Postanowienie I C 140/07 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 kwietnia 2010r. Sąd Okręgowy w Nowym Sąc

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 140/07 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 kwietnia 2010r. Sąd Okręgowy w Nowym Sączu w składzie: Przewodniczący: SSO Monika Świerad Protokolant: sekr. sąd. Ewa Rusnarczyk po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2010 r. w N. na rozprawie sprawy z powództwa S. B. przeciwko M. Z., Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Komendanta Komendy Powiatowej Policji w L. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę I. Zobowiązuje stronę pozwaną Skarb Państwa reprezentowany przez Komendanta Komendy Powiatowej Policji w L. do zamieszczenia oświadczenia o następującej treści: „Komenda Powiatowa Policji w L. przeprasza Pana S. B. zamieszkałego w L. za oczernienie go przez funkcjonariusza KPP L. w dniu 28.02.2001r. poprzez zgłoszenie dyspozytorce Pogotowia Ratunkowego Szpitala Powiatowego w L. i podanie nieprawdziwej informacji o chorobie psychicznej powoda S. B. za co składa wyrazy głębokiego ubolewania”, na tablicy ogłoszeń w Szpitalu Powiatowym w L. oraz w Komendzie Powiatowej Policji w L. w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia, II. zasądza od pozwanego Skarbu Państwa reprezentowanego przez Komendanta Komendy Powiatowej Policji w L. na rzecz powoda S. B. kwotę 3.000 zł (trzy --- STRONA 2 --- tysiące złotych) z ustawowymi odsetkami od dnia wydania wyroku do dnia zapłaty, III. oddala powództwo w pozostałej części IV. oddala powództwo w stosunku do M. Z. w całości, V. przyznaje radcy prawnemu M. K. ze środków Skarbu Państwa kwotę 3368 zł ( trzy tysiące trzysta sześćdziesiąt osiem złotych) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu VI. zasądza od powoda S. B. na rzecz pozwanego M. Z. kwotę 2777 zł (dwa tysiące siedemset siedemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, VII. pozostałe koszty postępowania między stronami wzajemnie znosi Sygn. akt IC 140/07 Uzasadnienie wyroku z dnia 30.04.2010r. --- STRONA 3 --- Pozwem inicjującym niniejsze postępowanie powód S. B. domagał się zapłaty od pozwanego M. Z. kwoty 5000 zł wraz z ustawowymi odsetkami na wypadek zwłoki za wyrządzoną mu przez pozwanego krzywdę moralną, nadania wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności oraz obciążenia pozwanego kosztami postępowania (k. 1 i k. 4). Uzasadniając swoje żądanie powód podniósł, że M. Z. w dniu 28.02.2001 roku wezwał pogotowie ratunkowe w L. podając, że „dziecko (S. B.) zostało zamknięte przez ojca psychicznie chorego”. Powód podkreślił, że tym nieprawdziwym stwierdzeniem pozwany wyrządził mu nieodwracalną krzywdę moralną, wiedząc w rzeczywistości, że powód nie jest chory psychicznie, gdyż przez lata cieszył się nienaganną opinią pracując w administracji państwowej. Swoim postępowaniem pozwany doprowadził do pogorszenia stanu zdrowia powoda, w związku z czym przybyły wraz z karetką pogotowia lekarz musiał mu udzielić pomocy medycznej. W dniu 12.09.2006 roku Sąd Rejonowy w Limanowej wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym nakazujący pozwanemu M.Z. zapłatę w ciągu dwóch tygodni S. B. kwoty 5.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 12.09.2006 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 62,50 zł tytułem kosztów postępowania (k. 12). Od nakazu tego pozwany M. Z. złożył sprzeciw wnosząc o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów postępowania (k. 15-16). Pozwany przyznał, że w dniu 28.02.2001 roku, był na interwencji służbowej w mieszkaniu powoda. Jego czynności miały charakter służbowy zatem nie jest on legitymowany biernie do występowania w niniejszej sprawie. Ponadto według powoda jego roszczenie zgodnie z art. 442 k.c. uległo przedawnieniu. Niezależnie od powyższego pozwany podkreślił, że udał się na interwencję do mieszkania powoda po zgłoszeniu L. B., która obawiała się o swoje dzieci. Ponadto pozwany zaznaczył, że powód w swoich pismach do KP w K. twierdził, że pozwany przekroczył swoje uprawnienia w trakcie w/w interwencji. Pisma powoda miały jednak charakter pomówień, dlatego było przeciwko niemu prowadzone postępowanie karne w L. pod sygn. IIK 108/05, gdzie wyrokiem z dnia 10.11.2005 r. powód został uznany winnym popełnienia przestępstwa z dnia 212 § 1 k.k. W tej sprawie wnikliwie były badane przyczyny interwencji, jej przebieg i wszystkie okoliczności towarzyszące tej interwencji. Pozwany podkreślił, że nie przekroczył swoich uprawnień, nie zrobił niczego niewłaściwego, co mogłoby spowodować rozstrój zdrowia powoda, wypełniał jedynie swoje obowiązki służbowe. Pismem z dnia 15.11.2006 roku (k. 26) powód wniósł o połączenie do wspólnego rozpoznania sprawy I Nc 96/06 i sprawy I Nc 99/06 podnosząc, że powyższe sprawy są przedmiotowo tożsame i dotyczą naruszenia dóbr osobistych powoda przez pozwanego M. Z. i pozwaną Komendę Powiatową Policji w L.. Powód w/w pismem domagał się zapłaty od pozwanych solidarnie na jego rzecz kwoty 5.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wyroku do dnia zapłaty, opatrzenia wyroku natychmiastową wykonalnością, zasądzenia od pozwanych solidarnie na rzecz powoda renty dożywotniej w kwocie przeciętnego wynagrodzenia płatnej do dziesiątego każdego miesiąca z ustawowymi odsetkami na wypadek zwłoki, zobowiązanie pozwanego M. Z. do dokonania dziesięciokrotnych przeprosin powoda w (…),(…) oraz (…) na stronie pierwszej w formacie nie mniejszym niż trzy moduły o treści: „ja funkcjonariusz Policji Komendy Powiatowej w L. M. Z. przepraszam S. B. zamieszkałego w L. za naruszenie jego dóbr osobistych, godzących w jego dobre imię przez podanie umyślnie złośliwie fałszywego alarmu Służbom Pogotowia Ratunkowego Szpitala Powiatowego w L. w dniu 28.02.2001 cytuję ”dziecko zamknięte w --- STRONA 4 --- domu przez ojca psychicznie chorego”, zobowiązanie pozwanej Komendy Policji w L. do dokonania dziesięciokrotnych przeprosin powoda w gazetach: (…),(…) oraz (…) na pierwszej stronie o formacie nie mniejszym niż trzy moduły o następującej treści: „Funkcjonariusz Komendy Powiatowej Policji w L. M. Z. przeprasza S. B. zamieszkałego w L. za naruszenie jego dóbr osobistych wynikających z nierzetelnego umyślnego prowadzenia spraw dotyczących jego osoby”. Pismem z dnia 17.04.2007 roku (k. 67-68) powód podał, że domaga się zasądzenia od pozwanego M. Z. kwoty 5.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami do dnia zapłaty oraz zasądzania kwoty 200 zł wraz z ustawowymi odsetkami tytułem kosztów podróży kserokopii dokumentów, kosztów przesyłek, zobowiązania pozwanego M. Z. do 10-krotnego dokonania przeprosin powoda o następującej treści: „Ja Policjant M. Z. z KPP L. przepraszam pana S. B. zamieszkałego w L. za naruszenie jego dóbr osobistych wynikających wprost z karty wyjazdu pogotowia ratunkowego w dniu 28.02.2001 r. oczerniającego pana S. B. słowami „interwencja Policji-dziecko zamknięte w domu przez ojca psychicznie chorego”” na łamach (…),(…),(…),(…) w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku w odstępach tygodniowych w formacie nie mniejszym niż trzy moduły na pierwszej stronie. W piśmie tym powód podkreślił, że pozwany podał dyspozytorce pogotowia nie polegającą na prawdzie przyczynę interwencji „dziecko zamknięte przez ojca psychicznie chorego”, przez co naruszył jego dobra osobiste takie jak godność, cześć, dobre imię, autorytet i sferę prywatnego życia, a karetka, która przyjechała pod mieszkanie powoda wywołała wśród lokalnej społeczności zaciekawienie. Na rozprawie w dniu 18,.04.2007 roku powód wniósł o zasądzenie od pozwanego tytułem renty kwoty 1000 zł miesięcznie od dnia wyroku, płatnej do 10-tego każdego miesiąca z ustawowymi odsetkami na wypadek zwłoki dożywotnio (k. 111/2). Pismem z dnia 8.05.2007 roku powód podniósł żądanie zasądzenia kwoty odszkodowania za naruszenie dóbr osobistych do 10.000 zł (k. 118). Pismem z dnia 13.05.2007 roku pozwany M. Z. podtrzymał swoje stanowisko. Dodatkowo podniósł, że nie ma podstaw przepraszać powoda w sposób przez niego żądany, ponieważ do naruszenia dóbr osobistych powoda nie doszło w żaden sposób, tym bardziej publiczny, co uzasadniałoby żądanie powoda przeproszenia w masmediach (k. 131). Pismem z dnia 20.06.2007 roku (k. 168) sprecyzowanym na rozprawie w dniu 22.08.2007 roku (k. 226) i pismem z dnia 20.08.2007 r. (k. 229) powód wniósł o wezwanie do udziału w sprawie Komendy Powiatowej Policji w L., gdyż w chwili podejmowania czynności pozwany był jej pracownikiem. Precyzując żądanie pozwu powód wniósł o zasądzenie solidarnie od pozwanych kwoty 10.