Postanowienie I C 1209/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 października 2016 r. Sąd Okręgowy w War

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 1209/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 października 2016 r. Sąd Okręgowy w Warszawie I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSR del. Tadeusz Bulanda Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Maciaszczyk po rozpoznaniu w dniu 10 października 2016 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa M. M. przeciwko D. K. (1) o ochronę dóbr osobistych i zadośćuczynienie orzeka: I. Nakazuje D. K. (1), aby, w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, usunął z serwisu internetowego (...).pl wpis zawarty w zakładce „Opinie o pracodawcach” w części obejmującej opinie o (...) Firma Usługowo (...) wpisu opatrzonego nagłówkiem „D. K. (1) 2014-10-03 11:57:33” – w całości, tj. od słów „D. M. nie ukrywam się nigdzie przy żadnej rodzinie” do słów „Twoje działania dobiegają końca a moje się dopiero zaczną”; II. Nakazuje D. K. (1), aby, w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, zamieścił w serwisie internetowym (...).pl w zakładce „Opinie o pracodawcach” w części obejmującej opinie o (...) Firma Usługowo (...) oraz w zakładce (...) w dziale (...) wpisu opatrzonego imieniem i nazwiskiem pozwanego i zatytułowanego „Oświadczenie o przeproszeniu M. M.” o treści „Ja D. K. (1) przepraszam Pana M. M. za to, że naruszyłem jego dobra osobiste w ten sposób, że zamieściłem na stronie internetowej (...).pl obraźliwe i nieprawdziwe o Nim informacje. Powyższe oświadczenie publikuję w wyniku przegranego procesu sądowego”; III. Zasądza od D. K. (1) na rzecz M. M. kwotę 5000 (pięć tysięcy) złotych wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 10 czerwca 2015 r. do dnia zapłaty; IV. Oddala powództwo w pozostałym zakresie; V. Zasądza od D. K. (1) na rzecz M. M. kwotę 1600 (jeden tysiąc sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt: I C 1209/15 UZASADNIENIE W dniu 23 listopada 2014 r. M. M. skierował przeciwko D. K. (1) pozew o zobowiązanie do usunięcia naruszającego jego dobra osobiste komentarza na stronie internetowej www.(...).pl z dnia 3 października 2014 r. w terminie 7 dni od daty uprawomocnienia się orzeczenia, o zobowiązanie pozwanego do opublikowania na swój koszt w terminie 7 dni od uprawomocnienia się orzeczenia na okres 7 dni na stronach internetowych www.(...).pl, www.(...).pl, www.(...).pl, www.(...).pl, www.(...).pl, www.(...).pl w ramce --- STRONA 2 --- wielkości ¼ ekranu, standardową wielkością liter, czcionką koloru czarnego na białym tle oświadczenia następującej treści: „Ja D. K. (1) przepraszam Pana M. M. za to, że naruszyłem jego dobra osobiste w ten sposób, że zamieściłem na stronie internetowej (...).pl obraźliwe i nieprawdziwe dla Niego informacje. Powyższe oświadczenie publikuję w wyniku przegranego procesu sądowego” oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 20 000 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych oraz utratę kilku zleceń szkoleniowych, płatnej w ciągu 14 dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Ponadto powód wniósł o zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz kosztów procesu. Powód wskazał, że mimo kierowanych do pozwanego próśb o usunięcie komentarza naruszającego jego dobra osobiste, komentarz ten jest nadal dostępny. Powód podniósł też, że pozwany naruszał jego dobra osobiste także publikując