Postanowienie I C 1109

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 1109\09 W Y R O K Z A O C Z N Y W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 lutego 2010 r Sąd Okręgowy w Łodzi I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodnicząca - Sędzia SO Lidia Wesołowska-Szmacińska Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Kowalska po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2010 r na rozprawie sprawy z powództwa J. S. przeciwko „P.” Sp. Z o.o. Oddział Prasa Ł. o zobowiązanie i zapłatę 1. zobowiązuje stronę pozwaną „P.” Sp. z o.o. Oddział Prasa Ł. do usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych powódki, tj. jej dobrego imienia, poprzez złożenie oświadczenia o następującej treści: „P.” Sp. z o.o. Oddział Prasa Ł. przeprasza J. S. za podanie nieprawdziwych informacji na jej temat naruszających jej dobra osobiste w artykule A. T.z dnia 12.XII.2008 r opublikowanym w Dzienniku Ł . pt. „JUSTIN już nie musi się ukrywać...”” i do zamieszczenia tego oświadczenia na koszt strony pozwanej na łamach Dziennika Ł.. 2. zasądza od strony pozwanej „P.” Sp. z o.o. Oddział Prasa Ł. na rzecz powódki J. S. kwotę 20.000 (dwadzieścia tysięcy) złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 15 stycznia 2010 r do dnia zapłaty; 3. nakazuje pobrać od strony pozwanej„P.” Sp. z o.o. Oddział Prasa Ł. na rzecz Skarbu Państwa Sądu Okręgowego w Ł. kwotę 1.600 zł tytułem nieuiszczonych opłat sądowych; 4. nadaje wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności.- UZASADNIENIE W dniu 11 grudnia 2009 roku powódka J. S.złożyła pozew, w którym wniosła o zasądzenie od pozwanego „P.” Sp. z o.o. - Oddział Prasa Ł. w Ł. na swoją rzecz kwoty 20.000 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych, a także zamieszczenie na łamach „Dziennika Ł.” przeprosin powódki za --- STRONA 2 --- naruszenie dóbr osobistych w artykule A.T., opublikowanym na łamach „Dziennika Ł.” z dnia 12 grudnia 2008 roku. W uzasadnieniu powódka podała, iż w dniu 12 grudnia 2008 roku na łamach gazety „Dziennik Ł.” ukazał się na stronie 29 artykuł autorstwa A. T.zatytułowany „ (…)( …”, w którym autorka sugerowała, że powódka niewłaściwie się opiekowała dzieckiem, które rzekomo miało być chore i trafiło do szpitala. Ponadto na stronie 22 tej gazety umieszczono nagłówek „(…)”, a pod nim zdanie „(…)i”, co daje czytelnikowi przekonanie, że autorka widziała to na własne oczy. Zdaniem powódki przypisano jej podejrzenie, które nie tylko, że nie jest prawdziwe, ale nie zostało poparte wniesieniem przez policję, prokuraturę czy inny organ takiego oskarżenia. Autorka artykułu wykazała się dużą niestarannością, wręcz nierzetelnością dziennikarską, ale zamierzoną, gdyż umożliwiło jej to przypisanie cech wyrodnej matki, odebranie dobrego imienia i poniżenie w opinii publicznej. Autorka w zdaniu „Sąd umorzył jednak sprawę z uwagi na fakt, że dziecko zostało odnalezione” celowo podała fałszywą informację dotyczącą powodu umorzenia postępowania przez Sąd Rejonowy w (…) , gdyż z uzasadnienia postanowienia Sądu ( syg. Akt II K 406/08) wynika, że postępowanie zostało umorzone ponieważ powódka nie popełniła przestępstwa. Publikacja świadczy nie tylko o braku profesjonalizmu, ale o nastawieniu wydawcy gazety i autorki na tanią sensację, na osiąganie zysków kosztem godności osoby ludzkiej bez zważania na skutki społeczne