Wyrok I C 1078/13 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 czerwca 2016r. Sąd Rejonowy w Strzelcach Opol

--- STRONA 1 --- lele dlo połecykh Sygn. akt: I C 1078/13 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 czerwca 2016r. Sąd Rejonowy w Strzelcach Opolskich I Wydział Cywilny se w składzie następującym: x SS Bye skr Bazgir EE yoWY MASE po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2016r. w Strzelcach Opolskich sprawy z powództwa A. Ż. przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu nr 1 w S. o zapłatę 1. zasądza od pozwanego Skarbu Państwa - Zakładu Karnego nr 1 w S. na rzecz powoda A. Ż. kwotę 3 000 zł (uzy tysiące złotych) : z odsetkami ustawowymi od dnia 5 listopada 2013r. do dnia 31 grudnia 2015r, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia '- 1 stycznia 2016r. do dnia zapłaty; 2. dalej idące powództwo oddala; 1 3. . : zasądza od pozwanego Skarbu Państwa - Zakładu Karnego nr 1 w S. na rzecz powoda A. Ż. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego kwotę 600 zł (sześćset złotych); 4. zasądza od Skarbu Państwa — Sądu Rejonowego w Strzelcach Opolskich na rzecz adwokata J. K. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu kwotę 4 428 zł (cziery tysiące czterysta dwadzieścia osiem złotych) w tym VAT w kwocie 828 zł (osiemset dwadzieścia osiem złotych); 5. e odstępuje od obciążania powoda A. Ż. kosztami procesu. : Pozwem z dnia 30 października 2013 r. A. Ż. wniósł o zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa — Dyrektora Zakładu Karnego nr 1 : w S. kwoty 72.500,00 zł tyłem zadośćuczynienia w związku z naruszeniem dóbr osobistych powoda, w postaci jego godności oraz". /* zdrowia psychicznego i fizycznego z odsetkami ustawowymi i kosztami procesu. Powód wniósł także o zwolnienie od ponoszenia |: kosztów sądowych w całości. : --- STRONA 2 --- z W uzasadnieniu powód wskazał, że po przetransportowaniu do pozwanej jednostki penitencjarnej zadeklarował się jako osoba nie (+ używająca wyrobów tytoniowych. Pomimo tego w dniu 4 lipca 2012 r. umieszczony został na oddziale OP3/1 w celi nr 233. Cela GL ta była przeznaczona dla osób używających artykuły tytoniowe. Powód jako osoba niepaląca przebywał w niej w okresie od 4 do 12 SU lipca 2012 r. Następnie powód został przeniesiony na oddział OP2/2 do celi nr 133, gdzie przebywał w dniach 12 lipca — 26 listopada 2012,r. Cela ta również początkowo była przeznaczona dla osób palących, z czasem zmieniono jej status na celę dla osadzonych niepalcych. Dnia 26 listopada 2012 r. przeniesiono powoda do celi nr 249 na oddziale II D. W okresie od dnia 27 lutego 2013 r. do / : dnia 18 marca 2013 r. przebywał w niej wraz z osobami używającymi wyrobów tytoniowych. Powód podniósł również, że niezwłocznie po przyjeździe do Zakładu Karnego nr 1 w dniu 4 lipca 2012 r. zgłosił, że z powodów 151 wyznaniowych nie jada mięsa, w tym również mięsa ryb, wnosząc o przyznaniu mu diety wegetariańskiej dodatkowo pozbawionej | mięsa ryb. (... dieta dla powoda została wprowadzona dopiero po dziesięciu dniach. "« Powód podniósł również, że w trakcie odbywania kary w Zakładzie Karnym nr 1 w S. trzykrotnie nie zapewniono mu prawa do codziennego godzinnego spaceru. ' 47 A. Z. zwrócił się ze skargą do Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej, która została uznana za zasadną w części dotyczącej i osadzenia powoda w celi mieszkalnej z osobami palącymi papierosy jak również uwzględniono skargę powoda w zakresie nie 42! zapewnienia mu prawa do codziennego