Wyrok I C 128/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 grudnia 2012 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 128/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 grudnia 2012 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący SSO Andrzej Kirsch Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Makać po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2012 r. w Siedlcach na rozprawie sprawy z powództwa K. B. przeciwko Z. P. o ochronę dóbr osobistych i zadośćuczynienie I. powództwo oddala; II. zasądza od powoda K. B. na rzecz pozwanego Z. P. kwotę 1.577 (jeden tysiąc pięćset siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt I C 128/12 UZASADNIENIE W dniu 6 lutego 2012r wpłynął do Sądu Okręgowego w Siedlcach pozew K. B., w którym wniósł o uznanie, że działanie pozwanego Z. P. polegające na złożeniu w dniu 24 stycznia i 25 listopada 2011r skarg na powoda do jego przełożonych, celowo zawierających nieprawdziwe informacje i posługujących się manipulacją, naruszyły jego dobra osobiste. Wniósł o zakazanie pozwanemu Z. P. dalszego naruszania jego dóbr osobistych poprzez pisanie do przełożonych i związków zawodowych kolejnych niezasadnych i zawierających nieprawdę skarg. Wniósł również o zobowiązanie pozwanego do złożenia na ręce D. Oddziału w W. (...) E. B. oraz do Związku Zawodowego (...) pisemnych oświadczeń o treści: „ Niniejszym oświadczam, iż skargi złożone przeze mnie w dniach 24 stycznia 2011r oraz 25 listopada 2011r, a dotyczące K. B. zawierały nieprawdę i jako takie naruszały jego dobra osobiste”. W czwartym punkcie pozwu powód wniósł o zasądzenie od pozwanego tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych kwoty 10.000 zł na rzecz Stowarzyszenia (...) w K.. W uzasadnieniu pozwu powód podniósł, że od dnia 1 kwietnia 2006r jest Kierownikiem R. S. (...)Oddział w W., a jego bezpośrednim przełożonym jest dyrektor E. B.. Pracownikiem tej samej instytucji jest pozwany Z. P., który jest zatrudniony na stanowisku drogomistrza na obwodzie drogowym w S.. W obwodzie drogowym w Ł. zatrudniona była --- STRONA 2 --- szwagierka pozwanego C. S. oraz jej mąż S. S. (1). Powód stwierdził, że od czasu kiedy objął stanowisko kierownicze zaczęły się pojawiać spory z pozwanym, które w dużej mierze powodowane były urażoną ambicją pozwanego. Eskalacja konfliktu nastąpiła w 2009r, kiedy powód przeniósł S. S. (1) z obwodu drogowego w Ł. do S.. Powód podał, że przeniesienie było wynikiem stwierdzonych nieprawidłowości i skarg na działalność obwodu (...). Od tego momentu nagminne stały się skargi na powoda do jego przełożonych oraz do organizacji związkowych. Powód zarzucił, że przedmiotowe skargi zawierały nieprawdę, pomówienia i celowe insynuacje. Negatywnie wpłynęło to na jego ocenę, co miało odbicie w wysokości przyznawanych nagród. Zdaniem powoda, działania pozwanego naruszyły jego autorytet jako kierownika. Powód podniósł, że najbardziej jaskrawym przejawem kłamstw i manipulacji pozwanego była skarga wystosowana przez niego do D. Oddziału w W. w dniu 24 stycznia 2011r, w której pozwany zarzucił mu: bezzasadne blokowanie szkoleń S. S. (1), skierowanie go do pracy polegającej na wykoszeniu traw i chwastów w sytuacji, kiedy nie miał on do tego stosownych uprawnień, zmuszenie pozwanego do kierowania pojazdem z niesprawnym lusterkiem, odmowa udzielenia urlopu pozwanemu, co skutkowało brakiem możliwości skorzystania z dopłaty do wczasów, niezasadność przeniesienia S. S. (1) do pracy do S. oraz uporczywa odmowa udzielania C. S. płatnych dyżurów nocnych. Kolejnym przykładem była skarga z dnia 25 listopada 2011r, w której pozwany zarzucił powodowi celowy demontaż grzejnika w pokoju pozwanego. Powód stwierdził, że działania podjęte przez pozwanego naruszyły