Wyrok I C 13/12 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 lutego 2013 r. Sąd Okręgowy w Krakowi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 13/12 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 lutego 2013 r. Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący : SSO Ewa Olszewska Protokolant: Sylwia Piwowarska po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2013 r. w Krakowie sprawy z powództwa G… K… przeciwko P… Sp. z o.o. z siedzibą w W…O… P… K…w K... o ochronę dóbr osobistych i zapłatę I. Oddala powództwo; II. Zasądza od powoda G… K… na rzecz strony pozwanej P…sp.z o.o. z siedzibą w W….- O… P… K… w K…, kwotę 2.760,00(słownie: dwa tysiące siedemset sześćdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. --- STRONA 2 --- Sygnatura sprawy: I C 13/12, Uzasadnienie Wyroku z dnia 18 lutego 2013 roku. Powód G… K…, , powództwem z dnia 3 stycznia 2012 roku, wniósł o nakazanie pozwanemu P…M… Sp. z o.o. dopełnienia czynności potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych, spowodowanych opublikowaniem artykułu z dnia 9 czerwca 2011 roku, na łamach periodyku D… P…, pt. „Z w u…m… straci pracę w W”, poprzez: 1. zamieszczenie na pierwszej lub drugiej stronie oświadczenia, nie mniejszego niż ¼ strony, o treści: P… D… M… S.A. – wydawca D…P…przeprasza Pana G…K…za naruszenie jego dóbr osobistych w opublikowanym w dniu 9 czerwca 2011 roku Artykule pt.: „. ”. P… D…M…S.A. przeprasza za naruszenie artykułem godności, czci i dobrego imienia Pana G… K…oraz oświadcza, iż zamieszczona w artykule informacja jakoby Pan G… K… „…” jest bezprawnym nadużyciem „bowiem wobec Pana G… K… nie zapadł żaden prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo korupcji.” 2. nakazanie pozwanemu umieszczenia oświadczenia tej samej treści na stronie internetowej www.dziennikpolski24.pl 3. zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 50.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia oraz zwrot kosztów procesu. Uzasadniając pozew strona powodowa podniosła, że pozwana Spółka publikacją artykułu wskazanego w pozwie naruszyła dobra osobiste powoda tj. cześć, godność, dobre imię oraz wizerunek, poprzez stygmatyzację powoda jako winnego przestępstwa korupcji, z uwagi na jednoznaczny wydźwięk całego materiału prasowego. Powód podał, że w celu pogoni za sensacją oraz potrzeby uatrakcyjnienia i sprzedaży dziennika, ukazano materiał stworzony bez zachowania dziennikarskiej staranności oraz rzetelności, mimo iż obowiązek taki nakłada ustawa. W efekcie przedmiotowej publikacji strona powodowa została pozbawiona możliwości wykonywania zawodu trenera piłkarskiego w renomowanych klubach, co odbiło się również na sferze psychicznej powoda, spadku jego wartości jako fachowca, utracie zaufania współpracowników, co uzasadniać ma orzeczenia zadośćuczynienia pieniężnego. W trakcie procesu (pismo z dnia 31 stycznia 2012 roku), strona pozwana poinformował, że na podstawie treści art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h. z dniem 22 grudnia 2011 roku dokonano połączenia pozwanej spółki ze Spółką P… Sp. z --- STRONA 3 --- o.o., wskutek czego P…D…M…Sp. z o.o. utracił zdolność sądową. W efekcie czego, nastąpiła zmiana oznaczenia strony powodowej na S… P… Sp. z o.o. z siedzibą w W…. W odpowiedzi na pozew z dnia 19 czerwca 2012 roku ,, strona pozwana, wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenia od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, podnosząc zupełny brak zasadności roszczeń powoda. W szczególności pozwani wskazali, że brak jest podstaw do uznania, iż K… W…K…zakończył