Postanowienie I C 1095/15. Powódka w sprawie tej została pozbawiona realnego dostępu do sądu

--- STRONA 1 --- Syng. akt I C 145/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Kraków dnia 17 lipca 2017 r. Sąd Okręgowy w Krakowie, Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Wojciech Żukowski Protokolant: starszy protokolant Marzena Stępkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2017 r. w Krakowie sprawy z powództwa Anny Sucheckiej przeciwko Skarb Państwa – Sąd Okręgowy w Krakowie o zadośćuczynienie i odszkodowanie I. powództwo oddala, II. zasądza od powódki Anny Sucheckiej na rzecz strony pozwanej Skarb Państwa – Prokuratorii G eneralnej Rzeczpospolitej Polskiej kwotę 14.400 (słownie: czternaście tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. przyznaje od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Krakowie na rzecz adwokat Anny Szydłowskiej kwotę 8856 (słownie: osiem tysięcy osiemset pięćdziesiąt sześć) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu powódce. --- STRONA 2 --- Syng. akt I C 145/16 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 21 stycznia 2016 r. (k. 2) sprecyzowanym pismem z dnia 2 sierpnia 2016 r. (k. 38) powódka Anna Suchecka wniosła o zasądzenie od strony pozwanej Skarb Państwa – Sąd Okręgowy w Krakowie kwoty 260.000 zł. z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 8 grudnia 2015 r. do dnia zapłaty. Na uzasadnienie żądania podała, że kwoty tej domaga się tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia za krzywdę i szkodę poniesioną wskutek przewlekłości postępowania przed Sądem Okręgowym w Krakowie w sprawie sygn. akt I C 1095/15. Powódka w sprawie tej została pozbawiona realnego dostępu do sądu, gdyż nie rozpoznano w pierwszej kolejności złożonego przez nią wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu i bezzasadnie zwrócił wniesiony przez nią pozew. Sposób procedowania sądu w stosunku do osoby powódki, jej wniosku o ustanowienie pełnomocnika oraz o zwolnienie od kosztów sądowych naruszył dobra osobiste powódki w postaci prawa do dostępu do sądu, spokojnego i niezakłóconego życia, naraził na ogromny stres i negatywne przeżycia, co przełożyło się na funkcjonowanie powódki i ograniczenie jej możliwości zarobkowych. Powódka miała problemy ze snem i koncentracją. Cały czas myśli jej zaprzątała sprawa sygn. akt I C 1095/15 i powódka była tą sprawą zdenerwowana, co wpływało negatywnie na jej funkcjonowanie społeczne i relacje rodzinne. Natomiast na dochodzone odszkodowanie składa się kwota stanowiąca równowartość możliwego do osiągnięcia przez powódkę wynagrodzenia za pracę, którą mogłaby podjąć, gdyby nie negatywny wpływ przedłużającego się rozpoznania jej sprawy w sądzie. Zwłoka w rozpoznaniu sprawy została stwierdzona przez Sąd Apelacyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 8 grudnia 2015 r. w sprawie I C 338/15. Na dochodzoną kwotę składają się kwota 200.000 zł. tytułem zadośćuczynienia oraz kwota 60.000 zł. tytułem odszkodowania. W złożonej w dniu 28 października 2016 r. odpowiedzi na pozew (k. 45) strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa i o zasądzenie od powódki na rzecz strony pozwanej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu zarzuciła, że powódka nie udowodniła dochodzonych roszczeń. Podniosła nadto zarzut przedawnienia roszczenia. Zaprzeczyła aby doszło do naruszenia dóbr osobistych powódki. Zarzuciła, że powołana w pozwie szkoda ma charakter