Postanowienie I C 1062/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 października 2011 r. Sąd Okręgowy w Kali

--- STRONA 1 --- Sygn.akt I C 1062/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 października 2011 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący SSO Tadeusz Sobociński Protokolant: st. sekr. sądowy Barbara Kaszyńska po rozpoznaniu w dniu 3 października 2011 r. w Kaliszu na rozprawie sprawy z powództwa S. K. przeciwko Skarbowi Państwa Aresztowi Śledczemu w O. , Zakładowi Karnemu w K., Zakładowi Karnemu w O. o zadośćuczynienie 1. Oddala powództwo. 2. Nakazuje wypłacić z kasy Sądu Okręgowego w Kaliszu na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. J. S. kwotę 8.856 zł obejmująca podatek od towarów i usług tytułem pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu . 3. Oddala wniosek pozwanego w zakresie zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego. --- STRONA 2 --- Sygn. akt I C 1062/10 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 10 sierpnia 2010 r. (wniesionym w dniu 11 sierpnia 2010 r.), sprecyzowanym pismem procesowym pełnomocnika powoda z dnia 7 stycznia 2009 r., powód S. K. wniósł przeciwko pozwanemu Skarbowi Państwa – Aresztowi Śledczemu w O., Zakładowi Karnemu w K. oraz Zakładowi Karnemu w O. o zasądzenie kwoty – odpowiednio - 36.000 zł, 128.000 zł i 58.000 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych oraz obciążenie pozwanego kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Powód podniósł, że podczas pobytu we wskazanych w pozwie jednostkach penitencjarnych cele, w których był umieszczony, były znacznie przeludnione i nie spełniały prawnych wymogów w zakresie dopuszczalnej normy powierzchni na jednego osadzonego, co negatywnie wpływało na relacje między osadzonymi oraz prowadziło do agresji i konfliktów między nimi. Powód twierdził ,że nie miał zapewnionych odpowiednich warunków socjalno – bytowych. Cele, w których przebywał, były brudne, zarobaczone, wilgotne, zimne, zagrzybione, pozbawione odpowiedniej wentylacji, wyodrębnionego kącika sanitarnego, dostępu do ciepłej wody oraz naturalnego światła. Warunki te spowodowały naruszenie dóbr osobistych powoda w postaci godności i prawa do intymności, jak również powodowały u niego nieustanne bóle głowy, nerwobóle, bezsenność, doprowadzając do stanu depresji oraz ogólnej nerwicy lękowej /k. 2 – 4, 177 – 179, 115 - 117/. W odpowiedzi na pozew oraz w piśmie procesowym z dnia 29 września 2011 r. zastępująca pozwanego Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa wniosła o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powoda na rzecz Skarbu Państwa kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz Skarbu – Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa. Pozwany zarzucił , że powód – pomimo ciążącego na nim obowiązku - nie wykazał istnienia przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego, tj. szkody, bezprawności działania Skarbu Państwa, jak również adekwatnego związku przyczynowego między działaniem pozwanego, a doznaną hipotetycznie szkodą. Nie są słuszne zarzuty powoda, jakoby w wymienionych przez niego jednostkach penitencjarnych powód nie miał zapewnionych odpowiednich warunków sanitarno – bytowych, zgodnych z obowiązującymi normami. Podniesiono również, iż powód przebywał w przeludnionych salach tylko sporadycznie, a w każdym przypadku informowany był o tym sędzia penitencjarny, działanie pozwanych w tym zakresie nie było działaniem bezprawnym. Pozwany zarzucił ponadto ,że nie doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda, z uwagi na to ,że działanie pozwanych nie wynikało z nasilenia złej woli i celowości działania a administracje