Wyrok I C 1296/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 czerwca 2014 roku Sąd Okręgowy w Nowym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 1296/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 czerwca 2014 roku Sąd Okręgowy w Nowym Sączu Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR del. Dominik Skoczeń Protokolant: st. sekr. sąd. Ryszard Szewczyk po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2014 roku w N. na rozprawie sprawy z powództwa B. S. przeciwko A. H. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę I. nakazuje pozwanemu A. H., aby w terminie 7 dni od uprawomocnienia się niniejszego wyroku zamieścił na własny koszt przez okres 14 dni na stronie internetowej (…), czcionką Tahoma w rozmiarze 12, pogrubioną, w tabeli prostokątnej w taki sposób, aby informacja zajmowała 20% ekranu monitora komputerowego po każdorazowym uruchomieniu w/w serwisu internetowego oświadczenia o treści: „A. H., jako użytkownik forum internetowego (…) , posługujący się nickiem „ (…) ”, przeprasza Pana B. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (…) z siedzibą w R., za zamieszczenie w dniu 12 kwietnia 2013 r. na stronie internetowej (…) w grupie tematycznej Firmy-opinie nieprawdziwych informacji dotyczących osoby i przedsiębiorstwa Pana B. S., które to informacje nieprawdziwie wskazywały na nieprawidłowości w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa B. S.. A. H. zobowiązuje się ponadto do powstrzymania się na przyszłość od zamieszczania na forum strony internetowej (…) w grupie tematycznej Firmy-opinie, a także w innych grupach tematycznych zamieszczonych na tej stronie internetowej nieprawdziwych --- STRONA 2 --- informacji, których treść byłaby bezpośrednio lub pośrednio kojarzona z przedsiębiorstwem Pana B. S..” - oraz upoważnia powoda do zamieszczenia treści tego ogłoszenia na koszt pozwanego na wypadek nie wykonania przez niego tego obowiązku w wyznaczonym terminie, II. zasądza od pozwanego A. H. na rzecz Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego im. (…) w S., (…) S. 250 kwotę 3.000,00 zł (trzy tysiące złotych), III. w pozostałym zakresie powództwo oddala, IV. zasądza od pozwanego A. H. na rzecz powoda B. S. kwotę 1.487,00 zł (jeden tysiąc czterysta osiemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu części kosztów procesu, V. nadaje wyrokowi w pkt II rygor natychmiastowej wykonalności w zakresie kwoty 2.000,00 zł (dwa tysiące złotych) --- STRONA 3 --- Sygn. akt I C 1296/13 UZASADNIENIE wyroku z dnia 27 czerwca 2014 r. Powód B. S. wystąpił z powództwem o ochronę dóbr osobistych i o zapłatę skierowanym przeciwko A. H., domagając się: - nakazania pozwanemu, aby w terminie 7 dni od uprawomocnienia się orzeczenia na własny koszt zamieścił przez okres 14 dni na stronie internetowej (…) czcionką Tahoma w rozmiarze 12, pogrubioną, w tabeli prostokątnej, w taki sposób, aby informacja zajmowała 20% ekranu monitora komputerowego po każdorazowym uruchomieniu w/w serwisu internetowego oświadczenia o treści: „A. H., jako użytkownik forum internetowego (…), zam. przy ul. (…), (…) G., przeprasza Pana B. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (…) z siedzibą w R., za zamieszczenie w dniu 12 kwietnia 2013 r. na stronie internetowej (…) w grupie tematycznej Firmy-opinie nieprawdziwych informacji w przedmiocie osoby i przedsiębiorstwa Pana B. S., które to informacje nieprawdziwie wskazywały na nieprawidłowości w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa B. S.. A. H. zobowiązuje się ponadto do powstrzymania się na przyszłość od zamieszczania na forum strony internetowej (…) w grupie tematycznej Firmy-opinie, a także w innych grupach tematycznych zamieszczonych na tej stronie internetowej nieprawdziwych informacji, których treść byłaby bezpośrednio lub pośrednio kojarzona z przedsiębiorstwem Pana B. S..” ; - w wypadku nie wykonania przez pozwanego w zakreślonym terminie powyższego obowiązku upoważnienia powoda do spowodowania opublikowania oświadczenia na koszt pozwanego; - zobowiązania pozwanego do zapłaty kwoty 5.000,00 zł na rzecz Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego im. (…) w S., (…) S. (…); - zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 1.200,00 zł. Powód prowadzi działalność gospodarczą pod firmą B. S. (…) z siedzibą w R., zajmującą się transportem towarów. Pozwany był kierowcą zatrudnionym u powoda. W dniu 12 kwietnia 2013r. pozwany zamieścił na stronie internetowej pod adresem (…) posługując się loginem „(…)” szkalujący powoda wpis, zawierający obraźliwe zwroty, zarzuty dotyczące nielegalnego sposobu prowadzenia działalności gospodarczej. Wpis został wykonany pod nickiem „(…)”. Powód zidentyfikował pozwanego po podjęciu działań przez Prokuraturę Rejonową i przesłuchaniu pozwanego, który przyznał, że to on zamieścił przedmiotowy wpis. Powód wskazał, że pozwany oprócz posłużenia się obraźliwymi wyrażenia, zarzucił mu dopuszczenie się wykroczeń karnych i administracyjnych, pomimo iż żadne postępowania przeciwko powodowi nie toczyły się, nie zapadły prawomocne orzeczenia przeciwko niemu. Po ukazaniu się wpisu na forum, z którego korzystają zarówno pracodawcy poszukujący kierowców, jak i kierowcy poszukujący pracy, powód miał problemy z zatrudnieniem odpowiedniej ilości kierowców, ponieważ aplikujący do pracy nie zgłaszali się na rozmowy kwalifikacyjne. --- STRONA 4 --- Pozwany A. H. zajmując stanowisko w sprawie (k. 31-34) co do zasady uznał żądanie pozwu. Przyznał, że on był autorem wpisu, na podstawie którego powód dochodzi roszczeń z tytułu ochrony dóbr osobistych. Zaprzeczył jednak, by na skutek zamieszczenia przedmiotowego wpisu powód odczuł krzywdę lub poniósł szkodę. Podjął próbę usprawiedliwienia wskazując, że powód nie wypłacił mu wszystkich należności związanych z zatrudnieniem, w sposób bezpodstawny obarczył kosztami, za które pozwany jako pracownik nie powinien odpowiadać. Uznał żądanie publikacji oświadczenia o przeproszeniu na wskazanym portalu. Wniósł o nieujawnianie adresu, ponieważ miejsce zamieszkania nie ma związku ze sprawą, pod adresem tym zamieszkuje także rodzina pozwanego. Powołując się na trudną sytuację finansową wniósł o ograniczenie obowiązku zapłaty do kwoty 2.000,00 zł oraz nieobciążanie go kosztami procesu. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód B. S. od 1989r. prowadzi własną działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego towarów, w tym na trasach międzynarodowych, pod firmą (…) w R. ( okoliczności bezsporne ). Pozwany A. H. jest zawodowym kierowcą. W okresie od około 2010 r. do 2012 r. przez okres dwóch i pół roku był zatrudniony w firmie powoda jako kierowca. Jeździł na trasach międzynarodowych. Był dobrym pracownikiem. Powód, jako pierwszemu z pracowników, udzielił mu pożyczki na zakup samochodu w kwocie 8.500,00 zł. Pozwany nie był zadowolony z warunków pracy u powoda. Powód obciążył pozwanego kosztami oddanego mu do użytku, a zgubionego telefonu oraz zniszczonego lusterka samochodu. Pod koniec 2012r. strony zakończyły współpracę rozwiązując umowę o pracę za porozumieniem stron. Dowód: - zeznania powoda B. S. (od 00:30:37 k. 68); - zeznania pozwanego A. H. (od 00:45:43 k.69). W dniu 12 kwietnia 2013 r. na forum Firmy-opinie portalu internetowego (…) pozwany posługując się nazwą użytkownika (nickiem - pseudonimem używanym w Internecie) „(…)” zmieścił wpis o treści: „Ostrzegam wszystkich kierowców przed tą „firmą”. Szef burak jakich mało, dorobił się dzięki ojcu i teraz pokazuje co to on nie jest. Szkoda czasu Panowie na ta Gowniana firmę, kazuje jeździć na magnesach i wyrabiać drugie karty na kogoś z rodziny. DajeO. 