Postanowienie I C 1234/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 sierpnia 2016 r. Sąd Okręgowy w Warszaw

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 1234/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 sierpnia 2016 r. Sąd Okręgowy w Warszawie I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Bożena Jaskuła Protokolant: protokolant sądowy Justyna Chojecka po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2016 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa J. M. przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę orzeka: I. oddala powództwo; II. zasądza od powoda J. M. na rzecz pozwanej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 3 977 zł (trzy tysiące dziewięćset siedemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym kwotę 3 960 zł (trzy tysiące dziewięćset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. III. nieuiszczone przez powoda J. M. koszty sądowe przejmuje na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt I C 1234/15 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 28 lipca 2014 r. (data prezentaty – k. 4) o ochronę dóbr osobistych skierowanym przeciwko pozwanej (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. powód J. M. wniósł o zobowiązanie pozwanego do zaniechania uporczywego nękania powoda poprzez przeprowadzanie uciążliwego remontu budynku przy ul. (...) uniemożliwiającego powodowi zamieszkiwanie w lokalu nr (...) tego budynku do czasu wskazania przez pozwanego powodowi mieszkania zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia Śródmieścia z dnia 26 marca 1999 r., sygn. akt I C 1144/98; o zobowiązanie pozwanego do wskazania powodowi mieszkania zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia Śródmieścia z dnia 26 marca 1999 r., sygn. akt I C 1144/98; o zasadzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 50 000 zł tytułem zadośćuczynienia oraz kwoty 30 000 zł tytułem odszkodowania. Ponadto powód wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania w sprawie oraz o zwolnienie powoda od ponoszenia kosztów sądowych (pozew - k. 4-9). Jako uzasadnienie żądania dotyczącego zadośćuczynienia powód wskazał doznane przez niego krzywdy w wyniku naruszenia przez pozwanego nietykalności mieszkania powoda, utraty poczucia bezpieczeństwa, naruszenia jego prywatności i spokoju, naruszenia jego zdrowia i życia w trakcie prowadzenia tych prac. W zakresie zaś żądania --- STRONA 2 --- dotyczącego odszkodowania powód podniósł iż doznał on szkód w postaci wybitych dziur w ścianach, zalania ścian i podłogi oraz wyłamania zamków w drzwiach na skutek prowadzonych prac remontowych. W odpowiedzi na pozew z dnia 10 kwietnia 2015 r. (data stempla pocztowego - k. 173) pozwana (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych bądź złożonego na rozprawie spisu kosztów (odpowiedź na pozew - k. 99-118). W dalszym toku sprawy stanowisko stron nie uległo zmianie. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny Powód J. M. ma 59 lat. Z wykształcenia jest technikiem elektromechanikiem. Od 10 lat pozostaje osobą bezrobotną i jest zarejestrowany w Państwowym Urzędzie Pracy we W.. Korzysta z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W.. W dniu 20 października 2010 r. uzyskał orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności ( dowód: zaświadczenie z urzędu pracy – k. 48, 53 i 296; decyzje MOPS – k. 31-34, 187-188 i 295; orzeczenie z dnia 20 października 2010 r. – k. q42). Powód J. M. od 48 lat mieszka w lokalu nr (...) zlokalizowanym w budynku przy ul. (...) we W.. Od ponad 20 lat nie uiszcza czynszu za ten lokal, ani żadnych innych opłat związanych z jego użytkowaniem. Aktualnym właścicielem wskazanego budynku jest pozwana spółka (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. ( okoliczności bezsporne ). Zadłużenie w płatności czynszu wobec pozwanej za okres od 01 czerwca 2007 r. do dnia 27 marca 2015 r. wynosi 67 134,49 zł ( dowód: przedsądowe wezwanie do zapłaty z dnia 30 marca 2015 r. – k. 131-132; zestawienie należności – k. 133-135; noty księgowe – k. 136- 143). Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 29 marca 1994 r. powód J. M. został zobowiązany do opróżnienia i wydania lokalu nr (...) dawnemu właścicielowi budynku usytuowanego przy ul. (...) we W., tj. (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą we W. ( dowód: wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 29 marca 1994 r., sygn. akt I C 367/93 – k. 228; wyrok Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 05 października 1994 r., sygn. akt II Cr 608/94 – k. 229). Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 26 marca 1999 r. ustalono, że powodowi J. M. przysługuje uprawnienie do pomieszczenia zastępczego. Wobec tego powód w Wydziale Lokali Mieszkalnych Urzędu Miejskiego we W. złożył wniosek o przyznanie mu lokalu socjalnego. Wniosek powoda został zarejestrowany pod nr (...) i wpisany na listę oczekujących pod nr (...) ( dowód: wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 26 marca 1999 r., sygn. akt I C 1144/98 – k. 129; pismo Urzędu Miejskiego we W. z dnia 31 marca 2014 r. – k. 130). Postanowieniem Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 23 maja 2014 r. wyrokowi z dnia 29 marca 1994 r. została nadana klauzula wykonalności na rzecz spółki (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. jako aktualnego właściciela budynku przy ul. (...) we W., na którego przeszło uprawnienie spółki (...) S.A. ( dowód: postanowienie Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 23 maja 2014 r., sygn. akt VIII Co 441/14 – k. 216). W dniu 05 grudnia 2013 r. rozpoczął się remont budynku przy ul. (...) polegający na odnowieniu klatek schodowych, m.in. poprzez ich odmalowanie i wymianę wykładzin podłogowych. Prowadzono wówczas prace polegające na wymianie instalacji elektrycznej i centralnego ogrzewania oraz stolarki okiennej. Remont ten był przeprowadzany zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego i nie wymagał zgłoszenia ani pozwolenia na budowę. Następnie w ww. budynku w miesiącu lipcu 2014 r. wykonano pomalowanie elewacji zgodnie z wytycznymi konserwatora zabytków. Zamiar pomalowania elewacji budynku został zgłoszony do Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego we W. zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego, zaś uprawniony organ nie wniósł od niego sprzeciwu w drodze decyzji administracyjnej. W trakcie przeprowadzonych prac remontowych nie stwierdzono żadnych naruszeń prawa budowlanego ( dowód: zgłoszenie wykonania robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę – k. 144-146; umowa o wzajemnym świadczeniu usług z dnia 14 maja 2014 r. - k. 147-149; dokumentacja fotograficzna – k. 152-162; zeznania świadka P. K. (1) – k. 345-346 / nagranie protokołu rozprawy z dnia 20 kwietnia 2016 r. 00:11:39-00:30:57; zeznania świadka M. K. – k. 336 / płyta CD z nagraniem protokołu rozprawy z dnia 21 marca 2016 r. 00:04:23-01:02:03 – k. 337; zeznania świadka P. K. (2) – k. 346-348 / nagranie protokołu rozprawy z dnia 20 kwietnia 2016 r. --- STRONA 3 --- 00:31:20-00:46-02; zeznania prezesa zarządu pozwanej spółki (...) złożone w charakterze strony – k. 509-510 / nagranie protokołu rozprawy z dnia 24 sierpnia 2016 r. 00:04:37-00:23:16). Powód J. M. kilkukrotnie rozmawiał z M. K., który z pozwaną spółką (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. ma zawartą umowę o współpracę. M. K., na prośbę przedstawicieli pozwanej spółki, zorganizował on na przestrzeni kilku lat kilka spotkań przedstawicieli pozwanej spółki z powodem. Podczas tych spotkań właściciele budynku zamierzali osiągnąć porozumienie z powodem w przedmiocie dobrowolnego opuszczenia przez niego zajmowanego bez tytułu prawnego lokalu nr (...) przy ul. (...). Prowadzone pomiędzy stronami negocjacje nie doprowadziły do zawarcia pomiędzy nimi ugody ( dowód: korespondencja mailowa stron – k. 163-172). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów z dokumentów, które nie były kwestionowane co do ich autentyczności i wiarygodności, wobec tego Sąd nie znalazł podstaw do ich podważenia z urzędu. Podstawę ustaleń faktycznych stanowiły przede wszystkim zeznania powołanych w niniejszej sprawie świadków w osobie P. K. (1), M. K. i P. K. (2) oraz zeznania powoda w charakterze strony. W ocenie Sądu zeznania świadków były wiarygodne i nie było podstaw, do ich podważenia. Pozwoliły one na ustalenie okoliczności zajmowania przez powoda lokalu nr (...) w budynku położonym przy ul. (...) we W. bez tytułu prawnego, niepłacenia przez powoda czynszu od ponad 20 lat i jakichkolwiek innych świadczeń za ten lokal. W ocenie Sądu zeznania te pozwoliły również na ustalenie, że pomiędzy stronami toczyły się rozmowy na temat dobrowolnego opuszczenia przez powoda zajmowanego lokalu za stosownym wynagrodzeniem, które nie doprowadziły jednak do zawarcia pomiędzy stronami porozumienia. W ocenie Sądu zeznania powoda J. M. były częściowo wiarygodne, zwłaszcza w zakresie zajmowania przez niego ww. lokalu oraz nieponoszenia przez niego z tego tytułu żadnych opłat przez okres ponad 20 lat. Sąd nie dał zaś wiary zeznaniom powoda w zakresie przeprowadzania przez pozwanego remontu w sposób uciążliwy dla powoda, naruszenia przez pozwanego w ten sposób jego dóbr osobistych w zakresie poszanowania jego miru domowego i narażenia jego zdrowia i życia w trakcie nieprawidłowego przeprowadzenia tych prac, a także w zakresie powstałych na skutek wskazanego remontu szkód w lokalu nr (...), zajmowanym przez J. M. bez tytułu prawnego. Wskazane w toku przesłuchania powoda w charakterze strony okoliczności, na które wskazywał J. M., były w ocenie Sądu subiektywnymi opiniami, które nie znalazły potwierdzenia w innych materiałach dowodowych zebranych w niniejszej sprawie. Sąd oddalił wnioski dowodowe zgłoszone przez powoda w piśmie procesowym datowanym na dzień 16 sierpnia 2016 r. (k. 357-358). W ocenie Sądu powyższe wnioski dowodowe, mając na uwadze treść art. 217 § 2 k.p.c., należy traktować jako spóźnione. Zmierzały one bowiem do nieuzasadnionego wydłużenia niniejszego postępowania, zaś zakreślone przez powoda tezy dowodowe nie miały znaczenia dla ostatecznego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Powództwo nie było zasadne i jako takie nie zasługiwało na uwzględnienie. Powód J. M. dochodził w niniejszym procesie usunięcia skutków naruszenia jego dóbr osobistych wskutek przeprowadzania przez pozwaną spółkę remontu budynku przy ul. (...) we W., w którym powód zamieszkiwał zajmując lokal nr (...), nie posiadając do niego tytułu prawnego. Powód w toku procesu wskazywał, że na skutek jego prowadzenia przez pozwanego prac remontowych doszło do naruszenia nietykalności mieszkania powoda, utraty przez niego poczucia bezpieczeństwa, naruszenia jego prywatności i spokoju, narażenie jego zdrowia i życia na niebezpieczeństwo na skutek prowadzenia tych prac. Z tego tytułu powód żądał zadośćuczynienia za poniesione przez niego krzywdy oraz zaprzestania uporczywego nękania go na skutek prowadzonych prac remontowych. Ponadto powód wskazywał, że na skutek działań pozwanej związanych z wykonywanymi pracami doszło do szkód w zajmowanym przez niego mieszkaniu w postaci wybitych dziur w ścianach, zalania ścian i podłogi oraz wyłamania zamków w drzwiach. Ponadto powód domagał się zobowiązania pozwanego do wskazania mu mieszkania zastępczego zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia Śródmieścia z dnia 26 marca 1999 r., sygn. akt I C 1144/98. Zgodnie z treścią art. 6 k.c., ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Z przywołanego przepisu płynie generalny wniosek, że prawa podmiotowe mogą być skutecznie dochodzone o tyle, o ile strona jest w stanie przekonać sąd co do faktów, z których wyprowadza korzystne dla siebie twierdzenia. Patrząc w ten sposób na dyspozycję art. 6 k.c., należałoby stwierdzić, że zawiera on informację niezwykle istotną dla podmiotów prawa. Dlatego też, choć przepis nie kształtuje praw i obowiązków, można uznać, iż jego adresatem jest ogół podmiotów. Z treści przepisu art. 6 k.c. wyprowadzić bowiem można --- STRONA 4 --- również wniosek, że w istocie wprowadza on prawo strony do przedstawienia dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Strona bowiem nie ma materialnoprawnego obowiązku aktywnego działania w procesie. Jednakże brak