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 28.02.2001 roku do dnia zapłaty, co będzie stanowić częściową rekompensatę oraz domagał się przeproszenia przez każdego z pozwanych jak w piśmie z dnia 18.04.2007 roku oraz ustalenia, że pozwani będą ponosić odpowiedzialność na przyszłość za naruszenie dóbr osobistych. Ponadto podał, że w niniejszej sprawie występuje także imieniem małoletnich J. i J. B. i wniósł o ustanowienie dla nich kuratora kolizyjnego oraz zasądzenie na rzecz każdego z dzieci solidarnie od pozwanych kwot po 10.000 zł oraz kwoty po 1000 zł miesięcznie płatnej dożywotnio z zastrzeżeniem waloryzacji tytułem zadośćuczynienia dla tych dzieci. Postanowieniem z dnia 22.08.2007 roku wezwano do udziału w sprawie w charakterze pozwanego Komendę Powiatową Policji w L., natomiast sprawę z powództwa małoletnich J. i --- STRONA 5 --- J. B. przeciwko KPP w L. o zapłatę kwoty 10.000 zł i zasądzenie kwot po 1.000 zł miesięcznie wyłączono do odrębnego rozpoznania (k. 227 i k. 228). Pismem z dnia 12.09.2007 (k. 263) powód zmienił żądanie pozwu domagając się zasądzenia od każdego z pozwanych po 10.000 zł wraz oraz kwotę 1000 zł od każdego z pozwanych miesięcznie płatnych dożywotnio od lutego 2001 roku z zastrzeżeniem waloryzacji zadośćuczynienia oraz zasądzenia od pozwanych na rzecz powoda kosztów procesu według norm przepisanych wraz z ustawowymi odsetkami. Pismem z dnia 9.02.2008 roku- data prezentaty 11.2.2008r (k. 315-316) powód sprecyzował żądanie pozwu wnosząc o zobowiązanie każdego z pozwanych do złożenia trzykrotnych przeprosin na łamach (…),(…),(…) w formacie niemniejszym niż trzy moduły w odstępach tygodniowych o następującej treści: - przez M. Z. „Ja były funkcjonariusz policji KPP w L. M. Z. przepraszam Pana S. B. zamieszkałego w L. za naruszenie jego dóbr osobistych poprzez oczernienie go w treści fałszywego alarmu w dniu 28.02.2001 r. zgłoszonego dyspozytorce pogotowia Ratunkowego Szpitala Powiatowego w L. podając kłamstwo o jego chorobie psychicznej, co godziło w jego dobre imię, za co składam wyrazy głębokiego ubolewania”, - przez KPP w L. „Komenda Powiatowa Policji w L. przeprasza Pana S. B. zamieszkałego w L. za oczernianie go przez ówczesnego funkcjonariusza KPP L. M. Z. w dniu 28.01.2001 r. zgłoszone Dyspozytorce Pogotowia Ratunkowego Szpitala Powiatowego w L. podając nieprawdziwą wiadomość o chorobie psychicznej powoda S. B. za co składam wyrazy głębokiego ubolewania”, oraz zasądzenia solidarnie od pozwanych na rzecz powoda kwoty jednorazowego zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia sprecyzowanego żądania lub od dnia wyroku, ewentualnie od dnia 28.01.2001 roku do dnia zapłaty, zasądzenia comiesięcznej kwoty tytułem szkody za utracenie możliwości zarobkowania, co związane było ze zniszczeniem reputacji powoda w lokalnym środowisku oraz solidarnie od pozwanych kosztów postępowania w tym wydatków na kserokopie dokumentów (licząc 1 zł za każda stronę), kosztów przejazdów na rozprawy w kwocie 300 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wydania wyroku, zobowiązanie pozwanych do przesłania powodowi w terminie tygodnia przeprosin zamieszczonych w gazetach. Pismem z dnia 30.06.2008 roku (k. 424-425) i z dnia 2.09.2008 (k. 439) powód rozszerzył żądanie pozwu o zdarzenie z dnia 16.06.2003 roku tj. umieszczenie przez pozwanych go w izbie wytrzeźwień z chęci zemsty, co godziło w jego dobre imię, cześć, autorytet i spowodowało cierpienia psychiczne. Żądanie to zostało wyłączone do odrębnego rozpoznania zarządzeniem z dnia 5.09.2008 (k. 443). Pismem z dnia 28.09.2008 r. (k. 448) powód sprecyzował, że domaga się zasądzenia od pozwanych w miejsce comiesięcznych kwot jednorazowej kwoty 5.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wydania wyroku do dnia zapłaty oraz opatrzenia tego punktu wyroku rygorem natychmiastowej wykonalności. Pismem z dnia 2.05.2009 r. (k. 628/2) powód zmodyfikował treść przeprosin, których domagał się od pozwanego Skarbu Państwa Komendy Powiatowej Policji w L. w następujący sposób: „Skarb Państwa Komenda Powiatowa Policji w L. przeprasza Pana S. B. za naruszenie jego dóbr osobistych poprzez wezwanie na interwencję pogotowia ratunkowego w --- STRONA 6 --- dniu 28.02.2001 roku przez ówczesnego funkcjonariusza KPP w L. do M. B. z podaniem fałszywej informacji Służbie Pogotowia Ratunkowego „zamkniecie w domu dziecka przez ojca psychicznie chorego”- podczas gdy Pan S. B. nigdy nie był chorym psychicznie i składam z tego tytułu wyrazy głębokiego ubolewania”. Pismem z dnia 15.12.2009 roku (k. 728) powód podał, że domaga się od pozwanych solidarnie zasądzenia na swoją rzecz kosztów postępowania w tym kwoty 200 zł ( za przesyłki listowe, kserokopie dokumentów, dojazdów do Sądu) z ustawowymi odsetkami od dnia wydania wyroku do dnia zapłaty oraz zobowiązania pozwanych do pięciokrotnego złożenia przeprosin powoda na łamach (…),(…),(…) w terminie dwóch tygodni od dnia uprawomocnienia się wyroku w odstępach tygodniowych na pierwszej stronie dużymi literami w ramce o rozmiarach 25 cm na 35 cm bez dodatkowych komentarzy według treści: -„ Skarb Państwa- reprezentowany przez Komendanta Komendy Powiatowej Policji w L. przeprasza Pana S. B. wyrażając jednocześnie ubolewanie z powodu naruszenia jego dóbr osobistych w związku z niewłaściwym wykonaniem przez funkcjonariusza KPP w L.-M. Z. obowiązków służbowych w dniu 28.02.2001 r. poprzez oczernienie go do służb medycznych pogotowia ratunkowego, że jest chory psychicznie”, -„Ja M. Z.-ówczesny funkcjonariusz Komendy Powiatowej Policji w L. przepraszam S. B. za rażące naruszenie jego dóbr osobistych poprzez podanie nieprawdziwych informacji- podczas wzywania pogotowia ratunkowego w dniu 28.02.2001 roku do syna S. B. imieniem M. fałszywego alarmu podając „dziecko zamknięte w domu przez ojca psychicznie chorego” i składam z tego tytułu wyrazy głębokiego ubolewania”. Pismem z dnia 8.01.2010 roku (k. 757 i nast.) powód wniósł o zasądzenie solidarnie od pozwanych kwoty 15.200 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 1.03.2001 roku do dnia zapłaty, zobowiązanie pozwanych do wspólnego złożenia w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku oświadczenia zawierającego przeprosiny o treści, w sposób wyrażony przez powoda w piśmie z dnia 11.02.2008 roku, zasądzenie solidarnie od pozwanych na rzecz powoda kosztów postępowania oraz zasądzenie na rzecz ustanowionego z urzędu pełnomocnika powoda nieopłaconych kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych prawem. Na kwotę 15.200 zł składa się kwota: 10.000 zł ( według pisma procesowego powoda z dnia 8.05.2007r.), kwota 5000 zł ( będąca wynikiem modyfikacji z pisma powoda z dnia 29.09.2008 roku, gdzie powód wskazał ją w miejsce dochodzonej dotychczas renty), kwota 200 zł (określona w piśmie z dnia 11.02.2008 roku, tytułem kosztów poniesionych przez powoda tytułem dojazdu do Sądu, kserokopii i korespondencji). W uzasadnieniu powód wskazał, że jego zdaniem nie budzi wątpliwości, iż bezprawnym działaniem pozwanego M. Z., który dokonując wezwania pogotowia w trakcie interwencji z dnia 11.02.2008 roku w mieszkaniu powoda rozpowszechnił publicznie fałszywe informacje o chorobie psychicznej powoda naruszając jego dobra osobiste. W tym zakresie współodpowiedzialność ponosi Skarb Państwa- Komendant Powiatowy Policji w L. jako ówczesny pracodawca M. Z.. Według powoda dla oceny jego roszczenia konieczne jest dokonanie analizy okoliczności działań pozwanych i skutków jakie wywołały one w sytuacji osobistej powoda a przede wszystkim jak odbiły się na zdrowiu powoda. Nieprawdziwe informacje o rzekomej chorobie psychicznej powoda, który z tego powodu miał uwięzić swoje dzieci jednoznacznie godzą w jego dobra osobiste, jak cześć, godność i dobre imię. Pismem z dnia 2.03.2010 r. (k. 841 i nast.) pozwany Skarb Państwa Komendant Powiatowy Policji w L. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz od powoda kosztów postępowania. Pozwany Skarb Państwa KPP w L. podniósł zarzut przedawnienia roszczeń majątkowych powoda dotyczących zadośćuczynienia za rzekome --- STRONA 7 --- naruszenie dóbr osobistych, twierdząc, że powód o szkodzie i jej sprawcach dowiedział się w dniu 28.01.2001 roku, a zadośćuczynienie pieniężne jako odszkodowanie za szkody niematerialne wyrządzone czynem niedozwolonym uległa przedawnieniu po 3 latach od chwili gdy poszkodowany dowiedział się o szkodzie i osobie obowiązanej do jej naprawienia ( art. 442 1 § 1 k.c. w zw. z art. 448 k.c.). Pozwany podniósł również, że powód nie wykazał, by to pozwany M. Z. telefonował do Szpitala Powiatowego w L. wzywając karetkę, M. Z. kontaktował się jedynie z dyżurnym przez radio, sugerując mu konieczność wezwania karetki pogotowia. Według pozwanego brak zatem podstaw by pozwanego M. Z. obarczać odpowiedzialnością za naruszenie dóbr osobistych. Z ostrożności procesowej pozwany podniósł, że powód nie wykazał, aby do naruszenia jego dóbr osobistych doszło publicznie, wiec żądanie złożenia oświadczenia zawierającego przeprosiny w formie określonej w piśmie z dnia 8.02.2008 r. jest nieuzasadnione. Pozwany podniósł również, że żądanie kwoty 15.200 zł tytułem zadośćuczynienia jest zbyt wygórowane. Na rozprawie w dniu 7.02.2010 roku (k. 918) powód podał, że nie domaga się renty. Na rozprawie w dniu 30.04.2010 r.(k. 958) powód podał, że podtrzymuje żądanie pozwu sprecyzowane pismem z dnia 8.01.2010 r. i zamiast renty domaga się zasądzenia wyższej kwoty. W pozostałym zakresie nie cofa żądań pozwu. Pełnomocnik powoda przydzielony z urzędu wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa z urzędu. