Postanowienie I C 1067/09 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Wrocław

--- STRONA 1 --- Sygnatura akt I C 1067/09 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Wrocław, dnia 12-08-2011 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu I Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący:SSR del. Monika Kuźniar Protokolant:Agata Samotyj po rozpoznaniu w dniu 12-08-2011 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy z powództwa W. W. przeciwko Skarbowi Państwa - (...) w W. i (...) S.A. z siedzibą w W. - o zapłatę I. powództwo oddala; II. zasądza od powoda na rzecz pozwanego Skarbu Państwa – (...) w W. III. kwotę 7200 zł tytułem zwroty kosztów zastępstwa procesowego; IV. zasądza od powoda na rzecz (...) S.A. z siedzibą w W. kwotę 7200 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Za rządzenie: 1. odn. w rep. 2. odpis wyroku z pouczeniem o sposobie wniesienia apelacji oraz zażalenia na postanowienie o kosztach przesłać powodowi. Na adres (...) nr (...) W., wraz z korespondencją z 3.08.2011 r. 3. kal. 21 dni --- STRONA 2 --- Sygn. akt I C 1067/09 UZASADNIENIE W. W. wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa – (...) w W. oraz (...) S.A. w W. solidarnie: - kwoty 1.000.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi od daty wydania wyroku do dnia zapłaty - na rzecz Domu Dziecka (...) w J. kwoty 100.000 zł z ustawowymi odsetkami od daty wydania wyroku do dnia zapłaty. W uzasadnieniu podał, że będąc pozbawiony wolności i osadzony w (...) w W., nie miał możliwości utrzymywania kontaktów telefonicznych z rodziną i najbliższymi. W dniu 19.11.2008 roku bowiem administracja tej jednostki penitencjarnej wystosowała do (...) S.A. pismo z żądaniem zablokowania w automacie telefonicznym (...) znajdującym się na oddziale (...)pawilonu (...) możliwości tonowego wybierania numerów, niezbędnego do wykonywania połączeń za pomocą kart samoinkasujących T., T. i T. tj. innych niż (...) S.A. W efekcie tego pisma, (...) S.A. zablokowała tonowe wybieranie numerów z aparatu. Powód podniósł, że w wyniku tego działania zostały naruszone jego prawa do korzystania z operatora telefonicznego, bezprawnie zmuszając go do zakupu i korzystania z karty operatora (...) S. A. zainstalowanego aparatu telefonicznego (...) użytku publicznego. Przez dłuższy czas powód nie posiadał karty (...) S.A, lecz samoinkasującą kartę T., więc nie mógł korzystać z aparatu i kontaktować się z rodziną, pomimo, że taką możliwość zapewnił mu ustawodawca w kodeksie karnym wykonawczym. Wobec powyższego, powód zmuszony był składać do Dyrektora (...) w W., Urzędu Komunikacji Elektronicznej, (...) SA i Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w W. skargi. Pozwany Skarb Państwa - (...) w W. w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa. Podał, że powód przebywał w (...) w W. od 29.04. (...) do 28.08.2009 r. Pozwany zaprzeczył, jakoby powód doznał jakiejkolwiek szkody bądź krzywdy w związku z niemożnością korzystania z aparatu. Podniósł przede wszystkim, że żądanie zadośćuczynienia opiewa na „astronomiczną” kwotę, co dowodzi, że pozew ma wyłącznie fiskalny charakter. Podniósł, że w wyniku prowadzonych postępowań, zainicjowanych skargami powoda do administracji (...) w W., ustalono, iż nie jest prawdą, by aparat telefoniczny był uszkodzony. Niemniej wskazano, iż nawet gdyby okazało się, że telefon był uszkodzony to i tak powodowi z tego tytułu nie przysługiwałoby żadne roszczenie wobec Skarbu Państwa z uwagi na brak podstawy prawnej żądania. Strona pozwana - (...) S.A. z siedzibą w W. wniosła o oddalenie powództwa. Przyznała, że w aparatach telefonicznych zainstalowanych na terenie oddziałów mieszkalnych (...) w W., wprowadzona została przez (...) S.A. w W. czasowa blokada połączeń kart telefonicznych T.. Nastąpiło to na żądanie dyrektora (...) w W. zamieszczonego w piśmie z dnia 19.11.2008 r., w związku z koniecznością zachowania wymogów bezpieczeństwa tej jednostki oraz w celu zabezpieczenia prawidłowego toku wykonywania kary pozbawienia wolności i postępowania karnego. Z ostrożności procesowej podniosła, że powód nie wykazał wysokości szkody, ani związku przyczynowego pomiędzy działaniem pozwanej a szkodą. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Na terenie (...) w W. skazani mają możliwość korzystania z samoinkasujących aparatów telefonicznych, które znajdują się w każdym oddziale mieszkalnym. Łącznie na terenie wskazanej jednostki penitencjarnej znajduje się 14 takich urządzeń. --- STRONA 3 --- Każdy ze skazanych może korzystać z aparatu telefonicznego, wykupując odpowiednią kartę telefoniczną. W razie, gdy skazany nie posiada karty telefonicznej, w szczególnie uzasadnionych wypadkach, może, za zgodą dyrektora (...), wykonać połączenie na koszt jednostki penitencjarnej. Karty telefoniczne można zakupić w kantynie (...). dowód: - przesłuchanie za pozwanego SP – (...) W. Dyrektora R. K. – k. 202, - zeznania świadka R. C. – k. 201. W dniu 29 kwietnia 2009 roku W. W. rozpoczął odbywanie kary pozbawienia wolności w (...) w W., gdzie przebywał do 28 sierpnia 2009 roku, w związku ze skazaniem go na bezwzględną karę pozbawienia wolności za przestępstwa przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, przeciwko wiarygodności dokumentów i przeciwko mieniu popełnionych w warunkach recydywy oraz przeciwko przeciwdziałaniu narkomanii /okoliczności bezsporne, akta osobopoznawcze, kopie wyroków z akt – k. 399/. Pismem z dnia 19 listopada 2008 roku Dyrektor (...) w W. zwrócił się do (...) S.A z siedzibą w O., w związku z wymianą aparatów samoinkasujących zainstalowanych w oddziałach pawilonów mieszkalnych (...) w W., o: - zablokowanie możliwości wykonywania połączeń z numerem (...), - zablokowanie możliwości wykonywania połączeń do operatora T., - zablokowanie możliwości wykonywania połączeń na numery alarmowe, - ustawienie trybu wybierania numerów tylko w systemie pulsowym. Prośba o zablokowanie wskazanych wyżej połączeń podyktowana była wymogami bezpieczeństwa jednostki oraz zabezpieczeniem prawidłowego toku wykonywania kary pozbawienia wolności i postępowania karnego. Administracja (...) w W. miała bowiem trudności z ustaleniem numeru telefonu, z którym łączył się jeden z osadzonych, wykorzystując kartę T.. Zablokowanie możliwości wykonywania wskazanych połączeń nie oznaczało wyeliminowania możliwości prowadzenia rozmów telefonicznych przy wykorzystaniu samoinkasujących aparatów telefonicznych, albowiem wykupując inną kartę telefoniczną niż karta T., osadzeni mogli w dalszym ciągu prowadzić rozmowy telefoniczne. dowód: - pismo (...) w W. z dnia 19.11.2008 roku – k. 100, - przesłuchanie za pozwanego SP – (...) W. R. K. – k. 202, - przesłuchanie powoda W. W. – k. 360. Na krótko przed przybyciem W. W. do (...) w W., z uwagi na usunięcie problemów technicznych związanych z niemożliwością identyfikacji numeru telefonu wybieranego przy użyciu karty T., Dyrektor (...) w W., pismem z dnia 20 kwietnia 2009 roku, wysłanym faksem do (...) SA w O. w dniu 23 kwietnia 2009 roku, wystąpił z prośbą o odblokowanie możliwości wykonywania połączeń do operatora T. z aparatów samoinkasujących zainstalowanych na oddziałach pawilonów mieszkalnych. dowód: - przesłuchanie za pozwanego SP – (...) W. R. K. – k. 202, - pismo (...) w W. z dnia 20.04.2009 roku – k.376. --- STRONA 4 --- W trakcie odbywania kary pozbawienia wolności w (...) w W., W. W. próbował skontaktować się telefonicznie z rodziną i znajomymi za pomocą karty T., która jednak nie działała. W związku z tym, wystąpił do administracji (...) w W., Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej oraz Sądu Penitencjarnego – Sądu Okręgowego we Wrocławiu ze