Postanowienie I C 134/12

--- STRONA 1 --- 6' ,\*  i“3<‘; . \ El = ’ ‘g 1 \ . 11'1"! *3 sf 113 “hf . ‘ ELI., *..;=*‘ 1 ~57A115 > 535%.‘ » " |\?‘=5P L ‘ W2: . :21»; ; if.*1’,:I. . . ., 1» '!.’Z.’¥ 1 ‘ ‘,> >' .>; ’ ?"“» ~#~<" ‘ . . 5* ._ ‘Egg *'~= ‘@ ~' ~ 1‘ '1 ' ~‘':. ~;? 2"' L ' 173‘ ’§ ¢, :57‘ Y‘ *~_=.(. ‘.3. . . =1» { £1 9,1 kg =1.» &,¢ ‘I 6&1” =€ 1 3 we f~;~§5i; , ';.<>=¢¢~5»: 1‘ \ \r_ . ».. 2 §%’~é'3~<"v 1 $ Kr‘ I : .5 1 5'" J) 9" _v_' ‘ Sygnatura akt I C 134/ 12 "3’: y 1_<_ \‘\ "4f 7} W‘ ”1:‘€'¢¢=°,z‘ '*‘ as N4 '1?/¢ WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Jelenia Géra, dnia 17 lipca 2012r Sqd Okre;g0wy w Jeleniej Gérze I Wydzial Cywilny w nastegpujzgcym sldadzie: Przewodniczzgcyz Dorota Witek Protokolantz Ewelina Tomofi po rozpoznanju w dniu 17 lipca 2012r. w Jeleniej Gérze sprawy z p0wc’>dztwa— przeciwko Skarbowi Parishva reprezentowanemu przez Dyrektora Aresztu éledczego w 0 zaplatg I . powédztwo oddala, 2. zasqdza od powoda na rzecz Skarbu Pafistwa  Prokuratorii Generalnej Skarbu Pahstwa kwot¢ 7 200 21 tytulem kosztéw zastqpstwa procesowego, zaé w pozostalym zakresie kosztami postgpowania 0bcia,Za Skarb Pafistwa. .‘ l ,~..,r, . " --- STRONA 2 --- Sygn. akt I C 134/12 Uzasadnicnie Powéd wniésl 0 zasqdzenie 0d Skarbu Pafistwa — Dyrektora Aresztu §ledczego w zadoééuczynienia w kwocie 250 O00 21, zasqdzenia odpowiedniej sumy pienigznej rzecz dwéch fundacji w kwocie p0 25 000 Z1 na rzecz kazdej Z nich oraz zasqdzenia od strony pozwanej kosztéw procesu. Uzasadniajqc swoje Zqdanie stwierdzih Ze odbywal karg pozbawienia wolnoéci orzeczonq wadliwym wyrokiem Iqcznym Sqdu Rejonowego w_w sprawie 0 sygn. akt II K 2303/ 10, ktérym poiqczono miqdzy innymi karq: pozbawienia wolnoéci orzeczonq wyrokiem Sqdu Rejonowego w—>v sprawie 0 sygn. akt II K 477/06 oraz wyrokiem Sqdu Rejonowego w — sprawie 0 sygn. akt II K 22/06. Jednoczeénie powodowi wprowadzono do wykonania jednostkowq karc; pozbawienia wolnoéci orzeczonq wymienionym wyzej wyrokiem w sprawie 0 sygn. akt I1 K 477/06, co byIo sprzeczne z prawem, gdyz wyroki obj:;te wyrokiem Iqcznym nie podlegaja} wykonaniu jako kary jednostkowe. Dodatkowo choé odbyl on w ca10éci kare; pozbawienia wolnoéci orzeczonq wyrokiem Sagdu Rejonowego w_sprawie 0 sygn. akt II K 22/06 ponownie wprowadzono jag do odbycia w ramach wyroku Iqcznego, co stanowi1o naruszenie jego praw. Powéd podni('>s1, Ze chciaI wythxrnaczyé powyisze nieprawid1ow0§ci jednak by} ignorowany przez dyrektora jednostki penitencjarnej. W wyniku wi¢c manipulacji i zaniedbah Aresztu Sledczego doznat on krzywd moralnych i psychicznych oraz utracil rodzinq, co uzasadnialo  jego zdaniem  zasqdzenie dochodzonego roszczenia. Strona pozwana Skarb Pafistwa — Dyrektor Aresztu §]cdczeg0 w _ repre_zentowana przez Pr0kurat0ri¢ Generalnq Skarbu Pafistwa, wni0s1a 0 oddalenie powédztwa i zasqdzenie kosztéw postgpowania. W uzasadnieniu strona pozwana poclni0s1a brak zwiqzku przyczynowo skutkowego miqdzy dzialaniem dyrektora jednostki penitencjarnej a szkodq doznanq przez ktérej istnienia notabcne powéd nie udowodnil. Strona pozwana zaznaczyla nadto, Ze Wyrok Iqczny Sqdu Rejonowego W _w sprawie 0 sygn. akt II K 2303/ 10 w czgéci, W ktérej p01a,cz0n0 karc; pozbawienia wolnoéci orzeczonq Wyrokiem Sqdu Rejonowego w_w sprawie 0 sygn. akt II K 477/06. zosta1 uchylony wyrokiem kasacyjnym Sqdu Najwyiszego z dnia 7 grudnia 2011 r. w sprawie 0 sygn. akt V K 375/11, a sprawa zostala przekazana do ponownego rozpoznania. Powyisze stanowilo wiegc podstawz; wprowadzenia do wykonania kary orzeczonej wyrokiem Sqdu Rejonowego w_w sprawie 0 sygn. akt II K 477/06. Natomiast przedmiotowy wyrok Iqczny W czegéci. w ktérej rozstrzygal 0 polqczeniu wyroku Sqdu Rejonowego W w sprawie 0 sygn. akt II K 22/O6 uprawomocnil sic; i podlegai wykonaniu. Wyrok 1a,czny 0 sygn. akt II K 2303/ 10 zawieral takie postanowienia 0 zaliczeniu okreséw kar odbytych. Natomiast wyrok lqczny Sqdu Rejonowego w —w sprawie 0 sygn. akt II K 2482/10, ktérym p01qcz0no wyroki Sqdu Rejonowcgo w_w sprawie 0 sygn. akt II K I597/O0 i 0 sygn_ akt II K 850/O5, zawieral postanowienie 0 zaliczcniu okreséw odbytych juz kar pozbawicnia wolnoéci. Zdanicm Wi¢c strony pozwanej kary pozbawicnia wolnoéci z0sta1y wprowadzone do wykonania w sposéb prawidlowy i zgodnie z obowiqzujqcymi przepisami. 