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Od dnia 24.02.2001 roku małżonkowie L. i S. B. przestali wspólnie zamieszkiwać. Między małżonkami nie było zgody co do kwestii wspólnych małoletnich dzieci. W dniu 28.02.2001 roku na Komisariacie Powiatowym Policji w L. stawiła się L. B. oświadczając, że w dniu 24.02.2001 roku została wyrzucona wraz z synem J. przez swojego męża S. B. z domu. Mimo parokrotnych prób dostania się do mieszkania S. B. odmówił jej wpuszczenia do mieszkania i zaopiekowania się dziećmi. L. B. zgłosiła w tym dniu, że obawia się o zdrowie i bezpieczeństwo swoich dzieci i zażądała interwencji policji, w celu sprawdzenia ich stanu zdrowia oraz bezpieczeństwa pod opieką ojca. W tym samym dniu Policjant Komendy Powiatowej Policji w L. M. Z. wraz z drugim funkcjonariuszem B. K. udał się do mieszkania powoda. Powód S. B. otworzył policji drzwi jednak odmówił wpuszczenia do domu L. B.. W związku ze zgłoszeniem przez L. B. żądania sprawdzenia stanu zdrowia dzieci, pozwany M. Z. zwrócił się drogą radiową do dyżurnego Komendy, który wezwał pogotowie. Dyspozytor Pogotowia zanotował jako przyczynę wezwania pogotowia: „interwencja Policji- dziecko zamknięte w domu przez ojca psychicznie chorego” według informacji podanej przez telefon, gdyż to należało do jego obowiązków. Rozmowy dyspozytora pogotowia w 2001 r. nie były rejestrowane. (dowód: notatka mł. asp. R. G. z dnia 26.02.2001 r. k. 743, notatka starszego aspiranta M. Z. z dnia 28.02.2001 r. k. 110, karta zlecenia wyjazdu pogotowia z dnia 28.02.2001 r. k. 6, zeznania świadka B. B. k. 153, częściowo zeznania świadka J. B. k. 771-772, zeznania świadka Bo. K. k. 773-775, zeznania M. Z. w sprawie III Rnsm 138/00 k. 762-764, pismo szpitala Powiatowego w L. z dnia 1.02.2010 r. k. 820, częściowo zeznania powoda k. 917-919, zeznania pozwanego M. Z. k. 919-921) Po wezwaniu karetki pogotowia, przybyły lekarz sprawdził stan zdrowia dzieci J. i M. B. i wydał zaświadczenie, że nie wymagają one hospitalizacji. W trakcie badania dzieci powód zachowywał się normalnie, nie wykazywał żadnych objawów choroby psychicznej, --- STRONA 8 --- jednak był zdenerwowany. W związku z podniesieniem ciśnienia lekarz pogotowia udzielił mu pomocy medycznej. Tego samego dnia przed przyjazdem pogotowia małoletnie dzieci powoda były również badane przez lekarza rodzinnego A. T., która nie stwierdziła u nich żadnych niepokojących objawów, uzasadniających umieszczenie ich w szpitalu. (dowód: notatka starszego aspiranta M. Z. z dnia 28.02.2001 r. k. 110, karta zlecenia wyjazdu pogotowia z dnia 28.02.2001 r. k. 6, karta zlecenia wyjazdu pogotowia z dnia 28.02.2001 r. k. 7, zlecenie pomocy k. 8, zaświadczenie lekarskie z dnia 28.02.2001 r. k. 9, zeznania świadka M. S. k. 114, częściowo zeznania świadka J. B. k. 771-772, zeznania świadka B. K. k. 773-775, zeznania M. Z. w sprawie III Rnsm 138/00 k. 762-764, częściowo zeznania powoda k. 917-919, zeznania pozwanego M. Z. k. 919-921) S. B. w dniu 28.02.2001 r. konsekwentnie odmawiał wpuszczenia do mieszkania L. B. i wydania jej dzieci. Pozwany M. Z. przeprowadził z sąsiadami powoda rozmowy i ustalił, że mająca opiekować się małoletnimi dziećmi J. K. na dłuższy czas wyjechała do Austrii. (dowód: notatka starszego aspiranta M. Za. z dnia 28.022001 r. k. 110, częściowo zeznania świadka J. M. k. 153- świadka J. B. k. 771-772, zeznania świadka B. K. k. 773-775, zeznania M. Z. w sprawie III Rnsm 138/00 k. 762-764, zeznania pozwanego M. Z. k. 919-921) Powód wobec wezwania pogotowia, które przyjechało w dniu 28.02.2001 roku na sygnale poczuł się dotknięty, gdyż posądzono go o chorobę psychiczną. Orzeczeniem z dnia 26.10.2005 roku powoda zaliczono do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, której początek datowano od 26.10.1999. Decyzją z dnia 13.10.2009 roku odmówiono jednak powodowi prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Powód miał również problemy z podjęciem pracy. W okresach: 2.01.1991-19.03.1991, 02.07.1999-25.04.2000, 20.06.2001- 6.11.2003, 5.12.2003-30.09.2004, 01.10.2004-21.06.2007, 20.07.2009- 13.11.2009 r. był zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w L. jako osoba poszukująca pracy. Także podczas pobytu w ZK powód nie pracował, gdyż nie dysponowano stanowiskiem biurowym. W związku z brakiem dostatecznych środków finansowych powód nie opłacał w terminie alimentów. Jego zaległości z tego tytułu w dniu 2.11.2009 roku wynosiły 31.775,26 zł. Aktualnie powód jest osobą cierpiąca na liczne schorzenia zdrowotne. Jego stan zdrowia pogarsza się. (dowód: orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia 26.10.2005 roku k. 230, zaświadczenie z dnia 30.07.2007 k. 317, pismo z dnia 8.01.2008 r. k. 318, wyniki badania 5.06.2008 r. k. 502, raport z badania z dnia 26.02.2008 r. k. 503, decyzja z dnia 13.10.2009 roku k. 733, zawiadomienie o zaległościach alimentacyjnych z dnia 2.11.2009 r. k. 735, zaświadczenie z dnia 2.12.2009 r. k. 736, zaświadczenie z dnia 13.11.2009 r. k. 737, legitymacja osoby niepełnosprawnej k. 738, dyplom k. 740, częściowo zeznania powoda k. 917-919, częściowo zeznania świadka J. B. k. 771-772) Pismem z dnia 6.12.2001 roku S. B. zgłosił naruszenie przez M. Z. swoich obowiązków służbowych m.in. podczas interwencji w dniu 28.02.2001 roku podając, że w tym dniu mimo okazania policjantowi zaświadczenia lekarskiego dzieci wezwał on pogotowie ratunkowe, które przyjechało pod dom na sygnale. Podczas ustnego składania zawiadomienia o przestępstwie 16.01.2002 roku S. B. podał, że pozwany M. Z. zaczął krzyczeć, że dzieci są wykorzystywane i zarażane i muszą zostać zbadane przez lekarza. Ponadto według S. B. M. Z. powiedział lekarzowi pogotowia, że powód „jest pedałem i zaraża dzieci”. Postępowanie w sprawie przekroczenia uprawnień przez funkcjonariusz KPP w L. zostało umorzone wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia tego przestępstwa. --- STRONA 9 --- Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 14.11.2002 r. Powód składając zawiadomienie o przestępstwie przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w L. nie podawał, by policjant M. Z. wzywał pogotowie w dniu 28.02.2001 roku z jego domowego telefonu oraz aby jako przyczynę wezwania pogotowia podawał „dzieci zamknięte w domu przez ojca psychicznie chorego”. Dopiero pismem z dnia 7.10.2005 roku powód podniósł te okoliczności. (w aktach (…) pismo z dnia 6.12.2001 roku k. 1-3, protokół ustnego zawiadomienia o przestępstwie k. 29, postanowienie z dnia 28.06.2002 k. 113, zażalenie z dnia 11.07.2002 r k. 116-117, postanowienie z dnia 14.11.2002 roku k. 127, pismo z dnia 7.10.2005 roku k. 136-138) W styczniu 2004 roku powód S. B. wystosował szereg pism ze skargami do przełożonych pozwanego M. Z. w tym do Naczelnika Komendy Wojewódzkiej Policji w K. twierdząc, że pozwany M. Z. podczas interwencji przekroczył swoje uprawnienia służbowe, żądając jednocześnie wyciagnięcia w stosunku do niego surowych kar dyscyplinarnych. Pozwany M. Z. złożył ustne zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa powoda S. B., który pomówił go w pismach z dnia 16.01.2004 r. i 19.01.2004 roku przez zarzucanie mu niedopełnienia swoich obowiązków, mataczenia, zeznawania nieprawdy, przekroczenia swoich uprawnień podczas interwencji w dniu 28.02.2001 roku, o bezpodstawne wywiezienie powoda do izby wytrzeźwień w dniu 16.06.2003 roku i pedofilię. Zgłaszając popełnienie przestępstwa przez powoda S. B. M. Z. podkreślił, że w skutek skarg powoda zostały przeciwko niemu wszczęte postępowania dyscyplinarne, które w większości zostały umorzone, a w stosunku do niego nie podjęto żadnych konsekwencji dyscyplinarnych. Przesłuchani w trakcie prowadzonego dochodzenia świadkowie potwierdzili, że każda ze skarg S. B. na M. Z. była analizowana, lecz żaden z zarzutów powoda w stosunku do M. Z. się nie potwierdził. Wyrokiem z dnia 10.11.2005 roku S. B. uznano winnym tego, że w warunkach czynu ciągłego z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu w pismach z dnia 16 i 19.01.2004 roku pomówił M. Z. o to, że przekroczył uprawnienia służbowe w dniu 28.02.2001 roku w związku z prośbą o podjęcie interwencji na prośbę L. B., nie dopełnił obowiązków służbowych i mataczył w sprawach zgłaszanych przez S. B., rozpowszechniał bez zezwolenia w kwietniu i maju 2001 roku informacje z postępowania karnego w programie telewizyjnym, zachowuje się jak pedofil przez co naraził go na utratę zaufania potrzebnego dla zajmowanego stanowiska i wykonywanego zawodu. Wyrok ten został utrzymany wyrokiem Sądu drugiej instancji w dniu 23.02.2006. (dowód: w aktach IIK 108/05: protokół ustnego zawiadomienia o przestępstwie k. 15-17, akt oskarżenia k. 227-229, zeznania świadka M. Z. k. 306-307, zeznania Mi. M. k. 109 i 307, zeznania K. R. k.113 i k. 331, wyrok z dnia 10.11.2005 k. 338 wraz z uzasadnieniem k. 341-347, apelacja S. B. k. 349-358, wyrok z dnia 23.02.2006 roku k. 390 wraz z uzasadnieniem k. 394-396) Prywatnym aktem oskarżenia z dnia 18.04.2005 roku powód podał, że M. Z. umyślnie by go poniżyć w dniu 28.02.2001 roku wzywając pogotowie do dzieci J. i M. B. pomówił go że dzieci są zamknięte przez ojca psychicznie chorego. Postępowanie m.in. dotyczące wskazanego wyżej czynu zostało umorzone ze względu na przedawnienie karalności czynu postanowieniem z dnia 31.05.2005 r. (dowód: postanowienie z dnia 31.05.2005 do sprawy IIK 57/05 k. 751) W dniu 12.04.2007 roku S. B. złożył ustne zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez M. Z. polegającego na tym, że M. Z. w dniu 28.02.2001 roku z zemsty i złośliwie powiadomił służby pogotowia podając, że „dziecko zostało zamknięte w domu przez ojca --- STRONA 10 --- psychicznie chorego”. Pismem z dnia 24.04.2007 roku powód podniósł, że M. Z. zabrał mu oryginał zaświadczenia lekarskiego wydanego przez dr. S.. Postanowieniem z dnia 30.06.2007 roku odmówiono wszczęcia śledztwa o przekroczenie uprawnień przez funkcjonariusza policji M. Z. w dniu 28.02.2001 w L., poprzez bezpodstawne wezwanie pogotowia ratunkowego i bezpodstawne żądanie wydania przez lekarza zaświadczenia o stanie zdrowia dzieci S. i L. B. wobec stwierdzenia, że nastąpiło przedawnienie karalności czynu. Postanowienie to zaskarżył S. B., ale postanowieniem z dnia 28.11.2007 roku zaskarżone postanowienie zostało utrzymane w mocy. (dowód: w aktach (…) protokół ustnego przyjęcia zawiadomienia k. 1-6, pismo z dnia 24.04.2007 roku k. 19, postanowienie z dnia 30.06.2007 roku k. 59-61, postanowienie z dnia 28.11.2007 roku k. 82) Prokuratura Rejonowa w N. odmówiła również wszczęcia dochodzenia w sprawie usiłowania wyłudzenia poświadczenia nieprawdy w dniu 18.09.2007 roku w Nowym Sączu przez złożenie do akt o sygn. IC 140/07 SO w Nowym Sączu dokumentu z daty 17.04.2007 roku sporządzonego przez naczelnika Sekcji Prewencji Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w L. w celu wprowadzenia w błąd składu orzekającego w tej sprawie i uzyskania niekorzystnego rozstrzygnięcia kończącego przedmiotowe postępowanie na szkodę S. B. ze względu na stwierdzenie, że czyn nie zawierał znamion czynu zabronionego. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem z dnia 16.09.2008 r. (dowód: w aktach (…) : pismo Prokuratora Prokuratury Rejonowej z dnia 24.04.2008 k. 105, postanowienie z dnia 20.05.2008 r. k. 115-118, postanowienie z dnia 16.11.2008 r. k. 139) Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie dopuszczonych dokumentów zalegających w aktach niniejszej sprawy. Sąd nie znalazł podstaw by notatkę sporządzoną przez pozwanego M. Z. w dniu 28.02.2001 roku uznać za nieprawdziwą i opisującą wydarzenia z datowanego dnia bez związku z faktycznymi zdarzeniami co sugerował powód, a także by opisywana interwencja odbywała się „na dziko”. Wprawdzie z pisma KPP L. z dnia 2.03.2010 r. (k. 897 i k. 901) wynika, że w rejestrze Interwencji Policyjnych KPP L. w dniu 28.02.2001 roku dyżurny nie odnotował żadnej interwencji, której stroną był powód, nie świadczy to jednak jeszcze o tym, że pozwany M. Z. i B. K. udali się do mieszkania powoda w tym dniu bez żadnego zgłoszenia, przeczy temu chociażby fakt, że wraz z funkcjonariuszami w bloku powoda zjawiała się L. B., która wcześniej na Komisariacie zgłosiła prośbę o sprawdzenie stanu zdrowia małoletnich dzieci. Zarejestrowanie odpowiedniej adnotacji w rejestrze interwencji nie należało jednak do obowiązków M. Z. tylko do dyżurnego. Nie wszystkie jednak czynności policji musiały być rejestrowane. W rejestrze zapisywano przede wszystkim zdarzenia kryminalne bądź wykroczenia. Interwencja w domu powoda miała jedynie charakter sprawdzenia stanu zdrowia małoletnich dzieci, na prośbę L. B.. Sam fakt skierowania L. B. w dniu 28.02.2001 roku z jej problemem do pionu merytorycznego nie musiał zostać wpisywany w rejestrze interwencji. Policjant zajmujący się w takim przypadku osobą zgłaszającą pewien problem miał obowiązek podjęcia dalszych czynności, co właśnie zrobił M. Z.. O tym, że notatka sporządza przez M. Z. w dniu 28.02.2001 roku została sfałszowana nie świadczy również brak podpisu na niej drugiego policjanta biorącego udział w interwencji: B. K., gdyż od oceny policjanta lub jego przełożonego zależało wpisanie w notatce funkcjonariuszy uczestniczących. B. K. pomagał jedynie M. Z. w interwencji w dniu 28.02.2001 roku, główne czynności podejmował jednak M. Z., co może świadczyć o tym, że tylko on podpisał się na notatce. Faktem jest również, że większość dokumentacji z dnia --- STRONA 11 --- 28.02.2001 r. w KPP w L. się nie zachowała z uwagi na upływy czasu archiwacji (protokół brakowania dokumentacji k. 898-899), jednak zeznania B. K. i M. Z. potwierdzają wersję wynikającą z notatki. Nie potwierdziły się także zarzuty powoda, iż KPP w L. usiłowała wyłudzić poświadczenie nieprawdy składając pismo z daty 7.04.2007 roku do akt niniejszej sprawy (postanowienie z dnia 20.05.2008 roku i z dnia 16.09.2008 roku w aktach (…)). O autentyczności i prawdziwości notatki M. Z. oraz zgodnych z prawem działań funkcjonariuszy świadczą również zeznania M. Z. z dnia 5.03.2001 roku złożone do sprawy III RNsm 138/00 tuż po przedmiotowym zdarzeniu. W opozycji do sporządzonej notatki i legalności działań funkcjonariuszy stoją jedynie zeznania powoda w niniejszej sprawie, którym poza zbieżnością z innymi dowodami waloru wiarygodności przypisać nie można o czym szczegółowo niżej. Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że zeznania powoda zostały złożone po upływie wielu lat od dnia 28.02.2001 roku, a wiadomym jest że pamięć ludzka w miarę upływu czasu jest co do szczegółowych faktów danego zdarzenia coraz słabsza. Nie sposób zatem przyjąć wersji powoda, że M. Z. dokonywał interwencji w dniu 28.02.2001 roku „na dziko”. W ocenie Sądu nie można się także zgodzić z twierdzeniami powoda, iż B. K. nie brał udziału w interwencji z dnia 28.02.2001 roku, jakkolwiek policjant ten nie figuruje w notatce, nie ma także jego podpisu pod nią, lecz w tym dniu pełnił służbę. Gdyby B. K. nie uczestniczył w zdarzeniu z dnia 28.02.2001 roku nie posiadałby w ogóle na ten temat informacji, co innego wynika natomiast z jego zeznań. Ponadto, gdyby faktycznie nie pomagał M. Z. w tym dniu nie miałby żadnego interesu by brać na siebie odpowiedzialność za tą interwencję, tym bardziej, że interwencja ta budziła kontrowersje. Okoliczność bezsprzeczną, iż w interwencji brało udział dwóch funkcjonariuszy potwierdził w swoich zeznaniach świadek M. S.. Przechodząc do oceny osobowych źródeł dowodowych Sąd uznał za w pełni wiarygodne zeznania podinspektora K. R. występującego w imieniu strony pozwanej KPP w L. na okoliczność procedur związanych z dokonywaniem adnotacji w rejestrach interwencji, sporządzania notek służbowych i urzędowych. W/w osoba jako czynny funkcjonariusz Policji posiadał rzetelną wiedzę dotyczą procedur policyjnych, dlatego Sąd podzielił jego zeznania. Wiarygodnością Sąd obdarzył również zeznania pozwanego M. Z.. Pozwany w sposób szczegółowy opisał interwencję z dnia 28.02.2001 roku oraz jej okoliczności. Jego zeznania są zbieżne z zeznaniami składanymi w niedługim okresie po samej interwencji tj. w dniu 5.03.2001 roku w sprawie III RNsm 138/ (k. 762-764) oraz zeznaniami B. K. i notatką z dnia 28.02.2001 roku. Ponadto nie są dotknięte sprzecznościami. Przebieg zdarzenia z dnia 28.02.2001 roku pozwany M. Z.relacjonował również w sprawie II K 139/04 w dniu 21.06.2005 roku (k. 889-890). Zeznania powoda Sąd uznał za wiarygodne jedynie w części, z której korespondują z pozostałym materiałem dowodowym oraz zeznaniami świadków, których wiarygodność nie budziła wątpliwości Sądu. Jako bezzasadne Sąd uznał twierdzenia powoda, iż interwencja w dniu 28.02.2001 r. była interwencją „na dziko” o czym wspomniano powyżej. Zdaniem Sądu nie polegają na prawdzie także zeznania powoda na okoliczność opuszczenia przez L. B. dzieci w dniu 24.02.2001 r., dokładne jednak odnoszenie się Sądu do powyższej kwestii nie ma większego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zeznania powoda opisującego zdarzenie okoliczności interwencji z dnia 28.02.2001 roku Sąd uznał za przesadzone, w szczególności jeśli chodzi o wtargnięcie przez policjanta M. Z. do mieszkania powoda. Gdyby tak faktycznie było, bezprawnego wtargnięcia do domu przez funkcjonariusza powód nie pozostawiłby bez żadnej kontynuacji. Całkowicie niewiarygodne dla Sądu były zeznania powoda, iż pozwany M. Z. bezpodstawnie oskarżył powoda o złą opiekę nad dziećmi, zarzucił mu chorobę psychiczną oraz zainteresowanie mężczyznami oraz aby wzywał pogotowie ratunkowe z jego telefonu domowego, podając „dziecko zamknięte w domu przez --- STRONA 12 --- ojca psychicznie chorego i o orientacji seksualnej do mężczyzn”. Gdyby pozwany M. Z. zachował się faktycznie w sposób opisany przez powoda, powód nie czekałby z inicjatywą sądową tylko zareagowałby od razu przy okazji zgłoszenia popełnienia przestępstwa pismem z dnia 6.12.2001 roku do sprawy (…). Powyższe argumenty powód wytoczył już po umorzenie śledztwa pismem z dnia 7.10.2005 r. Sądowi wiadomo z urzędu z innych postępowań, których inicjatorem jest powód, że gdy dochodzi do naruszenia jego praw reaguje on natychmiast. Cała zatem wersja powoda dotycząca pomówienia go przez M. Z. o chorobę psychiczną w dniu 28.02.2001 roku jest nieprawdziwa. Powód o zapisanej w karcie zlecenia wyjazdu karetki przyczynie „dzieci zamknięte w domu przez ojca psychicznie chorego” dowiedział się w 2005 roku podczas trwania innych postępowań dotyczących M. Z., świadczy o tym jego pismo z dnia 7.12.2005 roku do sprawy (…) i złożenie powiadomienia o popełnieniu przestępstwa pomówienia przez M. Z. do sprawy IIK 57/05 w dniu 18.04.2005. W ocenie Sądu zeznania powoda co do konsekwencji użycia w wezwaniu pogotowia sformułowania „dziecko w domu zamknięte przez ojca psychicznie chorego” należy uznać za wyolbrzymione i przejaskrawione, w szczególności jeśli chodzi o udzielenie mu pomocy medycznej po przyjeździe pogotowia oraz o pogorszenie jego stanu zdrowia po przedmiotowym zdarzeniu. Jak wynika z zaświadczenia lekarskiego w dniu 28.02.2001 roku powodowi udzielono jedynie pomocy w związku z podniesieniem ciśnienia. Natomiast na aktualne pogorszenie stanu zdrowia powoda miały wpływ rożne czynniki, a nie tylko i wyłącznie konsekwencje zdarzenia z dnia 28.02.2001 roku. Nie uszło uwadze Sądu przy ocenie wiarygodności zeznań powoda, że sprawa, w której został oskarżony o składanie fałszywych zeznań została uchylona do ponownego rozpoznania ( akt oskarżenia z dnia 23.03.2007 roku k. 946-950). Zeznania świadka M. S. i B. B. (dyspozytorki pogotowia) Sąd uznał za wiarygodne, gdyż korespondują one w szczególności z kartami zlecenia wyjazdu pogotowia. W ocenie Sądu w/w świadkowie zeznawali szczerze i przekonywująco. Świadek M. S. nie krył, że pewnych okoliczności wizyt w mieszkaniu S. B. w dniu 28.02.2001 roku nie pamięta z uwagi na upływ czasu. Zeznania świadka L. B., H. G. i J. M. Sąd uznał za wiarygodne jedynie w części, w której korespondują one m.in. z notatką sporządzoną przez pozwanego w dniu 28.02.2001 roku. Oceniając pozostałe zeznania świadka L. B. Sąd wziął pod rozwagę, że L. B. opisywała kilka interwencji, które