szkody hipotetycznej. Na rozprawie w dniu 11 stycznia 2017 r. (k. 78) pełnomocnik z urzędu powódki sprecyzował, że pozwanym w niniejszej sprawie jest wyłącznie Skarb Państwa a nie Andrzej Mania i Uniwersytet Jagielloński w Krakowie. --- STRONA 3 --- Syng. akt I C 145/16 Pismem z dnia 10 kwietnia 2017 r. (k. 96), sprecyzowanym pismem z dnia 23 maja 2017 r. (k. 147) powódka rozszerzyła żądanie pozwu do kwoty 1.000.000.000 (jeden miliard) złotych. Na rozprawie w dniu 17 lipca 2017 r. (k. 200) pełnomocnik powódki doprecyzował nadto, że wskutek rozszerzenia żądania pozwu zwiększeniu uległa jedynie kwota zadośćuczynienia, kwota odszkodowania pozostała bez zmian, zaś powódka łącznie domaga się z tych tytułów kwoty 1.000.000.000 (jeden miliard) złotych. W dniu 17 lipca 2017 r. powódka złożyła do akt sprawy pismo procesowego zatytułowane „skarga” (k. 189). Na rozprawie w dniu 17 lipca 2017 r. pełnomocnik z urzędu powódki sprecyzował, że pismo to nie stanowi zmiany żądania pozwu, ale wniosek o zabezpieczenie powództwa poprzez wypłatę kwoty 20.000 zł. (k. 200). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2015 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie w spr awie I S 338/15 stwierdził, że w prowadzonym przez Sąd Okręgowy w Krakowie do sygn. akt I C 1095/15 postępowaniu z powództwa Anny Sucheckiej przeciwko Uniwersytetowi Jagiellońskiemu w Krakowie i Andrzejowi Mani nastąpiła przewlekłość postępowania i przyzna ł Annie Sucheckiej od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Krakowie kwotę 2000 zł. W uzasadnieniu wskazał, że do przewłoki postępowania doszło w okresie od dnia 1 kwietnia 2014 r. kiedy to powódka złożyła wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu i zwolni enie od kosztów sądowych do dnia 9 października 2014 r. kiedy to wydano postanowienie o oddaleniu tego wniosku. Dowód: - odpis postanowienia, k. 50 Wyrokiem z dnia 22 października 2015 r. w sprawie sygn. akt I C 1095/15 Sąd Okręgowy w Krakowie oddalił powództwo Anny Sucheckiej przeciwko Andrzejowi Mani i Uniwersytetowi Jagiellońskiemu w Krakowie o ochronę dóbr osobistych i o zapłatę i odstąpił od obciążania powódki obowiązkiem zwrotu kosztów procesu pozwanym. Wyrokiem z dnia 12 lipca 2016 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie oddalił apelację powódki Anny Sucheckiej od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 22 października 2015 r. Dowód: - odpis wyroku, k. 159 --- STRONA 4 --- Syng. akt I C 145/16 - odpis wyroku, k. 172-173 Przy ustalaniu stanu faktycznego oparto się na nie budzących wątpliwości dokumentach publicznych, które stanowiły dowód na okoliczności urzędowo w nich stwierdzone. Pominięto przesłuchanie stron, albowiem powódka, prawidłowo wezwana na posiedzenie w dniu 23 marca 2017 r. (k. 127-128) a następnie w dniu 25 kwietnia 2017 r. (k. 138 – dowód wezwania k. 136), nie stawiła się do przesłuchania w trybie pomocy sądowej, a nieobecności swej nie usprawiedliwiła w żaden sposób. Nie pozwalało to na uwzględnienie wniosku powódki (k. 140) o ponowne wezwanie do przesłuchania. Powoływana przez powódkę w tym wniosku okoliczność, że doręczono jej wezwanie już po terminie posiedzenia, nie usprawiedliwia niestawiennictwa powódki, albowiem doręczenie wezwania w rzeczywistości nastąpiło poprzez podwójne awizo (k. 136), ze skutkiem na dzień 10 kwietnia 2017 r. a zatem blisko dwa tygodnie przed terminem posiedzenia. Natomiast doręczenie, na które powołuje się