30gr za kilometr bez podstawy, jeździłem u niego bardzo krotko jak zobaczyłem co to za typ to pożegnałem się z nim. Ma jednego stałego kierowcę G. k.u.r.w.a. chlop smiechu warty, jak ktoś zna temat to wie o co chodzi. Szukam byłych kierowców aby ujebadz tego dziada a tylko dlatego żeby zaczol szanować troszkę kierowców, bo jemu się wydaje ze jest Panem Bogiem a jest zwykłym Dziadem. Jeżeli ktoś tez chce u* tego pana podaj nr tel lub gg itp. mam dobry sposób żeby to zrobić…” Dowód: - wydruk ze strony internetowej (…) (k. 11); - zeznania pozwanego A. H. (od 00:45:43 k. 69). --- STRONA 5 --- Wpis był umieszczony na forum do około 23 sierpnia 2013 r. Został usunięty po złożeniu zeznań przez pozwanego w Prokuraturze, która zidentyfikowała komputer, z którego wpis został wygenerowany. Dowód: - zeznania powoda B. S. (od 00:30:37 k. 68). Powód dowiedział się o wpisie od kierowcy. Nie podejrzewał, że zamieścił go pozwany, ponieważ nie współpracowali razem od około półtorej roku, a podczas wykonywania pracy nie dochodziło pomiędzy nimi do nieporozumień. W dniu 10 czerwca 2013 r. powód skierował do Prokuratury Rejonowej w G. wniosek o udostępnienie danych osobowych użytkownika, który zamieścił post. W wyniku podjętych czynności operacyjnych w sprawie o sygn. (…) ustalono, że komentarz został umieszczony z komputera znajdującego się w mieszkaniu pozwanego. Podczas przesłuchania pozwany przyznał, że on jest autorem wpisu. Dowód: - notatka urzędowa z dnia 1908.2013 r. (k. 13); - dane osobowe abonenta (k.14-15); - protokół przesłuchania pozwanego (k.16-17). W 2012 r. powód dysponował w ramach prowadzonej działalności 11 samochodami i 7 kierowcami. Poszukiwał nowych kierowców do nieobsadzonych pojazdów. Dowód: - częściowo zeznania świadka A. S. (od 00:21:55 k.68); - częściowo zeznania powoda B. S. (od 00:30:37 k.68). Obecnie pozwany A. H. jest zatrudniony jako kierowca-mechanik w firmie (…) od 10 kwietnia 2013 r. za średniomiesięcznym wynagrodzeniem netto około 1.340,00 zł. Kiedy wyjeżdża w trasę jest w stanie zarobić do 2.000,00 zł miesięcznie w związku z wypłatą delegacji i diet. Zamieszkuje z żoną i 5-letnią córką w najmowanym mieszkaniu w G. W 2013 r. pozwany uzyskał dochód 12.576,67zł. Małżonka pozwanego pracuje jako ekspedientka w sklepie za wynagrodzeniem w wysokości około 1.389,95 zł miesięcznie. Pozwany ponosi koszty opłat za przedszkole dziecka około 150,00 zł miesięcznie, spłaca raty kredytu zaciągniętego w dniu 19 sierpnia 2013 r. w Banku (…) SA w kwotach po 1.130,95 zł miesięcznie oraz bieżące koszty utrzymania. Dowód: - dowody opłat za przedszkole (k.35); - zaświadczenie Banku (…) S.A. z dnia 07.01.2014r. (k. 36); - dowody opłat czynszu (k. 37); - zaświadczenie K. O. z dnia 03.01.2014 r., 15.04.2014 r. (k. 38, 59); - zaświadczenie ze Sklepu Ogólnospożywczego z dnia 03.01.2014 r. (k.39); - roczne rozliczenie podatkowe pozwanego za 2013 r. (k. 58). --- STRONA 6 --- Powyższy w znacznej części bezsporny pomiędzy stronami stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie twierdzeń stron niniejszego postępowania, które nie spotkały się z zaprzeczeniem strony przeciwnej i