podawanych informacji prasowych, o świadomym łamaniu praw innych ludzi. Celem tej publikacji i jej efektem jest upokorzenie powódki, doprowadzenie do jej moralnego zniszczenia i postawienia na marginesie społecznym. Powódka uważa się za dobrą i troskliwą matkę, o czym świadczą załączone do akt zdjęcia. Ponadto powódka wskazała, że w dniu 31 marca 2008 roku Sąd Okręgowy w Ł. wydał wyrok w sprawie I C 874/07 o ochronę dóbr osobistych powódki, gdzie pozwanym była gazeta Dziennik Ł.i autorka A. T. i pomimo przegranej sprawy ta sama gazeta i autorka ponownie opublikowała pod adresem powódki rzeczy nieprawdziwe. (pozew k. 2-5) Na rozprawie w dniu 2 lutego 2010 roku powódka poparła powództwo, wnosząc o zobowiązanie strony pozwanej do złożenia oświadczenia o następującej treści: „P. Spółka z o.o. przeprasza J. S. za podanie nieprawdziwych informacji na jej temat, naruszających jej dobra osobiste w artykule A. t.z dnia 12.12.2008r., opublikowanym w Dzienniku Ł. pt. „(…)” i zamieszczenie tego oświadczenia na koszt strony pozwanej na łamach Dziennika Ł., a ponadto wniosła o zasądzenie kwoty 20.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia odpisu pozwu stronie pozwanej, gdyż przed wniesieniem pozwu nie wzywała strony pozwanej do zapłaty tej kwoty. (protokół rozprawy z 2.2.2010 r. k. 25-26) W dniu 2 lutego 2010 roku Sąd Okręgowy w Ł. wydał wyrok zaoczny, w którym zobowiązał stronę pozwaną „P.” Sp. z o.o. Oddział Prasa Ł. do usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych powódki, tj. jej dobrego imienia, poprzez złożenie oświadczenia o następującej treści: „P.” Sp. z o.o. --- STRONA 3 --- Oddział Prasa Łódzka przeprasza J. S. za podanie nieprawdziwych informacji na jej temat naruszających jej dobra osobiste w artykule A. T. z dnia 12.XII.2008 r. opublikowanym w Dzienniku Ł. pt. „(…).”” i do zamieszczenia tego oświadczenia na koszt strony pozwanej na łamach Dziennika Łódzkiego, zasądził od strony pozwanej „P.” Sp. z o.o. Oddział Prasa Ł. na rzecz powódki J. S. kwotę 20.000 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 15 stycznia 2010 r do dnia zapłaty, orzekł o opłacie sądowej oraz nadał wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności. ( wyrok zaoczny k. 27) W dniu 22 lutego 2010 roku strona pozwana „P.” Sp. z o.o. - Oddział Prasa Ł. w Ł.złożyła sprzeciw od wyroku zaocznego wnosząc o uchylenie wyroku i oddalenie powództwa oraz zasądzenie na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Strona pozwana podniosła, iż analiza publikacji, w szczególności tych fragmentów, których powódka nie kwestionuje w zestawieniu z zarzutami stawianymi przez powódkę, świadczy o bezzasadności zarzutów i braku bezprawnego naruszenia dóbr osobistych powódki. Brak kontaktów z rówieśnikami, okoliczność, że chłopiec przez trzy lata był ukrywany, nie uczęszczał do przedszkola ani do szkoły uzasadnia zdanie mówiące o zaniedbaniu. Powódka nie zakwestionowała informacji, że jej syn nie uczęszczał do przedszkola ani szkoły, ale podważa jedynie sformułowanie, które jest wynikiem krytycznej oceny tych zdarzeń. Strona pozwana wskazała również na brak w artykule jakichkolwiek sugestii co do pobytu chłopca w szpitalu w związku z nieprawidłową opieką ze strony powódki oraz, że precyzyjnie opisano na czym polegało zachowanie powódki będące podstawą faktyczną wszczęcia postępowania karnego i błąd w