jego dobra osobiste, takie jak: dobre imię, szacunek współpracowników, podwładnych i przełożonych oraz uznanie w ich oczach. Podniósł też, że stres wywołany działaniem pozwanego odbił się negatywnie na jego zdrowiu. Na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2012r pełnomocnik pozwanego nie uznała powództwa i wniosła o jego oddalenie (k. 48v). W dniu 13 kwietnia 2012r wpłynęło do akt sprawy pismo procesowe pełnomocnika pozwanego, w którym podniesiono, że skargi kierowane przez pozwanego świadczyły jedynie o niewłaściwym postępowaniu powoda i miały na celu wyjaśnienie tych nieprawidłowości. Stwierdzono również, że pracownik nie może być pozbawiony możliwości otwartego i krytycznego wypowiadania się w sprawach dotyczących organizacji pracy, w tym postępowania przełożonego. Zdaniem pełnomocnika pozwanego, Z. P. jako słabsza strona stosunku pracy miał prawo skorzystać ze swoich uprawnień, a jego pisma nie były podyktowane złośliwością pod adresem powoda. Sformułowania użyte w pismach nie miały charakteru obraźliwego, wulgarnego, a jedynie stanowiły opis sytuacji (k. 55-56). Na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012r pełnomocnik powoda popierał powództwo tak, jak zostało to sformułowane w pozwie. Pełnomocnik pozwanego nie uznała powództwa i wniosła o jego oddalenie w całości. Sąd Okręgowy ustalił, co następuje: Powód K. B. zatrudniony jest w (...) Oddział w W. R. w S.. Od dnia 1 kwietnia 2006r zajmuje stanowisko Kierownika R. w S.. Pozwany Z. P. również jest pracownikiem tej instytucji i zajmuje stanowisko drogomistrza. Obecnie pozwany jest zatrudniony w R. w S., a poprzednio piastował stanowisko drogomistrza w obwodzie drogowym w Ł.. Od dnia 1 kwietnia 2006r powód K. B. jest bezpośrednim przełożonym pozwanego Z. P.. W 2006r miała miejsce taka sytuacja, że oprócz pozwanego Z. P. w obwodzie drogowym w Ł. pracowała szwagierka pozwanego – C. S. oraz jej mąż S. S. (1). C. i S. małż. S. są mieszkańcami Ł.. Do powoda K. B. zaczęły docierać sygnały o nieprawidłowościach w funkcjonowaniu obwodu drogowego w Ł.. Informacje te nie znalazły formalnego potwierdzenia, ponieważ nigdy nie wyciągnięto wobec małżonków S. żadnych konsekwencji służbowych. W dniu 1 kwietnia 2007r C. S. została przeniesiona do pracy do rejonu w S.. Z kolei z dniem 1 sierpnia 2010r S. S. (1) został przeniesiony do pracy do obwodu drogowego w S.. Przeniesienie nastąpiło na podstawie decyzji kierownika K. B.. Po 2006r relacje pomiędzy powodem i pozwanym nie układały się poprawnie. Pozwany twierdził, że otrzymywał od pracowników informacje jakoby nie otrzymywali przysługujących im posiłków regeneracyjnych. Informował o tym --- STRONA 3 --- kierownika K. B., ale wszystkie zgłaszanie kwestie omawiane były ustnie. Pozwany zgłaszał powodowi zastrzeżenia dotyczące np. tego, że S. S. (1) nie jest wysyłany na szkolenia oraz, że jego szwagierka C. S. została odsunięta od pełnienia płatnych dyżurów. Kwestionował również polecenia powoda, który nakazywał S. S. (1) wykonanie pracy polegającej na wykaszaniu rowów drogowych kosiarką wysięgnikową zamontowaną na ciągniku rolniczym. Pozwany twierdził, że S. S. (1) nie miał uprawnień do wykonywania tego rodzaju prac. W 1986r S. S. (1) otrzymał uprawnienia maszynisty ciężkich maszyn budowlanych i drogowych. Z kolei w 2000r ukończył kurs dla operatorów sprzętu drogowego, którego celem było zapoznanie ze sprzętem będącym na wyposażeniu drogowej służby liniowej i nabycie wiadomości z zakresu jego prawidłowej obsługi. We wrześniu 2009r doszło do wypadku drogowego z udziałem pojazdu służbowego marki L.. Samochodem kierował S. S. (1). Samochód ten został zepchnięty do rowu przez inny pojazd ciężarowy i w wyniku zdarzenia w samochodzie L. uszkodzone zostało m.in. jedno z lusterek