Wyrok I C 128/17 i

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 128/17 i 'W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 08 maja 2018r. Sąd Rejonowy w Strzelcach Opolskich Wydział I Cywilny w składzie: A Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Ewa Filipska — Bazgier , Protokolant: sekr. sąd, Marta Bartczak po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2018r. w Strzelcach Opolskich na rozprawie sprawy z powództwa M. B. przeciwko Skarbowi Państwa — Zakładowi Karnemu Nr 2 w 8, Op. o zapłatę : l. zasądza od strony pozwanej Skarbu Państwa — Zaldadu Karnego Nr 2 w S. Op. na rzecz powoda M. B. kwotę 2.000 zł (dwa tysiące złotych); I. oddala powództwo w pozostałym zakresie; lu. ! odstępuje od obciążania powoda M. B. kosztami procesu; I. ' Ę przyznaje pełnomocnikowi z urzędu powoda M. B, — radcy prawnemu W. C, wynagrodzenia za reprezentowanie powoda w niniejszym postępowaniu w kwocie 600 zł (sześćset złotych), powiększoną o należny podatek VAT w wysokości 23% wynoszący 138 zł (sto trzydzieści osiem złotych), którą to kwotę nakazuje wypłacić z Funduszu Skarbu Państwa. Powód M. B. wniósł o zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa - Dyrektora Zakładu Kamego nr 2 w S. zadośćuczynienia w wysokości 15.000 żł (piętnaście tysięcy złotych 00/100), usunięcia Dyrektora ze stanowiska oraz zwolnienie go od kosztów sądowych związanych z uiszczeniem opłaty od pozwu i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W uzasadnieniu wskazał, iż w dniu 26 października 2016 r. odbył się pogrzeb jego córki , na udział w którym otrzymał zgodę od Dyrektora Zakładui Karnego. Powód wskazał, iż pomimo wcześniejszych ustaleń i pisemnej zgody, nie miał możliwości przebrania się w prywatne ubrania. Ponadto samochód SW wjechał na teren cmentarza i stanął ok. 10 m od miejsca pochówku, Powód nie został również doprowadzony do kościoła, a tym samym nie miał możliwości pożegnania się z córką. Powód zgłosił również liczne zastrzeżenia co do umundurowania i uzbrojenia funkcjonariuszy ZK oraz ich zachowania. W odpowiedzi na pozew z dnia 06 marca 2017 r. pozwany Skarb Państwa - Dyrektor Zakładu Karnego nr 2 w 8, wniósł o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powoda kosżtów procesu według norm przepisanych. --- STRONA 2 --- | N "W uzasadnieniu strona pozwana podniosła, że powód w dniu 26 października 2017 r. uczestniczył w pogrzebie swojej pasierbicy, w sposób i na zasadach wynikających z przepisów dotyczących konwojowania osób pozbawionych wolności. Po pierwsze uzyskanie przez powoda zgody na uczestnictwo w pogrzebie w ubraniu prywatny, nie oznaczało, iż przed wyjazdem z zakładu kamego nie powinien on tego faktu konwojowi. Nie domeganie się przez powoda doprowadzenia do magazynu celem wydania ubrania spowodowało, iż brał on udział w ceremonii pogrzebowej ubrany w odzież wydaną przez zakład karny. Odnosząc się do zarzutów powoda dotyczących umundurowania i uzbrojenia funkcjonariuszy ZK pozwany wskazał, iż decyzję o użbrojeniu i wyposażeniu funkcjonariuszy ZK podejmuje dyrektor zakładu w zależności od warunków i trasy konwoju oraz stopnia demoralizacji osób konwojowanych lub zagrożenia bezpieczeństwa konwojowania, Ponadto pozwany wskazał, iż zarzuty powoda wzajemnie się wykluczają bowiem z jeden strony twierdzi on, iż chciał stać z boku - nie wzbudzać sensacji, z drugiej zaś strony wskazuje, iż nie mógł wejść do K., co w otoczeniu uzbrojonych funkcjonariuszy z pewnością skupiłoby uwagę wszystkich uczestników mszy pogrzebowej. Ponadto postój samochodu konwojowego jak i miejsce w którym stał powód w czasie pogrzebu podyktowane było wyłącznie względami bezpieczeństwa, które przesądzało także o ograniczeniu jego kontaktu z osobami trze$imi, w tym również z córkami. 