Postanowienie I. C 1052/O9 oddala apelacjg.

--- STRONA 1 --- .j>1y_;;_1_1.__z1l<tI1¢\.Ca 1207/10 _ "05" 2 _ Z._'. ._ 6\_,E _¢\£= “fr; (‘L3 :4." ./ _V WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 stycznia 2011 r Segd Apelacyjny W Krakowie  Wydziai I Cywilny W skiadziez Przewodniczqcy: SSA A9114 Kgyvggs;£8 rag 1111 Sqdziowiez SSA I4§{ann21 Nowicka. dc Poraj SSA ]6zef\V2;sik . Protokolantz st.seI<r.sqd0wy Mai"g0.|."zata Galica p0 rozpcznaniu W dniu 27 stycznia 2011 1. w I*’.3;ra1<owic n.a1.*0zp1"awi.e Sprawy Z powédztwa i, przeciwko Skarbowi Pazistwa ~ 0 zapiatc; ~ na skutek apelacji powoda od W3/roku Ségdu Okrqgowego w Tamowie z dnia 13 paidziemika 2010 r. sygn. akt I. C 1052/O9 oddala apelacjg. §>Ĺy_g1_1.__z1l<t I ACa 1207/10 ‹ *nik 2 _- 7-'.-_`-. ._ &\¬,E _ŜĹŁ *-_,rg Ćáźf' .sf .J _V WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 stycznia 2011 r Sąd Apelacyjny W Krakowie - Wydział I Cywilny W składzie: Przewodniczący: ZSSA_iĄr_n1z1 lšoyxfąçz-;B raun_ Sędziowie: SSA I¿~Í{ann21 Nowicka. dc Poraj SSA Iózef\VąSik . Protokolant st_sek1'.sądowy Mał.go_|.'zataG'a1íca po rozpoznaniu W dniu 27 stycznia 2011 1-. W I".~Ĺrakowic na 1'ozp1'awie Sprawy 2 powództwa Å. przeciwko Skarbowi Państwa ~ o zapłatę - na skutek apelacji powoda od wyroku Sadu Okręgowego W Tarnowie z dnia 13 października 2010 r. sygn. akt I. C 1052/09 oddala apelację. --- STRONA 2 --- Sygn. akt I ACa 1207110 UZASADNIENIE wyroku Sadu Apelacyjnego z dnia 27 stycznia 2011 r_ Powod mo ostatecznym sprecyzowaniu pozwu domagai sing zasqdzenia od Skarbu Pahstwa — kwoty 50.000 zl tytuiem odszkodowania za stres wywohany niezgodnym z przepisami wykonywanfem kary pozbawienia wolnoéci, a takze kwoty 50.000 2% na cel spohaczny, tj_ Dom Dziecka nrflprzy u|._w__ Uzasadniajqc pozew wskazai, i2 w 2009 r. podczas odbywania kary pozbawienia woinoéci skonfiskowano mu bez biiitszego uzasadnienia szereg drobnych przeclmiotbw. W ocenie powoda oskarzenie go 0 posiadanie niedozwofonych przecimiotéw naruszy+o jego godnoéé osobistq. Ponadto naiozono na powoda kary regulaminowe w postaci pozbawienia go widzefi z rodzéna; i zakaz korespondencji. \Nyw0+a+o to u niego ogromny stres, ktéry odbii sieg na jego zdrowiu. Strona pozwana w odpowiedzf na pozew wniosia 0 oddalenie powédztwa i zasgclzenie kosztéw post;powania wecHug norm przepisanych. Przyzna%a, 12 w dniu 22 stycznia 2009 r. doszio do przeszukania cefi nr 329, w ktérej osadzony by! p0wc'>d. prowadzHa postgpowanie W zwiqzku ze skargq powoda na to przeszukanie oraz w zwiqzku z aroganckim i wufgarnym zachowaniem powoda, a takze nawiqzywaniem przez niego niedozwolonych kontaktéw. Powodowi wymierzono Kara dyscyplinarnq w postaci pozbawienia prawa korzystania z zajgc éwietiicowych przez okres 2 miesirgcy. Podkre:§ii+a, Ze dziaianie funkcjonariuszy by+0 legalne i stanowllo reakcje na naruszanie przez powoda przepisciw kodeku karnego wykonawczego i porzqdku wewnetrznego. Wyrokiem z dnia 13 paicfziernika 201 Or. Sqd Okrggowy w Tarnowie, Wydziai 1 Cywilny W sprawie sygn. akt i C 1052109 oddalfl powédztwo _ przeciwko