jednostek penitencjarnych nie miały możliwości odmowy przyjęcia osadzonych. Warunki, w jakich powód odbywał karę pozbawienia wolności, były takie same jak dla innych osadzonych, nie były zatem przejawem dyskryminacji powoda. Odpowiadały one standardowi, jaki można było zapewnić na obecnym etapie możliwości finansowych oraz organizacyjnych państwa polskiego, przy czym administracje jednostek penitencjarnych podejmowały wszelkie działania, które leżały w ich gestii. Pozwany podniósł również zarzut przedawnienia roszczenia powoda za okres osadzenia go przed dniem 1 września 2007 r. /k. 50 – 54, 212 - 219/. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód S. K. został prawomocnie skazany za popełnienie przestępstwa na karę pozbawienia wolności i z tego tytułu przebywał w Areszcie Śledczym w O. w okresie od 11 marca 2004 r. do 29 lipca 2004 r. oraz od dnia 22 września 2004 r. do 29 grudnia 2004 r., w Zakładzie Karnym w K. od dnia 29 grudnia 2004 r. do dnia 11 stycznia 2007 r. oraz od --- STRONA 3 --- dnia 16 kwietnia 2008 r. do dnia 8 kwietnia 2010 r., jak również w Zakładzie Karnym w O. od dnia 11 stycznia 2007 r. do dnia 7 września 2007 r. oraz od dnia 2 października 2007 r. do dnia 16 kwietnia 2008 r. W okresie pobytu w ww. jednostkach, powód był osadzony okresowo w celach, w których powierzchnia mieszkalna przypadająca na jednego osadzonego była mniejsza, w niewielkim stopniu, od 3 m 2 . Wynikało to z faktu przeludnienia tych jednostek penitencjarnych. Zjawisko to występowało także na terenie całego kraju. W celu zminimalizowania dolegliwości wynikających z przeludnienia, administracje jednostek dokonywały okresowego przemieszczania osadzonych do innych, nieprzeludnionych cel. O umieszczeniu skazanych w warunkach, w których powierzchnia celi na jedną osobę wynosiła mniej niż 3 m 2 , informowany był sędzia penitencjarny. (okoliczności bezsporne; notatka służbowa funkcjonariusza SW z dn. 02.11.2010 r.; pisma i zarządzenia k. 59 – 87; zeznania powoda k. 208) Podczas pobytu powoda w ww. jednostkach penitencjarnych ich administracje zapewniły osadzonym możliwie dobre warunki bytowe i sanitarne. Przejawiało się to w dostarczaniu osadzonym środków higieny i czystości, wyposażaniu cel w odpowiedni sprzęt kwaterunkowy, dokonywaniu remontów i modernizacji pomieszczeń (zgodnie z ustalonym harmonogramem i stosownie do ilości środków pieniężnych), wprowadzeniu stałego specjalistycznego monitoringu w zakresie występowania szkodników i pasożytów, a w razie potrzeby przeprowadzania odpowiednich zabiegów deratyzacyjnych i dezynsekcyjnych, oraz dokonywaniu okresowych kontroli przewodów kominowych. (dowód: notatki służbowe k. 55 – 56, 88 – 89, 90 – 91, protokoły kontroli Zakładu Usług (...) k. 92 - 101) Przeprowadzona przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego kontrola sanitarna Zakładu Karnego w O. nie stwierdziła istnienia w nim żadnych nieprawidłowości. Wykazała ona m.in. dostęp do ciepłej wody, istnienie oświetlenia naturalnego i sztucznego, odpowiedniej wentylacji, kącików sanitarnych w celach. Nadto ustaliła, że osadzeni mieli zapewniony dostęp do środków higieny, a cele miały odpowiedni stan techniczny, jak również zachowany był w nich odpowiedni poziom czystości. (dowód: protokół kontroli k. 102 - 106) W Zakładzie Karnym w K. warunki sanitarne i bytowe były takie ,że kącik sanitarny był oddzielony od reszty celi płytą wiórową. Zdarzało się, że pisuary były zagrzybione i bez deski klozetowej. Ściany i podłogi cel były wilgotne i zagrzybione co wynikało z celowego zalewania ich przez osadzonych. Brak było w tym zakładzie kanałów wentylacyjnych, gdyż nie zostały one uwzględnione w trakcie jego budowy. Zastąpione one zostały