współpracę z powodem z uwagi na treść artykułu. Ponadto „zła atmosfera”, o której pisze powód, zdaniem pozwanej nie jest efektem jej artykułu, a szeregu wiadomości które ukazały się w mediach informując o postawionych zarzutach. Pozwana zaprzeczyła także zarzutom dotyczącym uniemożliwienia kontynuowania kariery trenera, wskazując kolejne kluby, z którymi współpracował powód już po ukazaniu się przedmiotowego materiału prasowego. Nie zgodzono się również z zarzutami dotyczącymi przedstawienia powoda jako winnego korupcji, a wskazano jedynie, iż materiał opisał jego zatrzymanie przez funkcjonariuszy C… B… A…. Powód dokonał zmiany oznaczenia strony pozwanej P… Sp. z o.o. z siedzibą w W… oraz oznaczenia zawartego w treści oświadczenia do publikacji. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 9 czerwca 2011 roku na łamach D… P… ukazał się artykuł zatytułowany „Z…”, opisujący zatrzymanie m.in. G… K… przez funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego w dniu 8 czerwca 2011 roku oraz fakt przesłuchania w Prokuraturze Apelacyjnej we W…, po zakończeniu którego powód usłyszał zarzuty ustawiania meczów Z… S…w latach 2003-2005, gdzie w szerszym kontekście opisano również proceder korupcji w tymże klubie. Autorem publikacji był dziennikarz sportowy T… B…, który przed opracowaniem artykułu zapoznał się z innymi publikacjami dotyczącymi zatrzymania kilku mężczyzn podejrzanych o udział w korupcji w klubach piłkarskich a jedna z tych osób był powód, wówczas zatrudniony w K… W… K… jako trener bramkarza. D… T… B… zajmował się od dłuższego czasu sprawami piłki nożnej dotyczącymi w szczególności K… W… K…. Pisał on prawie codziennie artykuły ukazujące się w D…. P… na stronie sportowej, kiedy pojawiła się informacja o zatrzymaniu między innymi powoda napisał o tym korzystając z serwisu informacyjnego D… P…, dziennikarza opisującego sprawy korupcji w piłce nożnej. Oparł się też na tekstach z czerwca 2000 roku opisujący mechanizm korupcyjny w K… Z… S…. D… T… B… zainteresował się szczególnie osobą powoda dlatego, że K… W… K… starał się zawsze odcinać od pracowników podejrzanych o korupcję. Tekst jego ukazał się na ostatniej stronie gazety D… P… w kolumnie sportowej. T… B… interesował się później losami powoda w wyżej wymienionym klubie i ustalił, że pracował mon do końca kontraktu a następnie również jako trener bramkarzy w innych klubach w tym zagranicznych . Dowód zeznania świadka T… B… k.80. --- STRONA 4 --- Z uwagi na fakt, iż w tym czasie toczyła się szeroka debata na temat korupcji w piłce nożnej, wiadomość o zatrzymaniu G… K… oraz trzech innych osób, co zgodnie przyznają obie strony postępowania, była podawana w wielu serwisach informacyjnych, w tym również w D… P… ( k.13-15). W sprawie korupcji w piłce nożnej w tym dotyczącej powoda G… K… zakończone zostało postępowanie dochodzeniowe prowadzone jest przez Prokuraturę Apelacyjną we W…. Kilku osobą w tym powodowi postawione zostały zarzuty korupcyjne i akt oskarżenia wpłynął do Sądu . Dowód przesłuchanie powoda k.101. Na podstawie zeznań powoda Sąd ustalił co następuje: Po ukazaniu się artykułu T… B… powód nadal pracował w K… W…K… do końca okresu przewidzianego kontraktem. Kontrakt nie został z powodem przedłużony mimo, że zabiegali oto koledzy powoda z tego klubu jak też przełożony powoda. Następnie powód rozpoczął trzymiesięczną współpracę z klubem Ł… Ł…, z której sam zrezygnował bowiem otrzymał propozycję pracy a następnie zawarł kontrakt z greckim klubem piłkarskim A… S…. Po zakończeni tego kontaktu do chwili obecnej G… K… pracuje w klubie P.. B…. We wszystkich