Skarbowi Pafistwa  0 zapiatq zasqdzié od powoda _ na rzecz Skarbu Parfistwa  Prokuratorii GeneraI11ej’Skarbu Pafistwa kwotg 1.000 zl tytuiem zwrotu kosztéw zastzgpstwa procesowego I przyzna{ §§d $karbu Pafistvva  Sqdu Okregowego W Tarnowie na rzecz adw. —kWOIQ 1220 2% iytuhém mfyhégrodzehig za udzielenie powodowi pomocy prawnej zurz¢du. * » T Sygn. akt I ACa 1207110 UZASADNIENIE wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 27 stycznia 2011 r. Powod mo ostatecznym sprecyzowaniu pozwu domagał się zasądzenia od Skarbu Państwa - woty 50.000 zł tytułem odszkodowania za stres wywołany niezgodnym z przepisami wykonywaniem kary pozbawienia woinosci, a także kwoty 50.000 zł na cel społeczny, tj. Dom Dziecka nrflprzy u|._w__ Uzasadniając pozew wskazał, iż w 2009 r. podczas odbywania kary pozbawienia wolności skonfiskowano rnu bez bliższego uzasadnienia szereg drobnych przedmiotów. W ocenie powoda oskarżenie go o posiadanie niedozwolonych przedmiotów naruszyło jego godność osobistą. Ponadto nałożono na powoda kary regulaminowe w postaci pozbawienia go widzeń z rodziną i zakaz korespondencji. Wywołało to u niego ogromny stres, który odbił się na jego zdrowiu. Strona pozwana w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa i zasąclzenie kosztow postępowania według norm przepisanych. Przyznała, iż w dniu 22 stycznia 2009 r. doszło do przeszukania ceii nr 329, w ktorej osadzony był powod. prowadziła postępowanie w związku ze skarga powoda na to przeszukanie oraz w związku z aroganckim i wulgarnym zachowaniem powoda, a także nawiązywaniem przez niego niedozwolonych kontaktów. Powodowi wyrnierzono karę dyscyplinarną w postaci pozbawienia prawa korzystania z zajęć swietłicowych przez okres 2 miesięcy. Podkresliła, że działanie funkcjonariuszy było legalne i stanowiło reakcję na naruszanie przez powoda przepisow kodeku karnego wykonawczego í porządku wewnętrznego. Wyrokiem z dnia 13 października 201 Or. Sąd Okręgowy w Tarnowie, Wydział l Cywilny w sprawie sygn. akt i C 1052109 oddalił powództwo _ przeciwko Skarbowí Panstwa - o zapłatę; zasądził od powoda _ na rzecz Skarbu Panstwa - Prokuratoríi Generalnej' Skarbu Państwa kwotę 1.000 zł tytułem zwrotu kosztow zastępstwa procesowego I przyznał od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Tarnowie na rzecz adw. _kwotę 1.220 zł tytułem wynagrodzenia za udzielenie powodowi pomocy prawnej zurzędu. * › Ü --- STRONA 3 --- Powyzsze rozstrzygniecie zapadio w oparciu 0 nastegpujqcy star: faktyczny, ustalony przez Sad I instancji:  W styczniu 2009 r. funkcj0nariusze d0kona1i przeszukania ceri, w ktéirej osadzony byi powéd. Podczas przeszukania skonfiskowano nalezagce do powoda: taéme; kiejagcq, lateksowe rqrkawiczki, pudeiko po tabletkach, W ktérym powod przechowywai oiéwek i diugopis. Powodowi wymierzono karg dyscyplinarnq w postaci zakazu korzystanfa z zajgé kuituraino  oéwiatowych przez okres 2 rniesiscy. Ustaieri Sad Okrggowy dokonai na podstawie zeznafi powoda‘ uznajqc, 2e brak jest podstaw do kwestionowania ich wiarygodnoéci. Sad I instancji oddalii