bocznych. Po zdarzeniu nie został zatrzymany przez policję dowód rejestracyjny przedmiotowego pojazdu. Samochód nie został również poddany dodatkowemu badaniu technicznemu. Pozwany Z. P. zgłaszał powodowi zastrzeżenia, co do faktu dopuszczenia tego pojazdu do dalszej eksploatacji. Twierdził, że kierowanie pojazdem z niesprawnym lusterkiem bocznym zagraża bezpieczeństwu ruchu i wnioskował o wymianę tego lusterka. Przez większą część roku 2009 pozwany Z. P. przebywał na zwolnieniu lekarskim. Pozwany wrócił do pracy w październiku 2009r i zwrócił się do kierownika K. B. o udzielenie mu urlopu wypoczynkowego. Urlop został pozwanemu udzielony, ale w mniejszym zakresie niż o to wnioskował. W dniu 19 sierpnia 2010r pozwany Z. P. zwrócił się o przyznanie świadczenia socjalnego na dofinansowanie wypoczynku. Powód przychylił się do prośby pozwanego i w 2010r pozwany takowe dofinansowanie otrzymał. Z takim samym podaniem w 2010r zwróciła się C. S. i również dofinansowanie otrzymała. W dniu 24 stycznia 2011r pozwany Z. P. zwrócił się z pismem do D. Oddziału w W. (...) E. B.. W piśmie przedstawił swoje problemy we współpracy z powodem K. B.. Podniósł w nim m.in. kwestie dotyczące: uczestnictwa w szkoleniach S. S. (1), braku uprawnień S. S. (1) do wykonywania prac polegających na wykaszaniu rowów wysięgnikową kosiarką ciągnikową, dopuszczenia do użytkowania i braku wykonania przeglądu technicznego samochodu marki L., który we wrześniu 2009r uczestniczył w kolizji drogowej, odmowy udzielenia mu oraz C. S. w 2009r urlopu wypoczynkowego, co skutkowało możliwością skorzystania z dofinansowania do wczasów dopiero w 2010r oraz niezasadnego przeniesienia S. S. (1) do pracy w obwodzie drogowym w S.. Powyższe pismo pozwany przesłał do wiadomości Zarządu Krajowego Związku Zawodowego (...). Pismo pozwanego datowane na dzień 24 stycznia 2011r wpłynęło do Oddziału w W. w kwietniu 2011r. Powód K. B. został zobowiązany przez dyrektora E. B. do ustosunkowania się do zarzutów pozwanego, co też uczynił w piśmie z dnia 16 maja 2011r. D. E. B. dokonała analizy argumentacji przedstawionej przez powoda oraz załączonych przez niego dokumentów. Nie stwierdziła uchybień sygnalizowanych przez pozwanego i dlatego też nie zostały wyciągnięte wobec K. B. żadne konsekwencje natury służbowej. Sygnały o nieprawidłowościach w pracy kierownika R. w S. K. B. docierały również do Związku Zawodowego (...). Skargi do organizacji związkowej kierowali pozwany Z. P., S. S. (1), C. S., ale i inni pracownicy rejonu. W piśmie z dnia 1 lipca 2011r przewodniczący K. M. zwrócił się i imieniu związku zawodowego do dyrektora E. B. o wyjaśnienie „niepokojących informacji o sposobie kierowania jednostką przez kierownika K. B.”. Z uwagi na brak odpowiedzi, w dniu 17 listopada 2011r K. M. zwrócił się do E. B. z kolejnym pismem. Dopiero w piśmie z dnia 8 czerwca 2012r dyrektor E. B. udzieliła odpowiedzi organizacji związkowej. Poinformowała w nim o zarządzeniu kontroli w R. w S.. Kontrola ta związana była jednak z postępowaniami o udzielenie zamówień publicznych, bieżącym utrzymaniem dróg, zimowym utrzymaniem dróg, dziennikami objazdów dróg oraz gospodarką sprzętowo-transportową i paliwową. Nie dotyczyła ona relacji kierownika K. B. z podwładnymi. W dniach 12, 13 i 18 lipca 2011r odbyła się kontrola R. w S. w zakresie prawidłowości przestrzegania procedur dotyczących zlecania robót utrzymaniowych oraz prowadzenia gospodarki sprzętowo-transportowej i materiałowej --- STRONA 4 --- ze szczególnym uwzględnieniem przepisów prawo zamówień publicznych dróg w latach 2009-2011. Z kontroli sporządzony został protokół zawierający wnioski i zalecenia. W wyniku kontroli nie stwierdzono rażących zaniedbań i nieprawidłowości w funkcjonowaniu R. w S., a zalecenia