dlatego też mając na uwadze wyniki całej rozprawy Sąd uznał je za przyznane (art. 230 k.p.c.). Dokonując ustaleń faktycznych Sąd oprał się także na powołanych dowodach w postaci dokumentów. W ocenie Sądu dokumenty te w pełni zasługiwały na to aby zostały ocenione jako wiarygodne, ponieważ były przekonujące, spójne, a także wzajemnie się uzupełniały i korespondowały z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Ich prawdziwość nie była też kwestionowana przez strony niniejszego postępowania. Dokumenty te pozwoliły na pełniejszą weryfikację twierdzeń stron odnośnie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności i dlatego też Sąd w całości się na nich oparł dokonując rekonstrukcji stanu faktycznego. Świadek A. S., córka powoda (od 00:21:55 k.68) złożyła zeznania na okoliczność pracy wykonywanej w firmie ojca, ilości kierowców oraz samochodów, jakimi dysponuje powód. Okoliczności te nie zostały zaprzeczone. Sąd nie dał natomiast wiary świadkowi, który twierdził, że po ukazaniu się wpisu na portalu internetowym, kierowcy przestali się zgłaszać do pracy w firmie powoda lub wycofywali swoje aplikacje i wypytywali, czy treść wpisu odzwierciedla rzeczywiste praktyki w firmie powoda. Nie zostało wykazane ilu kandydatów do pracy zgłosiło się przed i po ukazaniu się postu, ilu z nich zrezygnowało i z jakiego powodu, a ilu zostało faktycznie zatrudnionych. Mało wiarygodnym w ocenie Sądu jest twierdzenie, by kierowca aplikujący o uzyskanie pracy wprost pytał potencjalnego pracodawcy, czy stosuje nielegalne praktyki. W pozostałym zakresie Sąd ocenił zeznania tego świadka jako wiarygodne nie znajdując w zebranym w sprawie materiale dowodowym podstaw do podważenia ich wiarygodności. Zeznania powoda (od 00:30:37 k.68v) oraz pozwanego (od 00:45:43 k.69) rozmijają się w ocenie skutków umieszczenia wpisu. Pozwany twierdził, że powód nie odczuł żadnej krzywdy, a twierdzenia dotyczące trudności w znalezieniem dobrych pracowników nie były powiązane przyczynowo z umieszczeniem wpisu. Nieistotne dla sprawy w ocenie Sądu były oceny pozwanego dotyczące tego jakim pracodawcą był powód i jakie pomiędzy nimi pozostały niewyjaśnione rozliczenia finansowe. Pozwany przyznał, że użył nieuzasadnionych słów. Sąd ocenił, że jego skrucha była szczera. Powód dążył do podważenia wiarygodności zeznań pozwanego w zakresie oceny jego sytuacji majątkowej, lecz nie przedstawił na tę okoliczność żadnych obiektywnych środków dowodowych, z tego powodu twierdzenia pozwanego co do jego aktualnej sytuacji majątkowej pozostały Sąd ocenił jako zgodne z prawdą. Sąd zważył co następuje: Powództwo z jakim powód wystąpił w niniejszej sprawie zostało uznane przez pozwanego co do zasady. Pozwany wniósł jedynie o modyfikację treści oświadczenia o przeproszeniu oraz obniżenie kwoty żądanej przez powoda na cel społeczny, nie negując faktu dopuszczenia się naruszenia dóbr osobistych powoda. Sąd jest związany uznaniem powództwa, chyba że uznanie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa (art. 213 §2 k.p.c.). --- STRONA 7 --- Uznanie powództwa będące aktem dyspozytywnym obejmuje zarówno okoliczności faktyczne, jak i podstawę prawną danej sprawy, tzn. zespół obowiązujących przepisów, na podstawie których sąd ma wydać rozstrzygnięcie (wyrok SN z dnia 9 listopada 2011 r., V CSK 671/10 LEX nr 1102854, wyrok SN z dnia 9 listopada 2011r., II CSK 70/11 LEX nr 1095816). Uznanie pozwu, jako odnoszące się zarówno do podstawy prawnej, jak i faktycznej zgłoszonego żądania, stanowi akt dyspozycyjny, lecz o ograniczonym znaczeniu, mianowicie podlega kontroli co do jego