Wyrok I C 1137/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Wrocław

--- STRONA 1 --- Sygnatura akt I C 1137/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Wrocław, 31 stycznia 2017 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Aneta Fiałkowska-Sobczyk Protokolant: Wojciech Langer po rozpoznaniu w dniu 31stycznia 2017 r. we Wrocławiu sprawy z powództwa M. Ż. przeciwko Skarbowi Państwa - Aresztowi Śledczemu we W. o zapłatę I. oddala powództwo; II. nie obciąża powoda kosztami procesu za pierwszą instancję. Na oryginale właściwy p odpis. Sygn. akt I C 1137/15 UZASADNIENIE (...) Ż. wniósł o zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa – Aresztu Śledczego we W. tytułem zadośćuczynienia kwoty 100 000 zł z ustawowymi odsetkami oraz o zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu. W uzasadnieniu swojego żądania powód wskazał, że w trakcie osadzenia począwszy od dnia 9 stycznia 2014 r. w Areszcie Śledczym we W. w wyniku niezgodnego z prawem wykonywania władzy publicznej naruszono jego dobra osobiste w postaci godności, intymności oraz prawa do humanitarnego traktowania. Powód podnosił, iż był osadzony w niehumanitarnych warunkach bytowych – przeludnionych, niewentylowanych, źle wyposażonych i nieprawidłowo oświetlonych celach z niewydzielonym kącikiem sanitarnym. Zarzucił również powód, iż w trakcie pobytu w Areszcie Śledczym we W. został zarażony świerzbem, a w wyniku nieprawidłowego oświetlenia cel mieszkalnych pogorszył się jego wzrok. Świadczona przez pozwanego opieka zdrowotna miała okazać się niewystarczająca do potrzeb powoda. Wedle powoda powstałe w wyniku zarażenia świerzbem blizny będą trwale szpecić jego ciało. Powód podniósł nadto, iż zwolniony został z zatrudnienia w charakterze porządkowego i bezzasadnie odmówiono mu przywrócenia do pracy. W odpowiedzi na pozew pozwany Skarb Państwa – Areszt Śledczy we W. wniósł o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów procesu. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie pozwany wskazał, że powód nie udowodnił okoliczności opisywanych w pozwie. Warunki, w jakich przebywał powód nie przekraczały przeciętnej miary dolegliwości, jakie łączą się z pozbawieniem wolności. Powód nie wykazał krzywdy czy też szkody oraz ich rozmiaru, bezprawności w działaniu pozwanego czy związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem funkcjonariuszy publicznych a rzekomą szkodą, która powstała w jego dobrach. Żądana przez powoda kwota wydawała się całkowicie dowolna. Pozwany nadto podał, że podczas całego pobytu na powoda przypadała powierzchnia celi --- STRONA 2 --- mieszkalnej od 3,25 m 2 do 4,29 m 2 . W celach zapewniona jest wymiana powietrza poprzez otwierane okno i sprawną wentylację grawitacyjną, której przeglądy wykonywane są corocznie. Cele mieszkalne, w których przebywał powód wyposażone były w sprzęt kwaterunkowy zgodnie z normami określonymi przepisami prawa. W części cel, w których osadzony był powód znajdowały się murowane kabiny sanitarne, a w części ze względu na rozmiar cel – kąciki sanitarne wykonane z płyt paździerzowych z zasłoną materiałową. Oświetlenie cel posiada natężenie wymagane dla miejsc przeznaczonych do czytania. Osadzenie otrzymują czyste koce, ręczniki i bieliznę pościelową, które podlegają okresowej wymianie, a nadto dezynfekcji w przypadku stwierdzenia u osadzonego pasożytów skóry. Powód miał zapewnioną szeroko rozumianą opiekę medyczną i jest w bardzo dobrym ogólnym stanie zdrowia. Zmiany skórne były efektem alergii i w wyniku zastosowanego leczenia, w tym profilaktyki przeciwświerzbowej, ustąpiły całkowicie. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powoda M. Ż. osadzono w Areszcie Śledczym we W. w dniu 9 stycznia 2014 r. Poprzednio powód dwukrotnie (od dnia 6 października 2011 r. do dnia 9 lutego 2012 r. i od dnia 4 października 2012 r. do dnia 8 listopada 2012 r.) był osadzony w pozwanej jednostce penitencjarnej. W okresach: od dnia 9 stycznia 2014 r. do dnia 10 stycznia 2014 r., od dnia 15 stycznia 2014 r. do dnia 16 stycznia 2014 r., od dnia 25 stycznia 2014 r. do dnia 22 kwietnia 2014 r., od dnia 10 czerwca 2014 r. do dnia 20 sierpnia 2014 r. i od dnia 18 września 2014 r. do dnia 5 grudnia 2014 r. powód przebywał w celach dwuosobowych o powierzchni 8,32 m 2 , co dawało powierzchnię 4,16 m 2 na osobę. W okresach: od dnia 10 stycznia 2014 r. do dnia 15 stycznia 2014 r. i od dnia 16 stycznia 2014 r. do dnia 25 stycznia 2014 r. powód przebywał w celi o powierzchni 16,98 m 2 przeznaczonej do pobytu 5 osadzonych, co dawało powierzchnię 3,40 m 2 na osobę. W okresach: od dnia 22 kwietnia 2014 r. do dnia 10 czerwca 2014 r., od dnia 20 sierpnia 2014 r. do dnia 18 września 2014 r. i od dnia 18 grudnia 2014 r. do dnia 29 grudnia 2014 r. powód przebywał w celach dwuosobowych o powierzchni 8,10 m 2 , co dawało powierzchnię 4,05 m 2 na osobę. Od dnia 5 grudnia 2014 r. do dnia 18 grudnia 2014 r. powód przebywał w celi o powierzchni 16,58 m 2 przeznaczonej do pobytu 5 osadzonych, co dawało powierzchnię 3,32 m 2 na osobę. Od dnia 30 grudnia 2014 r. do dnia 31 marca 2015 r. powód przebywał w dwuosobowej celi o powierzchni 8,58 m 2 , co dawało powierzchnię 4,29 m 2 na osobę. Od dnia 31 marca 2015 r. do dnia 26 czerwca 2015 r. powód przebywał w celi o powierzchni 19,50 m 2 przeznaczonej do pobytu 6 osadzonych, co dawało powierzchnię 3,25 m 2 na osobę. ( dowód: wyjaśnienia z dnia 04.01.2016 r., k. 48); Powód zatrudniony był od dnia 23 kwietnia 2014 r. nieodpłatnie w charakterze porządkowego oddziału mieszkalnego. Po otrzymaniu informacji o zgonie ojca, powód w dniu 4 grudnia 2014 r. odmówił wykonania polecenia wyjścia do pracy, w efekcie czego ukarany został karą dyscyplinarną i zwolniony z zatrudnienia. Powód nie prosił o zwolnienie z pracy w tym dniu w związku ze śmiercią ojca. ( dowód: notatka służbowa z dnia 07.01.2016 r., k. 49, znajdujące się w aktach osobopoznawczych powoda: pismo z dnia 24.04.2014 r., projekt oceny okresowej z dnia 01.08.2014 r., pismo z dnia 05.12.2014 r., notatka z rozmowy psychologicznej z dnia 13.01.2015 r., projekt oceny okresowej z dnia 03.02.2015 r., projekt oceny okresowej z dnia 18.02.2015 r., wniosek o wymierzenie kary dyscyplinarnej z dnia 04.12.2014 r.); W trakcie pobytu w Areszcie Śledczym we W. powód odbył 27 wizyt lekarskich z objawami infekcji górnych dróg oddechowych, alergii, bezsennością, zgagą i trudnościami z czytaniem. Każdorazowo powód otrzymał prawidłowe leczenie i był informowany o sposobach przyjmowania przepisywanych leków i ich możliwych skutkach ubocznych. W dniu 31 grudnia 2014 r. powód zgłosił obecność zmian skórnych mających być efektem pogryzienia przez pluskwy. Powód otrzymał leki przeciwalergiczne. Ponownie ze zmianami skórnymi powód zgłosił się do lekarza w dniu 19 marca 2015 r. i po raz kolejny otrzymał leki przeciwalergiczne. Dnia 24 kwietnia 2015 r. stwierdzono drobne wykwity alergiczne kończyn górnych i dolnych powoda, który otrzymał do stosowania leki przeciwalergiczne i maść. W dniu 19 maja 2015 r. stwierdzono u powoda uskarżającego się na alergię na pyłki i świąd ciała pojedyncze, drobne zmiany skórne. Poza podaniem leków przeciwalergicznych zastosowano profilaktykę przeciwświerzbową. W trakcie wizyty lekarskiej w dniu 9 czerwca 2015 r. zdecydowano o przedłużeniu dotychczasowej kuracji powoda. Leczenie powoda przyniosło oczekiwane rezultaty. Zmiany skórne ulegały zmniejszeniu i w dniu 29 września 2015 r. nie stwierdzono u powoda występowania jakichkolwiek zmian skórnych. --- STRONA 3 --- Dnia 20 października 2015 r. powód otrzymał receptę na okulary korekcyjne. Okulary powód otrzymał w dniu 9 grudnia 2015 r. W dniu 8 grudnia 2015 r. u powoda przeprowadzono zabieg