1 --- STRONA 3 --- Sad ustalil, nastqpujacy stan faktyczny: — by1 skazany wyrokami Iacznymi Sadu Rcjonowcgo W _w sprawie 0 sygn. akt II K 76/07 i V1 K 769/05 oraz wyrokicm Iacznym Sadu Rejonowego W —~ sprawie 0 sygn. akt 11 K 22/07. Sad Rejonowy w— na wniosek wielokrotnie karanego _, wydai w dniu I6 grudnia 2010 r., W sprawie 0 sygn. II K 2303/10 Wyrok Iacznyz w ktérego punkcie I, przyjmujac, Ze by1 on skazany m. in. prawomocnymi wyrokami:  Sadu Rejonowego w _ 2 dnia 17 stycznia 2001 r., sygn. akt II K 1597/00, za przesuppstwo Z an. 286 § 1 k.k. i art. 270 § I k.k. W zw. Z art. 11 § 2 k.k., popclnione W dniu 27 kwietnia 1999 r. na kart; roku i 3 miesicpcy pozbawienia w01n0s'ci_. na poczet ktérej zaliczono skazanemu okres tymczasowego aresztowania od dnia 5 maja 2000r. do dnia 20 czerwca 2000r. (punkt I cze;s'ci wstqpnej Wyroku);  Sadu Rejonowego wz dnia 10 lutego 2006 r., sygn. akt II K 857/05 za wystqpek Z art. 286 § 1 k.k. w zw. Z art. 291 § 1 k.k. W zw. z art. 11 § 2 k.k., popciniony W dniu 10 wrzeénia 1999 r. na kare; roku i 6 miesiqcy pozbawienia wolnoéci (punkt 5 cz<péci wst¢pnej wyroku);  Sadu Rejonowego w_z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt II K 477/06 za czyn z art. 18 § 3 k.k. W zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. i an. 297 § l k.k. W zw. 2 art. ll § 2 k.k. popelniony w dniu 5 rnaja 2000 r. na kare; 6 miesiqcy pozbawienia wolnoéci. ktérej vsykonanie zostalo warunkowo zawieszone na okres 6 lat préby, a postanowicniem Sadu Okmgowego z dnia 27 paidziernika 2010 r. zarzadzono jej Wykonanie (punkt 6 czegéci Wste;pncj wyroku);  Sadu Rejonowego W _z dnia 11 Iutego 2009 r., sygn. akt II K 433/08 za czyn 2 art. 210 § 1 d.k.k. W zw. z art. 60 § 1 i § 3 c1.k.k. popctniony W dniu 16 listopada 1990 r. na karg 2 lat pozbawienia wolnoéci, ktérej Wykonanie z0staI0 warunkowo zawieszone na okres 5 lat préby oraz kart; 80 stawek dziennych grzywny przy przyjgciu jednej stawki w kwocie po 10 ziotych (punkt 9 cze;éci wstqpnej wymku); na podstawie an. 85 k.k. i art 86 § 1 k.k. p01aczy1 skazanen1u—jednostk0We kary pozbawienia wolnoéci Wymierzone Wskazanymi powyiej orzeczeniami i wymierzy1 kart; Iaczna 4 lat pozbawienia Wolnoéci (punkt I wyroku), dodatkowo, w punkcie II wyroku, przyjmuj ac, ze byl on skazany m. in. prawomocnymi wyrokami:  Sadu Rejonowe W —z dnia 23 sicrpnia 2004 r. W sprawic II K 359/O4 za czyn z art. 282 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popclniony W maju 2003 r. na kart; 9 miesicpcy pozbawienia wolnoéci; _ Sadu Rejonowe w— z dnia 25 listopada 2004 r. W sprawie VII K 721/04 za czyn Z, art. 286 § 1 k.k. w zw. 2 art. 12 k.k. w an. 64 § 1 k.k. popelniony w okresie od 5 lutego 2003 r. do 13 Iutego 2003 r. oraz W dniu 18 marca 2003 r na kare; I roku i 2 miesiacc pozbawienia wolnoéci; — Sadu Rejonowego w_/ sprawie II K 22/06 Z dnia kwietnia 2006 r. za czyn z art. 286 § 1 k.k. ia1t.270§ 1 k.k. W ZW. Z 64 § 1 k.k. W zw. Z art. 11 § 2 k.k. p0pcIni0ny W dniu 9 lipca 2003 r. na 1 roku i 3 miesiqcy pozbawienia W0ln0§ci; na podstawie art. 85 k.k. i art 86 § 1 k.k. p01aczy1 skazanemu _jedn0stk0We kary pozbawienia wolnoslci wymierzone wskazanymi powyzej orzeczeniami i vwmicrzyl kart; Iaczna 3 lat pozbawienia wolnoéci (punkt II wyroku). W punkcie Ill wyroku, na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzcczonych xwzqi kar Iacznych pozbawienia wolnoéci zaliczyl skazanemu kary dotychczas odbytc w sprawach podlegajacych pohgczeniu (punkt III Wyroku), 2 --- STRONA 4 --- V (dowod: wyrok Iaczny Sadu Rejonowego W W sprawie 0 sygn. akt I1 K 2303/10 k. 2729  akt sprawy Sadu Okrqgowego W 0 sygn. akt III K0 24/ 12). Bczspornym by1. Ze wyrok ten nie z0sta1 zaskariony przez strony i uprawomocnii sic; bez postqpowania 0dw01aWczego W dniu 4 stycznia 2011 r. Wyrokiem Sadu Najwyiszego 2 dnia 7 grudnia 2011 r. W sprawie 0 sygn. akt V KK 376/11, na skutek kasacji Wniesionej przez Prokuratora Generalnego od wyroku Iacznego Sadu Rejonowego w_z dnia 16 grudnia 2010 r., W sprawie 0 sygn. II K 2303/ 10, uchylono zaskarzony wyrok Iaczny w czoéci dotyczaccj punktu I tj. kary Iacznej W odniesieniu do wyrokow opisanych w jego punktach 1, 5, 6 i 9 oraz W czqéci dotyczacej orzeczenia 2 nim zwiazanego zawartego w punkcie III wyroku1acznego W czoéci, w jakiej zaliczono na poczet tej kary Iacznej, kary odbytc W sprawach podlegajacych polaczeniu