wniosek powoda 0 dopuszczenie dowodu z opinii biegiego na okolicznoéé, i2 wymierzenie mu kary dyscyplinarnej spowodowaio ogromny stres i wywario wpfyw na jego zdrowie. W ocenie Saidu Okrggowego dowod tego rodzaju nie jest przydatny dia rozstrzygniggcia sprawy, gdyz w sytuacji, gdy brak jest podstaw do uznania bezprawnoéci dziaiania funkcjonariuszy pahstwowych  co rodziioby odpowiedziainoérf; odszkodowawczq  ustalanie uszczerbku na zdrowiu powoda byioby bezceiowe. Said I instancji oddalii wniosek powoda 0 dopuszczenie dowodu z dokumentéw dotyczqcych konfiskaty przedmiotéw, odwoiania powoda do podjetych decyzji i siosowania wobec powoda kar dyscyplinarnych, gdyz sam fakt konfiskaty przecimiotéw nie byi kwestionowany przez stronr3 przeciwnai, a rodzaj wymierzonej powodowi kary okazai sh? byf; takze okolicznoéciai niespornq. Sqd Okrcggowy podniési, Ze powod nie sprecyzowai dokladnie rodzaju dokumentow, ktore miaiyby dotyczyc faktow bi;dagcych podstawq powédzfvva. Strona pozwana w odpowiedzi na pozew wskazaia wprawdzie sygnatury spraw toczqcych sis; z udziaiem powoda, jednakze okazaio sieg, i2 dotyczq one innych zdarzefi  sprawa Ill Pen 5 72109 dotyczyia skargi powoda na odmowg wydania mu zimowej czapki i szalika. Sprawy 3 Ds. 512/09 i Ii Kp 490/09 wywoiane zostaiy natomiast wydaniem powodowi lekéw w zmienionej dawce. W ocenie Sadu I instancji powéd otrzymujqc orzeczenia i zarzadzenia sqdu oraz _ _ wydawane w sprawach go dotyczqcych nie powinien mieé zadnych trudnoéoi w dokiadnym opisaniu dokumentéw, ktére w jego ocenie mogq byé przydatne dla rozstrzygnigcia sprawy, szczegélnie 2e korzystai 2 pomocy profesjonainego peinomocnika. Zdaniem Sqdu Okrggowego nie moina wigs w tej sytuacji obciqzaé sirony pozwanej koniecznoéciq poszukiwania dokumentéw. l Powyższe rozstrzygnięcie zapadlo w oparciu o następujący stan faktyczny, ustalony przez Sąd I instancji: . W styczniu 2009 r. funl‹cjonariusze dokonali przeszukania celi, w ktorej osadzony był powod. Podczas przeszukania skonfiskowano należące do powoda: taśmę kiejącą, lateksowe rękawiczki, pudełko po tabletkach, w ktorym powod przechowywał ołówek i długopis. Powodowi wymierzono karę dyscyplinarną W postaci zakazu korzystania z zajęć kulturałno - oświatowych przez okres 2 miesięcy. Ustaleri Sąd Okręgowy dokonał na podstawie zeznań powoda, uznając, że brak jest podstaw do kwestionowania ich wiarygodności. Sąd l instancji oddalił wniosek powoda 0 dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność, iz wymierzenie mu kary dyscyplinarnej spowodowało ogromny stres i wywarło wpływ na jego zdrowie. W ocenie Sądu Okręgowego dowód tego rodzaju nie jest przydatny dia rozstrzygnięcia sprawy, gdyż w sytuacji, gdy brak jest podstaw do uznania bezprawnosci działania funkcjonariuszy państwowych - co rodziłoby odpowiedzialność odszkodowawczą - ustalanie uszczerbku na zdrowiu powoda byloby bezcelowe. Sąd l instancji oddalił wniosek powoda o dopuszczenie dowodu z dokumentów dotyczących konfiskaty przedmiotów, odwołania powoda do podjętych decyzji i stosowania wobec powoda