godzinnego spaceru w dniach 14 i 18 grudnia 2012. Jako bezzasadną uznano skargę w SDT zakresie dotyczącej wprowadzenia specjalistycznej diety dopiero po upływie dziesięciu dni. "VT Skarb Państwa — Zakład Kamy nr 1 w S. w odpowiedzi na pozew z dnia 16 lipca 2014 roku wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda kosztów procesu. Pozwany przyznał, że w dniu przyjęcia do zakładu karnego powód oświadczył, iż jest osobą niepalącą wyrobów tytoniowych, | którą jednakże ze względu na brak wolnych miejsc w celach dla osób niepalących umieszczono z palącymi. Decyzję taką podjął wychowawca, kierując się ustną zgodą A. Ż. na takie osadzenie oraz faktem, że powód poprzednio palił papierosy, a osoby z celi 223 ś używały wyrobów tytoniowych w ograniczonym zakresie i wyłącznie w kąciku sanitarnym z jednocześnie stale otwartymi oknami «w porzeleiej. Odnosząc się do zarzutu pozbawienia powoda prawa do codziennego spaceru, pozwany podniósł, że powód nie został pozbawiony : swojego prawa bowiem w tym czasie wykonywał inne czynności nie zlecone przez administrację więzienia. Powód chcąc skorzystać ją © ze spaceru wczasie nie objętym jego godziną spacerową, winien zgłosić to oddziałowemu lub wychowawcy, czego nie uczynił. Pozwany wskazał również, że wbrew twierdzeniom pozwu, zwłoka w przygotowaniu diety, wynikała z faktu modyfikowania żądań sz w tym zakresie przez powoda. CYL Sąd ustalił następujący stan faktyczny: 4 A. Ż. przebywał w Zakładzie Kainym nr 1 w S. w okresach : | -oddnia 28 czerwca 2001 r. do dnia 13 lutego 2002 r. [5 / - -oddnia 06 lutego 2003 r. do dnia 28 maja 2003 r, SLI -oddnia 24 lipca 2003 r. do dnia 05 grudnia 2005 r, : 215 -oddnia 04 lipca 2012 r. do dnia OŚ kwietnia 2013 r. x Oddnia 01 czerwca 2009 r. na terenie Zakładu Karnego nr 1 w S, nie występowało przeludnienie strukturalne, a osadzanie skazanych | 5 odbywało się z zachowaniem normy 3 m? powierzchni na osobę. 41 Podczas pobytu w okresie do dnia 04 lipca 2012 do O5 kwietnia 2013 r. w pozwanej jednostce penitencjarnej powód przebywał UL so 1 w następujących celach: 2 Ś + p --- STRONA 3 --- - pięcioosobowej nr 223 na oddziale D-I; : - sześcioosobowej nr 133 na oddziale CI; CK -pięcioosobowej nr 52 na oddziale B-II; SEA -pięcioosobowej nr 249 na oddziale DI. Dowód : notatka służbowa, k.43 Powód został osadzony w celi 233 w celi dla palących. Jest to cela standardowa, przeznaczona dla 5 osadzonych. Osadzeni w celi 233; skazani używali wyrobów tytoniowych jedynie w kąciku sanitarnym, który jest wymurowany, odgrodzony drzwiami, wyposażony 5, w kratkę wentylacyjną. Okna w celi są otwierane na oścież. m. Cela nr 249 na oddziale 2D jest celą dla niepalących. Cele są regularnie sprawdzane przez oddział kwatermistrzowski oraz. wychowawców, także w zakresie używania przez osadzonych wyrobów tytoniowych. , Powód składał skargi na warunki osadzenia zarówno wychowawcy, jak i psychologowi, z którym odbywał rozmowę w czasie odbywania kary. Dowód : EE zezania świadka S. B., k.158; si zeznania świadka A. M., k.159; -zeznania świadka K. N., k.159; . zeznania świadka M. S., k.159-160 Po przyjeździe do ZK powód napisał prośbę o przyznanie diety ze względów religijnych. Powodowi przyznano dietę wegetariańską, na: którą jednakże nie przystał bowiem zawierała mięso ryb, którego powód nie spożywa. Po wprowadzeniu modyfikacji w poprzedniej >+ diety powodowi została przyznana dieta wegańska. Czas od zgłoszenia przez powoda prośby o przyznanie specjalistycznej diety a jej wprowadzeniem wynosił dziesięć