Postanowienie I C 1140/15 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 marca 2017 roku Sąd Rejonowy we Włocławku Wyd

--- STRONA 1 --- OTJAŁCEŚ KO ESSROWOŚxIY/ OLBĘDOSE) ULNSC | . Sygn. I C 1140/15 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 marca 2017 roku Sąd Rejonowy we Włocławku Wydział I Cywilny Przewodniczący : SSR Izabela Onasz-Figas Protokolant : sekr. sądowy Ewa Trzaskalska po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2017 roku sprawy z powództwa M. W. przeciwko Skarbowi Państwa -Zakład Karny we W. o odszkodowanie za naruszenie dóbr osobistych 1. zasądza od pozwanego Skarbu Państwa -Zakładu Karnego we W. na rzecz powoda M. W. kwotę 1.000zł (tysiąc złotych) z ustawowymi odsetkami od dnia 9 grudnia 2015roku do dnia zapłaty; 2. oddala powództwo w pozostałej części; 3. zasądza od pozwanego Skarbu Państwa- Zakładu Karnego we W. na rzecz powoda M. W. kwotę 50zł (pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu; . 4. zasądza od powoda M. W. na rzecz pozwanego Skarbu Państwa- Zakładu Karnego we W. kwotę 480zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego; 5. . pozostałymi kosztarni postępowania obciążą powoda. 1. odpis wyroku wraz z pouczeniem doręczyć powodowi za pośrednictwem Dyrektora ZK w C.; 2. przedłożyć z wnioskiem o uzasadnienie, apelacją lub po 21 dniach --- STRONA 2 --- / | Sygn. akt IC 1140/15 Pozwem zdnia 20 kwietnia 2015roku skierowanym przeciwko Skarbowi Państwa-Zakładowi Karnemu we W. powód M. W. domagał się zasądzenia na jego rzecz kwoty 5.000zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia. W uzasadnieniu wywiedzionego pozwu M. W. podniósł, iż podczas jego osadzenia w Zakładzie Karnym we W. dokładnie w dniach 12 i 21 listopada 2014roku funkcjonariusze doręczając mu korespondencję od pełnomocnika dokonali jej otwarcia. Działanie funkcjonariuszy powód ocenił za niezgodne z art. 8a kkw, tym samym wypełniające znamiona odpowiedzialności deliktowej Skarbu Państwa z art. 417 k.c. Powołując się na orzeczenie Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 4 stycznia 2006r. oraz Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2007r. M. W. skonkludował, że naruszone dobra jakim jest tajemnica korespondencji ma szczególną wartość jako właściwa każdemu człowiekowi, jest najbardziej chronionym dobrem wynikającym ze sfery życia prywatnego. 'W odpowiedzi na pozew Skarb Państwa-Zakład Karny we W. wniósł o oddalenie powództwa oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwany wskazując, że M. W. był osadzony w ZK W. w okresie od 12 listopada 2012roku do 5 grudnia 2014roku podkreślił, że żądanie zgłoszone pozwem było już przedmiotem postępowań skargowych. Pozwany przyznał, że dnia 12 listopada 2014roku podczas wydawania powodowi przesyłki od Kancelarii Adwokackiej doszło do jej omyłkowego otwarcia. Niemniej list nie był cenzurowany, ani nadzorowany i niezwłocznie przekazany do adresata. Pozwany stanowczo zaoponował jednak by dnia 21 listopada 2014roku doręczano M. W. jakąkolwiek przesyłkę, Odnosząc się natomiast do podstawy prawnej zgłoszonego roszczenia pozwany podkreślił, że powód winien wykazać zawinione postępowanie pozwanego, szkodę jakiej doznał oraz związek przyczynowy pomiędzy szkodą a działaniem pozwanego. W ocenic Skarbu Państwa-Zakładu Karnego we W. powód przez fakt przypadkowego otwarcia koperty od adwokata nie poniósł żadnej szkody, a niniejszym procesem korzystając ze sprzyjających okoliczności zmierza jedynie i wyłącznie do wzbogacenia się. Sąd Rejonowy ustalił, co następuje: M. W. w Zakładzie Karnym we W. przebywał od dnia 12 listopada 2012roku do dnia 5 grudnia 2014roku. W okresie od dnia 13 maja 2014roku do dnia 5 grudnia 2014roku był zakwaterowany w celi nr 107 oddziału mieszkalnego (...). Dowód: okoliczność bezsporna, nadto sprawozdanie k. 45 akt sprawy, informacja o pobytach i orzeczeniach k. 40 akt sprawy. W dniu 12 listopada 2014roku funkcjonariusz więzienny udał się do celi powoda celem przekazania mu korespondencji od pełnomocnika. Funkcjonariusz po otwarciu listu spojrzał do koperty i po około