3 Pełnomocnik powoda radca prawny W. C. zmodyfikował żądanie pozwu i domagał się imieniem powoda M. B. jedynie zasądzenia zadośćuczynienia w kwocie 15000zł, | Sąd ustalił następujący stan faktyczny: , i i Powód M. B. odbywa w Zakładzie Kamym nr 2 w S. K. kary przypada na dzień 25 grudnia 2014 r. Powód zakwalifikowany jest do grupy R-1/Z — Recydywista penitencjarny. : Dowód: -informacja o osadzonym, k.69; : W dniu 21 października 2016 r. powód został poinformowany o śmierci swojej pasierbicy. Wówczas powód odbył rozmowę z wychowawcą, który skierował go do psychologa na terenie ZK. Powodowi podano Jeki uspokajające, Umpżliwiono również M. B. nielimitowane rozmowy telefoniczne z rodziną. Wychowawczyni poinformowała powoda o trybie i sposobie ubiegania się 0 zezwolenie na uczestnictwo w pogrzebie. k Dowód : 3 zeznania powoda na rozprawie w dniu 14.03.2018 r., k.160; i M. B. wdniu 25 października 2016 r. złożył wniosek do Dyrektora Zakładu Karnego nr 2 w S. o udzielenie zezwolenia na udział w pogrzebie swojej pasierbicy w dniu 26 października 2016 r. pod konwojem funkcjonariuszy. Zastępca Dyrektora Zakładu Kamego nr 2 przeprowadził rozmowę z pozwanym, w której wyraził zgodę na uczestnictwo powoda w pogrzebie w ubraniu prywatnym. Dowód : H „wniosek z dnia 25.10.2016 r, k.62; : zeznania powoda na rozprawie w dniu 14.03.2018 r, k.160; : -zeznania świadka J. B. na rozprawie w dniu 14.03.2018 r., k. 159-160; . Wniosek powoda został rozpoznany również w oparciu o prognozę kryminologiczno-społeczną. W opinii okresowej sporządzonej przez wychowawcę, z dnia 19 ipca 2016 r. wskazano, iż w okresie od dnia sporządzenia ostatniej oceny okresowej (sporządzonej przez AŚ w O. w dniu 04 lutego 2016 r) powód nie był karany dyscyplinarnie, 6 razy był nagradzany regulaminowi, głównie za właściwą postawę w pracy na wniosek przełożonego. Ponadto wskazano, że powód nie stwarza problemów natury wychowawczej w oddziale mieszkalnym. W sporządzonej opinii wskazano, iż osadzony wobec przełożonych, jak i innych osadzonych prezentuje właściwe posiawu, zgodne z obowiązującymi przepisami. W oddziale mieszkalnym zachowuje się spokojnie, nie odnotowano ż --- STRONA 3 --- z jego udziałem sytuacji konfliktowych. Jak wynika z opinii u powoda zaobserwowano pozytywne zmiany w zachowaniu, We wdześniejszych okresach zachowanie powoda nie zawsze było prawidłowe, powód był czterokrotnie karany. Podejmując decyzję w zakresie udzielenia zgody na udział powoda w pogrzebie pasierbicy Zasiępca Dyrektora ZK nr 2 kierował się całokształtem zachowania powoda podczas odbywania kary, biorąc pod uwagę wnioski z opinii sądowo- psychologicznej i sądowo- psychiatrycznej. W oparciu o zgromdzoną dokumentację Zastępca Dyrektora ZK nr 2 uznał, iż powód nie może pojechać sam na pogrzeb i udzielił M. B. przepustki łósowej pod konwojem funkcjonariuszy. Dyrektor poinformował powoda, że powinien zgłosić oddziałowemu, kwatermistrzowi bądź konwojentom fakt, iż chce uczestniczyć w pogrzebie w ubraniu prywatnym. Dowód : : -projekt oceny okresowej, k. 163; zeznania świadka J. B. na rozprawie w dniu 14.03.2018 r., k.159-160; Powód przed wyjazdem z Zakładu Karnego na pogrzeb zgłosił konwojentom, iż chce uczestniczyć w uroczystości w ubraniu prywatnym. Funkcjonariusze Zakładu Karnego nie doprowadzili go do magazynu celem wydania ubrania i tym samym uniemożliwili powodowi przebrania się w ubranie cywilne brał on udział w uroczystości pogrzebowej w odzieży . H Dowód : : -zeznania powoda rik rozprawie w dniu 14.03.2018 r., k.160; i M. B. był konwojowany przez funkcjonariuszy działu ochrony Zakładu Karnego nr 2 (3 konwojentów oraz kierowca) na ceremonię pogrzebową, która odbyła się na cmentarzu komunalnym w G.. Funkcjonariusze występowali w umundurowaniu oraz kamizelkach z logo Służby Więziennej, wyposażeni byli w środki przymusu bezpośredniego oraz broń palną z amunicją „osrą”. Ze względów bezpieczeństwa postój samochodu konwojowego ustalono na terenie cmentarza, Ponadto kierując się względami bezpieczeństwa ustalono miejsce w którym stał powód, ograniczono jego kontakty z osobami trzecimi oraz nie wprowadzono go do K.. Dowody : ś zeznania świadka T. P. na rozprawie w dniu 14.06.2017 r., k.63-64; -zeznania świadka 6. M. na rozprawie w dniu 14.06.2017 r., k. 64; Sąd zważył, co następuje: . Powództwo zasługiije na uwzględnienie w części. Bezspornym w spławie był fakt, iż powód przebywał w Zakładzie Karnym nr 2 w S. oraz, że w dniu 21 października 2016 r. otrzymał wiadomość, iż jego pasierbica nie żyje. Poza sporem było również, że 25 października 2016 r. M. B. złożył wniosek do Zastępcy Dyrektor Zakładu Karnego o zezwolenie na uczestnictwo w pogrzebie pasierbicy, który miał się odbyć 26 października 2016 r. Bezsporne'było także, że pozwany wyraził zgodę na udział powoda w pogrzebie jego pasierbicy, jak również to, że M. B. w odzieży wydźnej mu przez zakład karny był konwojowany przez funkcjonariuszy działu ochrony Zakładu Karnego nr 2 na ceremonię pogrzebową. Sporna pozostaje natomiast okoliczność czy powód skutecznie może się domagać zadośćuczynienia na podstawie art. 448 ko. Zadaniem Sądu było zatem dokonanie oceny czy funkcjonariusze pozwanego dopuścili się wobec powoda jakiś działań bądź zaniechań noszących w sobie znamiona bezprawności, a co za tym idzie czy doszło do naruszenia jego dóbr osobistych oraz ocena zasadności zasądzenia na rzecz powoda żądanej przez niego kwoty tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, Stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dokumenty przedłożone przez strony, a także w oparciu o zeznania świadków TP.(2),G. M. i J. B. przesłuchanych W trakcie procesu, także zeznania powoda M. B.. Nie ujawniano żadnych okoliczności podważających wiarygodność dokumentów. * a 8 ś ś --- STRONA 4 --- Zgodnie z treścią art. 448 k.c. w razie naruszenia dobra osobistego Sąd może przyznać temu, kogo dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do zmniejszenia skutków naruszenia. Do bezspornych przesłanek odpowiedzialności na podstawie art. 448. . zalicza się naruszenie dobra osobistego powodujące szkodę niemajątkową i związek przyczynowy między tym naruszeniem, a szkodą niemajątkową, która spowodowana jest naruszeniem (komentarz do art. 448 k.c. A. Rzetecka - Gil Lex 37/2013). ? Ponieważ charakter naruszonego dobra osobistego nie jest w ar. 448 k.o, bliżej określony, przyjmuje się, że