dni. Praktyką w Zakładzie Karnym jest, że do czasu rozpatrzenia wniosku skazani dostają jedzenie, jakie otrzymywali do czasu jego złożenia, w normie podstawowej. : Dowód: | zeznania świadka M. T., k.160; se -zeznania powoda A. Ż., k.161-162. SB W Zakładzie Karnym jest od 4-5 grup spacerowych. Spacery odbywają się w zależności od pory roku od godziny 8 do 9, następnie jest przerwa obiadowa po której kontynuowany jest spacer. Spacery kończą się o godz. 17 bądź 17:30. Jeżeli skazany uczestnicy : w innych czynnościach w czasie gdy jego oddział jest na spacerze ma możliwość odbycia spaceru w innej godzinie, z następną grupą bądź skazanymi zatrudnionymi. Skazany ma możliwość wyjścia na spacer również po godzinie 17, aż do wieczornego apelu. Praktyką jest, że jeśli skazany wraca z innej czynności jest pytany czy chce iść na spacer i wtedy idzie z inną grupą. Skazany może : również sam zgłosił oddziałowemu chęć wyjścia na spacer. Powód trzykrotnie nie korzystał ze spaceru z różnych przyczyn min. 1; 1 brał udział w posiedzeniu Sądu Penitencjarnego, korzystał z siłowni , miał odwiedziny. ky Dowód : : -zeznania świadka B. B., k.158-159; © zeznania świadka M. S., k.159-160; ' --- STRONA 4 --- ta : zeznania świadka D. K., k.160; Ę zeznania świadka M. Ż., k.161. Ry Sąd zważył, co następuje: są Powództwo zasługuje na uwzględnienie, ale w nieznacznej części. Eo * Bezspomym w sprawie był fakt, iż powód w Zakładzie Kamym nr 1 w S. przebywał w okresach od dnia 04 lipca 2012 r. do dnia OŚ kwietnia 2013 r. Zadaniem Sądu było dokonanie oceny czy doszło podczas odbywania kary pozbawienia wolności przez ' ź powoda do naruszenia jego dóbr osobistych oraz ocena zasadności zasądzenia na rzecz powoda żądanej przez niego kwoty tytułem ś zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych. zh Stan faktyczny Sąd ustalił głównie w oparciu o dokumenty przedłożone przez strony, a także w oparciu o zeznania świadków LT powołanych w trakcie procesu. "Z! Jako w pełni wiarygodne Sąd uznał zeznania świadków ze strony pozwanej. Wymienieni świadkowie przedstawili logiczne, konsekwentne oraz nawiązujące do siebie zeznania, które stanowiły jedną z podstaw rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Nie ujawniano żadnych okoliczności podważających wiarygodność zeznań lub dokumentów złożonych przez te osoby. A 16 Przechodząc do oceny merytorycznej roszczenia powoda to w ocenie Sądu w bardzo niewielkim stopniu doszło do naruszenia godności osobistej skazanego w trakcie jego pobytu w zaznaczonym powyżej okresie czasu biorąc pod uwagę powołane przez niego i okoliczności. Si * Sposób wykonywania kary pozbawienia wolności jest uregulowany przepisami Kodeksu karnego wykonawczego. Zgodnie z art. 4.$ 1 kkow. kary wykonuje się w sposób humanitarny, z poszanowaniem godności ludzkiej skazanego. Zakazuje się stosowania tortur lub nieludzkiego albo poniżającego traktowania i karania skazanego. Art. 102 k.k.w. wskazuje na niezamknięty katalog ś praw przysługujących skazanemu w czasie odbywania kary pozbawienia wolności. Skazany ma prawo w szczególności do: 4) odpowiedniego ze względu na zachowanie zdrowia wyżywienia, odzieży, warunków bytowych, pomieszczeń oraz świadczeń : zdrowotnych i odpowiednich warunków higieny, utrzymywania więzi z rodziną i innymi osobami bliskimi, korzystania z ś wolności religijnej, otrzymywania związanego z zatrudnieniem wynagrodzenia oraz do ubezpieczenia społecznego w zakresie Ś7 | przewidzianym w odrębnych przepisach, a także pomocy w uzyskiwaniu