stomatologiczny. Na prośbę powoda wydano mu w dniach 8 grudnia 2015 r., 11 grudnia 2015 r. i 12 grudnia 2015 r. leki przeciwbólowe. Dodatkowo w dniu 12 grudnia 2015 r. powód otrzymał antybiotyk w związku z rozpoznaniem infekcji górnych dróg oddechowych. Powód odmówił w dniu17 grudnia 2014 r. poddania się dalszemu leczeniu stomatologicznemu. ( dowód: pismo Dyrektora Aresztu Śledczego we W. z dnia 22.12.2015 r., k. 37, odpowiedź na skargę powoda z dnia 08.01.2016 r., k. 50, 51, pismo Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej we W. z dnia 02.03.2016 r., k. 80); Dnia 11 grudnia 2015 r. powód wniósł skargę na personel medyczny i funkcjonariuszy pozwanego. Zarzuty powoda dotyczyły odmowy wydania leków przeciwbólowych po przeprowadzonym u niego zabiegu stomatologicznym oraz odmowy doprowadzenia do lekarza w porze nocnej w związku z powstaniem stanu gorączkowego i infekcją górnych dróg oddechowych.. Dyrektor Aresztu Śledczego we W. nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi powoda stwierdzając, iż jest on traktowany na równi z innymi osadzonymi. Ustalono, że powód otrzymał żądane przez siebie leki oraz nie zgłaszał pielęgniarce dolegliwości bólowych zęba. W dniu 14 grudnia 2015 r. powód wniósł skargę na odmowę uwzględnienia swojej skargi przez Dyrektora Aresztu Śledczego we W.. Skarga powoda rozpatrzona została przez Okręgowy Inspektorat Służby Więziennej we W.. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że powód jest traktowany prawidłowo i jego uprawnienia są respektowane. Powód miał zapewnioną właściwą opiekę medyczną, adekwatną do stwierdzonych u niego schorzeń. Powód przyjmowany był przez lekarza ambulatorium i w razie konieczności poddawany konsultacjom specjalistycznym i kierowany na określone badania. Powód leczony był zgodnie z wiedzą i sztuką lekarską, otrzymywał zlecone leki, w tym żądane leki przeciwbólowe i antybiotyki, i pozostawał pod stałą kontrolą lekarską. Wszelkie czynności medyczne podejmowane były względem powoda zgodnie z ustalonymi procedurami medycznymi, a przez funkcjonariuszy traktowany był z poszanowaniem godności osobistej. Na podstawie tych ustaleń skarga powoda nie została uwzględniona. ( dowód: pismo Dyrektora Aresztu Śledczego we W. z dnia 22.12.2015 r., k. 37, skarga powoda z dnia 14.12.2015 r., k. 79, odpowiedź na skargę powoda z dnia 08.01.2016 r., k. 50, 51, pismo Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej we W. z dnia 02.03.2016 r., k. 80); W trakcie osadzenia w Areszcie Śledczym w B., powód dwukrotnie (w dniu 23 grudnia 2016 r. i 25 grudnia 2016 r.) odmówił wyjścia do pracy. ( dowód: notatka służbowa z dnia 27.12.2016 r., akta osobopoznawcze powoda). Sąd zważył co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Wskazany w treści art. 23 k.c. katalog ma charakter otwarty, stąd też do dóbr osobistych podlegających ochronie zaliczyć można także uprawnienie do godnych warunków odbywania kary pozbawienia wolności. Jak natomiast stanowi art. 24 § 1 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. --- STRONA 4 --- W myśl art. 448 k.c. w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Natomiast na mocy art. 445 § 1 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia, sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Krzywda (niemajątkowa szkoda na osobie) polega na ujemnych przeżyciach poszkodowanego, cierpieniach fizycznych (ból i inne dolegliwości) i psychicznych (ujemne uczucia przeżywane w związku z cierpieniami fizycznymi lub następstwami uszkodzenia ciała albo rozstroju zdrowia). Zadośćuczynienie pieniężne ma zaś na celu złagodzenie tych cierpień i powinno stanowić rekompensatę pieniężną za całą krzywdę doznaną przez poszkodowanego. Wskazany art. 445 § 1 k.c. stanowi w zakresie naruszenia dobra osobistego w postaci zdrowia człowieka lex specialis względem art. 448 k.c. Odpowiedzialność deliktowa