pokontrolne odnosiły się głównie do formalno- organizacyjnych aspektów pracy rejonu. W kolejnym piśmie z dnia 25 listopada 2011r pozwany Z. P. przedstawił szereg skarg dotyczących relacji z powodem K. B., które miały miejsce po dniu 11 października 2011r. Pismo zostało wystosowane do D. Oddziału w W. E. B.. D. E. B. udzieliła pozwanemu odpowiedzi na skargę i stwierdziła, że trwa analiza materiałów z kontrolki zarządzonej w R. w S.. Wyraziła również pogląd, że większość zarzutów dotyczy delikatnej materii stosunków międzyludzkich i nie jest możliwe w sposób obiektywny wypowiedzenie się w tak niejasnej sytuacji. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów: pisma pozwanego z dnia 24 stycznia 2011r (k. 9-12), pismo powoda z dnia 16 maja 2011r stanowiące odpowiedź na skargę powoda (k. 13-17), zaświadczenia o ukończeniu kursu z dnia 20 lipca 2000r (k. 20), uprawnień maszynisty ciężkich maszyn budowlanych i drogowych (k. 21), podań o przyznanie świadczenia socjalnego na dofinansowanie (k. 23 i 24), list obecności w 2009r (k. 36-47), pisma pozwanego z dnia 25 listopada 2011r (k. 59-61), pisma Przewodniczącego Związku Zawodowego (...) z dnia 1 lipca 2011r (k. 99-101), pisma K. M. z dnia 17 listopada 2011r (k. 109), częściowych zeznań świadków: K. K. (k. 121v-122), G. C. (k. 122-123), R. B. (k. 123-123v), M. K. (k. 123v-124), A. K. (k. 124-125), pisma E. B. z dnia 8 czerwca 2012r (k. 127-128), częściowych zeznań świadków: R. K. (k. 134v-135v), W. Z. (k. 135v-136), A. S. (1) (k. 136-137), J. K. (k. 137), E. M. (k. 137v), A. S. (2) (k. 151-151v), M. J. (k. 151v-152), C. S. (k. 152-153), S. S. (1) (k. 153-154), A. B. (k. 154-154v i K. M. (k. 154v-155v), pisma E. B. z dnia 8 czerwca 2012r (k. 161), protokołu pokontrolnego (k. 175-195), częściowych zeznań powoda złożonych na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012r (00:02:16-00:19:40) i częściowych zeznań pozwanego złożonych na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012r (00:19:43-00:36:25). Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Uzasadnienie pozwu, jak również treść wyjaśnień informacyjnych powoda K. B. wskazują, że domaga się on w niniejszej sprawie ochrony dóbr osobistych. Naruszenie jego dóbr osobistych miało rzekomo polegać na tym, że pozwany Z. P. w kierowanych do D. (...) Oddziału w W. E. B. skargach celowo zawierał nieprawdziwe informacje o działaniach powoda i posługiwał się manipulacją. W związku z tym powód zwrócił się o zakazanie pozwanemu tego rodzaju działań, zobowiązanie go do złożenia stosownego oświadczenia i zapłatę zadośćuczynienia w kwocie 10.000 zł na wskazany cel społeczny. Zatem należało przyjąć, że powództwo zostało oparte o treść art. 23 i 24 kc. Zgodnie z art. 24 par. 1 kc "Ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie (…)”. Z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że ochrona dóbr osobistych przysługuje jedynie przed działaniem bezprawnym. Przesłanka bezprawności działania jest zatem przesłanką konieczną do udzielenia ochrony, przewidzianej w powyższym przepisie. Przepisy kodeksu cywilnego nie zawierają definicji dóbr osobistych, a treść art. 23 kc ogranicza się jedynie do stwierdzenia, że dobrami osobistymi człowieka są w szczególności: zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska. Oczywiście wyliczenie dóbr osobistych osób fizycznych nie jest wyczerpujące. Należy przyjąć, że dobra osobiste to pewne wartości niematerialne łączące się ściśle z jednostką ludzką. W świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego można stwierdzić, że cześć, dobre imię i godność człowieka uznawane są za najważniejsze dobra osobiste. W uzasadnieniu orzeczenia z dnia 29 października 1971r (II CR 455/71) Sąd Najwyższy stwierdził, że naruszenie czci