świadczeń inwalidzkich, kształcenia i samokształcenia oraz 1" wykonywania twórczości własnej, a za zgodą dyrektora zakładu karnego do wytwarzania i zbywania wykonanych przedmiotów, korzystania z urządzeń i zajęć kulturalno-oświatowych i sportowych, radia, telewizji, książek i prasy, komunikowania się z obrońcą, ż pełnomocnikiem, właściwym kuratorem sądowym oraz wybranym przez siebie przedstawicielem, o którym mowa w art. 42 CG kkow, komunikowania się z podmiotami, o których mowa w art. 38 $ 1 k.k.w., zapoznawania się z opiniami, sporządzonymi 4 przez administrację zakładu karnego, stanowiącymi podstawę podejmowanych wobec niego decyzji, składania wniosków, skarg Di i próśb organowi właściwemu do ich rozpatrzenia oraz przedstawiania ich, w nieobecności innych osób, administracji zakładu Sg 5 © karnego, kierownikom jednostek organizacyjnych Służby Więziennej, sędziemu penitencjarnemu, prokuratorowi i Rzecznikowi Praw S03Ś0 1 Obywatelskich. (5 U Art. 30 Konstytucji stanowi, że przyrodzona i niczbywalna godność człowieka jest nienaruszalna, a jej poszanowanie i ochrona stanowi obowiązek władz publicznych. Obowiązek ten powinien być realizowany przede wszystkim wszędzie tam, gdzie Państwo < - — działa w ramach imperium realizując swoje działania represyjne, których wykonanie nie może prowadzić do większego ograniczenia | - e praw człowieka i jego godności, niż to wynika z zadań ochronnych i w celu zastosowanego środka represji. Państwo ma obowiązek S zapewnienia godziwych warunków odbywania kary pozbawienia wolności, nie naruszających godności ludzkiej. Art. 8 ust. 1 -/ 69 * Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 grudnia 1950r. nakazuje poszanowanie życia prywatnego GC" obywateli iich prawa do intymności, co w odniesieniu do osób osadzonych w zakładach karnych oznacza obowiązek zapewnienia SU takich warunków bytowych i sanitarnych, w których godność ludzka i prawo do intymności nie doznają istotnego uszczerbku | 54 (uzasadnienie wyroku SN z dnia 28 lutego 2007r. w sprawie o sygnaturze akt V CSK 431/06). --- STRONA 5 --- W orzecznictwie utrwalony jest pogląd Sądu Najwyższego, że ciężar dowodu, że warunki w zakładzie karnym odpowiadały obowiązującym normom i nie doszło do naruszenia dóbr osobistych, spoczywa na pozwanym (wyrok SN z dnia 28 lutego 20071. | /* w sprawie o sygnaturze akt V CSK 431/06). z Podstawą zasądzenia zadośćuczynienia na rzecz powoda jest art. 448 k.c., zgodnie z którym w razie naruszenia dobra osobistego sąd może'przyznać temu, czyje dobro zostało naruszone, odpowiednia sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznana krzywdę. |! 1; Po ustaleniu podstaw odpowiedzialności do Sądu należy ocena, czy zakres i stopień naruszenia dóbr osobistych uzasadniają |; przyznanie zadośćuczynienia pieniężnego i w jakiej wysokości, przy zachowaniu zasady, że przyznana ochrona powinna być + dostosowana do charakteru i rodzaju naruszonego dobra osobistego oraz stopnia i zakresu tego naruszenia. Celem zadośćuczynienia jest rekompensowanie uszczerbku w dobrach osobistych o charakterze niematerialnym. Powszechnie uważa się, że powinno ono wynagrodzić doznane przez pokrzywdzonego cierpienia fizyczne i psychiczne, utratę radości życia oraz ułatwić > mu przezwyciężenie ujemnych przeżyć psychicznych. Wystąpienie tych dolegliwości musi być przy tym nierozerwalnie związane ze _ >. ' zdarzeniem i stanowić normalne, typowe następstwo tego zdarzenia. o W orzecznictwie utrzymuje się pogląd, że przyznana suma pieniężna powinna być utrzymana