Skarbu Państwa unormowana została natomiast w treści art. 417 k.c. oraz art. 417 2 k.c. Zgodnie z treścią art. 417 § 1 k.c. za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Art. 417 2 k.c. stanowi natomiast, że jeżeli przez zgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej została wyrządzona szkoda na osobie, poszkodowany może żądać całkowitego lub częściowego jej naprawienia oraz zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę, gdy okoliczności, a zwłaszcza niezdolność poszkodowanego do pracy lub jego ciężkie położenie materialne, wskazują, że wymagają tego względy słuszności. Do katalogu przesłanek odpowiedzialności Skarbu Państwa za niezgodne z prawem działanie zalicza się bezprawność działania związanego z wykonywaniem władzy publicznej, powstałą szkodę oraz związek przyczynowy pomiędzy zaistniałą szkodą a bezprawnym działaniem. Natomiast przesłankami odpowiedzialności Skarbu Państwa na mocy art. 417 2 k.c. są wykonywanie władzy publicznej, powstanie szkody, adekwatny związek przyczynowy pomiędzy wykonywaniem władzy publicznej a powstaniem szkody oraz zasadność przyznania odszkodowania w świetle zasad słuszności. Każdorazowo przesłanki te muszą wystąpić łącznie. Kolejność badania przez sąd przesłanek odpowiedzialności deliktowej Skarbu Państwa w oparciu o treść art. 417 § 1 k.c. nie może być dowolna. W pierwszej kolejności konieczne jest ustalenie działania (zaniechania), z którego, wynikła szkoda oraz dokonanie oceny jego bezprawności, następnie ustalenie czy wystąpiła szkoda i jakiego rodzaju i dopiero po stwierdzeniu, że obie te przesłanki zachodzą, możliwe jest zbadanie istnienia między nimi normalnego związku przyczynowego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt II CSK 648/11). Z treści art. 41 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wynika nakaz humanitarnego traktowania każdej osoby pozbawionej wolności bądź tymczasowo aresztowanej, co oznacza konieczność uwzględnienia minimalnych potrzeb każdego człowieka w ramach przyzwoitego poziomu życia w danym społeczeństwie. Wymaga to od władzy publicznej pozytywnych działań w celu zaspokojenia tych potrzeb, także osób pozbawionych wolności. Odbywanie kary pozbawienia wolności w świetle art. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 z późn. zm.) można uznać za nieludzkie w przypadku złego traktowania osadzonego, które jest zamierzone i stosowane nieprzerwanie przez dłuższy czas, jeśli spowodowało u niego obrażenia ciała albo intensywne cierpienie fizyczne lub psychiczne. Przy czym już samo długotrwałe przebywanie w przepełnionych celach, w warunkach uwłaczających ludzkiej godności, stanowi wystarczającą podstawę uznania, że doszło do poniżającego traktowania. Za przejaw poniżającego traktowania osadzonego można również uznać złe warunki sanitarne, niehigieniczność i brak prywatności przy korzystaniu z urządzeń sanitarnych, permanentną niemożliwość zaspokajania potrzeby snu spowodowaną niewystarczającą liczbą łóżek i nieustannie włączonym światłem, niedostateczne oświetlenie, uniemożliwiające czytanie, złą wentylację celi, szczególnie uciążliwą dla osób niepalących osadzonych z palącymi, czy warunki prowadzące do rozprzestrzeniania się chorób, bądź brak możliwości leczenia. Nie można wszakże zapominać, iż cierpienie i poniżenie muszą wykraczać poza nieunikniony ich element związany z daną formą zgodnego z prawem traktowania lub karania. Wskazane w pozwie przypadki naruszeń dóbr osobistych powoda związanych z warunkami bytowymi w celach mieszkalnych Aresztu Śledczego we W. i jakości opieki medycznej przez jednostkę tą świadczonych oraz niezasadnym zwolnieniem z zatrudnienia nie zostały w ocenie Sądu udowodnione. Pamiętać należy bowiem, iż to na powodzie ciążył ciężar udowodnienia wystąpienia zdarzeń stanowiących naruszenie jego dóbr osobistych i dopiero w przypadku spełnienia