w podobnym tonie komentarze na portalu www.regon.info, które zostały już usunięte, oraz przekazując podobne informacje osobom trzecim, czy wysyłając powodowi obraźliwe SMS-y (pozew – k. 1-6). D. K. (1) wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasadzenie od powoda na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz kosztów zastępstwa adwokackiego oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa adwokackiego. Pozwany podniósł, że strony znają się od kilku lat, powód pracował u pozwanego, lecz obecnie strony są mocno skonfliktowane. Podniósł też, że powód kierował do niego obraźliwe SMS-y, a także szkalował go i umieszczał obraźliwe wpisy na różnych portalach internetowych. Zdaniem pozwanego wpis, którego dotyczy pozew, zawiera jedynie opinię na temat powoda. Pozwany wskazał też, że powód domagał się od niego zapłaty 35 020 zł za przeprowadzone szkolenia, lecz nie wystawił faktur dotyczących tych szkoleń. Wskazał też, że powód przywłaszczył sobie dokumenty należące do siostry i szwagra pozwanego, który prowadzili ośrodek szkoleniowy w L.. Wskazał nadto, że powód nie zwrócił udostępnionego mu przez pozwanego samochodu H. (...) oraz że powód prowadząc szkolenia podszywał się pod firmę pozwanego (odpowiedź na pozew - k. 87-93). Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: D. K. (1) i M. M. przez kilka lat współpracowali ze sobą w zakresie prowadzenia szkoleń, w ten sposób, że w ramach prowadzonej przez D. K. (1) działalności gospodarczej M. M. przeprowadzał szkolenia m.in. z zakresu obsługi wózków widłowych i żurawi wieżowych. Po pewnym czasie między D. K. (1) i M. M. wywiązał się spór dotyczący wzajemnych rozliczeń finansowych , w tym związanych z wystawianiem faktur VAT za szkolenia przeprowadzane przez M. M., wykonywaniem szkoleń przez M. M. pod szyldem przedsiębiorstwa (...) oraz użytkowania przez M. M. samochodu H. (...) o nr rej. (...) ( dowód: zeznania K. D. – k. 149-152, zeznania T. D. – k. 152-155, zeznania M. J. – k. 187-190, protokół zeznań D. K. (1) w postępowaniu karnym – k. 164-165, potwierdzenia przelewów – k. 220-225, zeznania M. M. – k. 240v-241v, zeznania D. K. (1) – k. 241v-243). W dniu 1 maja 2012 r. M. M. jako pożyczkodawca i D. K. (1) jako pożyczkobiorca zawarli umowę pożyczki na kwotę 16 500 zł. Termin spłaty pożyczki został określony na dzień 1 maja 2013 r., zaś jako formę zabezpieczenia przyjęto weksel oraz prawo do wyłącznego użytkowania przez M. M. samochodu marki H. (...) o nr rej. (...), który w ramach prowadzonej działalności gospodarczej D. K. (1) nabył za środki pochodzące z kredytu udzielonego przez (...) Bank S.A. Na podstawie umowy ustnej M. M. przekazywał D. K. (1) środki na spłatę kredytu, co miało skutkować, po spłacie kredytu, przeniesieniem własności tego samochodu przez D. K. (1) na rzecz M. M. ( dowód: zestawienie operacji – k. 185, 186). M. M. korzystał z ww. samochodu do dnia 22 stycznia 2014 r., kiedy pojazd ten został zatrzymany w związku z postępowaniem karnym wszczętym na skutek zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, złożonego przez D. K. (1). Dochodzenie w przedmiocie przywłaszczenia ww. samochodu przez M. M. zostało umorzone w dniu 25 lutego 2014 r. wobec braku znamion czynu zabronionego ( dowód: umowa pożyczki – k. 180, projekt umowy pożyczki – k. 7 akt 3 Ds. 95/14, korespondencja mailowa M. M. z (...) Bank S.A. – k. 181, protokół zeznania T. D. w postępowaniu – k. 13-14 akt 3 Ds. 95/14, protokół przyjęcia zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa – k. 1-2 akt 3 Ds. 95/14, protokół zatrzymania rzeczy – k. 15-18 akt 3 Ds. 95/14, spis i opis rzeczy – k. 19 akt 3 Ds. 95/14, protokół oględzin rzeczy – k. 20-24 akt 3 Ds. 95/14, protokół zeznań M. M. w postępowaniu karnym – k. 24-25 akt 3 Ds. 95/14, protokół zeznań D. A. w postępowaniu karnym – k. 32, 52 akt 3 Ds. 95/14, postanowienie o zatwierdzeniu zatrzymania samochodu – k. 51 akt 3 Ds. 95/14, postanowienie o umorzeniu postępowania – k. 59-60 akt 3 Ds. 95/14). W sporze na kanwie rozliczeń finansowych, w tym wystawiania faktur za szkolenia przeprowadzone przez M. M., dysponowania dokumentacją dotyczącą kursów, pozostawali też M. M. oraz siostra i szwagier D. K. (2) D. i T. D. prowadzący działalność pod firmą --- STRONA 3 --- (...). W dniu 2 lipca 2013 r. T. D. złożył zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przez M. M. czynu zabronionego polegającego na zaborze dokumentacji z ośrodka szkolenia prowadzonego przez T. D. i przywłaszczeniu pieniędzy pobranych od słuchaczy kursów od 1 czerwca 2013 r. Dochodzenie w tej sprawie zostało umorzone w dniu 20 października 2013 r. wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu zabronionego ( dowód: zeznania K. D. – k. 149-152, zeznania T. D. – k. 152-155, zeznania M. J. – k. 187-190, protokół zeznań D. K. (1) w postępowaniu karnym – k. 164-165, zeznania M. M. – k. 240v-241v, zeznania D. K. (1) – k. 241v-243, pismo z dnia 2 lipca 2013 r. – k. 95-97, 13-15 akt PR Ds. 649.2016, k. 4-5 akt 3 Ds. 95/14, wydruk z (...) k. 98-99, 16-17 akt PR Ds. 649.2016, pisma Urzędów Skarbowych – k. 100-104, pismo D. K. (1) do Urzędu Skarbowego – k. 105-106, pismo T. D. – k. 107-108, pismo KP w L. – k. 109, oświadczenie T. D. – k. 110, pismo Prokuratury Rejonowej w Lublinie – k. 111, wezwanie – k. 112, wezwania – k. 113, 114, pisma UDT – k. 115-117, 18-19 akt PR Ds. 649.2016, pisma KPP w L. – k. 118, 119, pismo M. M. – k. 203,wydruki emaili – k 238, pokwitowania wpłaty – k. 238, karta pojazdu – k. 239, zażalenie na postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia – k. 14 akt 2 Ds. 1544/13, postanowienie o uwzględnieniu zażalenia – k. 16 akt 2 Ds. 1544/13, protokół przesłuchania T. D. w postępowaniu karnym – k. 29-30 akt 2 Ds. 1544/13, postanowienie o umorzeniu dochodzenia – k. 31 akt 2 Ds. 1544/13protokół przyjęcia zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa – k. 1-3 akt 2 Ds. 1544/13, zażalenie na postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia – k. 14 akt 2 Ds. 1544/13, postanowienie o uwzględnieniu zażalenia – k. 16 akt 2 Ds. 1544/13, protokół przesłuchania T. D. w postępowaniu karnym – k. 29-30 akt 2 Ds. 1544/13, postanowienie o umorzeniu dochodzenia – k. 31 akt 2 Ds. 1544/13). D. K. (1), w tym za pośrednictwem swojego pracownika M. J., dokonał w dniach 18, 24 i 28 czerwca 2013 r. spłaty w łącznej kwocie 33520 zł zadłużenia względem M. M., na skutek wezwania z dnia 5 czerwca 2013 r. ( dowód: ostateczne wezwanie do zapłaty – k. 94, 12 akt PR Ds. 649.2016, pismo o umorzeniu czynności windykacyjnych z dnia 10 marca 2015 r. – k. 176, 9 akt PR Ds. 649.2016, potwierdzenia wpłat - k. 182-184, 10-11 akt PR Ds. 649.2016, zeznania M. J. – k. 187-190). Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym w dniu 31 marca 2014 r. (sygn. I Nc 183/14) Sąd Rejonowy w Limanowej nakazał D. K. (1), aby zapłacił M. M. kwotę 18 500 zł wraz odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia 1 maja 2013 r. do dnia zapłaty oraz koszty postępowania w kwocie 231,25 zł. Nakaz uprawomocnił się w dniu 10 maja 2014 r. ( dowód: nakaz zapłaty z dnia 31 marca 2014 r. – k. 178). Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym w dniu 26 listopada 2014 r. (sygn. I Nc 1456/14) Sąd Rejonowy w Limanowej nakazał D. K. (1), aby zapłacił M. M. kwotę 16 500 zł wraz odsetkami ustawowymi od dnia 2 maja 2013 r. do dnia zapłaty oraz koszty postępowania w kwocie 206,25 zł. Nakaz uprawomocnił się w dniu 1 stycznia 2015 r. ( dowód: nakaz zapłaty z dnia 26 listopada 2014 r. – k. 179). M. M. prowadził przeciwko D. K. (1) postępowanie egzekucyjne na podstawie nakazu zapłaty z dnia 31 marca 2014 r. W dniu 26 lutego 2015 r. zlecił też (...) sp. z o.o. czynności mające na celu ściągnięcie od D. K. (1) należności określonych w nakazach zapłaty wydanych w sprawach o sygn. I Nc 183/14 i I Nc 1456/14 ( dowód: zawiadomienie wierzyciela o stanie egzekucji – k. 177, umowa o dochodzenie należności – k. 6-7, 8 akt PR Ds. 649.2016). W dniu 8 kwietnia 2015 r. D. K. (1) złożył zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przez M. M. oszustwa na jego szkodę. Dochodzenie w tej sprawie zostało umorzone w dniu 20 października 2013 r. wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu zabronionego ( dowód: zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa – k. 1-5 akt PR Ds. 649.2016, protokół przyjęcia zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa – k. 33-36 akt PR Ds. 649.2016, postanowienie o wszczęciu dochodzenia – k. 67 akt PR Ds. 649.2016, protokół przesłuchania P. O. w postępowaniu karnym – k. 119-120 akt PR Ds. 649.2016, protokół przesłuchania M. M. w postępowaniu karnym – k. 123-124 akt PR Ds. 649.2016, postanowienie o uchyleniu postanowienia o umorzeniu dochodzenia – k. 157-158 akt PR Ds. 649.2016, protokół przesłuchania D. K. (1) w postępowaniu karnym – k. 165-167 akt PR Ds. 649.2016). W dniu 3 października 2014 r. o godzinie 11:57:33 na portalu www.(...).pl w odpowiedzi na post zatytułowany (...) z dnia 30 września 2014 r. umieszczony na forum w zakładce „Opinie o pracodawcach” w części obejmującej opinię o (...) Firma Usługowo (...) przez powoda M. M. o treści „CZY ZGŁASZACIE NA POLICJĘ?? Jeśli chcecie skutków to TYLKO D. PRAWNA! On juz i tak się ukrywa w wawie przy rodzince i boi wychylić Piszcie na (...).pl - tam dostaniecie ciekawe informacje - MI to pomogło!! DOKUMENTY - PROKURATURA - POLICJA -Tylko w ten sposób!!!”, pozwany D. K. (1) umieścił wpis o następującej treści: --- STRONA 4 --- „D. M. nie ukrywam się nigdzie przy żadnej rodzinie, nie muszę się ukrywać tak jak Ty to robisz. Oś zgody 10 - czym jeszcze będziesz straszyć swoimi anonimami, doniesieniami, kłamstwami do różnych instytucji. Złodzieju zgodnie z Twoim wezwaniem do zapłaty oddałem Ci 35800 zł z których naciągnięte było minimum 10000 zł a ja nie mogłem Ci tego udowodnić (ty znasz prawdę np. (...) T.) Policja Ci zabrała mój samochód który chciałeś sobie przywłaszczyć. Anonimy które piszesz do innych instytucji są od razu umarzane bo to śmiechu warte brednie, kłamstwa i bzdury. Wykonywałeś dla i mojej rodziny różne usługi na które do tej pory nie wystawiłeś faktury. Okłamałeś i okradłeś moją siostrę!!! Myślę że nie masz już gdzie pisać, spróbuj jeszcze w NIK i Watykanie tam może Cię wysłuchają i skierują na zamknięte leczenie. Jeszcze raz Ci podkreślam że to ty nie odbierasz korespondencji po 3 adresami, nie