przepis ten ma zastosowanie w razie naruszenia wszelkich dóbr osobistych, zarówno wymienionych w art. 23 k.e. jak i dóbr osobistych w tym przepisie niewymienionych, jeśli korzystają one z ochrony prawa. To odróżnia ten przepis od am. 445 k.e:' gdzie dobra osobiste są wyspecyfikowane. A jednocześnie poszerza zakres chronionych dóbr w porównaniu z tym przepisem, w szczególności na takie dobra jak cześć, dobre imię, sfera życia prywatnego, tajemnica korespondencji ( vide komentarz do art, 448 kc. A. Rzetecka - Gil Lex 37/2013). - Zgodnie z art. 23 k.. dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sulnienia pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Art. 24 $ 1 k.c określa Ź kolei środki ochrony dóbr osobistych np. żądanie zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. W zakresie żądania zadośćuczynienia z tytułu naruszenia dóbr osobistych cytowany art. 24 k.c. odsyła więc do przepisów art. 448 k.e, sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. k Na gruncie niniejszej sprawy wskazać także należy, iż zgodnie z art. zgodnie 2 art. Li 154 ustawy z dnia © kwietnia 2010 roku o Służbie. Więziennej Służba Więzienna jest umundurowaną 3 uzbrojoną, której funkcjonariusze są obowiązani do noszenia w czasie służby: przepisowego umundurowania, wyposażenia polowego, dystynkcji, odznak, oznak służby i znaków identyfikacyjnych. Zgodnie z $ 106 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 października 2003 r. w sprawie sposobów ochrony jednostek organizacyjnych Służby Więziennej kierownik jednostki organizacyjnej albo osoba przez niego upoważniona podejmuje decyzję o uzbrojeniu i wyposażeniu konwojentów oraz wyznacza dowódcę konwoju. $107 ust. 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że wyposażenie i uzbrojenie konwojentów ustala się w zależności od warunków i trasy konwojowania, odległości do miejsca przeznaczenia, a także liczby osadzonych oraz stopnia ich demoralizacji lub zagrożenia bezpieczeństwa konwojowania. Ponadto $ 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 listopada 2010 r. w sprawie uzbrojenia Służby Więziennej oraz rodzajów broni i środków ochrony stosowanych przez jej funkcjonariuszy w czasie pełnienia obowiązków służbowych stanowi, iż uzbrojenie Stużby Więziennej obejmuje broń palną: karabiny, karabinki, pistolety maszynowe, pistolety i rewolwery, pistolety sygnałowe, strzelby powtarzalne, granatniki. 4 W sprawie niniejszej z uwagi na zacytowane wyżej podstawy prawne roszczenia powoda koniecznym było w pierwszej kolejności ustalenie, czy doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda oraz czy działanie pozwanego było bezprawne, przy czym tylko wykazanie pierwszej z wymienionych przesłanek należało do powoda, zgodnie z art. 6 k.e, natomiast przewidziane w art. 24 k.c. domniemanie bezprawności naruszenia dobra osobistego, przerzuca ciężar udowodnienia na stronę pozwaną faktu, że jej działanie pyło zgodne z prawem. W myśl natomiast aktualnej regulacji art. 417 k.e, w razie wykazania, że naruszenie dóbr osobistych powoda odbyło się przez niezgodne z prawem działania Zakładu Karnego, dla odpowiedzialności Skarbu Państwa z tego tytułu, nie byłoby już konieczne wykazywanie przesłanki zawinienia. i Po ustaleniu podstaw odpowiedzialności do Sądu należy ocena, czy zakres i stopień naruszenia dóbr osobistych uzasadniżją przyznanie zadośćuczynienia