minucie lub dwóch, gdy spostrzegł, że przesyłka pochodzi od fachowego pełnomocnika przekazał korespondencję M. W.. Dowód : zeznania powoda k. 321-321v akt sprawy, sprawozdanie k. 45 akt sprawy, notatka służbowa k. 46 akt sprawy, k. 47 akt sprawy, zeznania świadka M. K. nagranie audio-video 00:05:32-00:21:00 w zw. z k. 287 akt sprawy. Kolejną przesyłkę nadesłaną z kancelarii adwokackiej, tym razem paczkę o wadze 1 kg, M. W. odebrał na dyżurce w obecności funkcjonariusza oddziałowego. Funkcjonariusz w obecności powoda dokonał otwarcia paczki i przekartkowania znajdującej się w niej zawartości. Po około pięciu minutach przesyłka została wydana M. W.. Dowód: zeznania powoda k. 321-321vakt sprawy, korespondencja dotycząca warunków sanitarnych w zakładzie karnym we W. k. 81 — 268 akt sprawy, potwierdzenie nadania k, 284 akt sprawy, książka korespondencji k. 285 akt sprawy, pismo Poczty Polskiej k. 293 akt sprawy. . Przedmiotowe zdarzenia zostały zgłoszone przez powoda do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w B. oraz Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w W.. Zgłoszone skargi uznane zostały za nieuzasadnione, gdyż ustalono, że dnia 12 listopada --- STRONA 3 --- . | 2014roku doszło do otwarcia korespondencji powoda w sposób zupełnie przypadkowy, zaś dnia 21 listopada 2014roku do powoda nie był przekazywany żaden list polecony. Dowód: sprawozdanie k. 41, pismo Dyrektora Okręgowego k. 42, notatka służbowa k, 43 akt sprawy, pismo Dyrektora Generalnego k. 58 akt sprawy. Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2014roku odmówiono również wszczęcia śledztwa w sprawie zaistniałego w dniu 12 listopada 2014roku na ternie Zakładu Karnego we W. przekroczenia uprawnień przez funkcjonariusza publicznego nad pozbawionym wolności M. W. poprzez uzyskanie dostępu do informacji dla niego przeznaczonych po uprzednim otwarciu zamkniętego pisma kierowanego z kancelarii adwokackiej tj o czyn z art. 231 k.k. z uwagi, iż czyn nie zawierał znamion czynu zabronionego. Dowód: postanowienie k. 57 akt sprawy. Zrekonstruowany powyżej stan faktyczny sprawy w części niespornej między stronami został odtworzony na podstawie dokumentów nadesłanych przez stronę pozwaną w przedmiocie historii osadzenia powoda oraz prowadzonego postępowania skargowego. Strony nie kwestionowały autentyczności złożonych dokumentów, a i Sąd nie miał podstaw by odmówić im owego waloru. Okoliczności przebiegu zdarzenia z dnia 12 listopada 2014roku zostały odwzorowane zarówno z zeznań samego powoda, jak i świadka M. K.. W tym kontekście należało mieć na uwadze, że strony zeznawały w sposób zbieżny, zaś okoliczności przez nich podniesione znalazły również potwierdzenie w sporządzanej ówcześnie dokumentacji. Odnośnie zdarzenia mającego miejsce dnia 12 listopada 2014roku Sąd pominął całkowicie treść zeznań świadka M. L. albowiem były one sprzeczne z uwzględnionymi powyżej zeznaniami. Świadek wskazywał początkowo, że nie pamięta opisywanego zdarzenia, po czy po zreferowaniu sprawy przez Przewodniczącą opisał zdarzenie jak wskazano już powyżej w sposób całkowicie odmienny. W tym kontekście nie sposób nie zauważyć, że świadek zeznawał na okoliczności oddalone w czasie o przeszło dwa lata. W tym czasie współpracował z wieloma osadzonymi zatem nie można wykłuczyć, że całkowicie pomylił osoby przebywające w Zakładzie Karnym. Odtworzenia zdarzenia z dnia 21 listopada 2014roku Sąd dokonał natomiast w oparciu o zeznania M. W., których wiarygodności strona pozwana w żaden sposób nie obaliła. Co więcej wbrew zapatrywaniu pozwanego, który jak twierdził nie odnotował przedmiotowego dnia istu poleconego do powoda, przesyłka do M. W. dotarła. Przesyłka nadana bowiem przez adwokata 19 listopada 2014roku została odebrana jak wynika z pisma Poczty Polskiej przez znanego osobiście doręczycielowi funkcjonariusza służby więziennej dnia 21 listopada 2014r. Na dowód posiadania przedmiotowej korespondencji powód dołączył jej zawartość do akt sprawy. Posiadając tak stanowczy materiał dowodowy Sąd uznał, że dnia 21 listopada 2014roku M. W. otrzymał korespondencję od swojego pełnomocnika. Pozostając w sferze oceny materiału dowodowego wskazać należy, iż Sąd pominął zeznania A. R. albowiem nie wnosiły one niczego istotnego do sprawy. Świadek jako osoba świadcząca usługi prawnicze nie była w stanie przypomnieć sobie konkretnego zdarzenia. Przedłożyła jednakże dowód nadania przesyłki i oświadczyła, iż nie została ona zwrócona przez doręczyciela z czego domniemywać można, że dotarła do rąk adresata. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Powództwo M. W. zasługiwało co do zasady na uwzględnienie. W niniejszej sprawie powód dochodził zadośćuczynienia za naruszenie jego dóbr osobistych w postaci prawa do poszanowania korespondencji. Zgodnie z art. 448 k.c. w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Chronionym dobrem osobistym jest między innymi wymieniona w art. 23 k.c, tajemnica korespondencji, wyrażona również w art. 49 Konstytucji. Jest to pojęcie związane przede wszystkim z prawem każdego człowieka do poszanowania jego życia prywatnego i jego prawa do zachowania w tajemnicy treści przekazu kierowanego do innych osób lub instytucji. Prawo do poszanowania korespondencji interpretowane jest jako prawo do niezakłóconej i niecenzurowanej komunikacji z innymi. Naruszaniem tajemnicy korespondencji będzie zatem każda nieuprawniona ingerencja w nią, przede wszystkim zapoznanie się z jej treścią lub zmiana tej treści, jak również --- STRONA 4 --- / / doprowadzenie do stanu, w której do takiej ingerencji może dojść (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 września 2010 r. IV CSK 87/10, LEX nr 622216; wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 26 czerwca 2012 r., I ACa 521/12, LEX nr 1238502; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2013 r., VI ACa 674/13, LEX nr 1444946). W myśl art. 24 $1 k.e, ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Należy również wskazać, że zgodnie z art. 8 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (dalej: EKPCz ) każdy ma prawo do poszanowania swojego życia prywatnego i rodzinnego, swojego mieszkania i swojej korespondencji. Ponadto niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa, z wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób (art 8 ust. 2 Konwencji). Taki wyjątek w polskim porządku prawnym przewidują przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy. W myśl art. 8a $1 kw korespondencja skazanego pozbawionego wolności podlega cenzurze i nadzorowi, chyba że ustawa stanowi inaczej. I tak w myśl art. 8a $2 kkw korespondencja skazanego pozbawionego wolności z obrońcą lub pełnomocnikiem będącym adwokatem lub radcą prawnym nie podlega cenzurze, nadzorowi oraz zatrzymaniu i powinna być bezzwłocznie przekazywana do adresata, podobnie jak korespondencja skazanego pozbawionego wolności prowadzona z organami ścigania, wymiaru sprawiedliwości i innymi podmiotami wskazanymi w art. 8a $3 kkw. Tak więc przepisy kkw stanowią ilustrację nie tylko dokonywania cenzury, a więc zapoznania się określonego organu z treścią pisma, ale także stanowią wyznacznik dla określenia bezprawności wszelkich naruszeń korespondencji chronionej, wyłączonej przez przepisy szczególne spod możliwość ingerencji oraz zapoznania się z nią przez organy wymiaru sprawiedliwości. W orzecznictwie zauważa się, że w świetle art. 49 Konstytucji, art. 8 EKPCz oraz funkcji i znaczenia art. 23 k.c. dla naruszenia prawa podmiotowego osadzonego - jego dobra osobistego w postaci tajemnicy korespondencji — nie jest konieczne, aby dowieść, że konkretny funkcjonariusz publiczny ściśle określonej jednostki wymiaru sprawiedliwości faktycznie zapoznał się z. treścią jego korespondencji chronionej. Dla stwierdzenia ingerencji nie ma również znaczenia treść korespondencji, albowiem art. 8 EKPCZ chroni środki i metody, a nie temat komunikacji (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 3 grudnia 2014 r. I ACa 696/14, LEX nr 1621087, I. (...) prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego w Buropejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka. Podręczniki