odbierasz telefonów, bo ukrywasz się na jakiejś wsi zabitej dechami i boisz się spotkania bo jesteś zwykłym tchórzem, oszustem. Rozmawiałem z Twoimi byłymi kolegami z (...) którzy przez Ciebie stracili pracę (ty zresztą też ). I wiele, wiele innych oszukanych ludzi i firm. Jedyny co możesz zrobić to pomachać palcem w bucie i pisać na (...) - tylko do tego się nadajesz. Twoje działania dobiegają końca a moje się dopiero zaczną.” ( dowód: wydruk wpisu na portalu (...).pl – k. 12, 15). M. M. kilkukrotnie zwracał się do D. K. (1) o usunięcie powyższego komentarza; wezwania okazały się bezskuteczne (bezsporne). Treść wskazanych wyżej dokumentów i materiału o podobnym charakterze nie była kwestionowana przez strony i sąd również nie znalazł z urzędu podstaw do pozbawienia ich mocy dowodowej. Z treścią dokumentów korespondują zeznania świadków i stron. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Powództwo jest zasadne w przeważającej części. Zgodnie z art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Stosownie do art. 24 § 1 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Zgodnie z art. 448 k.c. w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Rozpoznając sprawę w przedmiocie ochrony dóbr osobistych sąd powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy doszło do naruszenia dobra osobistego, a w przypadku pozytywnej odpowiedzi ustalić, czy działanie pozwanego było bezprawne. Bezprawność należy rozumieć jako zachowanie (działanie bądź zaniechanie) sprzeczne z porządkiem prawnym lub zasadami współżycia społecznego. Dowód, że dobro osobiste zostało zagrożone lub naruszone, ciąży na osobie poszukującej ochrony prawnej na podstawie art. 24 k.c. Natomiast na tym, kto podjął działanie zagrażające dobru osobistemu innej osoby lub naruszające to dobro, spoczywa ciężar dowodu, że nie było ono bezprawne. Wobec tak określonych obowiązków w zakresie dowodzenia, w pierwszej kolejności podlegało ustaleniu czy naruszenie dóbr osobistych powódki faktycznie miało miejsce. W przypadku zarzutu naruszenia dóbr osobistych za pośrednictwem środków masowego przekazu, najistotniejszą rzeczą jest dokładna analiza i interpretacja tekstu materiałów prasowych, których dotyczy powództwo pod kątem ewentualnego naruszenia tych dóbr i poprzez odwołanie się do takich kryteriów jak „przeciętny odbiorca” czy „rozsądny czytelnik". Dokonując oceny, czy doszło do naruszenia dóbr osobistych, należało więc odnieść się do obiektywnej reakcji społecznej, nie zaś do jednostkowych odczuć i ocen osoby żądającej ochrony. Z drugiej strony należało mieć też na względzie, iż w tego typu sprawie mamy do czynienia z konfliktem --- STRONA 5 --- wartości o zasadniczym znaczeniu, z kolizją dóbr prawnych podlegających ochronie, zarówno w porządku konstytucyjnym, jak i międzynarodowym. Z jednej strony jest to wolność wyrażania poglądów i rozpowszechniania informacji, a drugiej strony jest to konieczność ochrony praw innych osób, wśród których to praw poczesne miejsce zajmują prawa osobiste odnoszące się do takich wartości jak godność człowieka, dobre imię, cześć, pozycja zawodowa oraz prestiż. W sprawie tej powód postawił pozwanemu zarzut naruszenia swoich dóbr osobistych, takich jak: dobre imię, cześć oraz godność osobista na skutek umieszczenia na stronie internetowej portalu www.