w owym czasie miały miejsce w mieszkaniu powoda. Jej zeznania nie są jednak jednoznaczne. Analizując pod kątem wiarygodności zeznania L. B. Sąd uwzględnił, że jest ona osobą chorą na schizofrenię (opinia psychologiczna L. B. z dnia 15.02.2005 roku w sprawie IIK 139/04 (k. 881-888). Oceniając obiektywność i rzetelność zeznań L. B., J. M. i H. G. Sąd rozważył, że osoby te pozostają w długotrwałym konflikcie z powodem, są również osobami pozwanymi przez powoda w innych sprawach, stąd były zainteresowane pośrednio także wynikiem niniejszego postępowania. Podkreślenia wymaga jednak, że zeznania w/w świadków co do okoliczności samej interwencji z dnia 28.01.2001 r. były zbieżne. W/w osoby nie były jednak bezpośrednimi obserwatorami samego momentu wzywania pogotowia przez policję oraz wypowiadania się przez funkcjonariuszy policji o powodzie jako osobie chorej psychicznie. Przy ocenie prawdziwości zeznań w/w świadków Sąd miał na uwadze także ich zeznania w innych sprawach ( zeznania J. M. z dnia 11.05.2001 r. w sprawie II K 139/04 k. 765-766, protokółu rozprawy z dnia 9.04.2009 roku do sprawy IC 645/07 k. 767-769, zeznań H. G., J. M. z dnia 21.01.2008 r. w sprawie IC 784/07 SO w Krakowie z k. 770-773, zeznań L. B., J. M., H. G. z dnia 15.09.2008 r. w sprawie IC 82/07 tut. Sądu k. 774-778, zeznania J. M., H. G. z dnia 16.06.2003 w sprawie IC 520/03 tut. Sądu k. 781-782, zeznania L. B., J. M., H. G. z dnia 24.04.2002 w sprawie IIK 547/01 k. 783-785, zaznania J. M., H. G. z dnia 13.12.2004 r. w sprawie IIK 139/04 k. 786-789, zeznania L. B. z dnia 30.04.2001 z k. 848- --- STRONA 13 --- 850, zeznania H. G. z dnia 11.05.2001 z k. 853-854, zeznania L. B. z dnia 23.05.2001 roku z k. 855-856, zeznania L. B. do sprawy (…) z dnia 9.07.2001 k. 857-865, zeznania L. B. z dnia 9.12.2004 roku do sprawy IIK 139/04 k. 871-875, zeznania L. B. z dnia 7.02.2006 roku do sprawy IIK 139/04 k. 891-892, zeznania L. B. z k. 893-895), które co do tych samych kwestii różniły, dlatego też nie można im było przypisać bezwzględnego waloru wiarygodności. W większości jednak zeznania świadków: L. B., J. M. i H. G. w podanych wyżej sprawach nie miały istnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, gdyż nie dotyczyły zdarzenia z 28.02.2001 roku. Zeznania świadka W. O., A. O., M. P., A. K. nie wniosły do sprawy nic istotnego. W. O. i M. P. nie pamiętali żadnych okoliczności interwencji z dnia 28.02.2001 roku. W. O. nie był również zorientowany o przyczynie wyjazdu, gdyż nie należało to do jego obowiązków. A. O.zaprzeczył by uczestniczył w wyjeździe pogotowia w dniu 28.02.2001 roku. Do ustaleń niniejszej sprawy nic istotnego nie wniosły również zeznania świadka B. B. (sąsiadki powoda) i A. T. (lekarza rodzinnego. B. B. w swoich zeznaniach podkreśliła, że nie pamięta okoliczności zdarzenia z dnia 28.02.2001 roku, nie była świadkiem interwencji, gdyż wróciła do domu później, całą relacje znała z jedynie z opowiadań. Także A. T. podała, że nie pamięta wizyty związanej z badaniem małoletnich dzieci S. B. w dniu 28.02.2001 roku. Podała jedynie, że jest autorką zaświadczenia z dnia 28.01.2001. Zeznania świadka J. B. Sąd uznał za wiarygodne jedynie w tej części, w której korespondują z innym materiałem dowodowym przede wszystkim notatką z dnia 28.02.2001 roku i zeznaniami B. K.. Nie polegają na prawdzie w ocenie Sądu zeznania świadka, iż powód widział i słyszał jak M. Z. wzywa pogotowie i że wezwanie pogotowia nastąpiło z telefonu domowego powoda. Świadek nie był obecny w momencie interwencji w mieszkaniu powoda, a informacje na ten temat czerpał jedynie od powoda, którego wersja także jest wątpliwa z uwagi na to, że powództwo w niniejszej sprawie wytoczył dopiero po kilku latach. Z urzędu sądowi wiadomo, że S. B. jest wyczulony na wszelkie określenia dotyczące jego osoby i natychmiast reaguje. Mało zatem prawdopodobnym jest, by słysząc jak M. Z. z jego telefonu domowego wzywa pogotowie i podaje powód wyjazdu, powód dopiero po kilku latach wytoczył sprawę o ochronę dóbr osobistych. O nieprawdziwości twierdzeń świadka świadczy również to, że według niego na interwencję przyjechał jedynie pozwany M. Z., tymczasem według procedur policyjnych, na interwencje domowe udaje się zawsze dwóch funkcjonariuszy. Zeznania świadka J. B. w tym zakresie są sprzeczne z relacją M. S., bezpośredniego uczestnika zdarzenia będącego przedmiotem niniejszego postepowania. Ponadto J. B. wiążą bliskie relacje rodzinne z powodem, a to przekładało się na subiektywizm przedstawianych przez niego twierdzeń. Za nieprawdziwe Sąd uznał również zeznania S. W. oraz jej oświadczenie z dnia 16.12.2005 r. (k. 69 i k. 752). W/w osoba podobnie jak J. B. nie była świadkiem interwencji w dniu 28.02.2001 roku. O tym zdarzeniu przypomniała sobie dopiero grudniu 2005 roku spisując stosowne oświadczenie i wiążąc pewne fakty z przeszłości. Zeznania S. W. są mało przekonywujące i mało precyzyjne. Trudno uwierzyć świadkowi, że lekarze z (…) pogotowia kilka lat po interwencji u powoda, która jest przedmiotem niniejszego postępowania roztrząsali to zdarzenie w obecności świadka. Także zapamiętani przez świadka tych wypowiedzi jest wątpliwe, gdyż znajdował się on w ciężkim stanie po pobiciu. Ponadto w/w świadek przesłuchiwany na te same okoliczności w sprawie IC 1557/04 na rozprawie w dniu 8.01.2010 r. (k. 2312) podał, że słyszał od lekarzy pracujących w pogotowiu uwagi na temat powoda S. B.. według, których podawali oni, że jest on zdrowy psychicznie. Zeznania S. W. nie maja przymiotu prawdziwości, gdyż świadek opisując te same zdarzenia w różnych postępowaniach podawał wersje wykluczające się. Walorem wiarygodności Sąd obdarzył zeznania świadka B. K.. Świadek uczestniczył w interwencji policji w dniu 28.02.2001 roku i szczegółowo opisał przebieg całego --- STRONA 14 --- wydarzenia jak też okoliczności wzywania pogotowia. Sąd nie podzielił zarzutów powoda dotyczących możliwości konfabulacji przez świadka z uwagi na jego stan zdrowia psychicznego. Według zeznań świadka był on leczony na nerwicę związaną z charakterem pracy, którą diagnozują lekarze psychiatrzy. Sama choroba nerwicy nie świadczy jednak o zaburzeniach psychicznych świadka co sugerował powód uzasadniając swój wniosek o słuchanie B. K. w obecności biegłego psychologa. Ponadto zeznania świadka korespondują z informacjami zapisanymi w notatce urzędowej z dnia 28.02.2001 roku i zeznaniami pozwanego M. Z.. Opisane przez świadka procedury dotyczące m.in. liczebności grupy interweniującej jak też stałego kontaktu z dyżurnym odpowiadają procedurom stosowanym w policji. Sąd oddalił wnioski dowodowe powoda o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków W. L., T. K., B. S. (k. 112/2) i R. G. (k. 151/1), A. D., J. P., J. K., F. L., R. W., A. W., I. W., H. W., J. C., R. W., M. D., D. N. (k. 770), A. F. (k. 923) jako zbędne. Świadkowie Ci nie byli obecni w dniu 28.02.2001 roku w chwili wzywania przez funkcjonariusza policji pogotowia. B. S. oraz S. W. według zapewnień powoda byli jedynie świadkami jak personel medyczny wymieniał między sobą uwagi dotyczące przyczyn zgłoszenia wyjazdu pogotowia w dniu 28.02.2001 r. co znajduje potwierdzenie w zleceniu wyjazdu. W. L. badał dzieci powoda w dniu 24.02.2001 r. i nie brał udziału w interwencji Policji w dniu 28.02.2001 r. T. K. przyprowadził dzieci powoda w dniu 28.02.2001 roku 10 min przed przyjazdem pogotowia i nie brał udziału w interwencji policji, jego przesłuchanie nie miałoby żadnego znaczenia dla ustaleń faktycznych niniejszej sprawy. Natomiast R. G. posiadał informacje dotyczące okoliczności interwencji z dnia 26.02.2001 roku, która nie jest przedmiotem niniejszej sprawy. Składanie skarg przez powoda na Komendzie po przeprowadzonej interwencji w dniu 28.02.2001 roku nie było przedmiotem niniejszego postępowania, co w swoich zeznaniach miał potwierdzić A. F., dlatego ten dowód Sąd oddalił. Sąd oddalił również wnioski dowodowe powoda o dopuszczenie dokumentów: rekomendacji powoda przez J. P. z dnia 23.06.2005 roku, opinii z dnia 25.02.2005 roku, zestawienia laureatów konkursu z 1995 roku, opinii z banku spółdzielczego z dnia 25.02.2002 r., kart zleceń wyjazdów Pogotowia Ratunkowego z dnia 4.06.2003, pisma Prezesa SO do powoda z dnia 3.03.2004 r., wyroku SR w Limanowej z dnia 3.07.2006 r., pisma skierowanego do powoda z dnia 4.04.2007 roku, zaświadczenia o stanie psychicznym L. B. ze stycznia 2002 roku, wyroku SR w Limanowej z dnia 7.02.2003 roku, postanowienia z dnia 1.12.2004 r., postanowienia z dnia 21.12.2003 roku, odpisu pozwu z dnia 13.03.2002 r. pisma skierowanego do powoda w dniu 5.03.2007 r., postanowienia z dnia 26.07.2001 r., wyroku tut. Sądu z dnia 30.06.2004 roku, sprawozdania z wywiadu przeprowadzonego w sprawie małoletnich dzieci, protokołu rozprawy z dnia 4.07.2005 roku w sprawie IIK 67/05, pisma z dnia 7.12.2004 roku, decyzji MOP w K. z dnia 5.03.2005 roku, protokołu z rozprawy z dnia 3.04.2003, wniosku o ukaranie, wyroku z dnia 23.11.2006 roku, pisma powoda z dnia 9.01.2004 r. , artykułu „(…)” i (…)”, pisma z dnia 18.09.2004, postanowienia z dnia 25.04.2001 roku i z dnia 8.04.2002, kart inf. leczenia powoda, karty wyjazdu pogotowia z dnia 24.02.2001 (k. 89), kserokopii leczenia L. B. w K. (93), akt III RNsm 131/06 wraz z postanowieniem z dnia 9.02.2007 o ustanowieniu powoda kuratorem dla osoby ułomnej (k. 226 i k. 743), przedłożenia informacji z KPP w L. o B. K. według żądania powoda z pisma z dnia 18.06.2007 roku oraz informacji z KPP w L. dotyczących przyczyn zwolnienia M. Z., pisma z dnia 12.08.2001 roku skierowanego do sprawy III RNsm 138/00 