i w tym zakresie sprawq przekazano do ponownego rozstrzygniocia. (dowod: wyrok Sadu Najwyiszego z dnia 7 grudnia 2011 r. w sprawie 0 sygn. akt V KK 376/11 wraz z uzasadnieniern k. 3032  akt sprawy Sadu Okrogowego w_0 sygn. akt III K0 24/12). Postanowieniem Sadu Okrggowego w_z dnia 27 grudnia 2010 r. o sygn. akt IV Kzw 325/10, zmieniajacym postanowienie Sadu Rejonowego W 2 dnia 14 czerwca 2010 r. W sprawie 0 s n. akt II K0 I520/10, zarzadzono wykonanie kary orzeczonej wyrokiem Sadu Rejonowcgo wé dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt II K 477/06. (dowod: postanowienie Sadu Okrogowego W dnia 27 grudnia 2010 r. 0 sygn. akt IV Kzw 325/10 k. 5457  akt sprawy Sadu Okrogowego W 0 sygn. akt III K0 24/ 12). W nastqpstwie uchylenia wyroku Iacznego Sadu Rejonowego w_w sprawie o sygn. akt 11 K 2303/10 na powrot Wprowadzono do vtykonania karc; orzeczonej wyrokiem Sadu Rejonowego w_ W sprawie 0 sygn. akt II K 477/06. Dodatkowo wyrokiem Iacznym Sadu Rejonowego w_w sprawie 0 sygn. akt II K 2482/ 10, ktorym po1aczon0 W}/IOKI Sadu Rejonowego w_w sprawie 0 sygn. akt I1 K 592/10 i 0 sygn. akt I1 K 1598/10, wymierzono karo Iaczna 1 roku i 7 miesiocy pozbawienia Wolnoéci, ktora podlega wykonaniu. Wykonaniu podlega takze kara 1 roku i 3 miesiocy pozbawienia wolnoéci orzeczona wyrokiem Sadu Rejonowego W W sprawie o sygn. akt I1 K 1546/ 10, utrzymanym W mocy wyrokiem Sadu Okrogowego w 0 sygn. akt VI Ka 489/11. (dowodz informacja o osobie 2 Krajowego Rejestru Karnego k. 6667. pismo Aresztu 8ledczego w—z dnia 28.03.2012 r. k. 3740; infonnacja 0 pobytach i orzeczeniach k. 1824  akt sprawy Sadu Okrogowego W_O sygn. akt III Ko 24/12). Bezspornym by1, ic W chwili obecncj toczy sir; postopowanie W przedmiocie wyroku Iacznego bqdacego Wynikiem powyzszej kasacji. Sad zwaiyl, co nastgpujez Podstawa faktyczna dochodzonego roszczenia by1y twierdzenia powoda 0 zawinionym zachowaniu Dyrektora Aresztu Qledczcgo W _ ktorego manipulacja i zaniedbania 3 --- STRONA 5 --- L naruszyly dobra osobiste powoda W ten sposob, is doznal krzywd moralnych i psychicznych ora; utraci1 rodzino, gdyz dwukrotnie odbyWa1 te same kary pozbawienia wolnosci. Zgodnie z art. 24 § 1 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagroione cudzym dziaianiem, moZe Zadaé zaniechania tego dzialania, chyba 2e nie jest ono bezprawnc. W razic dokonanego naruszeriia mozc on takze Zadaé, aieby osoba, ktora dopusci1a sis; naruszcnia, dopeiniia czynnosci potrzebnych do usurtie,cia jego skutkéw, W szczegolnoéci aieby zIOZy1a oswiadczcnie odpowiedniej tresci i W odpowiedniej formic. Na zasadach przewidzianych W kodeksie cywilnym moze on rownic:2 Zadaé zadoséuczynienia pienigznego lub zap1aty odpowiedniej sumy pienioznej na wskazany cel spoieczny. Natomiast zgodnie z art. 448 k.c. W razie naruszenia dobra osobistego sad moze przyznaé temu, czyje dobro osobiste zosta10 naruszone, odpowiednia sumo tytulem zadoééuczynienia pienioznego za doznana krzywdg lub na jego Zadanie zasadzié odpowiednia sumo picnic;Zna na wskazany przez niego cel spoleczny, niezaleinie od innych srodkow potrzebnych do usuniocia skutkow naruszenia. Jak s1usznie wskazal Sad Najwyiszy W wyroku z dnia 17 czerwca 2004 r. (sprawa 0 sygn. akt V CK 609/03) ,,doW6d, Zc dobro osobiste zosta10 zagrozone lub naruszone, ciaiy na osobie poszukujacej ochrony prawnej na podstawie art. 24 k.c. Natomiast na tym, kto podjal dzialanie zagrazajace dobru osobistemu innej osoby lub naruszajace to dobro. spoczywa ci¢2ar dowodu, Ze nie by1o ono bezprawne.” Zgodnie z ugruntowanymi i bezspornymi pogladami katalog dobr osobistych zamieszczony W art. 23 k.c. ma charakter otwarty, przykladowy i nie ma przy tym Zadnych watpliwosci, i2 dobrem osoby fizycznej jest jej zdrowie, czy prawo do iycia W rodzinie. Stwierdzié nalezy, Ze podczas oceny czy doszto do naruszenia débr osobistych nalezy kierowaé sit; kryterium obiektywnym tj. powszechnie akceptowanymi ocenami. czy okreslone postopowanie uznaje sis; za naruszajace okreslone dobro osobiste. Nie kazda dolegliwosé W postaci doznania przykrosci stanowi 0 naruszeniu dobr osobistych ale tylko taka, ktora wedlc przeciqptnych ocen przyjmowanych W spo1eczefistWie przekracza prog dozwolonych zachowafi i nie jest malej wagi. Nie moie byé zatem miarodajny WyIacznie stan uczué oraz miara indywidualnej wrazliwoéci powoda, lecz