(...).pl w dniu 3 października 2014 r. o godzinie 11:57:33 komentarza, w którym zarzucono powodowi kłamstwo, bycie złodziejem i oszustem, osobą dopuszczającą się przywłaszczenia, doprowadzenie innych ludzi do utraty pracy. W ocenie Sądu, zamieszczenie przez pozwanego przedmiotowego wpisu na forum internetowym spowodowało naruszenie dóbr osobistych powoda w postaci godności i dobrego imienia. W komentarzu tym pozwany przypisał powodowi cechy, które stawiają go w złym świetle w oczach użytkowników portalu www.(...).pl. (...) ten neguje walory etyczne i moralne powoda oraz przypisuje mu przestępstwo w postaci kradzieży i oszustwa. Naruszenie dobrego imienia (zniesławienie) może polegać na przypisaniu innej osobie cech lub właściwości, które mogą ją poniżyć w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. Znaczenie zniesławiającej wypowiedzi jest determinowana nie tylko jej dosłownym brzmieniem, lecz także kontekstem jej rozpowszechnienia. Ustalenie, że wypowiedź ma charakter zniesławiający musi się odwoływać do pojmowania przeciętnego odbiorcy – osoby zwykłej, rozsądnej, racjonalnie myślącej, o przeciętnej inteligencji, wykształceniu, wiedzy. Zastosowanie powinny mieć tu kryteria obiektywne, a nie subiektywne (patrz: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 października 1971 roku, II CR 455/71, OSNC 1972/4/77, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 1976 r. II CR 692/75,OSNC 1976/11/251, A. S. w glosie do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 1989 r., I CR 143/89, opubl, w Orzecznictwo Sądów Polskich (...)). Wpis D. K. (1) zamieszczony w dniu 3 października 2014 r. o godzinie 11:57:33 na portalu www.(...).pl, w którym zostały użyte słowa i wyrażenia: „złodzieju”, „Policja Ci zabrała samochód, który chciałeś sobie przywłaszczyć”, „Okłamałeś i okradłeś moją siostrę”, „może Cię (…) skierują na zamknięte leczenie (w NIK i Watykanie), „jesteś zwykłym tchórzem, oszustem”, „przez Ciebie stracili pracę (koledzy z (...))” „… i wiele, wiele innych oszukanych ludzi i firm” są obraźliwe i dają odbiorcy sygnał, iż powód jest osobą nieuczciwą, nierzetelną, z którą nie warto nawiązywać relacji gospodarczych, korzystać z jego usług. Pozwany nie wykazał, iżby użyte przez niego słowa i wyrażenia znajdowały poparcie w rzeczywistości. (...) to ten, kto kradnie, a więc zabiera w celu przywłaszczenia cudzą rzecz ruchomą, (http://sjp.pwn.pl/szukaj/złodziej.html, art. 278 § 1 k.k.), „oszust” to ten, kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania (http://sjp.pwn.pl/szukaj/oszust.html, art. 286 § 1 k.k.). Tymczasem pozwany nie wykazał, iżby powód popełnił kradzież, przywłaszczył sobie cudzą rzecz lub dokonał oszustwa, w szczególności zaś pozwany nie przedstawił na tę okoliczność dowodu w postaci wyroku skazującego powoda za przypisane mu przez pozwanego czyny. Pozwany nie wykazał, iżby powód tchórzem, czyli „człowiekiem, łatwo ulegający uczuciu strachu (http://sjp.pwn.pl/szukaj/tchórz.html). Pozwany nie wykazał, iżby powód doprowadził inne osoby do utraty pracy. Z przeprowadzonych w tym postępowaniu dowodów wynika, że między stronami istnieje konflikt dotyczący rozliczeń finansowych, sporządzania dokumentów podatkowych, korzystania z pojazdu nabytego za kredyt przez pozwanego, że istnieje konflikt między powodem oraz siostrą i szwagrem pozwanego. Jednakże zaznaczyć trzeba, że to na rzecz powoda zostały wydane dwa nakazy zapłaty zasądzające świadczenie od pozwanego oraz że to pozwany zobowiązał się w umowie pożyczki do zapłaty 16500 złotych, co zabezpieczył oddaniem powodowi do korzystania samochodu H. (...). Pozwany nie