może nastąpić zarówno przez pomówienie o ujemne postępowanie w życiu osobistym i rodzinnym, jak i przez zarzucenie niewłaściwego postępowania w życiu zawodowym, naruszające dobre imię danej osoby i mogące narazić ją na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu lub innej działalności. --- STRONA 5 --- Stosownie do treści art. 6 kc "ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne". Nie ulega zatem wątpliwości, że powód K. B. winien udowodnić, że pozwany dopuścił się wobec niego opisywanych w pozwie zachowań, że zrobił to celowo w sposób oszczerczy, i że takim działaniem naruszył jego dobra osobiste. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie przekonuje ponad wszelką wątpliwość, że co najmniej od kilku lat atmosfera w zakładzie pracy jakim jest kierowany przez powoda K. R. w S., jest napięta i skomplikowana. Jest to w dużej mierze wynikiem kwestionowania przez część pracowników decyzji służbowych podejmowanych przez powoda. W szczególności należą do nich pozwany Z. P., C. S. oraz jej mąż S. S. (1). O skomplikowanych i trudnych relacjach szczególnie pomiędzy powodem i pozwanym, które niewątpliwie mają wpływ na atmosferę pracy w całym R., przekonują zeznania wszystkich występujących w sprawie świadków. Świadkowie zawnioskowani przez powoda K. B., tj. K. K., G. C., R. B., M. K., A. K., A. S. (1), J. K. i E. M. stwierdzili, że powód jest kompetentny i jako kierownik rejonu profesjonalnie wykonuje wszystkie swoje obowiązki. Z kolei pozwanego przedstawili jako osobę konfliktową i roszczeniową. Stwierdzili, że pozwany skierował do przełożonych szereg skarg, w których bezpodstawnie pomawiał powoda K. B. o nieprawidłowe działania. W zupełnie odmiennym świetle przedstawili powoda K. B. świadkowie zawnioskowani przez stronę pozwaną. Świadek A. S. (3) zwróciła uwagę na nierówne traktowanie przez powoda swoich podwładnych. Zarzuciła również powodowi, że brak było mu wystarczającej wiedzy w sprawach natury finansowej i jego działania w tym zakresie były niekompetentne. Z kolei C. S. i jej mąż S. S. (1) odbierali dotyczące ich decyzje kierownika K. B. jako złośliwe i noszące cechy szykanowania. Świadek K. M., który jest przewodniczącym Związku Zawodowego (...) potwierdził, że do centrali związkowej wpłynęło szereg skarg na postępowanie kierownika K. B. i część z nich znalazła potwierdzenie. Zeznał, że związek zwracał się o wyjaśnienie zarzutów do przełożonego powoda dyrektor E. B., ale przez okres przeszło roku związek nie doczekał się jakiejkolwiek reakcji Oddziału w W.. Podsumowując tę część rozważań należy kategorycznie stwierdzić, że przedmiotem niniejszego procesu nie była pozytywna bądź negatywna ocena powoda K. B. jako osoby piastującej stanowisko kierownicze w R. Drogowym w S.. W ocenie Sądu, zbyteczne było więc inicjowanie przez strony procesu postępowania dowodowego, które miało wykazać kompetencje i profesjonalizm powoda bądź istnieniu takich cech zaprzeczyć. Celem procesu była ocena pod kątem ewentualnej bezprawności pism (skarg) z dnia 24 stycznia i 25 listopada 2011r sporządzonych przez pozwanego Z. P. oraz to, czy naruszyły one dobra osobiste powoda. Okolicznością bezsporną pozostawało w sprawie, że pozwany Z. P. skierował do D. Oddziału w W. (...) E. B. dwa pisma. Jedno datowane na dzień 24 stycznia 2011r, a drugie na dzień 25 listopada 2011r. Oba pisma opatrzone zostały dopiskiem „Dotyczy: skargi”. Zeznający w charakterze świadka R. K., który jest pracownikiem właśnie Oddziału w W., potwierdził, że do oddziału (...) wpłynęły dwie skargi pozwanego Z. P. (k. 134v). W skardze z dnia 24 stycznia 2011r pozwany przedstawił swoje zastrzeżenia odnośnie działań i decyzji powoda K. B., które zostały szczegółowo opisane w ustalonym w sprawie stanie faktycznym. Z kolei