zakresie podstawy prawnej umorzenia postępowania wobec powódki nie stanowi bezprawnego naruszenia jej dóbr osobistych. (sprzeciw k. 30-32) W piśmie procesowym z dnia 18 marca 2010 roku powódka wniosła o oddalenie sprzeciwu od wyroku zaocznego podnosząc, iż autorka artykułu jako dziennikarka zobowiązana była zachować szczególną staranność i rzetelność przy zbieraniu i wykorzystaniu materiałów prasowych, zwłaszcza sprawdzić zgodność z prawdą uzyskanych wiadomości, przedstawić stanowisko strony pomawianej. Artykuł został opublikowany w formie reportażu, przy czym autorka nie zna powódki ani jej dziecka, nigdy ich nie widziała, nigdy z nimi nie rozmawiała. Powódka powołując się na znaczenia pojęć opisanych w słownikach języka polskiego wskazała, że określenie „zaniedbany” jest negatywne. Nadto podanie wiadomości o pobycie dziecka w szpitalu bez wyjaśnień, w kontekście wcześniejszych publikacji o zagrożeniu życia dziecka ze strony matki nasuwa czytelnikowi powiązanie choroby dziecka z opieką matki. Natomiast podanie nieprawdziwego uzasadnienia sądu w sprawie karnej miało na celu podtrzymanie tworzonego u czytelnika negatywnego wizerunku matki. ( pismo procesowe k. 38-41) --- STRONA 4 --- Na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2010 roku powódka wniosła o nieuwzględnienie sprzeciwu pozwanego od wyroku zaocznego i utrzymanie tego wyroku w mocy. Pełnomocnik strony pozwanej poparł sprzeciw od wyroku zaocznego. ( protokół rozprawy z 15.04.2010r. k. 45) Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Powódka J.S.jest matką J. S.. Ojcem J.S. jest W.S.. (okoliczności niesporne) Związek małżeński między J.S.a W. S. został rozwiązany wyrokiem rozwodowym Sądu Okręgowego Okręgu Administracyjnego C., Wydział Okręgowy dla Illinois d/s rodziny. Opiekunem prawnym syna powódki został ustanowiony W. S.. Po rozwodzie W.S. mieszkał w S. Z., zaś J. S. razem z synem J. przebywała w P.. (okoliczności niesporne) Syn powódki pozostawał pod jej opieką od urodzenia tj. od 2000 roku do 2008 roku z krótką przerwą, kiedy przebywał pod opieką ojca w USA. Dziecko nie uczęszczało do przedszkola, gdyż opiekę nad nim sprawowała powódka. W starszym wieku dziecko formalnie nie zostało zapisane do szkoły. To powódka była jego nauczycielem i uczyła go w domu. Syn powódki czytał i liczył w wieku 6 lat, posiadał wiedzę w zakresie I klasy zgodnie z obowiązującym programem. Powódka dbała o to, aby jej syn z powodu nauczania w domu nie poniósł z tego powodu dyskomfortu ani straty, dbała też aby dziecko rozwijało się dobrze. J. rozwijał swoje zainteresowania z różnych dziedzin jak: astronomia, botanika, literatura, grał w szachy. Miał kontakty z ludźmi, rówieśnikami. Syn powódki nie był też zapisany do żadnej przychodni zdrowia, bo powódka korzystała z opieki medycznej lekarza prywatnie. W okresie wymiany zębów mlecznych na stałe miał tego powodu ubytki w uzębieniu. (zeznania powódki k. 47-49, zdjęcia k.10-11 ) W okresie od 2005 roku syn powódki nie miał żadnych kontaktów z ojcem. Przed Sądem Rejonowym Wydziałem Rodzinnym i Nieletnich w (…) toczyło się postępowanie, podczas którego na rozprawie w dniu 05 maja 2006 roku powódka odmówiła odpowiedzi gdzie jest dziecko. Z tego powodu Prokuratura Rejonowa w (…) wszczęła postępowanie karne przeciwko J.S. o popełnienie czynu z art. 233 § 1 k.k., złożyła przeciwko niej akt oskarżenia oraz