w rozsądnych granicach i dostosowana | ;**'* do aktualnych stosunków majątkowych. Przyznanego zadośćuczynienia nie należy traktować na zasadzie ekwiwalentności, ma ono służyć złagodzeniu doznanej krzywdy. Ustalając „odpowiednią sumę” zadośćuczynienia należy mieć na uwadze, iż ma ono charakter kompensacyjny i powinno przedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość nie będąc jednocześnie źródłem wzbogacenia, Suma ta nie może zatem być nadmierna w stosunku do doznanej krzywdy, jednak przy uwzględnieniu krzywdy poszkodowanego owinna być utrzymana w rozsądny icach odpowiadających aktualny i przeciętnej stopie życiowej stwa, Sąd ustalając wysokość zadośćuczynienia bierze pod uwagę, że jego wysokość powinna być uzależniona od sytuacji majątkowej | strony roszczącej. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w orzecznictwie, Najbliższym punktem odniesienia powinien być poziom życia osoby, której przysługuje zadośćuczynienie, gdyż jej stopa życiowa rzutować będzie na rodzaj wydatków konsumpcyjnych mogących zrównoważyć doznane cierpienie (wyrok SN z dnia 29 maja 2008r. o sygn. II CSK 78/08). - Powód W niniejszej sprawie dochodzi zadośćuczynienia z tytułu naruszenia dóbr osobistych w postaci jego godności oraz zdrowia psychicznego i fizycznego. Głównymi podniesionymi przez powoda zarzutami był brak odpowiednio dostosowanej diety oraz przebywanie w celi z osobami palącymi, powód podniósł również, iż strona pozwana trzykrotnie nie zapewniła mu prawa do codziennego, godzinnego spaceru. Odnosząc się do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że podniesione w pozwie zarzuty znalazły potwierdzenie w materialne dowodowym jedynie w części. W ocenie Sądu w bardzo niewielkim stopniu wykazano, aby warunki w jakich powód przebywał i w których odbywał karę pozbawienia wolności, przyczyniły się do w sposób negatywny na stan fizyczny i psychiczny powoda. Powód podniósł zarzut braku specjalistycznej diety przez okres dziesięciu dni. Zakład Karny jak wskazywano na wstępie : zobowiązany jest opracować specjalistyczną dietę po zgłoszeniu potrzeb żywieniowych powoda. W opinii powoda dziesięciodniowe oczekiwanie nie było niczym uzasadnione. Strona pozwana przyznała, że początkowo przydzielono powodowi dictę wegetariańską, + ©, która zawierała jednak mięso ryb, którego powód nie spożywa, a zwłoka w jej przygotowaniu wynikała z potrzeby jej modyfikacji. Wskazany brak specjalistycznej diety nie był spowodowany złą wolą strony pozwanej. : Kolejny ze stawianych przez pozwanego zarzutów dotyczący osadzenia go W celi z osobami palącymi wyroby tytoniowe został przyznany przez pozwaną jednostkę penitencjarną, jednak spowodowany został brakiem wolnych miejsc w celach dla osób niepalących oraz faktem, iż powód wyraził ustną zgodę takie osadzenie. Istotnym jest również fakt, iż z chwila uzyskania możliwości |: osadzenia A. Ż, w celi dla osób niepalących, wykonano to niezwłocznie. i Kolejny ze stawianych przez pozwanego zarzutów, zarzut pozbawienia A. Ż. prawa do codziennego godzinnego spaceru w dniach |: * 14 i 18 grudnia 2012 r. oraz 24 stycznia 2013 r. nie potwierdził się. Powód w czasie, gdy jego grupa odbywała spacer wykonywał --- STRONA 6 --- są a inne czynności nie zlecone przez administrację więzienną, wobec tego chcąc skorzystać ze spaceru w czasie przeznaczonym dla innej a grupy spacerowe, powód winien to zgłosić oddziałowemu lub wychowawcy, czego nie uczynił. flĆ Według Sądu powód nie wykazał jakiej doznał dolegliwości w związku z