skargami związanymi z niemożnością wykonywania połączeń telefonicznych z matką, siostrą i bratem oraz znajomymi. dowód: - przesłuchanie powoda W. W. – k. 360, - postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 29.06.2009, V Pen 1260/09 – k. 87 – 88. W związku z niemożnością uzyskania połączeń telefonicznych za pomocą karty T., W. W. wystąpił także z pismami do (...) S.A. w O. oraz do Urzędu Komunikacji Elektronicznej, Delegatura we W.. W odpowiedzi na powyższe, (...) SA w O., pismem z dnia 13 sierpnia 2009 roku poinformowała powoda, iż blokada połączeń za pomocą karty T. została wprowadzona na wniosek Dyrektora (...) w W.. Z kolei Urząd Komunikacji Elektronicznej we W., pismem z dnia 7 lipca 2009 roku wskazał, iż usługa powszechna polegająca na dostępie do aparatów telefonicznych powinna być dostępna na całym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co oznacza, że wszystkie wymagania techniczne stosuje się jednolicie na całym terytorium państwa niezależnie od lokalizacji użytkownika końcowego oraz niezależnie od kosztów świadczenia usług danej lokalizacji. dowód: - pismo (...) z dnia 13.08.2009 roku – k. 101, - pismo Urzędu Komunikacji Elektronicznej we W. z dnia 07.07.2009 roku – k. 145. W wyniku przeprowadzonych postępowań wyjaśniających, zainicjowanych skargami W. W., przeprowadzono w (...) w W. czynności sprawdzające polegające na ustaleniu prawidłowości działania kart telefonicznych w aparatach samoinkasującego. Ustalono, iż można bezproblemowo wykonywać połączenia telefoniczne przy użyciu samoinkasujących aparatów telefonicznych zainstalowanych w oddziałach mieszkalnych. dowód: - pismo Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej z dnia 19.08.2009 roku – k. 81, - pismo (...) w W. z dnia 17.07.2009 roku – k. 82, - sprawozdania z dnia 17.07.2009 roku – k. 83 – 84, - pismo z dnia 16..07,.2009 roku – k. 85, - pismo (...) w W. z dnia 18.08.2009 roku – k. 89, - pismo (...) w W. z dnia 03.08.3009 roku – k. 90. Brak możliwości wykonania połączenia wynikała z nieumiejętności posługiwania się kartą T. przez W. W., mimo, iż z karty tej korzysta od 2007 roku. Ostatecznie W. W. zakupił kartę telefoniczną (...) S.A. dowód: - przesłuchanie za pozwanego SP – (...) W. Dyrektora R. K. – k. 202; - przesłuchanie powoda W. W. – k. 360. --- STRONA 5 --- Sąd zważył, co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Sąd ustalił stan faktyczny w oparciu dowody w postaci zeznań świadka R. C., przesłuchania powoda W. W., przesłuchania za stronę pozwaną – Skarb Państwa- (...) w W. Dyrektora (...) R. K. oraz dowodów z dokumentów, w tym z akt osobopoznawczych powoda W. W.. Powód W. W. domagał się zadośćuczynienia w kwocie 1.000.000 zł oraz zasądzenia świadczenia na określony cel społeczny w wysokości 100.000 zł za wyrządzoną mu przez pozwanych szkodę niemajątkową (krzywdę), wynikającą z niemożliwości utrzymywania kontaktów telefonicznych z rodziną i znajomymi, spowodowaną niemożnością wykonania połączenia telefonicznego z aparatu samoinkasującego zamontowanego w oddziale mieszkalnym (...) w W. za pośrednictwem karty T., co jego zdaniem źle wpływało na jego kondycję psychiczną. Niemożliwość podtrzymywania więzi rodzinnych z matką, bratem, siostrą oraz znajomymi, powód upatrywał w zablokowaniu przez pozwanego (...) SA z siedzibą w W. połączeń do operatora T., dokonanego na wniosek Dyrektora (...) w W.. Podstawę prawną żądania zgłoszonego przez powoda stanowił przepis art. 23 w zw. z art. 24 w zw. z art. 448 k.c., a także art. 445 kc. w zw. z art. 444 § 1 kc. Dla oceny zasadności zawartego w pozwie żądania niezbędne było zatem ustalenie, czy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dał dostateczna podstawę do uznania, iż strona pozwana dopuściła się naruszenia jakichkolwiek obowiązków polegających na uniemożliwieniu powodowi wykonywanie połączeń