wydała list gończy. ( postanowienie k. 8-9) W. S. zwrócił się do redakcji „Dziennika Ł.” z prośbą o pomoc w odnalezieniu jego syna J.. ( okoliczności niesporne ) --- STRONA 5 --- A. T.jest dziennikarką i w „Dzienniku Ł.” zamieszcza swoje artykuły. Zajęła się bliżej tematem dotyczących dziecka powódki i W. S.. W dniu 26 stycznia 2007 roku na łamach gazety „Dziennik Ł.” ukazał się artykuł autorstwa A. T. zatytułowany „(…)?”, w którym zamieszczono stwierdzenie: (…) (kserokopia artykułu k. 5 w załączonych aktach I C 874/07, zeznania świadka A. T.j k. 46-4, zeznania powódki k. 47-49 ) W dniu 13 lipca 2007 roku ukazał się kolejny artykuł A. T. dotyczący choroby psychicznej powódki. (zeznania powódki k. 47-49 ) List gończy, poszukujący powódkę został wydany we wrześniu 2007 roku i była ona poszukiwana aż do zatrzymania w dniu 26 sierpnia 2008 roku. J. S. została tymczasowo aresztowana do 04 września 2008 roku. W dniu zatrzymania policja odebrała jej syna J. (zeznania powódki k. 47-49) Postanowieniem z dnia 28 października 2008 roku Sąd Rejonowy w (…) na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 kpk umorzył postępowanie karne wobec J. S.oskarżonej o czyn z art. 233 § 1 k.k. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, iż oświadczenie J. S. polegające na odmowie odpowiedzi gdzie jest dziecko nie może być traktowane na równi ze złożeniem fałszywego zeznania, bo nic nie powiedziała, a więc nie mogła podać nieprawdy ani też częściowo powiedzieć prawdę a częściowo nie. Takie zachowanie może stanowić jedynie bezpodstawną odmowę udzielenia odpowiedzi na pytanie, za którą Sąd w postępowaniu cywilnym może nałożyć na świadka/uczestnika grzywnę i w ostateczności areszt. Zachowaniem swoim J. S. nie wyczerpała znamion przepisu art. 233 § 1 k.k. i dlatego Sąd umorzył postępowanie karne w sprawie. ( kserokopia postanowienia k. 8-9) W dniu 12 grudnia 2008 roku na stronie 22 gazety „Dziennik Ł.” Magazyn w rubryce reportaż zamieszczono sformułowanie „ (…)”. Na stronie 29 gazety został opublikowany artykuł w formie reportażu autorstwa A.T. zatytułowany „ (…)…”. Powyższy artykuł opisuje konflikt wokół siedmioletniego J. , który poszedł do szkoły z opóźnieniem – do pierwszej klasy, ale nie w P., lecz w S. Z.W artykule zamieszczono m.in. takie informacje: „ Z naszych informacji wynika, że chłopiec nie chodził do przedszkola, ani nie został zapisany do szkoły, a poszukiwana listem gończym J. S ukrywała się. Prokuratura Rejonowa wydała wtedy za nią list gończy- za składanie fałszywych zeznań poprzez nieujawnieni przed sądem informacji, gdzie przebywa dziecko. Po tym jak J. znalazł się z ojcem w USA, J. S została zwolniona z aresztu, a prokuratura skierowała do sądu akt oskarżenia. Sąd --- STRONA 6 --- umorzył jednak sprawę z uwagi na fakt, że dziecko zostało odnalezione. J. zachłystuje się wolnością, wreszcie ma kontakty z rówieśnikami w szkole, wreszcie się uczy”. Ponadto w artykule zamieszczono wypowiedź W. S. : „Podejrzewam, że nie miał opieki lekarskiej, a już na pewno dentystycznej, bo stomatolog, do którego zaprowadziłem synka, stwierdził duże zaniedbania.” (kserokopia artykułu prasowego k. 6-7) Sformułowanie „Chłopiec był zaniedbany, nie miał kontaktu z rówieśnikami” nie zostało zredagowane przez A. T.. (zeznania świadka A. T. k. 46-47 ) A.T. przed opublikowaniem artykułu nie rozmawiała z powódką , ani z