należytej aktywności w postępowaniu dowodowym może w konsekwencji doprowadzić do uznania przez sąd, że twierdzenia tej strony nie zostaną udowodnione, a tym samym nie uzyska ona korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 23 października 2012 r., sygn. akt I ACa 563/12, LEX nr 1236091). Istota procesu cywilnego sprowadza się do ryzyka poniesienia przez stronę ujemnych konsekwencji braku wywiązania się z powinności przedstawienia dowodów. Skutkiem braku wykazania przez stronę prawdziwości twierdzeń o faktach istotnych dla sprawy jest tylko to, że twierdzenia takie zasadniczo nie będą mogły leżeć u podstaw sądowego rozstrzygnięcia. Strona, która nie udowodni przytoczonych twierdzeń, utraci korzyści, jakie uzyskałaby aktywnym działaniem. Samo twierdzenie strony nie jest dowodem, a twierdzenie dotyczące istotnej dla sprawy okoliczności powinno być udowodnione przez stronę to twierdzenie zgłaszającą (zob. wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 23 marca 2006 r., sygn. akt IX GC 451/05, LEX nr 522321). Zgodnie z treścią art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Stosownie do treści art. 24 § 1 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. W myśl § 3 przywołanego przepisu przepisy powyższe nie uchybiają uprawnieniom przewidzianym w innych przepisach, w szczególności w prawie autorskim oraz w prawie wynalazczym. Zgodnie z treścią art. 448 k.c. w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Rozpoznając sprawę w przedmiocie ochrony dóbr osobistych sąd powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy doszło do naruszenia dobra osobistego, a w przypadku pozytywnej odpowiedzi ustalić, czy działanie pozwanego było bezprawne. Bezprawność należy rozumieć jako zachowanie (działanie bądź zaniechanie) sprzeczne z porządkiem prawnym lub zasadami współżycia społecznego. Dowód, że dobro osobiste zostało zagrożone lub naruszone, ciąży na osobie poszukującej ochrony prawnej na podstawie art. 24 k.c. Natomiast na tym, kto podjął działanie zagrażające dobru osobistemu innej osoby lub naruszające to dobro, spoczywa ciężar dowodu, że nie było ono bezprawne. Wynika to z ogólnej reguły rozkładu ciężaru dowodu statuowanej przepisem art. 6 k.c., zgodnie z którym ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Wobec tak określonych obowiązków w zakresie dowodzenia, w pierwszej kolejności podlegało ustaleniu czy naruszenie dóbr osobistych powoda faktycznie miało miejsc W niniejszej sprawie należy wskazać, że strona powodowa w żadnym zakresie nie udowodniła, że doszło do naruszenia dóbr osobistych J. M.. W ocenie bowiem Sądu wskazywane przez powoda okoliczności były li tylko gołosłownymi twierdzeniami, które nie znalazły poparcia w materiale dowodowym zebranym w toku niniejszego postępowania. Powód bowiem nie udowodnił, że prace remontowe wykonywane w budynku przy ul. (...) we W., a zlecone przez stronę pozwaną, były pracami uciążliwymi i przeprowadzanymi w taki sposób, aby naruszyć mir domowy powoda. Wskazane prace remontowe były przeprowadzane zgodnie ze sztuką budowlaną, na podstawie właściwych zgłoszeń i w zgodnie z prawem budowlanym. Wykonywanie tych robót nie naruszało sfery dóbr osobistych powoda, a stanowiło realizację uprawnień właścicielskich pozwanego, na którym ciąży obowiązek utrzymania budynku w prawidłowym stanie technicznym. Powód nie wykazał więc, że doszło do naruszenia jego dóbr osobistych. Strona pozwana wykazała zaś ponda to, że prowadzone przez nią prace były wykonywane w sposób legalny i w granicach prawa. Działanie pozwanego nie było więc bezprawne. Nie zostało bowiem wykazane, że w trakcie dopuszczalnych prawem prac nastąpiły jakiekolwiek naruszenia, że nie zabezpieczono w sposób zgodny z przepisami ternu prac, że nie przestrzegano w ich trakcie przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, że działano niezgodnie ze sztuką budowlaną, czy że w trakcie tych prac miały miejsca naruszenia prawa budowlanego. Z tych wszystkich względów, wskazane przez powoda roszczenie o ochronę dóbr osobistych poprzez zapłatę zadośćuczynienia w kwocie 50 000 zł jako w całości nieudowodnione