telefonicznych czasie odbywania kary pozbawienia wolności, czy fakt ten spowodował naruszenie dóbr osobistych powoda oraz czy W. W. poniósł związaną z tym krzywdę. Zgodnie z art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Art. 24 k.c. określa z kolei środki ochrony dóbr osobistych, wskazując że ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie, a na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. W zakresie żądania zadośćuczynienia z tytułu naruszenia dóbr osobistych cytowany art. 24 k.c. odsyła więc do przepisów o czynach niedozwolonych, w szczególności do art. 448 k.c., w myśl którego w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, m.in. odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Do przesłanek ochrony dóbr osobistych za pomocą środków niemajątkowych, a więc nie związanych z bezpośrednimi świadczeniami majątkowymi na rzecz pokrzywdzonego lub osób trzecich, które przysługują pokrzywdzonemu w przypadku zagrożenia lub naruszenia ich dóbr osobistych, należą: - zagrożenie lub naruszenie dóbr osobistych; - bezprawny charakter działania wywołujący to zagrożenie lub naruszenie. Tylko wystąpienie wymienionych przesłanek łącznie rodzi odpowiedzialność za zagrożenie lub naruszenie dóbr osobistych. W myśl reguły dowodowej z art. 6 k.c. dochodzenie odpowiedzialności za zagrożenie lub naruszenie dóbr osobistych wymaga, aby pokrzywdzony wykazał w procesie okoliczności, z których wywodzi skutki prawne dla siebie korzystne. W konsekwencji więc należy przyjąć, iż na pokrzywdzonym spoczywa ciężar udowodnienia faktu zagrożenia --- STRONA 6 --- lub naruszenia jego dóbr osobistych. Nie jest on natomiast zobowiązany do wykazania bezprawności działania powodującego zagrożenie lub naruszenie jego dóbr osobistych. Z treści art. 24 § 1 k.c. wynika bowiem domniemanie, iż działanie powodujące zagrożenie lub naruszenie dobra osobistego pokrzywdzonego jest bezprawne. Oznacza to, że jeżeli pokrzywdzony udowodni, że doszło do zagrożenia lub naruszenia jego dóbr osobistych, sprawca może uwolnić się od odpowiedzialności wykazując, iż jego działanie powodujące zagrożenie lub naruszenie tych dóbr pokrzywdzonego nie było bezprawne. Wprowadzając konstrukcję domniemania bezprawności ustawodawca „przerzucił” bowiem na sprawcę ciężar dowodu braku bezprawności działania powodującego zagrożenie lub naruszenie dobra osobistego pokrzywdzonego. W zakresie ochrony dóbr osobistych za pomocą środków majątkowych przepis art. 448 k.c. przyznaje pokrzywdzonemu dwa roszczenia. Mianowicie, prawo żądania zasądzenia na swoją rzecz odpowiedniej sumy pieniężnej za krzywdę doznaną naruszeniem jego dóbr osobistych lub prawo żądania zasądzenia na wskazany przez niego cel społeczny odpowiedniej sumy pieniężnej. Przed sądem uprawniony może jednak dochodzić tylko jednego z nich – wybranego przez siebie albowiem roszczenia te przysługują mu alternatywnie. Do warunków ochrony dóbr osobistych za pomocą środków majątkowych należą naruszenie dobra osobistego pokrzywdzonego spowodowane bezprawnym zawinionym działaniem sprawcy wyczerpującym przesłanki odpowiedzialności deliktowej zawarte w przepisach kodeksu cywilnego. Tylko wystąpienie wszystkich tych przesłanek łącznie rodzi obowiązek zapłaty zadośćuczynienia pieniężnego za naruszenie dóbr osobistych. Przepis art. 417 § 1 k.c. stanowi, iż za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Do przesłanek odpowiedzialności na podstawie powołanego przepisu należą: - wyrządzenie szkody, - przez niezgodne z prawem, - każde działanie lub zaniechanie osoby wykonującej władzę publiczną, - przy wykonywaniu władzy publicznej (bez względu na sposób i formę działania, ale tylko takie, które ze swej istoty, a więc ze względu na charakter i rodzaj funkcji przynależnej władzy publicznej, wynikają z kompetencji określonych w samej Konstytucji oraz innych przepisach