tego kryterium, strona powodowa obciążona --- STRONA 5 --- zostałaby ciężarem wykazania, iż zdarzenia te nie stanowiły jej bezprawnego działania. Zdaniem Sądu niewystarczającym do przychylenia się do żądania pozwu okazało się, w kontekście zaoferowanej przez strony dokumentacji, stojące z nią w sprzeczności przesłuchanie powoda, który zasadniczo wskazał, iż podtrzymuje twierdzenia pozwu oraz w sposób wielce lakoniczny podał warunki swojego osadzenia w Areszcie Śledczym we W.. Wskazać należy, iż powód złożył skargę na działanie funkcjonariuszy Aresztu Śledczego we W. jedynie w zakresie odmowy wydania mu leków przeciwbólowych oraz doprowadzenia do lekarza, która ostatecznie okazała się bezzasadna. Gdyby zatem rzeczywiście zaistniały nieprawidłowości wskazywane w pozwie, powód podjąłby działania zmierzające do ich usunięcia składając odpowiednie skargi. Tymczasem bierna postawa powoda w tym zakresie nie pozwala na przyjęcie, iż wskazane w pozwie uchybienia zaistniały. Osadzenie skazanego odbywającego karę pozbawienia wolności w przeludnionej celi, w której nie oddzielono urządzeń sanitarnych od reszty pomieszczenia i nie zapewniono wszystkim skazanym osobnego miejsca do spania, może stanowić naruszenie dóbr osobistych w postaci godności i prawa do intymności oraz uzasadniać odpowiedzialność Skarbu Państwa na podstawie art. 24 i 448 k.c. (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2007 r., sygn. akt. V CSK 431/06). Stosownie do treści art. 110 § 2 k.k.w. powierzchnia w celi mieszkalnej, przypadająca na skazanego, wynosi nie mniej niż 3 m 2 . Cele wyposaża się w odpowiedni sprzęt kwaterunkowy zapewniający skazanemu osobne miejsce do spania, odpowiednie warunki higieny, dostateczny dopływ powietrza i odpowiednią do pory roku temperaturę, według norm określonych dla pomieszczeń mieszkalnych, a także oświetlenie odpowiednie do czytania i wykonywania pracy. Kluczową kwestią decydującą o przeludnieniu celi nie jest liczba przebywających w niej osób, ale stosunek jej powierzchni do ilości osadzonych ją zasiedlających. Zjawisko przeludnienia celi występuje zatem dopiero w przypadku, gdy skazany ma do swojej dyspozycji powierzchnię mniejszą niż 3 m 2 . Dopiero umieszczenie osoby pozbawionej wolności w celi o powierzchni przypadającej na osadzonego mniejszej niż 3 m 2 może stanowić wystarczającą przesłankę stwierdzenia naruszenia jej dóbr osobistych (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt III CZP 25/11). Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego powód w trakcie osadzenia w pozwanym Areszcie Śledczym przebywał w celach mieszkalnych, których powierzchnia przypadająca na jednego osadzonego oscylowała pomiędzy 4,29 m 2 a 3,25 m 2 . Z tych względów nie sposób przyjąć, aby powód był osadzony w celach przeludnionych. Powód nie wykazał nadto, iż cele te były nieprawidłowo oświetlone, występowały braki w ich wyposażeniu, nie było możliwości ich wentylacji oraz kąciki sanitarne nie były wydzielone od reszty celi. Nie można zapominać, iż godność człowieka podlega ograniczeniom, które są niezbędne (konieczne) w demokratycznym państwie prawnym. Odbywający karę pozbawienia wolności musi się bowiem liczyć z ograniczeniami swobód i praw mieszczącymi się w granicach prawa regulującego odbywanie kary pozbawienia wolności. Ponadto zakład karny nie ma obowiązku zapewnienia osadzonym warunków na przeciętnym poziomie społeczeństwa. Nawet złe warunki bytowe nie stanowią automatycznie naruszenia godności lub czci więźnia (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 20 marca 2015 r., sygn. akt I ACa 30/15). Sąd nie znalazł również podstaw do uznania, iż w wyniku pobytu w Areszcie Śledczym we W. powód doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu. Przede wszystkim wskazać należy, iż w wyniku postępowania skargowego powoda, pozwany złożył wyjaśnienia w zakresie