nikim z rodziny powódki, gdyż nie wyrażali na to zgody. Jeden raz zadzwoniła do matki powódki, ale nie rozmawiała z nią merytorycznie. A. T. nie znała powódki, ponieważ przed artykułem była poszukiwana listem gończym, nie znała też jej dziecka. Nie znała również osobiście ojca dziecka, który przebywał w S. Z., ale miała z nim kontakt telefoniczny. Materiały do tego artykułu czerpała z policji - od rzecznika KWP w Ł.częściowo od biura prasowego KWP w Ł., oraz z Prokuratury Rejonowej w (…)oraz z wypowiedzi ojca dziecka W. S.. Dziennikarka nie dysponowała dokumentami w sprawie umorzenia postępowania karnego. (zeznania powódki k. 47-49, zeznania świadka A. T. k. 46-47 ) Czasopismo „Dziennik Ł.” ukazuje się na terenie całego województwa łódzkiego. (okoliczność niesporna) Po ukazaniu się powyższego artykułu znajomi powódki widząc ją na ulicy odwracali się od niej , nie poznawali jej, a nawet kierowali do niej zapytania „jak mogła dopuścić do takiego stanu”. Znajomi powódki uwierzyli w treść artykułu. Ponadto powódka miała problemy z podjęciem pracy ze względu na nagłaśnianie tego problemu w środowisku. (zeznania powódki k. 47-49 ) Dziecko zostało odebranie powódce w dniu 26 sierpnia 2008 roku i pozostaje pod opieką ojca – mieszkają w USA. Od tej pory powódka ma sporadyczny kontakt z dzieckiem. (zeznania powódki k. 47-49 ) W dniu 08 października 2007 roku Joanna S. złożyła do Sądu Okręgowego w Ł.pozew przeciwko„P.” Sp. z o.o. - Oddział Prasa Ł. w Ł. o ochronę dóbr osobistych i wyrokiem z dnia 31 marca 2008 roku Sąd Okręgowy w Ł. zobowiązał pozwanego do zamieszczenia na łamach magazynu --- STRONA 7 --- „Dziennika Ł.” tekstu z przeprosinami powódki za przypisanie jej osobie podejrzenia syndromu M., zasądził na jej rzecz kwotę 10.000 złotych z ustawowymi odsetkami tytułem zadośćuczynienia . ( wyrok k. 79 w załączonych aktach I C 874/07, zeznania powódki k. 47-49 ) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie, w postaci załączonych do akt dokumentów, a także zeznań świadka A.T. i zeznań powódki. Sąd zważył, co następuje: Roszczenie powódki jest zasadne i jako takie zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie zastosowanie znajduje art. 23 k.c., w którym wskazany jest katalog dóbr osobistych, przy czym nie jest to zamknięty katalog. Do dóbr osobistych ustawodawca w tym przepisie zaliczył w szczególności : zdrowie, wolność, cześć, swobodę sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnice korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukową, artystyczną, wynalazczą i racjonalizatorską. Należy zauważyć, iż orzecznictwo wskazuje także inne przykłady dóbr osobistych (orzeczenie Sądu Najwyższego z 28.02.2003 r., VCK 308/02, OSN 2004, Nr 5, poz. 82). W przypadku naruszenia dóbr osobistych, uprawnionemu przysługują roszczenia przewidziane w art. 24 k.c. zgodnie z którym, ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne, a w razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności, ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Uprawniony może także żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny na podstawie art. 448 k.c. W przedmiotowej sprawie do naruszenia dóbr osobistych powódki doszło przez publikację artykułu prasowego, koniecznym jest więc także odniesienie się do przepisów ustawy z dnia 26 stycznia 1984 roku Prawo prasowe (Dz.U. 1984, nr 5, poz. 