otworami w drzwiach cel. Okna cel były wąskie, a mury grube. (dowód: informacja funkcjonariusza SW k. 88 – 89; zeznania powoda k. 208) We wszystkich jednostkach penitencjarnych była zapewniona opieka medyczna. Podczas pobytu powoda w ww. jednostkach penitencjarnych powód korzystał z niej sporadycznie. W okresie od maja 2009 r. do lutego 2010 r. czterokrotnie połknął ciało obce. --- STRONA 4 --- (okoliczności bezsporne; wyjaśnienie funkcjonariusza SW k. 90 – 91; zeznania powoda k. 208) Powód w czasie pobytu we wszystkich jednostkach penitencjarnych od których dochodzi swoje roszczenie nie zgłaszał w trakcie pobytu uwag , zastrzeżeń co do warunków bytowych oraz uwag co do przebiegu wykonywania kary pozbawienia wolności. Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie powołanych wyżej dowodów, których wiarygodność nie wzbudziła wątpliwości Sądu. Sąd zważył, co następuje: Bezspornym w przedmiotowej sprawie był fakt odbywania kary pozbawienia wolności przez powoda w Areszcie Śledczym w O., Zakładzie Karnym w K. oraz w Zakładzie Karnym w O. i to – częściowo - w warunkach przeludnienia, tj. w celach, gdzie na jednego skazanego przypada mniej niż 3 m 2 powierzchni. Powód zarzucił pozwanym niezapewnienie jemu odpowiednich warunków odbywania kary w postaci złego stanu cel, w których przebywał, tj. ich zabrudzenia, zarobaczenia, wilgotności, zagrzybienia, pozbawienia odpowiedniej wentylacji i temperatury, wyodrębnionego kącika sanitarnego, dostępu do ciepłej wody oraz naturalnego światła. W ocenie powoda przebywanie w izolacji więziennej w ww. warunkach było źródłem naruszenia jego dóbr osobistych w postaci godności i prawa do intymności oraz źródłem cierpień i strat moralnych, jak również powodem utraty przez niego zdrowia, w tym ciągłych nerwobólów, bezsenności, zapadania na przeziębienia oraz na depresję i chorobę nerwicową. Zgodnie z treścią art. 23 k.c., dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego. Z art. 24 § l k.c. wynika jednoznacznie, iż ochrona dóbr osobistych przysługuje jedynie przed działaniem bezprawnym, przy czym bezprawność należy rozumieć jako każde działanie sprzeczne z normami prawnymi, z porządkiem prawnym lub zasadami współżycia społecznego (zob. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 czerwca 2003 r., I CKN 480/01, LEX nr 137619). Przepis art. 24 § 1 k.c. rozkłada ciężar dowodu w ten sposób, że na powoda nakłada obowiązek udowodnienia, że pozwany naruszył jego dobra osobiste, na pozwanym zaś ciąży obowiązek udowodnienia, że jego działanie naruszające dobra osobiste powoda nie było bezprawne (zob. m.in. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 19.10.2005 r., I ACa 353/05, LEX nr 175202). Przy ocenie, czy doszło do naruszenia dobra osobistego nie ma decydującego znaczenia subiektywne odczucie osoby, jej indywidualne wartości uczuć i stanu psychicznego, ale to, jaką reakcję wywołuje naruszenie w społeczeństwie. Należy przy tym ustalić, czy dane zachowanie, biorąc pod uwagę przeciętne reakcje ludzkie, mogło obiektywnie stać się podstawą do negatywnych odczuć po stronie pokrzywdzonego (zob. m. in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26.10.2001 r., V CKN 195/01, LEX nr 53107; wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 19.10.2005 r., I ACa 353/05, LEX nr 175202). W razie naruszenia dóbr osobistych podmiot, którego dobro osobiste zostało naruszone, może żądać, w oparciu o art. 448 k.c. w zw. z art. 24 § l zd. 3 k.c., m. in. zadośćuczynienia pieniężnego. Przesłanką jego zasądzenia jest – oprócz bezprawnego zachowania się sprawcy, istnienie szkody niemajątkowej , związku przyczynowego między zachowaniem się sprawcy a powstałą szkodą oraz wina sprawcy. --- STRONA 5 --- Podniesienie przez pozwanego zarzutu przedawnienia części roszczeń powoda, tj. roszczeń poprzedzających okres 3 lat od dnia wniesienia pozwu, zobligowało Sąd do rozpatrzenia tego zarzutu w pierwszej kolejności. Zgodnie z panującym w doktrynie i judykaturze poglądem, naruszenie dobra osobistego zawinionym działaniem lub zaniechaniem kwalifikowane jest jako czyn niedozwolony (por. min. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28.06.1989 r., I CZ 170/89, LEX 8977). Za tego rodzaju stanowiskiem przemawia fakt umiejscowienia art. 448 k.c., powiązanego z art. 24 k.c., wśród przepisów traktujących o czynach niedozwolonych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dn.19.01.2007r. III CSK 358/08, LEX 277289). Sprawia to, że do określenia okresu przedawnienia wynikających z tego tytułu roszczeń należy stosować dyspozycję art. 442 § 1 k.c. w zakresie nieprzedawnionych jeszcze roszczeń powstałych przed dniem 10 sierpnia 2007 r., bądź art. 442 1 § 3 k.c., w zakresie roszczeń powstałych po tej dacie (art. 2 i 3 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny, Dz. U. Nr 80, poz. 538). Obie regulacje przewidują trzyletni termin przedawnienia od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i osobie obwiązanej do jej naprawienia, nie później jednak niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Powód wiązał żądanie pozwu z pobytem w jednostkach penitencjarnych. Powód odbywał karę pozbawienia wolności w ustalonych w stanie faktycznym okresie czasu, tj. Areszcie Śledczym w O. w okresie od 11 marca 2004 r. do 29 lipca 2004 r. oraz od dnia 22 września 2004 r. do 29 grudnia 2004 r., w Zakładzie Karnym w K. - od dnia 29 grudnia 2004 r. do dnia 11 stycznia 2007 r. oraz od dnia 16 kwietnia 2008 r. do dnia 8 kwietnia 2010 r., jak również w Zakładzie Karnym w O. - od dnia 11 stycznia 2007 r. do dnia 7 września 2007 r. oraz od dnia 2 października 2007 r. do dnia 16 kwietnia 2008 r. Z uwagi na okoliczność, że warunki odbywania kary pozbawienia wolności, z którymi powód wiąże dochodzone roszczenie, istniały przez cały czas jego pobytu we wskazanych przez niego jednostkach penitencjarnych, czyli były stanem ciągłym, rozłożonym w czasie, roszczenie powoda w zakresie jego pobytu w Areszcie Śledczym w O. w okresie od 11 marca 2004 r. do 29 lipca 2004 r. stało się wymagalne w dniu 30 lipca 2004 r., a od dnia 22 września 2004 r. do 29 grudnia 2004 r. - w dniu 30 grudnia 2004 r., natomiast za okres pobytu w Zakładzie Karnym w K. od dnia 29 grudnia 2004 r. do dnia 11 stycznia 2007 r. – w dniu 12 stycznia 2007 r. (art. 120 § 1 k.c.). Wobec faktu, że powód wniósł pozew w dniu 11 sierpnia 2010 r., należy uznać, że roszczenia powoda za powyższe okresy uległy przedawnieniu, a jego roszczenia za okres przebywania w Zakładzie Karnym w O. od dnia 11 sierpnia 2007 r. do dnia 7 września 2007 r. oraz od dnia 2 października 2007 r. do dnia 16 kwietnia 2008 r., jak również w Zakładzie Karnym w K. od dnia 16 kwietnia 2008 r. do dnia 8 kwietnia 2010 r. są roszczeniami nieprzedawnionymi, co powodowało konieczność rozpatrzenia merytorycznych podstaw powództwa. Zgodnie z art. 110 § 2 k.k.w. powierzchnia przypadająca na skazanego nie może wynosić mniej niż 3 m 2 , cele muszą być wyposażone w odpowiedni sprzęt zapewniający skazanemu osobne miejsce do spania i odpowiednie warunki higieny, dostateczny dopływ powietrza, odpowiednią temperaturę i oświetlenie. Jednakże jak stanowi art. 248 § 2 k. k. w. w szczególnie uzasadnionych wypadkach dyrektor jednostki penitencjarnej może umieścić osadzonych na czas określony, w warunkach, w których powierzchnia w celi na jedną osobę wynosi mniej niż 3 m 2 , powiadamiając o tym bezzwłocznie