niezapewnieniem prawa do godzinnego spaceru w dniach 411 14118 grudnia 2012 oraz 24 stycznia 2013 r., a ponadto czy w ogóle zgłaszał gdziekolwiek fakt, iż z prawa tego che skorzystać ! wczasie nie objętym jego grupą spacerową. TY 'W świetle całokształtu poczynionych rozważań w ocenie Sądu brak było podstaw do uwzględnienia roszczenia majątkowego powoda ki: w całości. Istotnym kryterium jest rozmiar krzywdy, zadośćuczynienie ma bowiem na celu zrekompensowanie pokrzywdzonemu 15 wszelkich ujemnych doznań psychicznych lub fizycznych będących następstwem działania lub zaniechania sprawcy. Ponadto według Gi orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka cierpienie i upokorzenie związane z odbywaniem kary więzienia tylko 4” wówczas stanowią naruszenie art. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, gdy przekraczają nieunikniony KU element cierpienia wpisanego w pozbawienie wolności (por. uzasadnienie wyroku SN z dnia 2 października 2007 r., II CSK 269/07). Sąd miał na względzie przede wszystkim fakt, iż powód nie wykazał, ażeby rozmiar jego cierpień uzasadniał zasądzenie na jego rzecz kwoty żądanej w pozwie. cha 7 Sąd uznał, iż zasądzona kwota 3000 zł jest adekwatna do stopnia naruszenia dóbr osobistych powoda nadto uwzględnia przesłanki : o których mowa wyżej, tj. przy uwzględnieniu krzywdy poszkodowanego jest utrzymana w rozsądnych granicach odpowiadających 14: aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa. ps Zgodnie z art. 481 kc, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. A ś Odnosząc się w dalszym ciągu do kwestii związanej z żądaniem odsetek, należy w tym miejscu wskazać, iż z dniem 1 stycznia 2016 ? r. weszła w życie ustawa z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, ustawy — ek: Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015, poz. 1830), zmieniająca dotychczasowe przepisy w zakresie wysokości zk odsetek ustawowych. Ustawodawca wprowadził w drodze powyższego aktu prawnego rozróżnienie odsetek ustawowych oraz odsetek s ustawowych za opóźnienie, wskazując w art. 2 pkt 1 i 2 tej ustawy, że podstawą prawną naliczania odsetek ustawowych jest art. 359 Lake k.c. natomiast odsetek ustawowych za opóźnienie — art. 481 k.c. Oczywiście rozróżnienie powyższe było znane i praktykowane przez Sądy już uprzednio, bez względu na wejście w życie nowych przepisów, lecz istotna w tym względzie pozostaje zmiana stosowanego od dnia 1 stycznia 2016 r. nazewnictwa względem odsetek mająca bezpośrednie przełożenie na ich wysokość. Zgodnie bowiem z < Ś treścią przepisów wykonawczych do powyższej ustawy, tj. Obwieszczeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 stycznia 2016 r. w ż sprawie wysokości odsetek ustawowych (Dz.Urz. Monitor Polski 2016, poz. 46) oraz Obwieszczeniem Ministra Sprawiedliwości z pOsA dnia 7 stycznia 2016 r. w sprawie wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (Dz.Urz. Monitor Polski 2016, poz. 47), wysokość FRA odsetek ustawowych wynosi 5% w stosunku rocznym, a odsetek ustawowych za opóźnienie — 7% w stosunku rocznym. s W związku z powyższą nowelizacją przepisów, Sąd zobowiązany był do uwzględnienia w wyroku zmienionego nazewnictwa w Sza zakresie odsetek i wobec tego zasądził na rzecz powoda kwotę 3000 zł odsetkami ustawowymi od dnia 5 listopada 2013 r. do dnia s 31.12.2015 roku, czyli do daty obowiązywania dotychczasowego brzmienia art. 481 k.c. oraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie się Ss liczonymi od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty. s