takze kontckst spo1eczny, a zwlaszcza odbior przypisywanych Zachowafi danym w srodowisku. Zdaniem Sadu _ nie Wykazal. aby zostaiy naruszone jego dobra osobiste. Nie udoW0dni1 W szczegolnosci, aby naruszone zostato jego zdrowie tak fizyczne, jak i psychiczne oraz aby ewentualne nieprawidiowosci mialy zwiazek ze stanem jego zdrowia. Nie sposob rowniez uznaé aby powod utracii mozliwoéé Zycia W rodzinie, skoro by} on uprzednio Wielokrotnie karany na kare; pozbawienia wolnosci i kary takic odsiadywal juz W przeszioéci przez kilka lat. Strona pozwana wykazata dodatkowo_ Ze jej dzialanie nie by1o bezprawne. Badajqc bowiern Iegalnosé dzialafi strony pozwanej nalczy zauwaiyé. Ze Dyrektor Aresztu 8ledczego W _ jako dyrektor jednostki penitencjamej, jest W3/Iacznie organem wykonawczym i nie posiada Zadnych kompetencji W zakresie orzeczniczym tj. dotyczacym wysokosci Wymierzenia kary pozbawienia wolnosci czy zaliczania okresow rzeczywistego pozbawienia Wolnoéci na poczet orzeczonych kar. Administracja jednostki penitencjarnej, co najwyiej, na podstawie odpowiednich przepisow i Zgodnie Z dokumcntacja. oblicza kart; pozbawiania Wolnoéci, co nie jest toisarne z jej wyrnierzaniem. Nie sposob zatem dopatrzeé sit; jakichkolwiek zachowati strony pozwanej, ktére naruszaiyby dobra osobiste powoda. Na1e2y r6WnieZ zaznaczyé. 2e zgodnie Z trcslcia art. 575 § 1 k.p.k. jezeli po Wydaniu wyroku Iacznego zachodzi potrzeba Wydania nowego wyroku Iacznego. z chwila jego Wydania poprzedni wyrok Iaczny traci moc. Wydanie WI¢C wobec _wyrok6W Iacznych przez Sad 4 --- STRONA 6 --- Ilejonowy W_W sprawie o sygn. akt II K 76/07 i 0 sygn. akt VI K 769/05 oraz Wyroku Iacznego przez Sad Rejonowy W —W sprawie o sygn. akt II 22/07 nie mialo istotnego znaczenia, gdyvl W poiniejszym czasie Sad Rejonowy W—Wyda1 Wzglodem niego wyrok Iaczny W sprawic 0 sygn. 11 K 2303/10 zaé wczesniejsze Wyroki utraci1y moc. Jednoczesnie poprzez rozstrzygniocie W zakresic zaliczenia skazancmu na poczet orzeczonej wyrokiem Iacznym W sprawie 0 sygn. II K 2303/ 10 kary Iacznej pozbawienia Wolnosci dotychczas odbytych w sprawach podlegajacych poiaczeniu kar_ nie d0sz1o do dwukrotnego odbycia przcz nicgo tej samej kary. Prawidtowe byto nadto wprowadzenie do Wykonania kary orzeczonej wyrokiem Sadu Rejonowego W —W sprawie o sygn. akt II K 477/06. Sad zWaZy1 bowiem, Ze Sad Najwyzszy (wyrok 2 dnia 7 grudnia 2011 r., W sprawie o sygn. akt V KK 376/11), rozpoznajac kasacje; od wyr0ku1acznego Sadu Rejonowego W_z dnia 16 grudnia 2010 r., W sprawie 0 sygn. II K 2303/ 10, uchylii zaskariony wyrok Iaczny i przekazano do ponownego rozstrzygniocia sprawe; w cz¢s'ci dotyczacej kary Iacznej W odniesieniu do Wyrokow opisanych w jcgo punktach 1, 5, 6 i 9 (tj. punkt I wyroku Iacznego) oraz W czoéci. W jakiej zaliczono na poczet tej kary Iacznej, kary odbyte W sprawach podlegajacych polaczeniu (tj. punkt III wyroku Iacznego). Wyrokiem Sadu Najwyiszego uchylono zatem rozstrzygniocie W zakresie polaczenia miegdzy innymi wyroku Sadu Rejonowego w— W sprawie 0 sygn. akt II K 477/06. Reasumujac uchylenie W czc;sci Wyr0ku1acznego Sadu Rejonowego w 2 dnia 16 grudnia 2010 r., W sprawie o sygn. II K 2303/10 umozliwilo wykonanie orzeczonej Wyrokiem Sadu Rejonowego W _W sprawie 0 sygn. akt II K 477/06 kary pozbawienia Wolnosci, gdyz nie byla ona wéwczas — jako kara jednostkowa  objqta Wyrokiem Iacznym. Dodaé zas' nalezny. Ze na mocy postanowienia Sadu Okrogowego W_z dnia 27 grudnia 2010 r. 0 sygn. akt IV Kzw 325/10, zmieniajacego postanowienie Sadu Rejonowego W_z dnia 14 czerwca 2010 r. W sprawic o sygn. akt II K0 1520/10, zarzadzono wykonanie kary orzeczonej wyrokiem Sadu Rejonowego w_ z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt II K 477/06. Zdaniem niniejszego Sadu postqpowanie organow Wymiaru sprawiedliwoéci bylo Wioc W pe1ni Wlasciwe i zgodne z obowiazujacyrni przcpisarni prawa. Natorniast omawiany Wczesniej wyrok Iaczny Sadu Rejonowego W —z dnia 16 grudnia 2010 r., W sprawie 0 sygn. II K 2303/10 W cz¢sci dotyczacej punktu II (tj. W czqsci, W ktérej obejmowai on Wyroki Sadu Rejonowe W—Z dnia 23 sierpnia 2004 r. W sprawie II K 359/04, Sadu Rejonowe W_Z dnia 25 listopada 2004 r. W sprawie VII K 721/04 i Sadu Rejonowego W_Z dnia kwietnia 2006 r. W sprawie II K 22/06) oraz punktu III (tj. W czosci, W jakiej zaliczono na poczet