytowych osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych jest niedostateczne, zważywszy, że w zaleceniach pokontrolnych wskazano na potrzebę wykonania pełnej zabudowy kącików sanitarnych w świetlicach. Prawo osadzonego w zakładzie karnym lub areszcie śledczym do humanitarnego traktowania, jego godność i prawo do intymności są podlegającymi ochronie dobrami osobistymi (art. 23 k.c.). Do majątkowych środków ochrony należą roszczenia o zadośćuczynienie pieniężne oraz o odszkodowanie (art. 24 $ 2 kc.). W tym kontekście, nie negując potrzeby ochrony wszystkich dóbr osobistych, należy podkreślić, że ich ciężar gatunkowy nie jest jednakowy. Takie dobra osobiste jak zdrowie, wolność, integralność seksualna zasługują na wzmożoną ochronę, Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd zauważa, że narażenie powoda na niekomfortowe warunki przebywania w opisanym wyżej pomieszczeniu - przy jednoczesnym uwzględnieniu, że powód przebywał tam celem odbywania kary - nie prowadziły do utraty czy naruszenia zdrowia powoda. A przynajmniej powód tego nie wykazał. Stanowiły jedynie niewątpliwy dyskomfort i ograniczały jego prawo do intymności. Po wtóre zaś, zauważyć należy, że w ww. celi powód przebywał przez stosunkowo krótki okres. Z tych względów, w ocenie Sądu, wysokość przyznanego zadośćuczynienia nie powinna przekraczać 1/10 żądania pozwu. W konsekwencji Sąd uznał, że kwota 1.000,00 zł jest kwotą odpowiednią do rodzaju naruszonego dobra, zakresu tego naruszenia oraz czasu jego trwania (trzy miesiące), albowiem nie jest wygórowana, a jednocześnie jej celem jest zrekompensowanie powodowi doznanych cierpień psychicznych z powodu naruszenia jego dóbr osobistych i ma stanowić dla niego ekonomicznie odczuwalną wartość. W przedmiocie kosztów postępowania Sąd Rejonowy orzekł na podstawie art. 102 k.p.e. w zw. z art. 113 uks nieuiszczonymi kosztami sądowymi obciążającymi powoda Sąd obciążył Skarb Państwa jako, że powód był zwolniony od koszów sądowych w zakresie opłaty od pozwu. Z uwagi na sytuację materialną powoda Sąd odstąpił od obciążania powoda kosztami zastępstwa procesowego należnymi pozwanemu porównując majątek Skarbu Państwa i powoda uznać należało, odstąpienie od obciążania powoda kosztami na rzecz powoda nie wywrze negatywnego wpływu na sytuację materialną pozwanego, Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji. SSR Monika Borowska .