prawa). Za szkodę wyrządzoną przy wykonywaniu władzy publicznej odpowiada ta osoba prawna, z którą związana jest jednostka organizacyjna lub osoba fizyczna wykonująca uprawnienia władzy publicznej. Jest to Skarb Państwa, jednostka samorządu terytorialnego albo inna osoba prawna wykonująca władzę publiczną na podstawie prawa. Tylko wystąpienie wszystkich wymienionych wyżej przesłanek łącznie rodzi po stronie sprawcy odpowiedzialność odszkodowawczą. Brak, którejkolwiek z nich powoduje wystąpienie sytuacji, w której jest szkoda ale brak jest zobowiązanego do jej naprawienia. Ciężar udowodnienia tych okoliczności spoczywa na poszkodowanym (art. 6 k.c.). Powód w pozwie upatrywał odpowiedzialność pozwanych, powołując się ponadto na wyrządzenie mu szkody. Zgodnie z art. 415 kc, kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Wskazany wyżej przepis ustanawia regułę dla odpowiedzialności za szkodę, do której doszło wskutek zdarzeń nazywanych czynami niedozwolonymi, do której przesłanej należą: zdarzenie, z którym system prawny wiąże odpowiedzialność na określonej zasadzie, oraz szkoda i związek przyczynowy między owym zdarzeniem a szkodą. Jak wskazano wyżej, jako zdarzenie sprawcze, z którego W. W. wywodził podstawę dochodzonych roszczeń była okoliczność niemożności skontaktowania się powoda z rodziną i znajomymi za pośrednictwem telefonu, ze względu na to, iż zablokowane były połączenia z kart T., którą posiadał powód. W niniejszej sprawie bezspornym było, iż w oddziałach mieszkalnych znajdujących się na terenie (...) w W., na wniosek administracji jednostki penitencjarnej z dnia 19 listopada 2008 roku (...) S.A. zablokowała połączenia z numerem --- STRONA 7 --- (...), do operatora T., połączenia na numery alarmowe i ustanowiono jedynie tryb wybierania w systemie pulsowym. Działania te, jak wykazało postępowanie dowodowe, podyktowane były koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa (...) i zapewnienia prawidłowego toku wykonywania kary. Zgodnie z art. 105 b ustawy kodeks karny wykonawczy z dnia 6 czerwca 1997 roku (Dz. U. nr 90, poz. 557) skazany ma prawo korzystać, na własny koszt, z samoinkasującego aparatu telefonicznego (§1). W wypadkach zagrożenia porządku publicznego lub zagrożenia dla bezpieczeństwa (...) dyrektor (...) może na czas określony pozbawić skazanego uprawnienia, o którym mowa w § 1 (§3). W związku z tym, zablokowanie wskazanych wyżej połączeń nie było bezprawne, wręcz przeciwnie- było działaniem w granicach prawa i było wynikiem dbałości o porządek publiczny (...) i bezpieczeństwo jednostki penitencjarnej, albowiem z powodu trudności technicznych, niemożliwym było dokonanie identyfikacji rozmówcy, z którym kontraktował się jeden z osadzonych w (...) właśnie za pomocą karty T.. Zważyć należy, że wniosek o odblokowanie połączeń do operatora T. został wystosowany do (...) S.A. w dniu 23 kwietnia 2009 roku (pismo nadano faksem), co miało miejsce na sześć dni przed przybyciem W. W. do (...) w W.. Jak wynika z materiału dowodowego, w okresie czterech miesięcy odbywania kary pozbawienia wolności przez W. W. w (...) w W., samoinkasujący aparat telefoniczny zamontowany w oddziale mieszkalnym działał i możliwym było dokonywanie za jego pośrednictwem połączeń telefonicznych. Wprawdzie, jak wynika z pisma pozwanej (...) S.A. z siedzibą w W. z dnia 15 lipca 2011 roku (k. 378) włączenie lub wyłączenie wybierania tonowego na aparacie telefonicznym jest wykonywane przez samodzielnie przez użytkownika danego aparatu, bez udziału strony pozwanej, a nadto (...) S.A. nie znajduje się w posiadaniu pisma dyrektora (...) w W. z dnia 20 kwietnia 2009 roku zawierającego prośbę odblokowania połączeń do operatora T. (pismo z dnia 28.07.2011 roku – k. 383). Nie świadczy to jednak o tym, iż połączenia te były zablokowane i niemożliwym było w trakcie pobytu powoda