wykazał, iżby żądania finansowe powoda były całkowicie bezpodstawne, zaś ich dochodzenie na drodze sądowej i egzekucji cywilnej było próbą oszustwa. Dwa z trzech postępowań przygotowawczych toczących się w sprawie dotyczącej powoda oraz pozwanego i jego szwagra zakończyły się umorzeniem, co pozwala wnioskować, że powód nie popełnił czynów o jakie podejrzewali go składający zawiadomienie do organów ścigania. Przepis art. 24 § 1 k.c. nie wyszczególnia czynności potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia, poza jednym – mianowicie – złożeniem oświadczenia o odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. W ocenie Sądu, skutecznym środkiem odwrócenia naruszenia dóbr osobistych powoda będzie po pierwsze usunięcie z serwisu internetowego (...).pl wpisu opatrzonego nagłówkiem --- STRONA 6 --- „D. K. (1) 2014-10-03 11:57:33” w całości, tj. do słów: „D. M. nie ukrywam się nigdzie przy żadnej rodzinie” do słów „Twoje działania dobiegają końca a moje się dopiero zaczną.” (pkt I wyroku). Pozostawienie komentarza na portalu utrzymywałoby bowiem stan naruszenia dóbr osobistych. Ponadto środkiem odwracającym skutki naruszenia dóbr osobistych powoda będzie zamieszczenie na tym samym portalu internetowym, w zakładce „Opinie o pracodawcach” w części obejmującej opinię o (...) Firma Usługowo (...) oraz w zakładce (...) w dziale (...), przeprosin o treści „Ja D. K. (1) przepraszam Pana M. M. za to, że naruszyłem jego dobra osobiste w ten sposób, że zamieściłem na stronie internetowej (...).pl obraźliwe i nieprawdziwe dla Niego informacje. Powyższe oświadczenie publikuje w wyniku przegranego procesu sądowego” (pkt II wyroku). W ocenie Sądu brak jest podstaw do żądania, aby przeprosiny były umieszczone na innych serwisach wskazanych w pozwie, tj. na stronach www.(...).pl, www.(...).pl, www.(...).pl, www.(...).pl czy www.(...).pl. (...) wskazać, że zakres wpisu naruszającego dobra osobiste nie był taki szeroki, jak szeroki jest zasięg odbioru każdego z tych portali, szczególnie portalu www.(...).pl, czy www.(...).pl i www.(...).pl. (...) wpis znalazł został umieszczony w serwisie (...).pl i przede wszystkim odbiorcy tego portalu powinni uzyskać informację, że zarzuty postawione powodowi przez pozwanego były nieprawdziwe i naruszały jego dobra osobiste. Umieszczenie przeprosin na portalu (...).pl będzie środkiem adekwatnym do skali naruszenia i pozwoli internaucie, który zapoznał się z bezprawnym wpisem, zapoznać się także z oświadczeniem o przeprosinach (pkt IV wyroku). Na podstawie art. 448 w zw. z art. 24 § 1 k.c. Sąd przyznał powodowi zadośćuczynienie pieniężne. W ocenie Sądu kwota 5 000 zł jest adekwatna do skali i charakteru naruszenia dóbr osobistych powoda. Satysfakcja finansowa ma w tym wypadku na celu nie tylko zrekompensowanie powodowi skutków naruszenia dóbr osobistych, ale też stanowi formę sankcji, która ma zapobiec ponownemu naruszeniu dóbr osobistych przez pozwanego (punkt III wyroku). W pozostałym zakresie Sąd powództwo oddalił jako niezasadne (punkt IV wyroku). O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 zd. 2 k.p.c. W tej sprawie wysokość przyznanego poszkodowanemu zadośćuczynienia była zależna od uznania Sądu. Podkreślić zaś trzeba, że powództwo okazało się usprawiedliwione tak co do zasady, jaki w ogólności co do żądanego sposobu przywrócenia stanu zgodnego z prawem. Na zasądzone koszty składa się kwota 1 600 zł stanowiąca uiszczoną przez powoda opłatę od pozwu (pkt V wyroku).