powódka (k. 154 – wyjaśnienie na k. 152) było zbędne i nie skutkowało uchyleniem skutków doręczenia dokonanego w dniu 10 kwietnia 2017 r. Ponadto powódka w żaden sposób nie usprawiedliwiła niestawiennictwa na posiedzenie w dniu 23 marca 2017 r. zaś niestawiennictwo to samo w sobie uzasadnia pominięcie przesłuchania stron. Nie uwzględniono wniosków o zwrócenie się o informację z GUS dotycząca wysokości średniego przeciętnego wynagrodzenia w sektorze chemicznym od kwietnia 2014 r. oraz o informację z Powiatowego Urzędu Pracy w Krakowie i z Powiatowego Urzędu Pracy w Kielcach odnośnie ofert pracy dostępnych od kwietnie 2014 r. i wysokości miesięcznego wynagrodzenia. Okoliczności, które miały być wykazane tymi dokumentami nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia (o czym bliżej w rozważaniach prawnych), a ponadto powódka nie uprawdopodobniła w żaden sposób, że dokumentów tych samodzielnie z w/w instytucji państwowych uzyskać nie może (art. 250 § 1 zd. 2 k.p.c.). Nie uwzględniono wniosku powódki o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego psychologa na okoliczność, czy powódka w związku z przedłużającym się postępowaniem sądowym odczuwała negatywne emocje i jaki wpływ na funkcjonowanie powódki miały kierowane do niej pisma z sądu. Stwierdzenie tych okoliczności nie wymagało bowiem wiadomości specjalnych, a zatem dopuszczanie na nie dowodu z opinii biegłego było zbędne. Sąd zważył co następuje: Przesłankami powstania roszczenia o zapłatę odszkodowania są: zajście zdarzenia, z którym ustawa wiąże odpowiedzialność odszkodowawczą określonej osoby, powstanie szkody, istnienie normalnego związku przyczynowego pomiędzy w/w zdarzeniem a powstałą szkodą. Zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do --- STRONA 5 --- Syng. akt I C 145/16 rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 1259 ze zm.) strona, której skargę uwzględniono, może w odrębnym postępowaniu dochodzić naprawienia szkody wynikłej ze stwierdzonej przewlekłości od Skarbu Państwa albo solidarnie od Skarbu Państwa i komornika. Postanowienie uwzględniające skargę wiąże sąd w postępowaniu cywilnym o odszkodowanie lub zadośćuczynienie, co do stwierdzenia przewlekłości postępowania. Zgodnie z art. 16 w/w ustawy strona, która nie wniosła skargi na przewlekłość postępowania zgodnie z art. 5 ust. 1, może dochodzić - na podstawie art. 417 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r. poz. 380 i 585) - naprawienia szkody wynikłej z przewlekłości, po prawomocnym zakończeniu postępowania co do istoty sprawy. Zgodnie z art. 417 § 1 k.c. za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że postanowieniem z dnia 8 grudnia 2015 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie w sprawie I S 338/15 stwierdził, że w prowadzonym przez Sąd Okręgowy w Krakowie do sygn. akt I C 1095/15 postępowaniu z powództwa Anny Sucheckiej przeciwko Uniwersytetowi Jagiellońskiemu w Krakowie i Andrzejowi Mani nastąpiła przewlekłość postępowania w okresie od dnia 1 kwietnia 2014 r. do dnia 9 października 2014 r. dotycząca rozpoznania wniosków powódki o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Postanowienie to, zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r., wiąże niniejszy sąd co do stwierdzenia przewlekłości postępowania. Zatem przyjąć należy, że powódka wykazała zaistnienie zdarzenia - przewlekłości postępowania sądowego – z którym ustawa wiąże odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa. Uwzględnić