zgodności z obowiązującym stanem prawnym i obiektywnie istniejącym stanem faktycznym. Spełnienie tego wymogu kontroli powinno być poprzedzone wyjaśnieniem w niezbędnym zakresie elementów stanu faktycznego i właściwej w świetle przepisów prawa materialnego podstawy zgłoszonego i uznanego żądania. Dopiero wynik takich prawidłowo dokonanych czynności pozwala na rozeznanie w "okolicznościach sprawy" w rozumieniu powołanego przepisu art. 213 § 2 k.p.c. i stanowi dostateczną podstawę do wyrażenia oceny co do znaczenia, jakie może odegrać akt uznania pozwu (wyrok SN z dnia 14 września 1983r. III CRN 188/83 OSNC 1984/4/60, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2012r., VI ACa 328/12 LEX nr 1220714). W ocenie Sądu dokonane przez pozwanego uznanie powództwa nie jest sprzeczne z prawem, zasadami współżycia społecznego, ani też nie zmierza do obejścia prawa. Zgodnie z art. 24 k.c. w zw. z art. 23 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może ona również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny (§1). Jeżeli wskutek naruszenia dobra osobistego została wyrządzona szkoda majątkowa, poszkodowany może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych (§2). Art. 24 k.c. zawiera domniemanie bezprawności działania osoby naruszającej dobra osobiste. To na pozwanym w procesie o ochronę dób osobistych spoczywa obowiązek wykazania, że jego działanie było zgodne z prawem. Przesłankami wyłączającymi bezprawność działania są m.in. zgoda pokrzywdzonego, działanie w społecznie uzasadnionym interesie. Żądanie roszczenie pieniężnego precyzuje art. 448 k.c., w myśl którego w razie naruszenia dobra osobistego Sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Dla zasądzenia roszczenia pieniężnego na rzecz powoda konieczne jest wykazanie obok bezprawności także zawinionego działania pozwanego, przy czym wystarczające jest wykazanie choćby najmniejszego stopnia winy (tak m.in. SN w wyroku z dnia 12 września 2007 r., sygn. akt I CSK 211/07, czy wyroku z dnia 12 września 2007r., sygn. akt I CSK 191/07). Nadto uwzględnienie roszczenia opartego na konstrukcji ochrony dóbr osobistych wymaga wykazanie przez powoda, iż do naruszenia tych dób osobistych faktycznie doszło. --- STRONA 8 --- Pozwany zamieścił wypowiedź na forum internetowym popularnym pośród kierowców oraz osób prowadzących działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego, jak i potencjalnych klientów poszukujących firm spedycyjnych lub transportowych. Ton, kontekst i forma wypowiedzi zredagowana przez pozwanego niewątpliwie naruszyły renomę firmy powoda oraz dotknęły osobę samego B. S.. Sam początek wypowiedzi „ostrzegam” absorbuje uwagę czytelnika. Dalsza część postu - użycie określenia „burak”, „zwykły dziad”, godzi w dobre imię i godność powoda. Sugestia, że powód „dorobił się dzięki ojcu” podkopuje jego autorytet. W kolejnych słowach pozwany godzi w renomę firmy używając poniżającego określenia jako „gówniana firma” i zarzucając stosowanie nielegalnych praktyk, tj. wymuszanie naruszanie norm czasu pracy. Powód oczernia nie tylko firmę byłego pracodawcy, ale i dąży do podważenia jej renomy poddając w wątpliwość kwalifikacje jego pracowników („kierowca G.”). W końcowej części postu pozwany w sposób naganny nawołuje do szkodzenia powodowi i jego firmie, kreuje się na lidera tego procederu. Określenia użyte w wypowiedzi powoda mają niewątpliwie negatywne, pejoratywne znaczenie. Wzbudzają też negatywne skojarzenia. Zarzucając nielegalne praktyki powód godzi w renomę firmy i narusza prawo do nienagannej opinii i moralności powoda. W orzecznictwie