pieniężnego i w jakiej wysokości, przy zachowaniu zasady, że przyznana tchrona powinna być dostosowana do charakteru i rodzaju naruszonego dobra osobistego oraz stopnia i zakresu tego naruszenia. | Celem zadośćwczynienia jest rekompensowanie uszczerbku w dobrach osobistych o charakterze niematerialnyfn. Powszechnie uważa się, że powinno ono wynagrodzić doznane przez pokrzywdzonego cierpienia fizyczne i psychiczne, utratę radości życia oraz ułatwić : i --- STRONA 5 --- mu przezwyciężenie ujemnych przeżyć psychicznych. Wystąpienie tych dolegliwości musi być przy tym nierozerwalnie związane ze zdarzeniem i stanowić normalne, typowe następstwo tego zdarzenia. W orzecznictwie utrzymuje się pogląd, że przyznana suma pieniężna powinna być utrzymana w rozsądnych granicach i dostosowana do aktualnych stosunków majątkowych. Przyznanego zadośćuczynienia nie należy traktować na zasadzie ekwiwalentności, ma ono służyć złagodzeniu doznanej krzywdy. Ustalając „odpowiednią sumę” zadośćuczynienia należy mieć na uwadze, iż ma ono charakter kompensacyjny i pówinno przedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość nie będąc jednocześnie źródłem wzbogacenia. Suma ta nie może Żatem być nadmierna w stosunku do doznanej krzywdy, jednak przy uwzględnieniu krzywdy poszkodowanego powinna być utrzymana w rozsądnych granicach odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa. Sąd po przeprowadzaniu całości materiału dowodowego uznał, że podniesione w pozwie i podczas procesu zarzuty dotyczące uchybień pozwanego skutkujących naruszeniem dóbr osobistych powoda, jedynie w nieznacznej części znalazły potwierdzenie w materiale dowodowym. Pojęcie „działania i zaniechania niezgodnego z. prawem” należy ujmować ściśle, jako zaprzeczenie zachowania uwzględniającego nakazy i zakazy wynikające z normy prawnej i tylko działanie bez podstawy prawnej, poza granicami prawa, można uznać za bezprawne, z. czym jednak nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy dał podstawy do przyjęcia, że w nieznacznym zakresie dobra powoda zostały naruszone. : Na wstępie należy zaznaczyć, iż funkcjonariusze służby więziennej , w związku z tragedią, która dotknęła powoda, podjęli szereg działań umożliwiających mu niezwłoczny kontakt telefoniczny z rodziną i zapewniono nielimitowane rozmowy telefoniczne z rodziną , skierowaijo powoda do psychologa, podano leki uspokajające. Powyższe okoliczności potwierdził w swoich zeznaniach powód M. B.. | Zgodnie z treścią pozwu jak i zeznaniami powoda naruszenie jego dóbr osobistych przez pozwanego dotyczyło niewłaściwego sposobu organizacji wyjazdu na uroczystość pogrzebową, przebiegu uroczystości oraz zachowania konwojentów na pogrzebie, Bezsponym było, iż powód otrzymał zgodę na udział w uroczystościach pogrzebowych w ubraniu prywatnym. Zgoda ta została wyrażona przez Zaśtępcę Dyrektora Zakładu Karnego ne w S., Pomimo wcześniejszych ustaleń powód nie miał możliwości zmiany ubrania więziennego na prywatny, mimo iż kilkukrotnie zgłaszał funkcjonariuszom Służby Więziennej uwagę na fakt, iż otrzymał od wicedyrektora B. zgodę na zmianę stroju. Jak wskazał przesłuchiwany świadek U. B. „powiedziałem osadzonemu, że powinien zgłosić się do oddziałowego bądź kwatermistrza bądź doprowadzającego” co powód uczynił. Nie bez znaczenia jest fakt, iż powód otrzymał zgodę na udział w uroczystości pogrzebowej na dzień