24 ze zm.). Zgodnie z art. 38 ust. 1 wyżej wskazanej ustawy odpowiedzialność cywilną za naruszenie prawa spowodowane opublikowaniem materiału prasowego ponoszą autor, redaktor lub inna osoba, którzy spowodowali opublikowanie tego materiału; nie wyłącza to odpowiedzialności wydawcy. W zakresie odpowiedzialności majątkowej odpowiedzialność tych osób jest solidarna. Obowiązki dziennikarza wynikają z art. 12 ust 1, zgodnie z którym dziennikarz obowiązany jest: 1) zachować szczególną staranność i rzetelność przy zbieraniu i wykorzystaniu materiałów prasowych, zwłaszcza sprawdzić zgodność z prawdą uzyskanych wiadomości lub podać ich źródło; 2) chronić dobra osobiste, a ponadto interesy działających w dobrej wierze informatorów i innych osób, które okazują mu zaufanie. --- STRONA 8 --- Wskazane obowiązki dziennikarz powinien wypełniać ze szczególną starannością i rzetelnością, niezależnie od tego, czy ich niespełnienie pociągałoby za sobą odpowiedzialność karną czy też nie. Wymóg „szczególnej staranności” należy rozumieć jako zalecenie kierunkowe wskazujące zasady oceniania staranności dziennikarza. Wymóg ten zakłada każdorazowo potrzebę konstruowania modelu działania o szczególnie surowych i wymagających kryteriach, stanowiących wzorzec, z którym należy porównywać kwestionowane zachowanie dziennikarza podczas wykorzystywania zebranych informacji. Wymóg szczególnej staranności to nakaz zachowania szczególnej, wyjątkowej ostrożności przy zbieraniu i wykorzystywaniu materiałów prasowych (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z 7.02.2007 r., III KK 243/06, Legalis; postanowienie Sądu Najwyższego z 17.10.2002 r., IV KKN 634/99, Legalis). Ponadto dziennikarz obowiązany jest chronić dobra osobiste, a obowiązek ten podnosi miarę szczególnej staranności i rzetelności dziennikarskiej, jeżeli wynikiem wykorzystania zebranego materiału prasowego może być naruszenie dóbr osobistych (tak: wyrok Sądu Najwyższego z 22.03.2002 r., I CKN 814/99, Legalis). Trzeba też wskazać na treść art. 14 ust. 6 ustawy Prawo prasowe, który wprowadza zakaz publikacji, bez zgody osoby zainteresowanej, informacji oraz danych dotyczących prywatnej sfery życia, chyba że wiąże się to bezpośrednio z działalnością publiczną danej osoby. W przedmiotowej sprawie powódka J. S. domaga się zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych artykułem prasowym oraz zamieszczenia przeprosin. Powódka zarzuca, iż w powyższym artykule zatytułowanym „ (…)” z dnia 12 grudnia 2008 roku znalazły się nieprawdziwe informacje o przyczynie umorzenia postępowania przez Sąd Rejonowy w (…), informacje sugerujące, że powódka niewłaściwie się opiekowała dzieckiem, które rzekomo miało być chore i trafiło do szpitala, a ponadto napisano, że jej syn był zaniedbany, nie miał żadnych kontaktów z rówieśnikami. W powyższym artykule wykorzystane zostały informacje pochodzące od byłego męża powódki W. S., a także informacje uzyskane przez dziennikarkę m.in. od rzecznika KWP w Ł., biura prasowego KWP w Ł. oraz Prokuratury Rejonowej w (…). Jednakże okoliczności te nie mogą zwolnić autorki od obowiązku dążenia do prawdy i podawania jedynie prawdziwych informacji. Artykuł został napisany przez profesjonalnego dziennikarza, a więc należy od niego wymagać szczególnej staranności i weryfikacji wszystkich uzyskanych informacji. Autorka artykułu nie rozmawiała z