tej kary Iacznej, kary odbyte W sprawach podlegajacych polaczeniu), co nalezy vtyrainie podkreélié, nie zostat nie zostal objoty kasacja. W konsekwencji punkt II wyroku Iacznego Sadu Rejonowego W dnia 16 grudnia 2010 r., w sprawie 0 sygn. II K 2303/10, ktorym po1aczono stkowe kary pozbawienia Wolnoéci Wymierzone wskazanymi powyzej orzeczeniami i Wymierzono karc; Iaczna 3 Iat pozbawienia Wolnosci, pod1ega1 wykonaniu. Zaliczeniu na poczet orzeczonej kary Iaczny podlegaly zaé okresy odbytych juz kar pozbawienia Wolnosci. W ostatecznoéci nalezy stwierdzié, ie brak by1ojakiego1<olWie1< uchybienia pracy Wymiaru sprawiedliwosci rowniei W tym zakresie, tym bardziej W1¢C zachowanie Dyrektora Aresztu 81edczego W—odpoWiada1o prawu. Reastunujac do skorzystania z dobrodziejstwa regulacji prawnej Wyrazonej W art. 24 k.c. majacej za przedmiot ochrono dobr osobistych nie Wystarczy samo sprecyzowanie naruszonego dobra, konieczne jest rowniei udowodnicnie, iz dobro to faktycznie dozna1o uszczerbku oraz istnienie przes1anki bezprawnosci cudzcgo dzia1ania. W niniejszej sprawie do naruszenia dobr _nie doszlo. Dzia1anie strony pozwanej nie nosi1o zas cech bezprawnosci, a powod S --- STRONA 7 --- nie 0dbyI powtérnie kar pozbawienia Wolnosci odbytychjuz poprzednio. W ocenie Sadu brak byto rownicz podstaw odpowiedzialnosci strony pozwanej na gruncie przepisow regulujacych odpowiedzialnosé deliktowa W1adzy publicznej. Konstrukcja odpowiedziainosci deiiktowcj (art. 417 k.c.) stanowiaccj odpowicdzialnoéé odszkodowawczq za czyn niedozwolony, opiera sis; na trzech przeslankachz 1) niezgodnego z prawem dziaiania Iub zaniechania przy Wykonywaniu W1adzy publicznej; 2) zwiazku przyczynowego miodzy niezgodnym z prawern dziaiemiem Iub zaniechaniern Wladzy publicznej a szkoda w tej postaci, iz szkoda jest jego zwyklym nastopstwem; 3) powstania szkody. Istotne przy tym jest, Ze musza one Wystapié Iacznie. Na podstawie zgromadzonego W sprawie matcrialu dowodowego, zdaniem Sadu, powod nie wykazal Zadnej z przeslanek Warunkujacych odpowiedzialnosé strony pozwanej. Nie Wykazal W szczegolnosci, 0 czym by1a mowa powyzej, niezgodnego z prawem dzia1ania lub zaniechania strony pozwanej. Go10s1owne pozostaWa1y jego twierdzenia W zakresie poniesionej szkody oraz jej zwiazku z zachowaniem pozwanego. Biorac pod uwage; powyzsze, zdaniem Sadu, powédztwo pod1ega1o oddaleniu, o czym orzeczono W pkt. I sentencji wyroku. Orzeczenie 0 kosztach procesu (punkt II sentencji Wyroku) znajduje oparcie W generalnej zasadzie odpowiedzialnoéci za Wynik procesu ustanowionej W art. 98 § 1 i 3 k.p.c. Stanowi ona bowiem, Ze strona przegrywajaca sprawcg obowiazana jest zwrocié przeciwnikowi na jego Zadanie koszty niezbodne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Skoro powéd przegra1 proces slusznym by10 obciazenie go kosztami, jakie strona pozwana zrnuszona byla poniesé dla zapewnienia celowej obrony. D0 kosztow tych zaliczono koszty zastqpstwa procesowego W kwocie 7 200 Z1 --- STRONA 8 --- ¢=<....~_~ 0 I Sygn. akt I ACa 1130/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 Iistopada 2012 r. Sad Apelacyjny we Wroctawiu  Wydziat I Cywilny w sktadziez Przewodniczacy: SSA EIZbieta Lipifiska (spr.) Sedziowie: SSA Agnieszka Piotrowska SSA Dariusz Klodnicki Protokolantz Katarzyna Stalewska po rozpoznaniu w dniu 14 Iistopada 2012 r. we Wroctawiu na rozprawie spravvy z pow6dztwa— przeciwko Skarbowi Pafistwa — Dyrektorowi Aresztu Sledczego w_ 0 zaplate na skutek apelacji powoda od wyroku Sadu Okregowego w Jeleniej Gérze z dnia17Iipca 2012 r. sygn. akt I C 134/12 1. oddala apelacje; 2. zasqdza od powoda na rzecz Skarbu Pafistwa — Prokuratorii Generalnej Skarbu Pafistwa kwotg 120 zl tytulem zwrotu kosztéw postapowania apelacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z 17 lipca 2012 r. Sad Okrggowy w Jeleniej Gorze oddalit powodztwo, ktorym powod wniost 0 zasadzenie od Skarbu Parfistwa — Dyrektora Aresztu Sledczego w—  zadoséuczynienia w kwocie 250.000 zt, zasadzenie odpowiedniej sumy pienieznej rzecz dwoch fundacji w kwocie po 25.000 zl na oraz zasadzenie od strony pozwanej kosztow procesu. Sad ten ustalit nastapujacy stan faktyczny: Powod byt skazany wyrokami lacznymi Sadu Rejonowego w— w sprawie o sygn. akt ll K 76/O7 i V1 K 769/05 oraz wyrokiem tqcznym Sadu Rejonowego ww sprawie 0 sygn. akt