przy tym należy, że poza okresem przewlekłości postępowania stwierdzonym postanowieniem z dnia 8 grudnia 2015 r. powódka nie wskazała żadnego innego okresu, w którym postępowanie sygn. akt I C 1095/15 miałoby się toczyć przewlekle. Nie wykazała nadto powódka okoliczności powołanych w piśmie z dnia 10 kwietnia 2017 r. a niezależnie od tego, okoliczności tam powołane w ogóle nie dotyczą zachowań pozwanego w niniejszej sprawie Skarbu Państwa (a zgodnie ze sprecyzowaniem pełnomocnika powódki tylko ta osoba jest pozwaną w niniejszej sprawie) i Skarb Państwa nie może za ich skutki ponosić odpowiedzialności. Zgłoszone w niniejszej sprawie żądanie odszkodowania nie może jednak podlegać uwzględnieniu, albowiem powódka nie wykazała aby wskutek stwierdzonej postanowieniem z dnia 8 grudnia przewlekłości postępowania sygn. akt I C 1095/15 powstała po jej stronie jakakolwiek szkoda materialna pozostająca w normalnym związku przyczynowym z tą przewlekłością. Dochodzone przez powódkę odszkodowanie ma stanowić równowartość możliwego do osiągnięcia przez powódkę wynagrodzenia za pracę, którą mogłaby podjąć, gdyby nie negatywny wpływ przedłużającego się rozpoznania jej sprawy w sądzie. Wszelako powódka nie wykazała aby przewlekłość postępowania w sprawie sygn. akt I C 1095/15 rzeczywiście w jakikolwiek sposób przeszkodziła, czy choćby utrudniła powódce podjęcie zatrudnienia. W szczególności powódka nie wykazała aby w okresie, w którym do przewlekłości postępowania doszło powódka utraciła wykonywane wcześniej zatrudnienie, względnie aby --- STRONA 6 --- Syng. akt I C 145/16 oferowano powódce w tym okresie jakiekolwiek odpłatne zatrudnienie. Nie wykazała również powódka aby posiadała kwalifikacje lub doświadczenie pozwalające na przyjęcie, że istniało wysokie prawdopodobieństwo (a tylko w takim wypadku można mówić o podlegającej naprawieniu szkodzie w postaci utraconych korzyści, a nie o niepodlegającej naprawieniu szkodzie hipotetycznej), że w okresie przewlekłości postępowania sygn. akt I C 1095/15 powódka mogła znaleźć i utrzymać zatrudnienie. Powoływanie się na wysokość średniego przeciętnego wynagrodzenia w sektorze chemicznym ocenić należy jako bezprzedmiotowe dla oceny istnienia szkody po stronie powódki skoro nie zostało wykazane aby powódka miała kwalifikacje aby uzyskać zatrudnienie przedsiębiorstwach tej branży. Również powoływanie się na ofert zatrudnienia złożone w urzędzie pracy od kwietnia 2014 r. nie mogło uzasadniać dochodzonego roszczenia. O wysokim prawdopodobieństwie osiągnięcia korzyści majątkowej z odpłatnego zatrudnienia nie rozstrzyga bowiem fakt oferowania takiego zatrudnienia przez potencjalnych pracodawców, ale przede wszystkim to, czy po stronie osoby, która dochodzi takiego odszkodowania zachodziły warunki (w szczególności kwalifikacje zawodowe, doświadczenie, predyspozycje do podjęcia określonej pracy), które pozwalałyby przyjąć z wysokim prawdopodobieństwem, że osoba ta zatrudnienie takie uzyskałaby. Takie okoliczności przez powódkę nie zostały wykazane. W konsekwencji ocenić należy, że nie zostało wykazane przez powódkę, że wskutek stwierdzonej postanowieniem z dnia 8 grudnia 2015 r. przewlekłości postępowania powódka poniosła jakąkolwiek szkodę majątkową, co prowadzić musiało do oddalenia powództwa o odszkodowanie. Co do żądania zadośćuczynienia należy wskazać, że zgodnie z art. 448 k.c. w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Katalog dóbr