w pozwanych (...) wykonywanie połączeń telefonicznych w ogóle ani także za pomocą kart T.. Jak już była mowa powyżej, to na pokrzywdzonym spoczywa ciężar udowodnienia faktu zagrożenia lub naruszenia jego dóbr osobistych, a więc wykazania, iż doszło do uniemożliwienia mu wykonywania połączeń telefonicznych. Z pewnością bowiem, zważając na podniesione przez W. W. okoliczności, na jakie miał zostać przeprowadzony dowód z opinii biegłego – nie zmierzał on do wykazania powyższego faktu, zaś samo przesłuchanie powoda Sąd uznał za niewystarczające dla udowodnienia, iż niemożliwym było wykonywanie połączeń za pośrednictwem kart T.. Jak wynika bowiem z dowodów z dokumentów, w szczególności dotyczących przeprowadzonych postępowań wyjaśniających w lipcu 2009 roku - aparat telefoniczny na oddziale, w którym przebywał powód - działał i można wykonywać połączenia telefoniczne (k. 85). Zgodnie z treścią art. 102 pkt 2 k.k.w. skazany ma prawo w szczególności do utrzymywania więzi z rodziną i innymi osobami bliskimi, co należy mu umożliwić przede wszystkim przez widzenia, korespondencję, rozmowy telefoniczne, paczki i przekazy pieniężne, a także w uzasadnionych wypadkach przez inne środki łączności (art. 105 § 1 k.k.w.). Zważając zaś na treść cytowanego wyżej przepisu, nie można uznać, że trudności w wykonywaniu połączeń za pomocą kart T. spowodowały ograniczenia możliwości podtrzymywania więzi powoda z rodziną czy innymi osobami bliskimi. Powód bowiem nie podnosił, iż nie mógł – prócz połączeń za pomocą karty T. - także wysyłać ani otrzymywać listów, odbywać widzeń czy też otrzymywać paczek. Podnieść także trzeba, iż obowiązek (...) wynikający z art. 105 § 1 k.k.w. dotyczy jedynie umożliwienia wykonywania połączeń telefonicznych, a taką możliwość powód miał zapewnioną. Fakt, iż nie potrafił wykonać połączenia za pomocą kart T. (co wynikało bądź z nieumiejętności obsługiwania karty oraz aparatu telefonicznego mimo, iż jak twierdził powód używa on tego typu urządzeń od 2007 roku) nie przesądza jeszcze o tym, iż miało miejsce zdarzenie, które spowodowało naruszenie jego dóbr osobistych, albowiem skazany miał możliwość wykonywania połączeń telefonicznych, o czym świadczą nie tylko okoliczności podniesione w odpowiedziach administracji (...) na skargi W. W. w tym przedmiocie, ale także przesłuchanie samego powoda, który potwierdził ten fakt potwierdzając, iż ostatecznie zakupił kartę telefoniczna (...) S.A. i udało mu się wykonywać połączenia telefoniczne. --- STRONA 8 --- Obowiązek (...) zapewnienia możliwości korzystania z telefonu nie oznacza obowiązku zapewnienia korzystania z określonego konkretnego operatora (T.), szczególnie, iż prawo do korzystania z samoinkasujących aparatów telefonicznych skazany może wykonywać na własny koszt (art. 105 b § 1 k.k.w.). Wobec powyższego, w ocenie Sądu nie doszło do naruszenia przez Skarb Państwa – (...) w W. obowiązków nałożonych na niego w art. 102 i 105 i 105b k.k.w., Niemożliwość wykonywania połączeń za pomocą karty T., która wynikała najprawdopodobniej z nieumiejętności obsługi karty i aparatu, nie nosi znamion bezprawności z uwagi na to, iż ustalono, iż wcześniejsze zablokowanie połączeń do operatora T. wynikało z konieczności zapewnienia bezpieczeństwa (...) i prawidłowości wykonywania kary pozbawienia wolności, a nadto w okresie przebywania powoda w pozwanej jednostce penitencjarnej miał on możliwość wykonywania połączeń telefonicznych. Idąc dalej podnieść należy, iż także nie sposób dostrzec naruszenia po stronie powoda jego dóbr osobistych w związku z niemożliwością kontaktu z chorą matką. Administracja (...) może bowiem zezwolić na korzystanie z aparatu telefonicznego przez skazanego na koszt abonenta, bądź (...) w szczególnie uzasadnionych przypadkach, jeśli skazany nie posiada środków pieniężnych. Zgodnie bowiem z treścią art. 105 