ll K 22/07. Sad Rejonowy --- STRONA 9 --- Sygn. akt 1 ACa 1130/12 w — na wniosek wielokrotnie karanego powoda, wydat w dnit 16 grudnia 2010 r., w sprawie o sygn. II K 2303/10 wyrok Iaczny, w ktorego: 1. punkcie I, przyjmujac, Ze byI on skazany szczegotowo wskazanymi w uzasadnieniu prawomocnymi wyrokami na podstawie art. 85 k.k. I art. 86 § 1 k.k. potaczyt skazanemu —jednostk0we kary pozbawienia wolnoéci wymierzone wskazanymi powyiej orzeczeniami I wymierzyl karo Iaczna 4 lat pozbawienia wolnoéci; 2. w punkcie II wyroku, przyjmujac, Ze byt on skazany szczegotowo wskazanymi w uzasadnieniu prawomocnymi wyrokami  na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. poIaczyI skazanemu _jednostkowe kary pozbawienia wolnoéci vvymierzone wskazanymi powyzej orzeczeniami i wymierzyt kart; Iaczna 3 lat pozbawienia wolnosci; 3. w punkcie III wyroku, na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonych wyzej kar Iacznych pozbawienia wolnoéci zaliczyt skazanemu kary dotychczas odbyte w sprawach podlegajacych potaczeniu. Wyrokiem Sadu Najwyiszego z dnia 7 grudnia 2011 r. w sprawie 0 sygn. akt V KK 376/11, na skutek kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego od wyroku Iacznego Sadu Rejonowego w —z dnia 16 grudnia 2010 r., w sprawie 0 sygn. II K 2303/10, uchylono zaskarzony wyrok Iaczny w czeéci dotyczacej punktu I tj. katy Iacznej w odniesieniu do wyrokow opisanych w jego punktach 1, 5, 6 i 9 oraz w czaéci dotyczacej orzeczenia z nim zwiazanego zawartego w punkcie III wyroku Iacznego w czosci, w jakiej zaliczono na poczet tej kary Iacznej kary odbyte w sprawach podlegajacych potaczeniu I w tym zakresie sprawe przekazano do ponownego rozpoznania. Postanowieniem Sadu Okrogowego w_ z dnia 27 grudnia 2010 r. 0 sygn. akt IV Kzw 325/10, zmieniajacym postanowienie Sadu Rejonowego w —z dnia 14 czerwca 2010 1. w sprawie 0 sygn. akt 1| K0 1520/10, 1 zarzadzono wykonanie kary orzeczonej wyrokiem Sadu Rejonowego w _ z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt II K 477/06. W nastopstwie uchylenia wyroku Iacznego Sadu Rejonowego w w sprawie o sygn. akt II K 2303/10 na powrot wprowadzono do vvykonania karo orzeczona wyrokiem Sadu Rejonowego w—~ sprawie 0 sygn. akt II K 477/06. 2 --- STRONA 10 --- Sygn. akt I ACa 1130/12 Dodatkowo wyrokiem Iacznym Sadu Rejonowego w_w sprawie 0 sygn. akt II K 2482/10, ktorym potaczono wyroki Sadu Rejonowego w v sprawie 0 sygn. akt II K 592/10 I 0 sygn. akt II K 1598/10, wymierzono kara Iaczna 1 roku I 7 miesiocy pozbawienia wolnoéci, ktora podlega wykonaniu. Wykonaniu podlega takze kara 1 roku I 3 miesiocy pozbawienia wolnosci orzeczona wyrokiem Sadu Rejonowego w_w sprawie o sygn. akt ll K 1546/10, utrzymanym w mocy wyrokiem Sadu Okrogowego w — 0 sygn. akt VI Ka 489/11. Bezspornym byIo, Ze w chwili orzekania przed Sqdem I instancji toczyto sia postapowanie w przedmiocie wyroku Iacznego bodacego wynikiem powyzszej kasacji. Przy takich ustaleniach Sad Okrogowy wskazat, 2e powod opierat dochodzone roszczenie na twierdzeniach 0 zawinionym zachowaniu Dyrektora Aresztu Sledczego w_ ktorego manipulacja I zaniedbania naruszyIy jego dobra osobiste w ten sposob, ze doznat krzywd moralnych i psychicznych I utracit rodzine, gdyz dwukrotnie odbywat te same kary pozbawienia wolnosci. Zdaniem Sadu powod nie vvykazaI, aby zostaty naruszone jego dobra osobiste. Nie udowodnit w szczegolnoéci, aby naruszone zostalo jego zdrowie tak fizyczne, jak I psychiczne oraz aby ewentualne nieprawidtowoéci miaty zwiazek ze stanem jego zdrowia. Nie sposob r6wnIe2 uznaé, aby powod utracit mo2IIwoéc': zycia w rodzinie, skoro byt on uprzednio wielokrotnie karany na kart; pozbawienia wolnoéci I kary takie odsiadywat juz w przesztoéci przez kiIka Iat. Sad I uznaI rowniez, 2e strona pozwana wykazala dodatkowo, I2 jej dzialanie nie byto bezprawne. Badajac bowiem legalnoéé dziaIar'1 strony pozwanej stwIerdziI, ie Dyrektor Aresztu Sledczego w _ jako dyrektor jednostki penitencjarnej jest wytacznie organem wykonawczym I nie posiada Zadnych kompetencji w zakresie orzeczniczym, tj. dotyczacym wysokoéci wymierzonych kar pozbawienia wolnoéci czy zaliczania okresow rzeczywistego pozbawienia wolnoéci na poczet orzeczonych kar. Administracja jednostki penitencjarnej, co najwyiej, na podstawie odpowiednich przepisow I zgodnie z dokumentacja, oblicza kara pozbawienia wolnosci, co nie jest tozsame z jej wymierzaniem. Nie sposob zatem dopatrzeé sio jakichkolwiek zachowart strony pozwanej, ktore naruszatyby dobra osobiste powoda. 