przed planowanym wyjazdem, co też ograniczało jego możliwości zgłoszenia tego faktu odpowiednio wcześniej. Ponadto powód jako osoba osadzona ma ograniczone możliwości kontaktu z pracownikami pozwanej jednostki, Ponadto Zastępca Dyrektora, udzielający powodowi zgody na to, aby mógł użyć własnej odzieży powinien był dołożyć należytej siaranności, by ustalenia te dotarły do funkcjonariuszy odpowiedzialnych za konwój. ą Odnosząc się do pózostałych zarzutów podniesionych prze powoda wskazać należy, że Sąd nie neguje faktu, że uczestnictwo w uroczystości pogrzebowej tak bliskiej osoby jak pasierbica w towarzystwie funkcjonariuszy stanowiło dla powoda niewątpliwą dolegliwość. Również wjazd samochodu SW na teren cmentarza i fakt, że w czasie uroczystości przebywał w niedalekiej odległości od pozostałych żałobników, mógł powodować u powoda dyskomfort jednalcże podkreślić należy, że powód jest osobą pozbawioną wolności, a rodziła ma świadomość tego, iż odbywa on karę pozbawienie wolności w Zakładzie Karnym typu zamkniętego. Sąd nie dopatrzył Się zatem bezzasadnego naruszenia praw powoda ani w zakresie niedoprowadzenia go do K.. Ponadto zarzuty powoda w pewnyłj sensie wzajemnie się wykluczają, gdyż z jednej strony powód domaga się zadośćuczynienia w związku z faktem, iż stał w kajdankach, w towarzystwie uzbrojonych funkcjonariuszy, a samochód SW wjechał na teren cmentarza czym wzbudził sensację i skupił na sobie uwagę wszystkich uczestników pogrzebu, a z drugiej zaś strony podnosi, iż nie mógł wejść do K., co w otoczęniu uzbrojonych funkcjonariuszy z całą pewnością wzbudziłoby zainteresowanie wszystkich żałobników. Sąd wskazuje ponadto, Że skazany został przetransportowany rfa pogrzeb pasierbicy do znanej sobie miejscowości, w uroczystościach pogrzebowych uczestniczyło wiele osób. Sytuacja emocjonalna, w jakiej się znajdował, miała charakier wyjątkowy. Powód wskazywał również, iż dowódca konwoju nie zezwolił na podejście do niego przez jego dwie młodsze córki, jednakże wskazać, | i ź i i --- STRONA 6 --- | = F = ś iż powód jest osobą odbywającą karę pozbawienia wolności w warunkach zakładu karnego zamkniętego. Sąd musiał w tych okolicznościach odpowiedzieć jednak na pytanie, czy powodowi za powyższe należy się zadośćuczynienie, Zdaniem Sądu taka okoliczność nie występuje. Okoliczności opisane powyżej w sposób uzasadniony zostały ocenione, jako stany w którym konieczne jest stosowanie szczególnych środków ostrożności. W tym stanie rzeczy Sąd nie podzielił stanowiska powoda, że zastosowane wobec niego środki bezpieczeństwa były nieadekwatne. Zaakcentować należy, że pobyt powoda w zakładzie karnym jest tylko i wyłącznie konsekwencją jego przestępczej działalności, znalazł się on w warunkach izolacji więziennej, z uwagi na prawomocny wyrok skazujący go na karę pozbawienia wolności. Celem tego pobytu jest natomiast izolacja od otoczenia w taki sposób, by nie mógł się on z nim kontaktować. Naturalną konsekwencją wykonywania tej kary są pewne ograniczenia, niedogodności i stany, które mogą być subiektywnie postrzegane przez odbywających karę za poniżające ich, niemniej jednak są one koniecznś, z uwagi na względy bezpieczeństwa. ki , Zdaniem Sądu , podejmując decyzję w sprawie konwoju Dyrektor Zakładu Karnego , nie naruszył w żaden sposób dóbr osobistych powoda . Podejmując decyzję uwzględniono szereg różnych okoliczności, a mianowicie: do jakiej grupy i podgrupy powód został klasyfikowany ( R-1/P recydywista penitencjarny, zakład karny typu zamkniętego, system programowinego oddziaływania), uwzględniono opinie sądowo-psychiatryczne, przebieg odbywania kary. | Wobec powyższego należało stwierdzić, iż przedmiotowe powództwo zasługiwało na uwzględnienie jedynie w części, tj. zasądzeniu na rzecz powoda zadośćuczynienia w kwocie 2000,00 zł, które wynika wyłącznie z faktu, iż powód mimo uzyskania zgody na udział w uroczystościach pogrzebowych w ubraniu prywatnym, nie miał możliwości zmiany ubrania więziennego ta prywatne, mimo iż Kilkukrotnie zgłaszał funkcjonariuszom Służby Więziennej uwagę na fakt, iż otrzymał od wicedyrektora B. zgodę na zmianę stroju. Odnosząc się do pozostałych zarzutów powoda dotyczących rzekomych uchybień pozwanego wskazać należy, iż w ocenie Sadu w działaniu strony pozwanej nie można znaleźć cech umyślnej bezprawności, które w sposób faktyczny oddziąływałyby na powoda, usprawiedliwiając tym samym jego roszczenie o zadośćuczynienie. Same subiektywne odczucia powoda nie są w tym względzie wystarczające do uznania naruszenia jego dóbr osobistych i przyznania mu żądanej kwoty, kiedy — co wskazano w stanie faktycznym podyktowane było wyłącznie względami bezpieczeństwa. | W kwestii kosztów procesu co prawda powoda należy traktować jako przegrywającego sprawę, jednakże w przedmiotowej sprawie Sąd rozstrzygając tę kwestię oparł się o przepis art. 102 k.p.e, : Przepis ten stanowi, że w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. M. zatem wystąpić przesłanka szczególnie uzasadnionych wypadków; bowiem tylko wtedy, gdy one zaistnieją, sąd może nie obciążać strony w ogóle kosztami. ” i Przepis powyższy ustanawia zasadę słuszności, będącą odstępstwem od zasady odpowiedzialności zabwynik procesu. Jest rozwiązaniem szczególnym, wykluczającym stosowanie wszelkich uogólnień, wymagającym do swego zastosowania wystąpienia wyjątkowych okoliczności. Nie konkretyzuje on pojęcia wypadków szczególnie uzasadnionych, pozostawia'jch kwalifikację, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności danej sprawy, sądowi (tak m.in. w postanowieniu Sądu Najwyższego 7 dnia 20 grudnia 1973 roku, sygn. akt II CZ 210/73). Do okoliczności branych pod uwagę przez sąd przy ocenie przesłanek zastosowania dyspozycji omawianego przepisu zaliczyć można ni tylko te związane z samym przebiegiem postępowania, lecz także dotyczące stanu majątkowego i sytuacji życiowej strony. M. B. nie uzyskuje jakiegokolwiek dochodu, nie podejmuje również jakiejkolwiek pracy w zakładzie kamym i nie posiada oszczędności. Niewątpliwie więc znajduje się w ciężkiej sytuacji materialnej, stąd obciążenie go jeszcze kosztami procesu dodatkowo wpłynęłoby na pogorszenie tej sytuacji, przez wzgląd na to, iż będzie on najpewniej jeszcze pozbawiony możliwości zarobku, a gdy znajdzie się poza jednostką penitencjarną przede wszystkim będzie obowiązany pokryć koszty swego utrzymania. Wobec reprezentowania powoda przez profesjonalnego pełnomocnika z urzędu Sąd orzekł o przyznaniu mu dłynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W związku z powyższym Sąd zasądził na rzecz pełnonfocnika z urzędu radcy prawnego W. C., w oparciu o Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w spriwie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu , wynagrądzenie w kwocie 600 ą