praw człowieka Rady Europy. Rada Europy, 2012, s. 35). Art. 448 k.c. uprawnia tego, czyje dobro osobiste zostało naruszone, do domagania się odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub do żądania zasądzenia odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany przez niego cel społeczny. W odniesieniu do roszczeń opartych na omawianym przepisie przyjmuje się, iż każde naruszenie dóbr osobistych jest bezprawne, chyba że zostaną wykazane okoliczności wyłączające bezprawność, a więc stosuje się konstrukcję przewidzianą w art. 24 k.c, Oznacza to, że dochodzący roszczenia o zadośćuczynienie na podstawie art. 448 k.c. nie jest obciążony obowiązkiem wykazania bezprawności naruszenia, albowiem art. 24 k.c, stanowiący podstawę roszczeń z tytułu naruszenia dóbr osobistych wprowadza domniemanie bezprawnośći naruszenia. Należy przy tym zaznaczyć, że w sytuacji, gdy źródłem naruszenia dóbr osobistych było niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej, odpowiedzialność Skarbu Państwa oparta jest na przesłance bezprawności i nie zależy od winy. Powyższe jest konsekwencją tego, że wynikający z art. 77 ust. 1 Konstytucji i z art. 417 k.c, obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działanie władzy publicznej obejmuje także szkodę niemajątkową (krzywdę) w ujęciu art. 448 k.e. (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2011 r. III CZP 25/11, LEX nr 960463; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2007 r., V CSK 431/06, LEX nr 255593; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2011 r. V CSK 489/10, LEX nr 1102552). Należy zwrócić jednak uwagę, że nie każde naruszenie dóbr osobistych rodzi prawo do żądania zadośćuczynienia na podstawie art. 448 k.e. Sąd nie ma obowiązku zasądzenia zadośćuczynienia na podstawie komentowanego przepisu w każdym przypadku naruszenia dóbr osobistych. Uwzględnienie roszczeń z art. 448 k.c. ma charakter fakultatywny na co wskazuje sformułowanie „sąd może także przyznać", a więc nie muszą być one zasądzone mimo spełnienia przesłanek ustawowych, choć nie oznacza to dowolności. Przy stosowaniu tego przepisu sąd bierze pod uwagę całokształt okoliczności faktycznych, w tym winę sprawcy naruszenia dóbr osobistych i jej stopień oraz rodzaj naruszonego dobra, uciążliwości z tym związanych, poczucia krzywdy i jego stopnia oraz od innych okoliczności, które mogą zwiększać poczucie krzywdy Jub je osłabiać a nawet sprawiać, że w ogóle nie powstało. Trzeba bowiem pamiętać, że na podstawie art. 448 k.c. kompensowana jest krzywda, a więc szkoda niemajątkowa wywołana naruszeniem dobra osobistego, polegająca na fizycznych dolegliwościach i psychicznych cierpieniach pokrzywdzonego. Kompensata majątkowa --- STRONA 5 --- ma bowiem na celu przezwyciężenie przykrych doznań (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 2011 r. V CSK 113/11, LEX nr 1101690; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2012 r., I CSK 248/12, LEX nr 1298065; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 kwietnia 2006 r, II PK 245/05, LEX nr 243923). W ocenie Sądu Rejonowego zachowanie pozwanego było zachowaniem bezprawnym nie tylko z mocy domniemania wzruszalnego ustanowionego przez art. 24 k.c., ale także na płaszczyźnie przepisów prawa karnego wykonawczego, jako właściwego dla osoby powoda w czasie, w którym doszło do naruszenia jego dóbr osobistych. Zgodnie z art. 8a $ 1 kk.w. w zw. z art. 209 kk.w. korespondencja tymczasowo aresztowanego podlega cenzurze i nadzorowi, czego dokonuje zgodnie z art. 217a $ 1 k.k.w. organ, do którego dyspozycji tymczasowo aresztowany pozostaje, chyba Że organ ten zarządzi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 8a $ 2 k.k.w. w zw. z art. 209 k-k.w. korespondencja tymczasowo aresztowanego z obrońcą lub pełnomocnikiem będącym adwokatem lub radcą prawnym nie podlega cenzurze, nadzorowi oraz zatrzymaniu i powinna być bezzwłocznie przekazywana do adresata. Zgodnie zaś z art. Ba $ 3 k.k.w. przepis $ 2 zdanie pierwsze stosuje się odpowiednio do korespondencji prowadzonej z organami