osobistych określony w art. 23 k.c. ma bowiem charakter otwarty a ochroną przewidzianą w art. 23 i 24 k.c. objęte są wszelkie dobra osobiste rozumiane jako pewne wartości niematerialne związane z istnieniem i funkcjonowaniem podmiotów prawa cywilnego, które w życiu społecznym są uznawane za doniosłe i zasługujące z tego względu na ochronę. Na uzasadnienie żądania zapłaty zadośćuczynienia powódka powołała, że sposób procedowania sądu w stosunku do osoby powódki, jej wniosku o ustanowienie pełnomocnika oraz o zwolnienie od kosztów sądowych naruszył dobra osobiste powódki w postaci prawa do dostępu do sądu, spokojnego i niezakłóconego życia, naraził na ogromny stres i negatywne przeżycia, co przełożyło się na funkcjonowanie powódki i ograniczenie jej możliwości zarobkowych. Powódka miała mieć problemy ze snem i koncentracją. Cały czas myśli jej miała zaprzątać sprawa sygn. akt I C 1095/15 i powódka miała być tą sprawą zdenerwowana, co wpływać miało negatywnie na jej funkcjonowanie społeczne i relacje rodzinne. Jak już wyżej wskazano, postanowieniem z dnia 8 grudnia 2015 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie w sprawie I S 338/15 stwierdził, że w prowadzonym przez Sąd Okręgowy w Krakowie do sygn. akt I C 1095/15 nastąpiła przewlekłość postępowania w okresie od dnia 1 kwietnia 2014 r. do dnia 9 października 2014 r. dotycząca rozpoznania wniosków powódki o --- STRONA 7 --- Syng. akt I C 145/16 zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Postanowienie to wiąże niniejszy sąd co do stwierdzenia przewlekłości postępowania. Zatem przyjąć należy, że powódka wykazała zaistnienie zdarzenia - przewlekłości postępowania sądowego – które może być kwalifikowane jako bezprawne zaniechanie, za której ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa. Poza okresem przewlekłości postępowania stwierdzonym postanowieniem z dnia 8 grudnia 2015 r. powódka nie wskazała jednak żadnego innego okresu, w którym postępowanie sygn. akt I C 1095/15 miałoby się toczyć przewlekle. Nie wykazała nadto powódka okoliczności powołanych w piśmie z dnia 10 kwietnia 2017 r. a niezależnie od tego, okoliczności tam powołane w ogóle nie dotyczą zachowań pozwanego w niniejszej sprawie Skarbu Państwa i w konsekwencji Skarb Państwa nie może za ich skutki ponosić odpowiedzialności. Przewlekłość postępowania stwierdzoną postanowieniem z dnia 8 grudnia 2015 r. należy wprawdzie kwalifikować jako bezprawne zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej. Przesłanką dochodzenia zadośćuczynienia jest bowiem obiektywna bezprawność naruszenia, a do przyjęcia odpowiedzialności Skarbu Państwa za naruszenie dóbr osobistych nie jest wymagana wina funkcjonariusza państwowego (por. Uchwałę Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 18 października 2011 r., III CZP 25/11, OSNC 2012 nr 2, poz. 15, wyrok SN z dnia 18 kwietnia 2013 r. III CSK 232/12, OSNC Zb. dodatk. 2014 Nr B, poz. 22, wyrok Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 20 marca 2015 r., II CSK 218/14, publ. Legalis, wyrok Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 6 kwietnia 2016 r., IV CSK 465/15, publ. Legalis). Należy jednak wskazać, że nie istnieje dobro osobiste w postaci prawa do dostępu do sądu. Czasowe utrudnienie korzystania z tego prawa wskutek przewlekłości stwierdzonej postanowieniem z dnia 8 grudnia 2015 r. nie stanowi zatem naruszenia żadnego z dóbr osobistych powódki, a zatem z tego tytułu powódka nie może