Odnosząc się do zasądzonych od pozwanego Skarbu Państwa - Zakładu Karnego nr 1 w S. na rzecz powoda A. Ż. zwrotu kosztów 41. zastępstwa procesowego Sąd miał na uwadze, że w zakresie kwoty 3000 zł pozwana jednostka penitencjarna jest stroną przegrywającą ŚL proces i zasadnym jest obciążyć ją zwrotem kosztów zastępstwa procesowego w oparciu o $ 6 pkt 3 Rozporządzenia Ministra ST -_ Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa 5 kosztów nicopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.. : Co prawda powoda należy traktować jako przegrywającego sprawę w zakresie różnicy pomiędzy kwotą zasądzoną a żądaną pozwem, s4 szt jednakże w przedmiotowej sprawie Sąd oparł się o przepis art. 102 k.p. --- STRONA 7 --- Przepis ten stanowi, że w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów Sir albo nic obciążać jej w ogóle kosztami. Musi zatem wystąpić przesłanka szczególnie uzasadnionych wypadków, bowiem tylko wtedy, | :* |; gdy one zaistnieją, sąd może nie obciążać strony w ogóle kosztami. s: Przepis powyższy ustanawia zasadę słuszności, będącą odstępstwem od zasady odpowiedzialności za wynik procesu. Jest 3 rozwiązaniem szczególnym, wykluczającym stosowanie wszelkich uogólnień, wymagającym do swego zastosowania wystąpienia . wyjątkowych okoliczności. Nie konkretyzuje on pojęcia wypadków szczególnie uzasadnionych, pozostawia ich kwalifikację, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności danej sprawy, sądowi (tak m.in. w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 1973 | ;/ r., sygn. akt II CZ 210/73). s Do okoliczności branych pod uwagę przez sąd przy ocenie przesłanek zastosowania dyspozycji omawianego przepisu zaliczyć można | 5 nie tylko te związane z samym przebiegiem postępowania, lecz także dotyczące stanu majątkowego i sytuacji życiowej strony. : A. Ż. nie uzyskuje jakiegokolwiek dochodu, nie podejmuje również jakiejkolwiek pracy w zakładzie karnym i nie posiada ; oszczędności. Niewątpliwie więc znajduje się w ciężkiej sytuacji materialnej, stąd obciążenie go jeszcze kosztami procesu dodatkowo ; wpłynęłoby na pogorszenie tej sytuacji, przez wzgląd na fakt, iż powód będzie jeszcze pozbawiony możliwości zarobku poza jednostką penitencjarną. Ne Wobec reprezentowania powoda przez profesjonalnego pełnomocnika z urzędu Sąd orzekł o przyznaniu mu wynagrodzenia tytułem | + nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Orzeczenie o kosztach zastępstwa procesowego zostało wydane w oparciu o $ e 21 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015r. (Dz. : U. z 2015 r. poz. 1804), zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia i (01.01.2016r.) stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W związku z powyższym Sąd zasądził na rzecz pełnomocnika z urzędu radcy prawnego J. K. wynagrodzenie za reprezentowanie praw powoda w niniejszym postępowaniu w oparciu o $ 6 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nicopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego | /Ś''! ustanowionego z urzędu. Ponadto w oparciu o $ 2 pkt 3 ww. Rozporządzenia wynagrodzenia pełnomocnika zostało powiększone 0 +) / stawkę podatku od towarów i usług. Przedmiotowe postępowanie zostało bowiem wszczęte dnia 05 listopada 2013 r. (data wpływu : do Sądu), zatem przed dniem 01.01.2016r., winno się bowiem do niego stosować przepisy Rozporządzenia z dnia 28 września 2002r. , Wobec powyższego, na podstawie powołanych przepisów, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. RC Ą ża +