w skardze z dnia 25 listopada 2011r pozwany opisał kilka zdarzeń dotyczących jego relacji z powodem i innymi pracownikami R. w S., które miały miejsce w październiku i listopadzie 2011r. Przedstawił również zarzuty dotyczące gospodarki drewnem uzyskanym z wycinki drzew z pasów drogowych w sezonie 2009/2010 na drodze nr (...). Wbrew temu, co twierdził powód, skarga z dnia 25 listopada 2011r nie zawiera zarzutów odnośnie demontażu grzejnika znajdującego się w pokoju pozwanego Z. P. (k. 59-61). W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, że krytyka przez pracownika istniejących w zakładzie pracy stosunków służbowych oraz postaw przełożonych, w dużej mierze odpowiedzialnych za stan tych stosunków, jest dopuszczalna pod warunkiem, że prowadzona jest w należytej formie, adresowana do właściwych instancji i nie jest oszczercza ani złośliwa. Z materiału dowodowego wynika niezbicie, że oba pisma pozwanego zostały skierowane do bezpośredniego przełożonego powoda K. D. Oddziału w W. (...) E. B.. Przesłane zostały również do wiadomości Zarządu Krajowego Związku Zawodowego (...) w W.. Należy zauważyć, że pozwany jest członkiem Zarządy Krajowego związku zawodowego. Okazuje się zatem, że zarzuty sformułowane w pismach nie były rozpowszechniane do wiadomości niepowołanych osób lecz adresowane do władzy przełożonej, a więc organów ustawowo kompetentnych do ich rozpoznawania. Treść pisma pozwanego z dnia 24 stycznia 2011r nie jest obraźliwa, oszczercza ani złośliwa. --- STRONA 6 --- Z pisma nadesłanego do akt sprawy przez D. Oddziału w W. E. B. wynika, że poprosiła ona powoda K. B. o ustosunkowanie się do zarzutów pozwanego zawartych w piśmie z dnia 24 stycznia 2011r. Przedstawiona przez powoda argumentacja oraz załączone dokumenty dały jej podstawę do stwierdzenia, że zarzuty pozwanego nie potwierdziły się. Nie było zatem podstaw do wyciągnięcia konsekwencji służbowych wobec K. B.. Mimo to D. E. B. zaleciła niezwłoczne podjęcie starań zmierzających do wypracowania poprawności w stosunkach z przełożonymi i innymi pracownikami R. w S. (k. 127). Okazuje się, że po rozpatrzeniu zarzutów pozwanego zawartych w piśmie z dnia 24 stycznia 2011r i uznaniu ich za niesłuszne, pozwany Z. P. nie występował z nimi powtórnie. Nie można zatem przypisać pozwanemu w tym zakresie nieuzasadnionej uporczywości, czy złośliwości działania. Jak podniesiono powyżej, wbrew temu co podniósł powód w uzasadnieniu pozwu, pismo pozwanego z dnia 25 listopada 2011r nie zawiera zarzutów o złośliwym zdemontowaniu grzejnika w pokoju pozwanego. Trudno zatem wnioskować, jakie rzekomo nieprawdziwe informacje pozwany zawarł w tym piśmie oraz jakich dopuścił się manipulacji, które naruszyłyby dobra osobiste powoda. Zarzuty podnoszone w piśmie z dnia 25 listopada 2011r również nie doprowadziły do wyciągnięcia sankcji służbowych w stosunku do powoda K. B.. Tak jak w przypadku skargi z dnia 24 stycznia 2011r, brak jest w sprawie dowodów na to, aby pozwany ponownie podnosił zarzuty, które były przedmiotem jego pisma z dnia 25 listopada 2011r. Reasumując należy stwierdzić, że przedstawiając w pismach z dnia 24 stycznia i 25 listopada 2011r zarzuty, które dotyczyły nieprawidłowości w postępowaniu powoda K. B. jako kierownika R. (...) w S., pozwany Z. P. nie przekroczył dopuszczalnych ram prawa do krytyki pracowniczej. Brak bezprawności w działaniu pozwanego wyklucza możliwość przypisania mu naruszenia dóbr osobistych powoda. To z kolei prowadzi do wniosku, że żądanie powoda udzielenia mu ochrony prawnej na podstawie art. 23 i 24 kc nie zasługiwało na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższą argumentację, Sąd na podstawie art. 23 i 24 kc powództwo oddalił i orzekł o kosztach procesu w oparciu o treść art. 98 par. 1 kpc.