wskazanych wyżej klubach pełnił stanowisko trenera bramkarzy. Osoby współpracujące z powodem w K… W... K… , jego koledzy i przełożeni nie dali wiary zarzutom korupcyjnym postawionym powodowi, bronili go. Na forach internetowych bardzo wiele osób walczyło z zarzutami ciążącymi na powodzie, pisali, że póki powód jest nie winny to nie wolno go skazywać w artykułach prasowych. Osoby bliskie powodowi to jest znajomi i rodzina interesowały się jego sprawą , śledziły informacje prasowe i w intrenecie. Nie wierzyli, że jest on zamieszany w korupcję, a główny szef sztabu szkoleniowego K… W… K…bronił powoda i chciał przedłużyć z nim kontrakt. Powód otrzymał wsparcie od całego sztabu szkoleniowego K… W… który nie uwierzył, ze powód jest zamieszany w korupcję. Dowód przesłuchanie powoda k. 101. Przedmiotowy stan faktyczny został ustalony na podstawie dołączonych do pozwu załączników, wydruków stron internetowych oraz umów, których prawdziwość nie była kwestionowana w toku postępowania. Ustaleń faktycznych Sąd dokonał również w oparciu o treść zeznań świadka T… B… oraz powoda, G…. K…. Sąd uznał za wiarygodne te zeznania, które wskazywały na źródła informacji zebranych w trakcie przygotowywania materiałów. Na wiarę zasługiwały również wyjaśnienia złożone przez powoda, które spójne były z zeznaniami świadka. Sąd zważył co następuje: --- STRONA 5 --- Powództwo jako bezzasadne podlega oddaleniu. Podstawą dochodzonego przez powoda roszczenia jest art. 23 k.c. art. 24 k.c. § 1 w zw. z art. 448 k.c. w zw. z art. 38 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 roku prawo prasowe Dz.U.5 poz.24 z późn.zm. Zgodnie z treścią art. 24 § 1 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działa, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany celu społeczny. Przepis wymienia przesłanki i środki sądowej ochrony dóbr osobistych. Przesłankami ochrony dóbr osobistych, które muszą być spełnione łącznie są: istnienie dobra osobistego, zagrożenie lub naruszenie tego dobra, bezprawność działania osoby naruszającej to dobro. Pierwsze dwie przesłanki udowodnić musi powód dochodzący ochrony; pozwany może bronić się wykazując, że nie działał bezprawnie. Na pozwanym spoczywa natomiast ciężar udowodnienia, że naruszenie nie było bezprawne. Powód musi wykazać, iż doszło do zagrożenia lub naruszenia istniejącego dobra osobistego. Nie jest wystarczające powołanie się na bliżej niesprecyzowane naruszenie „dóbr osobistych” rozumiane jako jakaś krzywda, dyskomfort czy też ujemne przeżycie psychiczne. Ocena, czy doszło do naruszenia dóbr osobistych ma charakter obiektywny. Powód nie musi udowadniać własnych ujemnych przeżyć psychicznych związanych z zachowaniem sprawczym. Istnienie takich przeżyć jest bowiem irrelewantne dla stwierdzenia naruszenia, niemniej ich intensywność może rzutować jako jedna z okoliczności, na rodzaj i zakres zastosowanych środków ochronnych (m.in. wysokość zadośćuczynienia). Powód składając pozew w niniejszej sprawie wskazał, iż strona pozwana, do której należy D… P…, naruszyła jego dobra osobiste, takie jak: cześć, godność, dobre imię oraz wizerunek, poprzez treśćtytułu artykułu „…” oraz przez zamieszczone w artykule zdanie: „…w W… K…”. W ocenie Sądu pozwany nie wykazał w sposób dostateczny żadnych obiektywnych naruszeń wskazanych dóbr osobistych będących następstwem cytowanego wyżej artykułu prasowego. W szczególności, bezpośrednio po ukazaniu się publikacji, nie rozwiązano z powodem kontraktu, a jedynie po jego zakończeniu nie podpisano nowego. W niedługim czasie powód znalazł zatrudnienie, także w klubie grającym wówczas w E…, a