3 --- STRONA 11 --- Sygn. akt I ACa 1130/12 Sad zaznaozyt, 2e zgodnie z trescia art. 575 § 1 k.p.k., jezeli po wydaniu wyroku Iacznego zachodzi potrzeba wydania nowego wyroku Iacznego, z chwila jego wydania poprzedni wyrok Iaczny traci moc. Wydanie wioc wobec— wyrokéw Iacznych przez Sad Rejonowy w —w sprawie o sygn. akt II K 76/07 I o sygn. akt VI K 769/05 oraz wyroku Iacznego przez Sad Rejonowy w —w sprawie 0 sygn. akt II 22/07 nie miato istotnego znaczenia, gdyz w poiniejszym czasie Sad Rejonowy w —vvydaI wzglodem niego wyrok Iqczny w sprawie 0 sygn. II K 2303/10, zaé wczesniejsze wyroki utracity moc. Jednoczeénie poprzez rozstrzygniacie w zakresie zaliczenia skazanemu na poczet orzeczonej wyrokiem Iacznym w sprawie 0 sygn. II K 2303/10 kary Iacznej pozbawienia wolnosci dotychczas odbytych w sprawach podlegajacych potaczeniu kar, nie doszIo do dwukrotnego odbycia przez niego tej samej kary. Prawidtowe byto nadto zdaniem Sadu Okrogowego wprowadzenie do wykonania kary orzeczonej wyrokiem Sadu Rejonowego w_w sprawie o sygn. akt II K 477/06, skoro Sad Najwyzszy (wyrok z dnia 7 grudnia 2011 r., w sprawie o sygn. akt V KK 376/11), rozpoznajac kasacjo od wyroku Iacznego Sadu Rejonowego w_z dnia 16 grudnia 2010 r., w sprawie 0 sygn. akt ll K 2303/10, uchyIiI zaskarzony wyrok Iaczny I przekazat do ponownego rozstrzygniacia sprawo w czoéci dotyczacej kary Iacznej w odniesieniu do wyrokow opisanych w jego punktach 1, 5, 6 i 9 (tj. punkt I wyroku Iacznego) oraz w czeéci, w jakiej zaliczono na poczet tej kary Iacznej kary odbyte w sprawach podlegajacych potaczeniu (tj. punkt Ill wyroku Iacznego). Wyrokiem Sadu Najwyiszego uchylono zatem rozstrzygniocie w zakresie poIaczenIa miadzy innymi wyroku Sadu Rejonowego w— w sprawie 0 sygn. akt ll K 477/06. Reasumujac, uchylenie w czosci wyroku Iacznego Sadu Rejonowego w_z dnia 16 grudnia 2010 r., w sprawie 0 sygn. akt II K 2303/10 umo2IiwIIo wykonanie orzeczonej wyrokiem Sadu Rejonowego w —w sprawie 0 sygn. akt II K 477/06 kary pozbawienia wolnoéci, gdyi nie byta ona wowczas — jako kara jednostkowa — objata wyrokiem Iacznym. Na mocy postanowienia Sadu Okragowego w_z dnia 27 grudnia 2010 r. o sygn. akt IV Kzw 325/10, zmieniajacego postanowienie Sadu Rejonowego w_ z dnia 14 czerwca 2010 r. w sprawie o sygn. akt II K0 1520/10, zarzadzono wykonanie kary orzeczonej wyrokiem Sadu Rejonowego w_z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt II K 477/O6. Zdaniem Sadu postapowanie organow 4 --- STRONA 12 --- Sygn. akt I ACa 1130/12 wymiaru sprawiedliwosci byIo wioc w peIni wtasciwe I zgodne z obowiazujacymi przepisami prawa. Natomiast omawiany wczeéniej wyrok Iaczny Sadu Rejonowego W  dnia 16 grudnia 2010 r., w sprawie 0 sygn. II K 2303/10 w czoéci dotyczacej punktu ll I III, nie zostat uchyiony, gdyz nie zostaI objoty kasacja. W konsekwencji punkt II wyroku Iacznego Sadu Rejonowego w _z dnia 16 grudnia 2010 r., w sprawie 0 sygn. II K 2303/10, ktérym poIaczon0_ jednostkowa kary pozbawienia wolnosci wymierzone wskazanymi powyzej orzeczeniami I wymierzono kara Iaczna 3 lat pozbawienia wolnoéci, podlegal wykonaniu. Zaliczeniu na poczet orzeczonej kary Iacznej podlegaty zaé okresy odbytych juz kar pozbawienia wolnosci. Wg Sadu I Instancji brak byIo jakiegokolwiek uchybienia pracy wymiaru sprawiedliwoéci rowniez w tym zakresie, tym bardziej wioc zachowanie Dyrektora Aresztu Sledczego w—odpowIadaIo prawu, a do naruszenia dobr—nIe doszIo. Dziatanie strony pozwanej nie nosIIO zaé cech bezprawnoéci, a powod nie 0dbyI powtornie kar pozbawienia wolnoéci odbytych juz poprzednio W ocenie Sadu brak byIo rowniez podstaw odpowiedzialnoéci strony pozwanej na gruncie przepisow regulujacych odpowiedzialnoéé deIIktowa wtadzy publicznej. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiatu dowodowego, zdaniem Sadu I, powod nie wykazat zadnej z przestanek warunkujacych odpowiedzialnoéo strony pozwanej. Nie wykazal w szczegolnoéci, 0 czym byIa mowa powyzej, niezgodnego z prawem dzialania Iub zaniechania strony pozwanej. Gotostowne pozostawaty jego twierdzenia w zakresie poniesionej szkody oraz jej zwiazku z zachowaniem pozwanego. Biorac pod uwaga powyzsze, Sad Okragowy powodztwo oddaIII. Od wyroku tego powod wniost apelacjo, zarzucajac razaca niewspolmiernoéo orzeczenia przez oddalenie powodztwa I obciazenie go kosztami; wnIosI 0 zmiano wyroku przez uwzglodnienie powodztwa. W uzasadnieniu apelacji powod podniosI argumenty przeciwko prawidtowosci przyjecia, ze prawidtowo rozliczono odbyte juz przez niego okresy pozbawienia wolnoéci na tle orzekanych kar Iacznych, za ktora to nieprawidtowosé odpowiada jego zdaniem Dyrektor Zaktadu Karnego. Zarzucit takze nietrafna oceno, ze wadliwe naIiczenIe kar nie mIaIo niekorzystnego wptywu na jego zycie rodzinne, bowiem rodzIn<; ma dopiero od 2009 roku I poprzednie odbycia kary nie miaty z niq zwiazku. 5 --- STRONA 13 --- Syg11.aktIACa 1130/12 Po rozpoznaniu apelacji Sad Apelacyjny uznaI ja za nieuzasadniona. Wbrew swoim tvvierdzeniom powod nie wykazat, aby w toku rozpoznania sprawy doszto do uchybierfi, ktore skutkowatyby wadliwymi ustaleniami. Apelacja sprowadza sie wyIacznie do polemiki z ocena faktow, przeprowadzona przez Sad I Instancji. Tymczasem stan faktyczny ustalono prawidtowo, a swiadcza o tym dokumenty w postaci powotanych w uzasadnieniu wyrokow Iacznych, a takze wyroku Sadu Najwyzszego oraz dokumentow, éwiadczacych o sposobie obliczenia kar, skierowanych do wykonania. Dla oceny trafnosci zarzutow odnoszacych sie do wskazywanych przez skarzacego naruszerfi prawa materialnego miarodajnym jest stan sprawy, ktory IegI u podstaw wydania skarzonego wyroku; stan ten Sad Apelacyjny przyjmuje za ustaleniami Sadu I Instancji za wtasny I czyni go podstawa swojego rozstrzygniecia. Odnoszac sie do zarzutu wadliwej oceny zebranego materiatu podkreélié nalezy, I2 przepis art. 233 § 1 k.p.c. przyznaje Sadowi swobode w ocenie zebranego w sprawie materiatu dowodowego, a zarzut naruszenia tego uprawnienia tyIko wtedy moze byé uznany za usprawiedliwiony, jezeli Sad zaprezentuje rozumowanie sprzeczne z regulami Iogiki, z zasadami wiedzy, badz z doéwiadczeniem zyciowym. Sprzecznoéo Istotnych ustaIer1 Sadu z trescia zebranego w sprawie materiatu zachodzi bowiem jedynie wtedy, gdy powstaje dysharmonia pomiedzy materIaIem zgromadzonym w sprawie, a konkluzja, do jakiej dochodzi sad na jego podstawie. Sprzecznosé ta wystepuje zatem w sytuacji, gdy z treéci dowodu wynika co Innego, niz przyjat sad, gdy pewnego dowodu nie uwzgledniono przy ocenie, gdy Sad przyjat pewne fakty za ustalone, mimo ze nie zostaIy one w ogole Iub niedostatecznie potwierdzone, gdy Sad uznaI pewne fakty za nieudowodnione, mimo ze byty ku temu podstawy oraz, gdy ocena materiatu dowodowego koliduje z zasadami doéwiadczenia zyciowego Iub regulami Iogicznego rozumowania, co oznacza, ze Sad vvyprowadza btedny logicznie wniosek z ustalonych przez siebie okolicznoéci. Ponadto pamietaé nalezy, ze w sytuacji, gdy z okreélonego materiatu dowodowego Sad wyprowadza wnioski Iogicznie poprawne I zgodne z doéwiadczeniem zyciowym, jego ocena nie narusza regut swobodnej oceny dowodow I musi sie ostaé, chociazby w rownym stopniu, na podstawie tego materIaIu dowodowego, dawaty sie wysnué wnioski odmienne (por. postanowienie SN z dnia 10.01.2002 r., II CKN 572/99, wyrok SN z dnia 27.09.2002 r., sygn. II CKN 817/00). Z taka wtaénie sytuacja mamy do czynienia w nin. sprawie, a zatem zarzut wadliwej oceny nie moze sie ostaé. Skoro 6 --- STRONA 14 --- Sygn. akt I ACa 1130/12 zaé nie stwierdzono uchybiefi zarowno w ustaleniach dot. zapadtych orzeczefi, jak I w kwestiach zwiazanych ze skierowaniem Ich do wykonania, apelacja musiaIa bye’: uznana za nieuzasadniona. Po stronie dyrekcji Zakladu Karnego brak byIo bowiem uchybiert, ktore mogIyby skutkowao wywoIanIem u powoda jakiejkolwiek szkody. Brak bezprawnosci, jak I wszelkiego zawinienia po stronie pozwanej, czyni zbednymi rozwazania w przedmiocie zaistnienia w ogole jakiejkolwiek szkody po stronie powoda, jedynie wiec na marginesie mozna stwierdzié, Ze I tu prawIdIowa jest ocena Sadu Okregowego, ze szkody takiej w zadnej postaci powod nie wykazat. Z tych wzgledow na podstawie art. 385 kpc Sad Apelacyjny orzekI, jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach za obie instancje opiera sie na art. 98 kpc. Sad Apelacyjny nie dopatrzyt sie po stronie powoda zadnych szczegolnych okolicznoéci, ktore nakazywatyby zastosowaé wzgledem niego dobrodziejstvvo art. 102 kpc. 7