powołanymi na podstawie ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych dotyczących ochrony praw człowieka. W świetle powołanego powyżej art. 49 Konstytucji, art. 8 EKPCz oraz funkcji i znaczenia art. 23 k.c. należy podkreślić, że dla naruszenia prawa podmiotowego powoda — jego dobra osobistego w postaci tajemnicy korespondencji — nie jest konieczne, aby dowieść, że konkretny funkcjonariusz publiczny ściśle określonej jednostki wymiaru sprawiedliwości faktycznie zapoznał się z treścią jego korespondencji chronionej. Wymaganie tak wysokiego progu dowodowego spowodowałoby, że w większości spraw o podobnym charakterze niemożliwym byłoby zrealizowanie funkcji gwarancyjnej, ochronnej możliwości dochodzenia roszczeń z naruszenia tajemnicy korespondencji, co stałoby w sprzeczności z. istotą prawa podstawowego (fundamentalnego w nomenklaturze prawa europejskiego) i prawa człowieka jakim jest prawo do ochrony tajemnicy korespondencji. Należy bowiem odwołać się per analogiam do poglądu Sądu Najwyższego wyrażonego w wyroku z dnia 24 września 2010 r. (sygn. IV CSK 87/10), iż naruszenie tego dobra osobistego może nastąpić przede wszystkim przez bezprawne zapoznanie się z treścią korespondencji, lecz ma miejsce także wówczas, gdy stworzono realne warunki (niebezpieczeństwo) umożliwiające, z dużym stopniem prawdopodobieństwa, zapoznanie się osób trzecich z jej treścią (podobnie: wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. VI ACa 674/13). Wobec powyższego nie może budzić wątpliwości, że poprzez otwarcie korespondencji powoda z obrońcą doszło do zdarzenia naruszającego dobro osobiste powoda w postaci tajemnicy korespondencji, co było działaniem bezprawnym. W kontekście całokształtu okoliczności sprawy Sąd Rejonowy uznając odpowiedzialność Skarbu Państwa Zakładu Karnego we W. uznał jednak, że żądanie powoda zasądzenia na jego rzecz kwoty 5.000zł jest zbyt wygórowane i nicadekwatne do doznanej przez niego krzywdy. Podkreślić bowiem należy, że korespondencja, której przejrzenia dokonał funkcjonariusz więzienny nie dotyczyła kwestii osobistych lecz kwestii urzędowych, zaś forma w jakiej dokonano jej przegłądu nie naraziła powoda na ujawnienie w jej wyniku jakich intymnych szczegółów z życia M. W.. Co więcej była to dokumentacja dotycząca warunków sanitarnych w zakładzie karnym doskonałe znana funkcjonariuszom. Sam powód nie uznawał jej za jakąś szczególnie poufną lub prywatną skoro dokonał w całości jej załączenia do akt sprawy. Nie można również stracić z pola widzenia okoliczności, że do otwarcia przesyłek doszło bez jakiejkolwiek chęci dokuczenia powodowi przez pozwaną. Mimo zatem, że pozwany jest zobowiązany do przestrzenia dób osobistych osób skazanych, żądanie zadośćuczynienia w wysokości wskazanej przez powoda nie odpowiadało w ocenie Sądu rozmiarom krzywdy doznanej przez M. W.. Z tego też względu Sąd na podstawie art. 417 k.c. w zw. z art. 24 k.c, i art. 448 k.e. zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.000zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia pozwu ij. dnia 9 grudnia 2015r. do dnia zapłaty. w pozostałym zakresie powództwo zostało oddalone jako bezzasadne. Orzekając o kosztach procesu Sąd orzekł zgodnie z zasadą stosunkowego rozdzielania kosztów ( art. 100 k.p.c.). Mając na uwadze, że M. W. wygrał sprawę w 209 ( żądanie 5.000zł zasądzono 1.000zł) Sąd zasądził na jego rzecz od pozwanego zwrot opłaty sądowej w kwocie 50zł ( 250zł x20%). Na rzecz pozwanego od powoda zasadzono natomiast zwrot kosztów zastępstwa procesowego posiłkując się w tej kwesti $ 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Zgodnie bowiem z $ 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców z dnia 22 października 2015r. (Dz. U. 2015, poz.1804) do spraw --- STRONA 6 --- Ź ź / F * ' / wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji ( 600zł x 80%- w takim procencie sprawę wygrał pozwany). Z. 1. odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełn „pozwanego; 2. odnotować w kontrolce uzasadnień; 3. przedłożyć z apelacją lub za 17 dni od z.p.o. W., 28/03/2017r.