domagać się zadośćuczynienia. Nie są również dobrami osobistymi spokój ani możliwość niezakłóconego życia, a zatem ewentualne niedogodności odczuwane przez powódkę w tych sferach życia również nie mogą być kwalifikowane jako naruszenie dóbr osobistych powódki uzasadniające zasądzenie zadośćuczynienia. Odczuwanie przez powódkę stresu, trudności ze snem i koncentracją, zdenerwowanie i ciągłe zaabsorbowanie myśli sprawą sygn. akt I C 1095/15 można by wprawdzie hipotetycznie rozpatrywać w kategoriach naruszenia dobra osobistego jakim jest zdrowie, co nakazuje dokonać oceny roszczenia o zadośćuczynienie również z punktu widzenia art. 445 § 1 w zw. z art. 444 § 1 k.c. Przyjmując jednak hipotetycznie, że dolegliwości na które powódka się powołuje rzeczywiście się pojawiły, to dolegliwości tego typu nie są normalnym następstwem (w rozumieniu art. 361 § 1 k.c.) uczestniczenia w jakimkolwiek sądowym postępowaniu cywilnym, nawet toczącym się w warunkach przewlekłości. Za oceną taką przemawia dodatkowo znana z urzędu sądowi okoliczność, że powódka od kilku lat wszczyna i aktywnie uczestniczy w bardzo dużej liczbie postępowań sądowych i w tych warunkach trudno przyjąć za prawdopodobne, aby właśnie przebieg postępowania sygn. akt I C 1095/15 miał negatywny wpływ na samopoczucie powódki. --- STRONA 8 --- Syng. akt I C 145/16 Ponadto wskazać należy, że powódka nie udowodniła w żaden sposób aby powoływane przez nią dolegliwości i negatywne odczucia rzeczywiście miały u powódki miejsce. Ograniczyła się jedynie w tym zakresie do twierdzeń w pozwie a do przesłuchania w charakterze strony nie stawiła się co skutkowało pomięciem tego dowodu. Dowód z opinii biegłego psychologa był w tym zakresie nieprzydatny, gdyż wykazanie okoliczności polegających na odczuciach (w szczególności stresu i zdenerwowania) oraz trudnościach w zasypianiu, nie wymaga wiadomości specjalnych, ale jedynie rzetelnego i wiarygodnego zrelacjonowania o tych zaszłościach przez osobę, która je odczuwała, względnie przez osoby trzecie, które stan jej obserwowały. W konsekwencji powyższego, wobec niewykazania przez powódkę, aby wskutek przewlekłości postępowania doszło do naruszenia jej dóbr osobistych, żądanie zapłaty zadośćuczynienia również należało ocenić jako bezzasadne. Mając powyższe na uwadze powództwo podlegało oddaleniu w całości o czym orzeczono w pkt I sentencji na podstawie wyżej powołanych przepisów. Na zasądzone w pkt II sentencji od przegrywającej proces powódki na rzecz wygrywającej strony pozwanej na zasadzie art. 98 § 1 w zw. z art. 99 k.p.c. koszty postępowania złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika strony pozwanej. Nie znalazł sąd podstaw do odstąpienia od obciążania powódki kosztami procesu, gdyż w sprawie nie ujawniły się żadne szczególnie uzasadnione okoliczności w rozumieniu art. 102 k.p.c. Trudna sytuacja majątkowa powódki sama w sobie nie może stanowić podstawy do odstąpienia od obciążania kosztami procesu. Natomiast za obciążeniem powódki kosztami tego postępowania silnie przemawia co najmniej pochopny charakter zgłoszonych żądań, w szczególności przy uwzględnieniu wysokości żądania zgłoszonego pismem z dnia 10 kwietnia 2017 r. O wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu powoda orzeczono w pkt III sentencji na zasadzie § 2 pkt 1 i § 4 ust. 1 i ust. 3 w zw. z § 8 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801) w zw. z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714).