w następnym kwartale zaproponowano mu kontrakt w klubie zagranicznym. Jakkolwiek powód wykazał, iż istniały różnice w warunkach tego zatrudnienia, to nie sposób uznać za prawdziwe, że kariera zawodowa powoda została przerwana. Zarówno przełożeni powoda jak i jego koledzy w KS W… oraz bliscy , znajomi i rodzina powoda nie wierzyła w --- STRONA 6 --- zarzuty postawione powodowi przez organa ścigania nie wierzyli też w zarzuty korupcyjne, o których szeroko pisała prasa. Wszystkie wyżej wymienione osoby starły się bronić powoda, wspomagać go. Sprawy zawodowe powoda nie ucierpiały ani w skutek postawionych mu zarzutów korupcyjnych ani też w skutek publikacji prasowych informujących o zarzutach wobec powoda. Spotkał się on, również po publikacji w D… P… z szerokim wsparciem ze strony klubu , znajomych i rodziny. Ustalając, powyższe fakty nie można przyjąć, że w skutek publikacji artykułu prasowego w D… P… naruszone zostały w sposób obiektywny dobra osobiste powoda wskazane w pozwie, nie nastąpiła stygmatyzacja powoda jako osoby skorumpowanej ani też nie ucierpiał jego wizerunek oraz sprawy zawodowe. Sposób zbierania materiałów w celu publikacji w D… P…świadczy o tym, że D…T… B… dochował należytej staranności i rzetelności przy opracowaniu artykułu dotyczącego miedzy innymi powoda. Wszystkie fakty podane w tym artykule są prawdziwe co przyznał powód w przesłuchaniu w charakterze strony. Jego zarzuty dotyczyły sformułowania tytułu i jednego zdania w obszernym materiale sugerujących, że powód jest „ …” Sformułowania te jednak nie świadczą o złej woli dziennikarza i stanowczym wskazaniu powoda jako osoby która popełniła przestępstwo korupcyjne, a wynikają one z faktów podanych w artykule i przyznanych przez powoda jako prawdziwe. Nie można zatem przyjąć, że dziennikarz działał nierzetelnie w aspekcie wymogów uczciwego dziennikarstwa a tym samym, ze jego działanie oraz działanie strony pozwanej publikującej ten artykuł były działaniami bezprawnymi. Należy podkreślić, iż na żadnym etapie powód nie wykazał w jaki sposób treść artykułu wpłynęła na jego sytuację zawodową. W szczególności, powód nie wykazał, że w którymkolwiek z potencjalnych miejsc pracy, odmówiono mu zatrudnienia z uwagi na przedmiotową publikację. Co więcej, nawet w trakcie zeznań, powód jednoznacznie stwierdził, że nie jest w stanie oddzielić skutków wywołanych tymże artykułem w swoim życiu zawodowym, a skutków wywołanych informacjami zamieszczonymi w innych gazetach, Internecie czy podanych w radio. Idąc dalej, w kontekście powstania „złej atmosfery” wokół osoby powoda, nie wykazał on także, czy jest ona efektem informacji prasowej, czy też wywołał ją już sam fakt, iż postawiono mu zarzuty oraz toczy się przeciwko niemu postępowanie przygotowawcze. Wskazany artykuł, w sposób właściwy i charakterystyczny dla tego typu periodyków, opisał fakt zatrzymania oraz postawienia zarzutów w związku z sytuacją, jaka miała miejsce w klubie Z… S…, w latach 2003-2005. Mając na uwadze fakt powszechności informacji o ustawianiu meczów przez ten klub we wskazanym okresie, długość toczącego się postępowania przygotowawczego, wreszcie postawienie zarzutów i wyznaczenie kaucji, za --- STRONA 7 --- dopuszczalne uznać należy określenie, iż osoba G… K… była „zamieszana” w te sprawy. Mając na względzie powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie cytowanych wyżej przepisów. O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono po myśli art. 98 k.p.c. i par. 6 i par. 11 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku DZ. U. 163 poz. 1348, zgodnie z wynikiem procesu.