przebiegu całego procesu leczenia powoda w trakcie jego osadzenia w Areszcie Śledczym we W.. Rozpoznający sprawę Okręgowy Inspektorat Służby Więziennej we W. nie dopatrzył się w tym względzie jakichkolwiek uchybień Aresztu Śledczego we W.. Z przebiegu leczenia powoda wynika, iż wykwity na jego skórze oraz jej świąd miały podłoże alergiczne i nie były konsekwencją zachorowania na świerzb. Tym niemniej zatrudniony przez pozwanego personel medyczny z ostrożności zastosował profilaktykę przeciwświerzbową. W wyniku podjętego leczenia zmiany skórne u powoda ustąpiły i nie stwierdzono występowania jakichkolwiek blizn. Jeżeli jednak jakoweś blizny na ciele powoda powstały, nie udowodnił on, iż ich genezą nie były przyczyny wskazywane w pozwie, a nie inne sytuacje. Nawet jeżeli na ciele powoda występują blizny i są one wynikiem zachorowania na świerzb, nie można w okolicznościach niniejszej sprawy przesądzić, iż zachorowanie to miało miejsce po osadzeniu powoda w Areszcie Śledczym we W. w dniu 9 stycznia 2014 r. Nie udowodniono również, że zdiagnozowana u powoda wada wzroku powstała w powyższym okresie i nie występowała w chwili przyjęcia powoda do Aresztu Śledczego we W.. Wreszcie odbycia 27 wizyt lekarskich w okresie blisko 3 lat nie sposób uznać za nieadekwatną do potrzeb powoda, który nie jest osobą przewlekle chorą, opiekę medyczną. Sąd nie znalazł nadto podstaw do przypisania zwolnieniu powoda z wykonywanej pracy porządkowego działania naruszającego jego dobra osobiste. Podstawą wycofania powoda z zatrudnienia, co pozostawało bezspornym w niniejszym postępowaniu, była --- STRONA 6 --- odmowa przez powoda świadczenia pracy. To zatem wyłącznie powód swoim zachowaniem doprowadził do pozbawienia swojej osoby możliwości wykonywania pracy. Wprawdzie powód wskazywał, iż przyczyną odmowy było uzyskanie wiedzy o śmierci ojca, jednakże takowy związek przyczynowo – skutkowy nie został przez pozwanego wykazany, podobnie jak okoliczność informowania funkcjonariuszy pozwanego o przyczynach odmowy wyjścia do pracy. Co więcej już po przeniesieniu do Aresztu Śledczego w B. powód dwukrotnie odmawiał świadczenia pracy. Fakt ten nie pozwala na uznanie incydentu z dnia 4 grudnia 2014 r. za odosobniony i stanowiący efekt nadzwyczajnych okoliczności, w jakich znalazł się powód. Z przesłuchania powoda nie wynika, jakoby jego kondycja psychiczna w związku z warunkami panującymi w jednostkach penitencjarnych uległa pogorszeniu, a w szczególności, iż doznał on uszczerbku na zdrowiu psychicznym. Natomiast w kontekście przebiegu leczenia powoda nie można było przyjąć, iż doszło do jego zakażenia świerzbem. Dlatego też Sąd oddalił wnioski powoda o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych sądowych z zakresu psychiatrii i medycyny. Przeprowadzenie zbędnego postępowania dowodowego w tym zakresie nie tylko niezasadnie wydłużyłoby czas trwania niniejszego postępowania, ale generowałoby również dodatkowe koszty, którymi wobec zwolnienia powoda z obowiązku uiszczania kosztów sądowych obciążony zostałby Skarb Państwa, a co za tym idzie wszyscy podatnicy. Mając powyższe na względzie, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd uznał, iż nie doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda w czasie osadzenia w Areszcie Śledczym we W. po dniu 9 stycznia 2014 r. Z tych też względów powództwo podlegało oddaleniu w całości, o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku. Powód przebywa w zakładzie karnym, nie posiada żadnego majątku i jest wielce nieprawdopodobnym, iż zdoła go w najbliższej przyszłości zgromadzić. Zła sytuacja majątkowa skutkowała zresztą zwolnieniem powoda z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Dlatego też w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 102 k.p.c. Sąd odstąpił od obciążenia powoda obowiązkiem zwrotu kosztów procesu na rzecz pozwanego.