uznaje się, że możliwe jest naruszenie dobra osobistego treścią publikacji, z której wynikają jednoznacznie sugestie co do nagannego moralnie postępowania osoby wskazanej w tej publikacji z imienia i nazwiska (por. wyrok SN z dnia 08 sierpnia 2007 r., sygn. akt I CSK 165/07). Naruszenie czci może więc nastąpić zarówno przez pomówienie wskazujące na ujemne postępowanie w życiu osobistym i rodzinnym, jak i przez zarzucenie niewłaściwego postępowania w życiu zawodowym, naruszające dobre imię danej osoby i mogące narazić ją na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu lub innej działalności (por. wyrok SN z dnia 29 października 1971 r. sygn. akt II CR 455/71). Zamieszczenie wypowiedzi na portalu, z którego korzystają potencjalni klienci firmy powoda oraz pracownicy aplikujący do pracy w jego firmie sprawia, że niewątpliwie skutek zamieszkania postu naraził go na utratę zaufania wśród klientów oraz pracowników i innych osób prowadzących działalność gospodarczą o zbliżonym profilu. Z przywołanego wcześniej art. 24 k.c. wynika domniemanie bezprawności działania. Domniemanie to powinien zatem obalić pozwany (art. 6 k.c.), gdyż to pozwany w procesie o ochronę dóbr osobistych ma obowiązek wykazania istnienia okoliczności usprawiedliwiających to działanie, a więc wyłączających bezprawność (wyrok SN z dnia 11 października 2005r., sygn. V CK 259/05). Na pozwanym spoczywał ciężar obalenia domniemania bezprawności i zawinienia w naruszeniu dóbr osobistych powoda. Pozwany umieścił wpis na forum już po upływie około półtorarocznego okresu od rozwiązania stosunku pracy z powodem. Nie działał zatem w emocjach, w stanie wzburzenia i niezadowolenia z powodu nierozliczenia należności z powodem. Miał czas na ochłonięcie, uspokojenie i zastanowienie się, a pomimo tego zdecydował się na umieszczenie wpisu. Zachowanie pozwanego było zatem w ocenie Sądu bezprawne i zawinione. Pozwany zarzucił powodowi stosowanie nielegalnych praktyk: jeżdżenie na magnesie, wyrabianie drugich kart, tymczasem nie wykazał, by zarzuty te polegały na prawdzie. Powód nie został ukarany za żadne wykroczenia przeciwko prawom pracowników, ani też dotyczące transportu drogowego. --- STRONA 9 --- Pozwany nie wykazał, by zachodziła którakolwiek z okoliczności wyłączająca bezprawność jego działania. Wyłączenie bezprawności działania z uwagi na uzasadniony interes społeczny ma miejsce wtedy, gdy przedstawiona krytyka działania określonej osoby jest rzeczowa i obiektywna, nie stanowi szykany jak również nie wykracza poza usprawiedliwioną potrzebę (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 09 lutego 2005r., sygn. akt VI ACa 602/04/). Ton wypowiedzi i nawoływanie do dalszego szkodzenia powodowi sugeruje działanie kierunkowe, z woli zemsty, niskich pobudek, nie zaś dla ochrony porządku publicznego. Podsumowując powyższe rozważania w ocenie Sądu uzasadnionym było przyjęcie, że zachowanie pozwanego jako bezprawne i zawinione stanowiło naruszenie dóbr osobistych powoda zarówno jako osoby fizycznej, jak i jako przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą. Powód domagał się usunięcia skutków naruszenia poprzez publikację oświadczenie o podyktowanej treści. Treść tego oświadczenia jest adekwatna do oświadczenia, które naruszyło dobra osobiste powoda, wyważona i stonowana. Wyraża skruchę pozwanego. Zmierza do usunięcia skutków naruszenia, ponieważ akcentuje, że twierdzenia dotyczące stosowania nielegalnych praktyk były nieprawdziwe. Równocześnie w jego treści pozwany został zobowiązany się do nie zamieszczania szkodzących powodowi wpisów w przyszłości. Co