b §2 k.k.w., w uzasadnionych wypadkach dyrektor (...) może zezwolić skazanemu na skorzystanie z innego, niż samoinkasujący, aparatu na koszt abonenta lub skazanego, a jeżeli skazany nie posiada środków pieniężnych, na koszt (...). Jak wynika zaś z przeprowadzonego postępowania dowodowego, Dyrektor (...) w W., w szczególnych wypadkach udziela zgody na wykonywanie połączeń na koszt jednostki penitencjarnej. Skoro zaś W. W. nie zwracał się z takim wnioskiem do (...) w W., a bynajmniej okoliczność taka nie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, oznacza to, iż nie doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda, polegających na uniemożliwieniu mu podtrzymywania więzi z rodziną i kontaktowania się z nimi za pośrednictwem rozmów telefonicznych. Powyższe rozważania, w znacznej mierze odnoszą się do działania pozwanego Skarbu Państwa – (...) w W. jako podmiotu, do którego adresowane są przytaczane wyżej normy kodeksu karnego wykonawczego. Podnieść jednak należy, iż brak jest także podstaw do przypisania odpowiedzialności stronie pozwanej - (...) S.A. z siedzibą w W. za zdarzenie polegające na niemożliwości wykonywania połączeń za pomocą kart T. przez W. W.. Zgodnie z przepisem art. 81 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U.04.171.1800), zestaw usług telekomunikacyjnych, jakie powinny być dostępne dla wszystkich użytkowników końcowych stacjonarnych publicznych sieci telefonicznych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zachowaniem wymaganej jakości i po przystępnej cenie, stanowi usługę powszechną, do której zalicza się przyłączenie pojedynczego zakończenia sieci w głównej lokalizacji abonenta z wyłączeniem sieci cyfrowej z integracją usług, zwanej dalej (...), utrzymanie łącza abonenckiego z zakończeniem sieci, o którym mowa w pkt 1, w gotowości do świadczenia usług telekomunikacyjnych, połączenia telefoniczne krajowe i międzynarodowe, w tym do sieci ruchomych, obejmujące także zapewnienie transmisji dla faksu oraz transmisji danych, w tym połączenia do sieci Internet, udzielanie informacji o numerach telefonicznych oraz udostępnianie spisów abonentów, świadczenie udogodnień dla osób niepełnosprawnych i świadczenie usług telefonicznych za pomocą aparatów publicznych (ustęp. 1 i 3). Jak wykazało postępowanie dowodowe, a co było pomiędzy stronami bezsporne, blokada połączeń dokonana przez (...) S.A. nastąpiła na wniosek (...) w W. w związku z koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa jednostki penitencjarnej i zapewnieniem prawidłowego toku odbywania kary pozbawienia wolności, która wiązała się z niemożliwością identyfikacji rozmówcy przy wykonywaniu połączeń telefonicznych za pomocą kart T.. A zatem – działanie strony pozwanej (...) S.A. nie było bezprawne, zważając na treść powołanego już przepisu art. 105 b § 3 ustawy kodeks karny wykonawczy, który jest przepisem szczególnym do przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U.04.171.1800) w zakresie ograniczenia dostępu osobom odbywającym karę pozbawienia wolności do usług telekomunikacyjnych. Ponadto, jak wcześniej wskazano, sama niemożność korzystania przez powoda w trakcie pobytu w (...) w W. budzi wątpliwości, skoro przed jego przybyciem Dyrektor (...) wystąpił o odblokowanie połączeń, co znajduje potwierdzenie --- STRONA 9 --- w piśmie Dyrektora (...) w W. z dnia 20.04.2009 roku (k.376). Wprawdzie w zasobach archiwalnych (...) SA z siedzibą w W. nie znajduje się pismo z dnia 20.04.2009 roku zawierające wniosek odblokowanie połączeń do operatora T., to jednak nie świadczy to o tym, że połączenia nie zostały odblokowane, a aparat samoinkasujący nie działał z przyczyn leżących po stronie (...) SA. Wręcz przeciwnie, jak wynika z akt sprawy, aparaty telefoniczne zainstalowane w oddziałach mieszkalnych (...) w W. działały i możliwe było wykonywanie