zgłoszone pismem z dnia 9.02.2008 roku, oświadczenia J. M. z dnia 17.01.2002 r., akt osobowych i akt badań --- STRONA 15 --- psychologicznych B. K., akt (…), opinii psychologiczno-kardiologicznej powoda, akt IC 645/07, III RC 98/06, IIK 226/96, VII KP 433/08, ponownego zwrócenia się do Komendanta Komendy Powiatowej w L. zawarty w piśmie procesowym z dnia 27.04.2008 r. oraz pismach późniejszych, zwrócenie się do Szpitala im. (…) w K. o przesłanie dokumentacji dotyczącej świadka B. K., zwrócenie się z zapytaniem do Prokuratury Rejonowej w N. na okoliczność stanu sprawy w przedmiocie podrzucenia dokumentu do akt IC 140/07 z k. 397, dokumentów dotyczących okoliczności bezprawnego zatrzymania w izbie wytrzeźwień w dniu 16.06.2003 r., pisma Prokuratury Rejonowej w L. z dnia 12.12.2007 roku, akt (…), wyroku z dnia 5.03.3004 r., pisma z dnia 7.12.2004 roku k. 740, listu J. J., protokółów rozpraw z dnia 3.12.2009 r. w sprawie IC 216/07 i 14.12.2009 r. w sprawie IC 647/07 tut. Sądu w których powód był przesłuchiwany w trybie zabezpieczenia dowodu, zeznań B. K. w obecności psychologa, opinii biegłego psychologa i psychiatry z uwzględnieniem dokumentacji leczenia B. K., z akt (…), zwrócenia się do KPP o to czy za swoje postępowanie B. K. był karany, karty wyjazdu pogotowia z dnia 24.02.2001 (k. 89), kserokopii leczenia L. B. w K. (93), konfrontacji świadków (k. 345), postanowienia z dnia 28.11.2007 (k. 350), protokołu rozprawy z dnia 19.02.2008 w sprawie IC 1558/04 dotyczącego zeznań J.y M. k. 354, karty ambulatoryjnej z dnia 10.03.2005 k. 372, wyrok z dnia 1.07.2007 r. III Ca 24/07 k. 375, pisma z dnia 28.12.2009 roku k. 760, pisma z dnia 28.12.2009 roku k. 761, dokumentacji leczenia powoda w ZK k. 448, orzeczenia o stopniu niepełnosprawności k. 448 (k. 112-113, k. 226 i k 770, k. 775/2, k. 916/2, k. 923, k. 957). Zgodnie z art. 227 k.p.c. przedmiotem dowodu mają być fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie. W/w wnioski dowodowe powoda nie spełniały tego kryterium, dlatego nie zostały przez sąd uwzględnione. Przedmiotem niniejszego postępowania nie jest kwestia wyjaśnienia sytuacji małoletnich dzieci, zatem jako zbędne Sąd uznał dowody z wywiadu środowiskowego kuratora, wyroku zasądzającego alimenty na ich rzecz, artykułów „(…)”, „(…)”. Z niniejsza sprawą nie mają żadnego związku okoliczność skazania T. P., stan zdrowia L. B. czy też okoliczności związane z postępowaniem dyscyplinarnym wobec P. W.. Przedmiotem badania w niniejszej sprawie nie jest całe życie powoda i jego rozmaite perturbacje np. związane z prowadzeniem hodowli kur jak i nieposzlakowana opinia jaką posiadał powód np. w miejscu zatrudnienia, która pozwoliła mu m.in. na powołanie na kuratora w sprawie III RNs 131/06, które mieli m.in. potwierdzić zaznając w niniejszej sprawie jako świadkowie: A. D., J. P., J. K., F. L., R. W., A. W.. Bez związku z niniejszą sprawą pozostają również zeznania M. Z. złożone w sprawie II K 67/05 w dniu 4.07.2005 roku oraz wyjaśnienia P. W. na rozprawie w dniu 3.04.2003 w sprawie IC 1055/02 a także okoliczności interwencji policji z dnia 26.02.2001r. i wyjazdy karetki pogotowia do mieszkania powoda w dniach: 24.02.2001 i 4.06.2003 r. Okoliczności związane z problemami zdrowotnymi i zawodowymi B. K. jak też okoliczności związane z wygaśnięciem stosunku pracy M. Z. nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, są to okoliczności poboczne, które zdaniem powoda mają istotne znaczenia dla oceny wiarygodności w/w osób. Sąd pominął dowody zawnioskowane przez powoda w piśmie z dnia 8.04.2010 r. w punkcie 5 (k. 928), ponieważ wiarygodność świadków i stron Sąd ocenia według własnego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału ( art. 233 § 1 k.p.c.), w kontekście informacji związanych z danym wydarzeniem-w niniejszej sprawie z interwencją 28.02.2001 roku. Dla oceny wiarygodności osobowych źródeł dowodowych nie jest koniecznym badanie całych życiorysów danych osób i powoływanie biegłych psychiatrów dla oceny wiarygodności ich zeznań tylko i wyłącznie z tego powodu, że była im w przeszłości udzielana pomoc psychologiczna czy psychiatryczna. Także sam pobyt na oddziale psychiatrycznym nie świadczy o chorobie psychicznej danej osoby, gdyż mogą --- STRONA 16 --- się ona tam znaleźć np. z powodu zaburzeń związanych z nerwicą tak jak w przypadku świadka B. K. a nie w związku z chorobą psychiczną. Żadnego związku z niniejszą sprawą nie miała sprawa prowadzona pod sygn: (…) i pod sygn. (…). Nie było również potrzeby dopuszczania dowodu z całej dokumentacji zalęgającej w aktach II K 547/01, IIK 139/04, IC 645/07 a jedynie z protokółów przesłuchań konkretnych świadków. Za zbędny należało uznać dowód z przesłuchania powoda w innych sprawach przed tutejszym Sądem w trybie zabezpieczenia dowodu, gdyż powód składał obszerne zeznania bezpośrednio na okoliczność zdarzenia z dnia 28.02.2001 roku w niniejszej sprawie. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wnioski dowodowe zawarte w piśmie powoda z dnia 30.04.2010 r. (k. 956) nie miały żadnego istotnego znaczenia. W szczególności nieprzydatnym było uzupełniające przesłuchanie powoda na okoliczność wznowienia postępowania w sprawie (…). Powód wielokrotnie w swoich pismach procesowych domagał się wyjaśnienia okoliczności związanych z interwencją funkcjonariuszy policji w dniu 28.02.2001 roku wraz z ustaleniem grafiku dyżurów i inne. Odpowiadając na zapytanie Sądu KPP w L. odpowiedziała (k. 537), że nie może ustosunkować się do pytań powoda, gdyż cała dokumentacja dotycząca dnia 28.02.2001 roku została zniszczona (notatki urzędowe przechowywane są dwa lata a rejestry interwencji i książki służby 5 lat). Wobec powyższego kolejne wnioski powoda w tym zakresie należało oddalić jako zmierzające jedynie do przywłoki postępowania. Wobec dopuszczenia prawomocnie zakończonej sprawy o sygn. (…) Sąd oddalił wniosek powoda o zwrócenie się z zapytaniem do Prokuratury Rejonowej w N. na okoliczność stanu sprawy w przedmiocie podrzucenia dokumentu do akt IC 140/07 z k. 397. Wobec wyłączenia do odrębnego rozpoznania sprawy o ochronę dóbr osobistych powoda ze zdarzenia z dnia 16.06.2003 Sąd oddalił wnioski dowodowe powoda na okoliczność tego zdarzenia wymienione w piśmie z dnia 30.06.2008 r. z k. 424n. Sąd pominął dowód z dopuszczenia dokumentów zalęgających w aktach sprawy IIK 335/08 oraz w przedmiocie zwrócenia się do Wydziału kontroli KWP w K. celem udzielenia informacji w przedmiocie postępowania dyscyplinarnego toczącego się przeciwko M. Z. wobec ograniczenia tezy dowodowej przez pozwanego z k. 57 do zwrócenia się o przesłanie aktu oskarżenia w sprawie IIK 335/08 (k.915/2. Sąd zważył co następuje: Powództwo zasługiwało na częściowe uwzględnienie. Zgodnie z art. 23 i 24 § 1 kc dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. --- STRONA 17 --- Art. 24 § 1 k.c. formułuje podstawę cywilnoprawnej ochrony dóbr osobistych, która opiera się na dwóch przesłankach: naruszeniu dobra osobistego i domniemaniu bezprawności czynu naruszającego dobro osobiste. Przy czym bezprawność działania, co podkreślane jest w orzecznictwie należy postrzegać w sposób obiektywny tj. jaką reakcję wywołuje to naruszenie w społeczeństwie ( patrz. wyrok Sądu Apelacyjnego w poznaniu z dnia 19.10.2005 I ACa 353/05 LEX nr 175202). Oceniając bezprawność czynu nie można jednak pominąć subiektywnego odczucia osoby, która domaga się ochrony prawnej (patrz wyrok SN z dnia 19.05.2004 I CK 636/03, LEX nr 188474, wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 19.10.2005 I ACa 353/05 LEX nr 175202). W przepisie art. 24 § 1 k.c. ustanowione zostało domniemanie bezprawności naruszenia dobra osobistego. Domniemanie to podlega obaleniu przez wykazanie uprawnienia do określonego działania. Bezprawnym jest każde działanie naruszające dobro osobiste, jeżeli nie zachodzi żadna ze szczególnych okoliczności usprawiedliwiających takie działanie. Do okoliczności wyłączających bezprawność naruszenia dóbr osobistych zalicza się między działanie w ramach porządku prawnego, tj. działanie dozwolone przez obowiązujące przepisy prawa. Podstawą oceny bezprawności jest sprzeczność z normami lub zasadami współżycia społecznego. Przy czym przepis art. 24 k.c. nie wymaga aby naruszenie dobra osobistego było zawinione. Ciężar dowodu braku bezprawności działania, spoczywa na osobie, której zarzucono naruszenie dobra osobistego; musi ona wykazać że była do tego uprawniona. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że pozwany M. Z. posiada legitymację bierną w niniejszym procesie, mimo iż jak twierdził podczas interwencji w dniu 28.02.2001 r. działał jako funkcjonariusz policji. Bowiem w orzecznictwie przyjmuje się, że osoba działająca jako przedstawiciel instytucji lub przełożony nie jest uprawniona do usprawiedliwiania naruszania dóbr osobistych innej osoby, takich jak cześć czy dobre imię, obowiązkami związanymi z pełnioną funkcją(wyrok SN z dnia 12.10.2007 r. V CSK 249/07 M.Prawn. 2007/21/1170). Niemniej jednak powództwo w stosunku do niego podlegało oddaleniu, gdyż powód nie udowodnił, by to właśnie pozwany M. Z. zgłaszając wezwanie pogotowia podał „dziecko zamknięte w domu przez ojca psychicznie chorego”. Faktycznie taka informacja wyszła z Komisariatu Policji w L., z której dyżurny po wcześniejszym zgłoszeniu przez M. Z. wezwał pogotowie. Dyżurny KPP zgłaszając konieczność wyjazdu karetki pogotowia musiał podać przyczynę wezwania. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego w tym głównie zeznań dyspozytorki B. B. rejestrując wezwanie dyspozytor ma obowiązek wpisać powód wyjazdu karetki według informacji uzyskanej od osoby to pogotowie wzywającej. Dyspozytor nie może sam według własnego uznania uzupełnić w tej kwestii karty wyjazdu pogotowia. Wobec powyższego stwierdzić należy, że w dniu 28.02.2001 roku dyżurny KPP wzywając pogotowie podał jako przyczynę wyjazdu „dziecko zamknięte w domu przez ojca psychicznie chorego”. Brak jednak materiału dowodowego potwierdzającego, że takiego sformułowania użył M. Z.. Zeznania S. B., J. B. i S. W. potwierdzające wersję powoda zostały uznane za mało wiarygodne. Bardzo wątpliwy jest przebieg interwencji z dnia 28.02.2001 roku podawany przez powoda, który dopiero 2005 roku przypomniał sobie, że rzekomo M. Za. dzwonił na pogotowie z telefonu domowego powoda i w jego obecności podając ”dziecko zamknięte w domu przez ojca psychicznie chorego”. Jak wynika z ustaleń faktycznych niniejszej sprawy do naruszenia dóbr osobistych powoda doszło przez podanie przez pracownika KPP podczas zgłaszania wezwania pogotowia powodu wyjazdu „dziecko zamknięte w domu przez ojca psychicznie chorego”. W związku z powyższym Skarb Państwa reprezentowany przez Komendanta Komendy --- STRONA 18 --- Powiatowej Policji w L. odpowiada za naruszenie dóbr osobistych powoda S. B., jakim są cześć i dobre imię. Gwarancję ochrony m.in., czci i dobrego imienia w art. 47 wyraża Konstytucja RP. Bezsporna jest bezprawność działania KPP w L. przy podawaniu powodu zgłoszenia wezwania pogotowia, gdyż strona pozwana Skarb Państwa reprezentowany przez Komendanta Komendy Powiatowej Policji w L., nie przedstawiała żadnych okoliczności, które mogłyby stanowić o wyłączeniu bezprawności ( np. działania w ramach obowiązującego porządku prawnego, wykonywanie prawa podmiotowego, zgody pokrzywdzonego, dziania w ochronie uzasadnionego interesu). Do najważniejszych dóbr osobistych, które wyraźnie wymienia art. 23 k.c., należy niewątpliwie cześć jako wartość właściwa każdemu człowiekowi. Cześć, dobre imię, dobra sława człowieka są pojęciami obejmującymi wszystkie dziedziny jego życia osobistego, zawodowego i społecznego. Naruszenie czci może, więc nastąpić zarówno przez pomówienie o ujemne postępowanie w życiu osobistym i rodzinnym, jak i przez zarzucenie niewłaściwego postępowania w życiu zawodowym, naruszające dobre imię danej osoby i mogące ją narazić na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu lub innej działalności (orz. SN z dnia 8 października 1987 r., II CR 269/87, OSNC 1989, nr 4, poz. 66). Zdaniem Sądu biorąc pod uwagę subiektywne odczucie osoby żądającej ochrony prawnej, ale także obiektywną reakcję społeczeństwa (orz. SN z dnia 16 stycznia 1976 r., II CR 692/75, OSNC 1976, nr 11, poz. 251) należy uznać, że informacja, która wyszła z Komendy Powiatowej Policji w L. „ dziecko zamknięte w domu przez ojca psychicznie chorego” naruszyła dobro osobiste w postaci czci powoda. Ta informacja mogła wzbudzić szczególnie u osób wchodzących w skład zespołu wyjeżdżającego pogotowia sugestię, że będą mieli do czynienia z osobą nieprzewidywalną. Dla powoda, który jest osobą szczególnie dbającą o własny wizerunek w lokalnej społeczności użycie wobec niego stwierdzenia „chory psychicznie” mogło być dla niego krzywdzące. Powód mógł poczuć się dotknięty tym sformułowaniem, gdyż wywołuje ono wrażenie braku stabilności psychicznej. Przy czym podkreślić należy, że informacja, która wyszła z KPP w L. nie miała w tym czasie potwierdzenia w rzeczywistości. W czasie interwencji policji w dniu 28.02.2001 roku powód zachowywał się spokojnie i nie sprawiał żadnego wrażenia osoby mającej zaburzenia psychiczne, pracownicy strony pozwanej KPP w L. nie mieli podstaw do formułowania tak krzywdzącego stwierdzenia. Podkreślić należy, że zasady współżycia społecznego nakazują zachowanie szacunku dla każdego człowieka i liczenie się z jego poczuciem własnej godności, osobistej wartości i pożyteczności społecznej. Stąd też określanie kogoś w danych kategoriach i wysuwanie krytycznych ocen jego zachowania powinno znajdować uzasadnienie w jego postępowaniu, o czym zapomniano na KPP w L.. W świetle powyższego Sąd uznał, że powód wykazał, iż pracownik KPP w L. przez podanie przyczyny wyjazdu pogotowia nie mającej związku ze stanem rzeczywistym naruszył jego dobra osobiste. Zgodnie z art. 24 osobie, której dobro osobiste zostało naruszone lub zagrożone przysługują trzy środki ochrony: żądanie zaniechania działania bezprawnego, dopełnienie czynności potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia w szczególności przez złożenie stosownego oświadczenia w odpowiedniej treści i formie, zadośćuczynienie pieniężne lub zapłata na określony cel społeczny. Powód S. B. domagał się, aby pozwany KPP w . zamieścił trzykrotne przeprosiny na łamach (…),(…),(…) w formacie niemniejszym niż trzy moduły w odstępach tygodniowych w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku oświadczenie następującej treści „Komenda Powiatowa Policji w L. przeprasza Pana S. B. zamieszkałego w L. za oczernianie go przez ówczesnego funkcjonariusza KPP L. M. Z. w dniu 28.01.2001 r. zgłoszone Dyspozytorce Pogotowia Ratunkowego Szpitala Powiatowego w L. podając nieprawdziwą --- STRONA 19 --- wiadomość o chorobie psychicznej powoda S. B. za co składam wyrazy głębokiego ubolewania ”. Odpowiednia treść i forma oświadczenia z art. 24 § 1 k.c. powinna odpowiadać racjonalnie pojmowanym kryterium celowości. Oświadczenie, które może polegać na odwołaniu, sprostowaniu, przeproszeniu itp., może być zakomunikowane niektórym tylko osobom trzecim, lub też ogółowi przez ogłoszenie w pismach fachowych lub prasie codziennej. Wybór sposobu (formy) jego ogłoszenia powinien uwzględniać cel tej czynności w postaci usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych, który realizuje się przez uzyskanie przez poszkodowanego rzeczywistej i odpowiedniej satysfakcji zarówno prawnej, jak i moralnej. W okolicznościach konkretnej sprawy dla jego spełnienia wystarczające może być skierowanie oświadczenia (przeproszenia) jedynie do poszkodowanego, co pozwoli zatrzeć doznane przez niego ujemne przeżycia lub też konieczne będzie skierowanie oświadczenia do osób, które wiedzą albo też mogą wiedzieć o naruszeniu (patrz wyrok SN z dnia 07.03.2007 IICSK 493/06 LEX nr 278669). Ponadto żądanie dopełnienia czynności potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych przez złożenie oświadczenia odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie powinno być skonkretyzowane przez osobę domagającą się ochrony, czyli powinna ona ściśle określić (sformułować) treść oświadczenia, którego złożenia domaga się (patrz. wyrok SN z dnia 22.12.1997r, II CKN 546/97,OSNC 1998/7- 8/119). Nie oznacza to jednak, że sąd orzekający jest związany wskazaną przez powoda treścią oświadczenia. Sąd może ingerować w żądaną treść oświadczenia przez ograniczenie jej zakresu czy uściślenie określonych sformułowań ( patrz. wyrok SN z dnia 11.01.2007r, II CSK 392/06, LEX nr 276219). Uwzględniając wskazania SN, biorąc pod uwagę zaproponowaną przez powoda treść oświadczenia, Sąd uznał za zasadne udzielenie mu ochrony przez nakazanie założenia oświadczenia o powyższej treści: „Komenda Powiatowa Policji w L. przeprasza Pana S.B. zamieszkałego w L. za oczernianie go przez funkcjonariusza KPP L. w dniu 28.02.2001 poprzez zgłoszenie dyspozytorce Pogotowia Ratunkowego Szpitala Powiatowego w L. i podanie nieprawdziwej informacji o chorobie psychicznej powoda S. B. za co składa wyrazy głębokiego ubolewania”. Sąd w związku z brakiem udowodnienia przez powoda, że to M. Z. podał nieprawdziwą informację dyspozytorce pogotowia o jego rzekomej chorobie psychicznej, pominął w treści oświadczenia słowa „ówczesny” i „M. Z.”. Podkreślić należy, że pracownik KPP w L. zgłaszając potrzebę wyjazdu pogotowia podał „dziecko zamknięte w domu prze ojca psychicznie chorego” na co w chwili zgłoszenia w ten sposób nie miał na to dowodów. Treść przeproszenia, którą zaproponował powód ma ścisły związek z tym co zostało przytoczone w zgłoszeniu odnośnie powoda i w ocenie Sądu pozwoli w pewnym stopniu „usunąć” skutki naruszenia jego dorób osobistych. Treść powyższego oświadczenia w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku ma zostać zamieszczona przez pozwanego Skarb Państwa-reprezentowany przez Komendanta KPP w L. na tablicy ogłoszeń w Szpitalu Powiatowym w L. i na Komendzie Powiatowej Policji w L.. W ocenie Sądu jednak forma przeprosin w prasie, którą zaproponował powód nie znajduje uzasadnienia w świetle ustaleń niniejszej sprawy. W pierwszej kolejności Sąd wziął pod rozwagę, że do naruszenia dóbr osobistych powoda doszło przez podanie przez pracownika KPP w L. powodu wyjazdu pogotowia. Informacja ta była jednak znana wąskiemu gronu osób, w szczególności zespołowi medycznemu pogotowia ratunkowego jadącemu w dniu 28.02.2001 roku do mieszkania powoda. Podanie treści przeprosin w gazetach wskazanych przez powoda doprowadziłoby do rozpowszechnienia faktu naruszenia dóbr osobistych powoda na obszarze całego kraju. Tymczasem o całym zdarzeniu z dnia 28.02.2001 roku wiedziała jedynie lokalna społeczność. Do szerszej wiadomości publicznej, ale także o zasięgu lokalnym w obrębie L. powyższa informacja dotarła jedynie poprzez --- STRONA 20 --- działania samego powoda podjęte już po 2005 r. W tym stanie rzeczy zdaniem Sądu najbardziej miarodajnym sposobem zadośćuczynienia ochronie interesów powoda jest nakazanie pozwanej KPP w L. wywieszenia na tablicy ogłoszeń w budynku jej siedziby i szpitalu powiatowym w L. wskazanego wyżej oświadczenia. Powyższa modyfikacja żądania powoda nie jest sprzeczna z zasadą związania Sądu żądaniem powoda (wyr. Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 17.07.2002 I ACa 544/02) Na mocy art. 24 § 1 k.c. zd. 3 osoba, której dobro osobiste zostało naruszone na zasadach przewidzianych w kodeksie może również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. O możliwości przyznania zadośćuczynienia stanowi art. 448 k.c. zgodnie z którym w razie naruszenia dobra osobistego, sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Odnośnie jednak żądania powoda dotyczącego zadośćuczynienia w pierwszej kolejności należało ustosunkować się do zarzutu przedawnienia roszczeń majątkowych podniesionego przez pozwanego. Nie budzi wątpliwości, że roszczenie o zadośćuczynienie – a takim jest roszczenie z art. 448 k.c. jest roszczeniem majątkowym (Komentarz do Kodeksu Cywilnego księga trzecia Zobowiązania tom I, pod red. Gerarda Bieńka wydanie 7, str. 464) i jako takie podlega przepisom o przedawnieniu mimo, że związane jest z roszczeniem o ochronę dóbr osobistych, które przedawnieniu nie podlega. Według art. Art. 442 1 k.c., roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę (§1). Paragraf 2 w/w przepisu stanowi, że jeżeli szkoda wynikła ze zbrodni lub występku, roszczenie o naprawienie szkody ulega przedawnieniu z upływem lat dwudziestu od dnia popełnienia przestępstwa bez względu na to, kiedy poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Ustawa z dnia 16.02.2007 roku, która weszła w życie w dniu 10.08.2007 r., uchylająca art. 442 k.c. i wprowadzająca art. 442 1 k.c. w art. 2 zawiera następującą regulację „do roszczeń, o których mowa w art. 442 1 , powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a według przepisów dotychczasowych w tym dniu jeszcze nieprzedawnionych, stosuje się przepisy art. 442 1 Kodeksu cywilnego. Roszczenie powoda w dniu wejścia w życie w/w ustawy nie było przedawnione. Jak bowiem wynika z ustaleń niniejszej sprawy powód o swoim roszczeniu niemajątkowym (wynikającym z ochrony dóbr osobistych) jak i majątkowym ( zadośćuczynienie z art. 448 k.c.) dowiedział się dopiero w 2005 roku, a nie jak sam podawał w dniu 28.02.2001 roku. Z materiału zgromadzonego w aktach niniejszej sprawy wynika, że już pismem z dnia 6.12.2001 roku S. B. zgłosił naruszenie przez M. Z. swoich obowiązków służbowych m.in. podczas interwencji w dniu 28.02.2001 roku. Nie podnosił wówczas argumentów, że policjant M. Z. pomówił go o chorobę psychiczną, co znalazło odzwierciedlenie w karcie wyjazdu pogotowia. Dopiero pismem z dnia 7.10.2005 roku w sprawie (…) powód podniósł te okoliczności, a w dniu 18.04.2005 roku zgłosił popełnienie przez M. Z. przestępstwa pomówienia. Powyższe świadczy o tym, że powód w dniu 28.02.2001 roku nie wiedział o tym, że podczas zgłaszania konieczności przyjazdu pogotowia podano ”dziecko zamknięte w domu przez ojca psychicznie chorego”. O powyższym fakcie dowiedział się dopiero znacznie później w 2005 roku przy okazji innych postępowań, co w swoich zeznaniach potwierdził M. Z. (k. 920). --- STRONA 21 --- Trudno zatem przyjmować, że roszczenie majątkowe powoda uległo przedawnieniu skoro o szkodzie i osobie odpowiedzialnej do jej naprawienia dowiedział się w 2005 roku, a w dniu 22.08.2006 roku wniósł powództwo w niniejszej sprawie, pismem z dnia 20.06.2007 roku (k. 168) sprecyzowanym na rozprawie w dniu 22.08.2007 roku (k. 226) i pismem z dnia 20.08.2007 r. (k. 229) wnosząc o wezwanie do udziału w sprawie Komendy Powiatowej Policji w L.. Wobec nieuwzględnienia zarzutu przedawnienia Sąd uznał za uzasadnione co do zasady żądanie powoda dotyczące zasądzenia zadośćuczynienia od Skarbu Państwa reprezentowanego przez Komendanta Komendy Powiatowej Policji w L.. „Zadośćuczynienie przewidziane w przepisach art. 24 k.c. i art. 448 k.c. ma charakter kompensacyjny, a zatem jego wysokość nie może być symboliczna, lecz winna dla poszkodowanego przedstawiać wartość satysfakcjonującą, a więc ekonomicznie odczuwalną. Z drugiej jednak strony jego wysokość nie powinna być nadmierna w tym sensie, żeby stanowić mogła źródło wzbogacenia się poszkodowanego na tle dotychczasowego jego statusu materialnego” – por wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 21 grudnia 2006 r.I ACa 1253/06. W ocenie Sadu żądanie przez powoda z tytułu zadośćuczynienia kwoty 15.200 zł jest zbyt wygórowane. „Przy żądaniu przyznania odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonego podstawowym kryterium oceny sądu winien być rozmiar ujemnych następstw w sferze psychicznej pokrzywdzonego bowiem celem przyznania ochrony w formie majątkowej jest zrekompensowanie i złagodzenie doznanej krzywdy moralnej. Z tych przyczyn sąd jest zobowiązany ustalić zakres cierpień pokrzywdzonego, a przy ocenie tej przesłanki nie może abstrahować od wszystkich okoliczności towarzyszących powstaniu krzywdy. Znikomość ujemnych następstw może być podstawą oddalenia powództwa o przyznanie zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonego” por wyrok Sądu apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 24.07.2008 I Aca 1150/06. Ustalając wysokość należnego powodowi zadośćuczynienia Sąd uwzględnił przede wszystkim rozmiar naruszenia dobra osobistego, który w niniejszej sprawie obiektywnie jest niewielki. Wprawdzie zamieszczenie w karcie zlecenia wyjazdu pogotowia stwierdzenia o chorobie psychicznej powoda mogło spowodować, że powód poczuł się dotknięty, to jednak podkreślenia wymaga, że dowiedział się on o tym dopiero w 2005 roku, gdy interwencji z dnia 28.02.2001 roku lokalna społeczność nie pamiętała. To powód podejmując działania mające na celu ukaranie osób odpowiedzialnych za interwencje z dnia 28.02.2001 roku nagłośnił fakt, że pomówiono go o chorobę psychiczną. W 2001 roku skala naruszenia dóbr osobistych nie była duża i ograniczyła się praktycznie do pracowników KPP w L. i zespołu medycznego karetki pogotowia, która przyjechała do powoda w dniu 28.02.2001 roku. Kwota 3.000 zł w ocenie Sądu jest wystarczająca, by po tak odległym okresie czasu zrekompensować powodowi cierpienia psychiczne a także fizyczne wynikłe ze stwierdzania zamieszczonego w karcie wyjazdu pogotowia. Odnosząc się do cierpień fizycznych powoda w dniu samej interwencji to zaznaczenia wymaga, że na skutek zdenerwowania wywołanego całą sytuacją powodowi udzielono jedynie pomocy medycznej w związku z podniesieniem ciśnienia. Jeśli natomiast chodzi o aktualną sytuacje zdrowotną powoda – pogarszający się stan jego zdrowia -to podkreślenia wymaga, że z dokumentów przedłożonych przez powoda do niniejszej sprawy wcale nie wynika, by związana one była tylko i wyłącznie ze zdarzeniem z dnia 28.02.2001r. Jeszcze przed opisywaną interwencją powód leczył się na rozmaite schorzenia, a od 1999 r. datowano jego umiarkowaną niepełnosprawność (orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności k. 230). Niewątpliwie wielość spraw zainicjowanych przez powoda a dotyczących głównie o oskarżenie go o molestowanie seksualne małoletnich dzieci mogła --- STRONA 22 --- mieć wpływ na stan zdrowia powoda, to jednak w niniejszej sprawie zdaniem Sądu z sugerowanym przez powoda w pismach procesowych rozmiarem uszczerbku na zdrowiu w związku z interwencją z dnia 28.02.2001 r. nie mamy do czynienia, biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy oraz sam moment dowiedzenia się o przyczynie wyjazdu karetki pogotowia. W świetle powyższego Sąd uznał, że zasądzone o od Skarbu Państwa reprezentowanego przez Komendanta Komendy Powiatowej Policji w L. zadośćuczynienie w kwocie 3000 zł będzie adekwatne do rozmiaru następstw psychicznych i fizycznych powoda oraz ekonomicznie odczuwalne i odpowiednie w świetle powołanych wyżej przepisów, dlatego w pozostałym zakresie żądanie zadośćuczynienia należało oddalić. Na marginesie należy zaznaczyć, że żądanie 200 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wobec całkiem innej niż zadośćuczynienie podstawy prawnej nie mogło zostać przy okazji zadośćuczynienia w ogóle uwzględnione. Ustawowe odsetki Sąd zasądził od dnia wyroku do dnia zapłaty. Niczym nie było uzasadnione żądanie powoda dotyczące zasądzenia zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami od 1.03.2001 roku, dopiero niniejszym pozwem powód zażądał zadośćuczynienia, a zgodnie z art. 481 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia. Ponadto w niniejszej zasadnicze okoliczności były sporne i dopiero w trakcie niniejszego postępowania zostały wyjaśnione. Biorąc pod uwagę ostateczne żądanie powoda wyrażone na rozprawie w dniu 30.04.2010 r., którym Sąd był związany, wobec braku cofnięcia pozwu w pozostałym zakresie wynikającym z pism procesowych powoda, żądania w nich wyrażone ponad to co powód wyraził w piśmie z dnia 8.01.2010 roku należało oddalić. Rozstrzygając kwestię kosztów postępowania odnośnie pozwanego M. Z. Sąd kierował się zasadą wyrażoną w art. 98 k.p.c. Wobec oddalania powództwa w stosunku do pozwanego M. Z. w całości tytułem zastępstwa procesowego należało zasądzić na jego rzecz od powoda-strony przegrywającej w tym zakresie- kwotę 2.777 zł w oparciu o § 6 punkt 5 i § 11 punkt 1 podpunkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Sąd zasądził na rzecz radcy prawnego M. K. kwotę 3.368 zł tytułem nieopłaconej pomocy udzielonej powodowi z urzędu na zasadzie §2 punktu 3, § 6 punkt 5 i § 10 punkt 1 podpunkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Wobec częściowego uwzględnienia żądania powoda w stosunku do pozwanego Skarbu Państwa reprezentowanego przez Komendanta Komendy Powiatowej Policji w L. koszty postępowania zostały na zasadzie art. 100 k.p.c. wzajemnie zniesione.