należało oddalić. --- STRONA 5 --- W zakresie ochrony dóbr osobistych powód domagał się również zaprzestania prowadzonych prac remontowych. W świetle powyższych ustaleń, roszczenie o ochronę dóbr osobistych poprzez nakazanie pozwanemu takiego działania w pierwszym rzędzie było pozbawione podstaw, ponieważ prowadzone prace remontowe nie naruszyły dóbr osobistych powoda. Ponadto, wskazane prace remontowe już się zakończyły. Wobec tego z samego faktu zakończenia tych prac roszczenia powoda w tym zakresie było już bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 415 k.c. kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Powód w trakcie niniejszego postępowania podnosił, że na skutek prowadzonych prac remontowych doszło w zajmowanym przez niego bez tytułu prawnego lokalu do szkód w postaci wybitych dziur w ścianach, zalania ścian i podłogi oraz wyłamania zamków w drzwiach, które łącznie wycenił na kwotę 30 000 zł. Powód jednak powstania powyższych szkód w żadnym zakresie nie udowodnił. J. M. okoliczność, że na skutek prowadzonych prac remontowych doszło we wskazanym lokalu do takich szkód, usiłował wykazać jedynie w oparciu o swoje gołosłowne twierdzenia, których w żadnym zakresie nie udowodnił zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 6 k.c. Bowiem w tym zakresie ciężar dowodu, że zaistniała szkoda, spoczywał na powodzie. Co więcej, powód nie udowodnił samego faktu powstania szkody. Należy jednak zauważyć, że nawet jeżeli podołałby on temu obowiązkowi, to powód nie wykazał i tak, że wskazane przez niego hipotetyczne szkody należało przyjąć na kwotę 30 000 zł. Powód powyższą kwotę ustalił w oparciu o własne szacunki, zaś takie ewentualne wyliczenie, wobec braku jakichkolwiek innych dowodów w celu ustalenia wartości szkody, winno być ustalone w oparciu o wiadomości specjalne. Powód jednak nie wnioskował o powołanie biegłego, który po pierwsze mógłby ustalić, czy doszło do takiej szkody, a jeżeli tak, to jaka była jej wielkość. Jednak rozważania o hipotetycznej wysokości szkody, której sam fakt zaistnienia nie został wykazany przez powoda, są tylko teoretycznymi rozważaniami Sądu. W pierwszym rzędzie należało bowiem wykazać fakt zaistnienia szkody, a dopiero potem udowodnić jej wysokość. J. M. w toku niniejszego postepowania nie udowodnił zaś, że na skutek działań pozwanego poniósł jakąkolwiek szkodę. Jeżeli zaś chodzi o roszczenie powoda, w którym domagał się on zobowiązania pozwanego do wskazania mu mieszkania zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia Śródmieścia z dnia 26 marca 1999 r., sygn. akt I C 1144/98, to wskazane roszczenie było pozbawione jakichkolwiek podstaw prawnych. Powyższy wyrok nie nakładał bowiem na właściciela budynku obowiązku wskazania powodowi zastępczego lokalu mieszkalnego. J. M. przysługuje uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego, ale od właściwej Gminy, tj. Miasta W., a nie od pozwanej spółki. Powód zresztą sam podjął już działania w tym kierunku, składając w Wydziale Lokali Mieszkalnych Urzędu Miejskiego we W. odpowiedni wniosek o przyznanie mu lokalu socjalnego. Wniosek ten został już zresztą zarejestrowany pod nr (...) i wpisany na listę oczekujących pod nr (...). Wobec tego wskazane roszczenie powoda było całkowicie bezzasadne. Z tych wszystkich względów powództwo należało oddalić jako całkowicie nieuzasadnione (pkt I. wyroku). O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i 108 § 1 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty procesu. Powód przegrał ten proces w całości. Wobec tego Sąd zasądził od powoda na rzecz pozwanej kwotę 3 977 zł, w tym kwotę 3 960 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Na koszty zastępstwa procesowego składała się kwota 3 600 zł od roszczenia majątkowego zgodnie z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) oraz kwota 360 zł od roszczenia niemajątkowego w sprawie o ochronę dóbr osobistych zgodnie z § 11 ust. 1 pkt 2 cyt. rozporządzenia (pkt II. wyroku). Nieuiszczone przez powoda koszty sądowe, z uwagi na jego sytuację materialną, Sąd przejął na rachunek Skarbu Państwa (pkt III. wyroku).