połączeń telefonicznych, w związku z tym podnieść trzeba, iż nie wystąpiło zdarzenie, z którym powód łączy powstanie po jego stronie krzywdy w związku z niemożliwością kontaktowania się z rodziną. Zważyć również należy, że powód nie wykazał zaistnienia po stronie pozwanej (...) SA w W. przesłanek odpowiedzialności z art. 415 k. c. Przede wszystkim, oprócz przesłanki zawinienia, powód nie wykazał szkody oraz związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przez tego pozwanego norm (działaniem lub zaniechaniem), a szkodą. Dochodząc do przekonania, że nie było podstaw do zasądzenia na rzecz powoda zadośćuczynienia, z uwagi na brak przesłanek odpowiedzialności pozwanych w związku z naruszeniem jego dóbr osobistych polegających na niemożliwości podtrzymywania więzi rodzinnych oraz spowodowaniem szkody majątkowej, należało zatem stwierdzić, że roszczenie dochodzone pozwem jest w całości bezzasadne. Sąd oddalił wniosek powoda o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu urządzeń telekomunikacyjnych, zawnioskowany na okoliczność stwierdzenia, iż karty, które posiadają kod do tonowego wybierania numerów w aparacie telefonicznym (...), gdzie po uzyskaniu połączenia z numerem bezpłatnym danego operatora, wpisaniu kodu i uzyskaniu połączenia z numerem docelowym automatycznie pobierana jest opłata za usługę z tej karty z aparatu samoinkasującego (k. 4 akt). Wskazać bowiem należy, iż sąd przeprowadza dowód z opinii biegłego, w wypadkach wymagających wiadomości specjalnych (art. 278§1 kpc), a nadto gdy fakt, który ma zostać udowodniony ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 227 kpc). Tymczasem jak wynika z treści pozwu, powód domagał się zadośćuczynienia w wysokości 1.000.000 zł za krzywdę spowodowaną tym, iż nie mógł kontaktować się telefonicznie z rodziną, a wobec tego ustalanie faktu, iż aparat samoinkasujący pobiera opłatę w momencie próby wybierania numeru bezpłatnego, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Idąc dalej wskazać trzeba, iż okoliczność, na jaką powód zawnioskował dowód z opinii biegłego nie wymagała także wiadomości specjalnych, albowiem w świetle dowodów z dokumentów oraz zeznań świadków i przesłuchania za stronę pozwaną Dyrektora (...) R. K. – aparat telefoniczny zainstalowany na oddziale, na którym W. W. odbywał karę pozbawienia wolności działał, co zostało stwierdzone po przeprowadzeniu kontroli wszczętej w wyniku wniesienia skarg przez powoda. Istotnym jest także, iż powód, przesłuchiwany w drodze pomocy prawnej, nie potrafił sprecyzować okoliczności, na ustalenie których żądał przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu telekomunikacji, co w sposób jednoznaczny wynika, że wniosek dowodowy ten został zgłoszony bez wyraźnego celu. Fakt bowiem, iż powód na przesłuchanie nie zabrał ze sobą dokumentacji, nie może usprawiedliwiać braku wiedzy na jakie okoliczności zgłosił wniosek dowodowy, szczególnie, iż to on był autorem pozwu i wniosku dowodowego w nim zawartego. Mając na uwadze powyższe względy powództwo należało oddalić, o czym Sąd orzekł w punkcie I wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach oparto na treści art. 98 k.p.c. i zasądzono od powoda na rzecz strony pozwanej Skarbu Państwa – (...) w W. kwotę 7200zł kosztów zastępstwa procesowego (pkt II wyroku) oraz kwotę 7.200 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego na rzecz (...) S.A. z siedzibą w W. (punkt III wyroku). Powód był zwolniony od kosztów sądowych w całości, zwolnienie od kosztów sądowych nie zwalnia jednak strony od obowiązku zwrotu kosztów procesu przeciwnikowi (art. 108 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. nr 167, poz. 1398 z późn. zm.). Z/ 1. odnotować; --- STRONA 10 --- 2. odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi (...) S.A. w W.. 3. kal. 14 dni. W., dnia 31.08.2011 r.