do zasady treść oświadczenia jest poprawna i Sąd ją zaakceptował. Zauważyć jednak należy, że pozwany zamieścił analizowany wpis nie posługując się danymi personalnymi, tj. imieniem i nazwiskiem, adresem zamieszkania, lecz nickiem - nazwą użytkownika „(…)”, pod jaką pozwany korespondował na forum. By oświadczenie o przeproszeniu spełniło swoją funkcję, koniecznym było powiązanie tego użytkownika z pozwanym, czyli wyjaśnienie, że wpisu dokonał pozwany, czyli A. H. posługując się nickiem ” (…)”. Dopiero zamieszczenie w treści oświadczenia nazwy użytkownika powiąże pozwanego z wpisem, zidentyfikuje go i będzie pełniło rolę stygmatyzującą i represyjną dla niego, a zarazem stworzy satysfakcję dla powoda. Dla użytkowników forum będzie to informacja możliwa do powiązania z wpisem z kwietnia 2013r. Naruszenia dóbr osobistych powoda dopuścił się tylko pozwany. Tymczasem pod adresem, którego zamieszczenie domagał się powód zamieszkuje także jego rodzina - żona i córka. Zdaniem Sądu nie można zastosować w tym przypadku „odpowiedzialności zbiorowej”, ponieważ wówczas stygmatyzacja i odpowiedzialność za czyn pozwanego zostałaby rozciągnięte na jego rodzinę, a w przypadku zmiany miejsca zamieszkania na inne osoby, które zajęłyby ten lokal. Z tych powodów Sąd zdecydował o usunięciu z treści oświadczenia fragmentu obejmującego adres pozwanego, tj. „zam. przy ul (…),(…) G.”. Oświadczenie uzupełnione zostało natomiast o fragment identyfikujący powoda jako użytkownika forum, czyli jako użytkownik forum internetowego posługujący się nickiem „(…)”…” Miejsce publikacji oświadczenia jest adekwatne z uwagi na miejsce dokonania naruszenia oraz pozwoli na skuteczne usunięcie naruszenia, ponieważ będzie dostępne dla tego samego kręgu odbiorców. Czas publikacji 14 dni nie spowoduje nadmiernej i powtórnej stygmatyzacji stron, przyniesienie powodowi uczucie satysfakcji i jest w ocenie Sądu wystarczający, by użytkownicy forum zapoznali się z treścią oświadczenia. Biorąc powyższe pod uwagę na mocy art. 23 k.c., 24 § 1 k.c. Sąd zobowiązał pozwanego do zamieszczenia oświadczenia o treści i formie, jak w pkt I wyroku. --- STRONA 10 --- Zachowanie pozwanego było nie tylko bezprawne, ale i zawinione. Doszło do nieuzasadnionego i nieusprawiedliwionego naruszenia dóbr osobistych powoda, tj. jego dobrego imienia i renomy firmy. Niewątpliwie powód mógł się poczuć urażony jako człowiek, ale i przedsiębiorca. Wpis został dokonany na forum, które ze względu na profil działalności powoda ma dla niego istotne znacznie. Zadośćuczynienie, czy świadczenie na cel społeczny ma pełnić funkcję satysfakcjonującą i represyjną, lecz nie może być nadmierne. Wysokość zadośćuczynienia ma być „odpowiednia”. Należy przy jej ustalaniu brać pod uwagę rodzaj naruszonych dóbr osobistych, formę naruszenia, intensywność negatywnych przeżyć psychicznych pokrzywdzonego i wpływ naruszenia na społeczną pozycję pokrzywdzonego, potrzebę udzielenia pokrzywdzonemu satysfakcji adekwatnej do jego statusu majątkowego i możliwości finansowych sprawcy naruszenia, a także rodzaj i stopień winy sprawcy szkody (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 20.12.2006r. sygn. akt VI ACa 567/06). Funkcja kompensacyjna nie wyczerpuje celu, jaki zasadnie można łączyć z przepisem art. 448 k.c. Cel ten obejmuje także udzielenie pokrzywdzonemu satysfakcji, a jej uzyskanie możliwe jest wtedy, gdy wysokość zasądzonego zadośćuczynienia pieniężnego będzie dla sprawcy naruszenia odczuwalną „sankcją” majątkową. Określenie odpowiedniej sumy pieniężnej z tytułu zadośćuczynienia wymaga uwzględnienia sytuacji