powódką przed opublikowaniem spornego materiału prasowego, by umożliwić jej wypowiedzenie się w przedmiotowej sprawie. Należy też wskazać, iż fakt powołania się dziennikarza na źródło informacji nie stanowi jeszcze o wypełnieniu obowiązku staranności i rzetelności, o jakim mowa w art. 12 ust. 1 ustawy Prawo prasowe, a tym bardziej nie wypełnia obowiązku działania zgodnie z etyką zawodową, określonego w art. 10 ust. 1 powyższej ustawy (tak: wyrok AP Warszawa, 26.05.2000 r, I ACa 1421/99, Legalis). --- STRONA 9 --- Przede wszystkim należy zauważyć, iż przyczyna umorzenia postępowania karnego wobec powódki podana w artykule nie znajduje swojego potwierdzenia w postanowieniu Sądu. Umorzenie postępowania z powodu odnalezienia dziecka i z powodu nie popełnienia zarzucanego przestępstwa przez powódkę, stanowią oczywiście odmienne orzeczenia i mają różny charakter. Umorzenie postępowania z powodu nie popełnienia przestępstwa ma znaczenie pozytywne dla oskarżonego. Dlatego podanie informacji o umorzeniu postępowania z powodu odnalezienia dziecka powódki stawia ją w niekorzystnym świetle, może sugerować, że popełniła przestępstwo. Materiał dowody zebrany w sprawie wykazał również, iż syn powódki nie był zaniedbany, miał kontakty z rówieśnikami. Świadczą o tym m.in. zeznania powódki, które wobec braku innych dowodów przeciwnych, zostały uznane za wiarygodne oraz zdjęcia, na których dziecko jest uśmiechnięte, czysto ubrane, bawiące się z innymi dziećmi. Określenia zawarte w przedmiotowym artykule dotyczące stanu dziecka powódki jako zaniedbanego nie odpowiadają więc rzeczywistości i w związku z tym godzą w dobre imię powódki jako matki. W świetle poczynionych ustaleń faktycznych jest oczywistym, że w spornym artykule doszło do naruszenia dóbr osobistych powódki i zasadnym jest roszczenie powódki w zakresie zobowiązania pozwanego do złożenia na łamach wydawanego dziennika przeprosin. Podstawą odpowiedzialności wydawcy w przedmiotowej sprawie, są ogólne przepisy o czynach niedozwolonych, tj. 416 k.c. w zw. z art. 24 k.c. Ponieważ wydawca jest osobą prawną, zachowanie organów tej osoby jest zachowaniem samej osoby prawnej. Skoro więc, niniejszy artykuł został opublikowany na łamach tygodnika wydawanego przez P. Sp. z o.o. - Oddział Prasa Ł. w Ł., to spółka ta ponosi za to odpowiedzialność. Na podstawie art. 448 k.c. w zw. z art. 24 k.c. i art. 23 k.c., Sąd zasądził także na rzecz powódki od wydawcy P.Sp. z o.o. - Oddział Prasa Ł. w Ł.kwotę 20.000 złotych tytułem zadośćuczynienia. Sąd przyznając powyższą kwotę wziął przede wszystkim pod uwagę skutki wskazanych wyżej fragmentów artykułu, a więc że doszło do naruszenia jej dóbr osobistych, w szczególności dobrego imienia matki, że powódka była źle odbierana przez swoich znajomych, miała problemy ze znalezieniem pracy, a także okoliczność, iż przedmiotowy artykuł dostępny był na terenie całego województwa łódzkiego. Sąd przyjął, że kwota 20.000 złotych będzie w tym wypadku adekwatna do rodzaju i stopnia naruszenia dóbr osobistych powódki i jego skutków. O odsetkach za opóźnienie, Sąd orzekł na podstawie art. 481 k.c., zasądzając je od dnia 15 stycznia 2010 roku - tj. od dnia doręczenia odpisu pozwu pozwanemu - do dnia zapłaty. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 347 k.p.c. Sąd utrzymał w całości wyrok zaoczny z dnia 2 lutego 2010 roku Sądu Okręgowego w Ł..