sędziego penitencjarnego. Uregulowanie to zostało uznane za niezgodne z Konstytucją w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 maja 2008 r. w sprawie o sygn. akt SK 25/07 (Dz. U. Nr 96, poz. 620), który wszedł w życie w dniu ogłoszenia, tj. w dniu 5 czerwca 2008 r., jednak utracił moc obowiązującą dopiero z dniem 6 grudnia 2009 r. Szczególnie uzasadnionym przypadkiem, o którym mowa w cyt. wyżej przepisie, było przeludnienie wskazanych w pozwie jednostek penitencjarnych (jak i innych jednostek penitencjarnych na terenie kraju), które miało miejsce m.in. w okresie przebywania w nich powoda, a które zostało spowodowane mającym w tym czasie miejsce wzrostem przestępczości i wykrywalności przestępstw, przy jednoczesnym braku możliwości odmowy przez administracje jednostek penitencjarnych przyjęcia kierowanych do nich osób tymczasowo aresztowany bądź skazanych na karę pozbawienia wolności w celu zapewnienia realizacji porządku prawnego. Tym samym należy uznać, że administracje powyższych jednostek administracyjnych upoważnione były do podjęcia decyzji o czasowym umieszczeniu powoda w --- STRONA 6 --- celach, w których powierzchnia na jednego skazanego jest niższa od 3 m 2 , zwłaszcza, że była ona niższa w niewielkim stopniu. Administracje jednostek penitencjarnych stosowały przy tym system rotacyjny w zakwaterowywaniu osadzonych i co jakiś czas umieszczały powoda w celach zgodnych z wymogami. Tym samym utrzymywały tymczasowy charakter przeludnienia i minimalizowały związane z tym dolegliwości. Dodać należy, że za każdym razem, gdy ono następowało, administracje jednostek powiadamiały o tym sędziego penitencjarnego. Uwzględniając te okoliczności, należy uznać, że działanie pozwanego mieściło się w ramach wyznaczonych przez obowiązujący porządek prawny i nie można jemu przypisać znamiona bezprawności, koniecznego do przypisania odpowiedzialności za ten czyn (zob. wyr. SN z dn. 02.10.2007 r., II CSK 269/07, OSNC – ZD 2008, nr 3, poz. 75). Odnosząc się do zarzutów powoda dotyczących złego stanu cel, w których przebywał, należy zauważyć, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wykazał, że zarzuty powoda nie były uzasadnione. Z przedłożonych przez pozwanego dokumentów wynika, że osadzeni we wskazanych w pozwie jednostkach penitencjarnych mieli zapewniony dostęp do ciepłej wody, środków higieny, oświetlenia naturalnego i sztucznego, odpowiedniej wentylacji, wyodrębnionych kącików sanitarnych w celach. W większości cel był zachowany odpowiedni poziom techniczny i poziom czystości. Jedynie w Zakładzie Karnym w K. kącik sanitarny był oddzielony od reszty celi jedynie płytą wiórową, a pisuary były czasami zagrzybione i bez deski klozetowej. Wilgotne i zagrzybione były też ściany i podłogi, co wynikało z celowego zalewania ich przez osadzonych. Z uwagi na zaawansowany wiek budynku Zakładu nie było w nim dużych okien oraz kanałów wentylacyjnych, które zastąpione one zostały otworami w drzwiach cel, a grube mury nie sprzyjały zachowaniu odpowiedniej temperatury w celach. Pomimo ustalenia, że tego rodzaju uchybienia w funkcjonowaniu Zakładu Karnego w K. miały miejsce, to stopień nasilenia tych naruszeń nie miał takiej formy, przy której można by uznać, że powód był osadzony w warunkach naruszających jego dobra osobiste w zakresie godności i prawa do intymności. Tego rodzaju niedogodności nie przekraczały nieuniknionych skutków przebywania w warunkach izolacji więziennej. Nie zostało przy tym wykazane, by zanieczyszczenie to było wynikiem celowego czy też niedbałego działania administracji penitencjarnej, pozwalającego przyjąć, że zakres niedogodności związany z przebywaniem w jednostce penitencjarnej, odbiega od ich zwykłego poziomu, z którym należy się liczyć przebywając w warunkach izolacji więziennej. Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego, administracja Zakładu w celu wyeliminowania występujących na jego terenie szkodników przeprowadzała odpowiednie zabiegi deratyzacyjne i dezynsekcyjne, a w celu zapewnienia odpowiedniego poziomu czystości dokonywała - w miarę swoich finansowych możliwości - remontów i modernizacji. Dokładała więc należytej staranności w celu wyeliminowania zbędnych niedogodności związanych z pobytem w jednostce penitencjarnej. Należy podkreślić że część niedogodności, w postaci braku wentylacji grawitacyjnej, dużej ilości światła oraz komfortowej temperatury, wynika z wiekowej i zabytkowej konstrukcji budynku więzienia ( szczególnie odnośnie Zakładu Karnego w K.) .O tym, że powyższe nieprawidłowości nie przesądzają o uznaniu, że doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda przemawia również wzgląd na występujące w Polsce realia społeczno - gospodarcze. Sytuacja lokalowa wielu rodzin zajmujących mieszkania komunalne, czy socjalne, jest niejednokrotnie gorsza pod względem metrażu, stanu technicznego budynków i dostępu do mediów od tej, w jakiej powód odbywał karę pozbawienia wolności. Nie bez znaczenia jest również okoliczność, że powód, popełniając przestępstwa, w świadomy sposób przyczynił się do występowania niekorzystnych dla siebie okoliczności odbywania kary i powód musiał liczyć się z wymierzeniem kary, którą będzie odbywał w takich warunkach. Należy także podnieść, że powód domagając się ochrony prawnej swoich dóbr osobistych, sam postępował sprzecznie z zasadami współżycia społecznego, naruszając prawa podmiotowe innych osób. Takie postępowanie może uzasadniać odmowę udzielenia poszkodowanemu pomocy prawnej na podstawie art. 5 k.c. (por. wyr. SA w Poznaniu z dn. 29.12.1993 r. sygn. I ACr 604/93, Wokanda z 1994 r., nr 5, poz. 42). Powyższe wskazuje, że nie doszło do naruszenia u powoda dóbr osobistych z uwagi na niezapewnienie mu odpowiednich warunków bytowych w postaci złego stanu technicznego i sanitarnego cel. Należy uznać, że powód nie udowodnił także istnienia innej szkody niemajątkowej w postaci rozstroju zdrowia, tj. częstych nerwobóli, bezsenności, przeziębień, depresji oraz choroby nerwicowej. Z niekwestionowanych przez powoda twierdzeń strony pozwanej wynika bowiem, że powód podczas pozostawania w izolacji więziennej sporadycznie korzystał z --- STRONA 7 --- funkcjonującej na terenie jednostek penitencjarnych opieki medycznej, co przeczy jego twierdzeniom o występowaniu u niego wskazanych problemów zdrowotnych. Brak jest przy tym jakichkolwiek innych dowodów wskazujących na istnienie u powoda rozstroju zdrowia, zwłaszcza depresji i nerwicy lękowej. Konkludując powyższe, Sąd uznał, iż powód albo nie wykazał okoliczności naruszenia jego dóbr osobistych, albo też nie zostało obalone domniemanie bezprawności działania pozwanego, jak również nie zostały wykazane przez powoda okoliczności mające wpływ na ustalenie i rozmiar szkody. Wobec powyższego, przy braku podstaw faktycznych i prawnych, powództwo podlegało oddaleniu (pkt 1wyroku). Mając na uwadze sytuację majątkową powoda, Sąd nie obciążył go kosztami sądowymi oraz kosztami zastępstwa procesowego pozwanego (art. 102 k.p.c.). Mając na uwadze te okoliczności Sąd przyjął ,że po stronie powoda mając na uwadze jego sytuację materialna i rodzinną zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności z art. 102 kpc ażeby nie obciążyć powoda kosztami zastępstwa procesowego strony pozwanej. O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na podstawie § 6 pkt 7 w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348 ze zm.).