majątkowej osoby odpowiedzialnej za naruszenie (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 5.11.2002 r. sygn. akt I ACa 869/02). Określenie „odpowiedniej” sumy zadośćuczynienia przyznawanego na podstawie art. 448 k.c. wymaga rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności rodzaju naruszonego dobra i rozmiaru doznanej krzywdy, intensywności naruszenia oraz stopnia winy sprawcy, a także sytuacji majątkowej zobowiązanego (por. wyrok SN z dnia 16.04.2002 r. sygn. akt V CKN 1010/00). Określając wysokość świadczenia z art. 448 k.c. Sąd jest zobligowany wziąć pod uwagę sytuację majątkową obowiązanego do zapłaty. Łączny miesięczny dochód rodziny pozwanego wynosi około 3.000,00 zł. Około 2.000,00 zł jest przeznaczane na spłatę kredytu, opłaty za mieszkanie, przedszkole, bieżące koszty utrzymania (zakup żywności, garderoby, środków czystości innych). Nakazanie pozwanemu zapłaty kwoty 5.000,00 zł znacznie przekracza jego możliwości zarobkowe. Sąd uznał, że już kwota 3.000,00 zł powinna być satysfakcjonująca dla powoda i wypełni rolę represyjną oraz prewencyjną wobec pozwanego. Jest to kwota odpowiadająca miesięcznemu dochodowi rodziny pozwanego, bez uwzględnienia kosztów utrzymania, zatem będzie dla pozwanego dotkliwa. Sąd zważył, że co do zasady powód nie powoływał się na to, by odczuł dotkliwie skutki wpisu poprzez złośliwe komentarze, konieczność wyjaśnień i tłumaczeń wśród innych przedsiębiorców, rodziny, klientów lub pracowników. Nie zostało wykazane, by rzeczywiście miał poważny problem ze znalezieniem nowych kierowców. Pozwany co do zasady uznał żądanie. Uwzględnić należało również, że oprócz obowiązku zapłaty na pozwanym spocznie jeszcze powinność zwrotu powodowi kosztów procesu, z których powód nie zrezygnował. Kierując się powyższym na mocy art.448 k.c. w zw. z art. 24 k.c. Sąd zobowiązał pozwanego do zapłaty kwoty 3.000,00 zł na wskazany cel społeczny, o czym orzeczono, jak w pkt II wyroku, a w pozostałym zakresie żądanie zapłaty oddalił (pkt III). Powództwo zostało uwzględnione niemal w całości co do żądania niemajątkowego przeproszenia oraz w części co do żądania zapłaty. Pozwany co do zasady uznał żądanie. --- STRONA 11 --- Powód był reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika ustanowionego z wyboru. Uiścił opłatę do pozwu: 600,00 zł (k.19) od żądania niemajątkowego oraz 250,00 zł (k. 24) od żądania majątkowego. Pozwany został zwolniony w całości od kosztów sądowych (k. 44), działał osobiście, wnosił o nieobciążanie go kosztami procesu. Zwolnienie od kosztów sądowych nie uwalnia od obowiązku zwrotu kosztów procesu stronie przeciwnej (art. 108 u.k.s.c.). Powód domagał się zwrotu kosztów procesu, w tym 1.200,00 zł wynagrodzenia pełnomocnika. Na podstawie art.100 k.p.c. Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda część kosztów procesu - proporcjonalnie w części, w jakiej pozwany uległ żądaniu pozwu, czyli kwotę 600,00 zł opłaty od roszczenia niemajątkowego, 150,00 zł opłaty od roszczenia majątkowego (5% z 3.000,00 zł) oraz 720,00 zł wynagrodzenia pełnomocnika (360,00 zł za roszczenie niemajątkowe oraz 360,00 zł za roszczenie majątkowe: 3000/5000=0,6, 0,6 x 600,00 zł = 360,00 ), łącznie 1.470,00 zł, powiększone o kwotę 17zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa razem 1.487,00 zł (pkt IV). W związku z uznaniem powództwa na podstawie art. 333 §1 pkt 2 k.p.c. Sąd z urzędu nadał wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w zakresie pkt II w zakresie kwoty 2.000,00 zł uznanej przez pozwanego (pkt V wyroku). Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.