kar dyscyplinarnych, gdyż sam fakt konfiskaty przedmiotów nie był kwestionowany przez stronę przeciwną, a rodzaj wymíerzonej powodowi kary okazał się być takze okolicznoscią niesporną. Sąd Okręgowy podniósł, że powód nie sprecyzował dokładnie rodzaju dokumentów, które miałyby dotyczyc faktów będących podstawą powództwa. Strona pozwana w odpowiedzi na pozew wskazała wprawdzie sygnatury spraw toczących się z udziałem powoda, jednakże okazało się, iż dotyczą one innych zdarzeń - sprawa Ill Pen 5 72.109 dotyczyła skargi powoda na odmowę wydania mu zimowej czapki i szalika. Sprawy 3 Ds. 512/09 i lł Kp 490/09 wywołane zostały natomiast wydaniem powodowi leków w zmienionej dawce. W ocenie Sądu I instancji powód otrzymując orzeczenia i zarządzenia sądu oraz _ Ś wydawane w sprawach go dotyczących nie powinien mieć żadnych trudności w dokładnym opisaniu dokumentów, które W jego ocenie mogą być przydatne dla rozstrzygnięcia sprawy, szczególnie że korzystał z pomocy profesjonalnego pełnomocnika. Zdaniem Sądu Okręgowego nie można więc w tej sytuacji obciążać strony pozwanej koniecznością poszukiwania dokumentów. I --- STRONA 4 --- W swietle tak ustalonego stanu faktycznego, Sad I instanoji uznai, Ze powodztwo nie zasiuguje na uwzglednienie. Wskazal, ze powod roszczenia swoje Wyprowadza z przepisow reguiujecych ochrone dobr osobistych. Sad Okregowy podniosi, 2e rozpatrujac kwestie, czy W konkretnym przypadku doszio do naruszenia dobr osobistych nalezy stosowao kryteria obiektywne, nie nalezy natomiast kierowac sie subiektywnym odczuciem osoby zegdajacej ochrony. lstotne jest, jakq reakoje zdarzenie wywoiuje w spoieczefistwie (por. W tym Wzgledzfe Komentarz do Kode!<s1.: oywiinego, Ksioga pierwsza, Czesé ogolna, Wydawnictwo Prawnicze, Warszaws 1998, s. 66). Przeprowadzone postepowanie dowodowe zdaniem Sqdu Okregowego nie dostarczyio podstaw do przyjecia, Ze podozas zdarzenia bedqcego podstawq faktycznq powodztwa doszio do naruszenia jakiegokoiwiek dobra osobistego powoda W rozumieniu art. 23 k.c. Pozbawienie powoda posiadania tasmy klejqoej, rekawiczek lateksowych i pudeika po tabletkach W Zaden sposob nie moie byo uznane za naruszenie godnosci powoda. Posiaolanie lub nie posiadanie tego rodzaju przedmiotow nie ma Zadnego Wpiywu na ocene jednostki W spoieozeristwie. Nie ma tei zadnego Wpiywu na samoocene cziowieka. Ponadto W ocenie Sqdu I instancji dokonanie przeszukania celi i zabranie powyzszyoh pizedmiotow przez funkcjonariuszy nie byio dziaianiem bezprawnym, gdyz zakwestionowane przez funkojonariuszy przedmioty nie nalezaly do kategorii priedmiotow, ktore moze posiadao skazany, Wskazanej W przepisie art. 110 a Kodeksu karnego Wykonawczego, a na posiadanie tych przedmiotow W ceii nie Wyrazii zgody dyrektor zakiadu karnego (art. 110 a § 2 kkw). Sod Okregowy Wskazai, Ze takze przeszukanie cell byio dziaianiem dopuszozalnym W swietle art/i16§2kkW.  _ Brak jest takze podstaw zdaniem Sqdu I instanoji do przyjecia, ze ukaranie dyscypiinarne powoda mogio doprowadzié do naruszenia jego dobr osobistyoh, gdyz zastosowana Wobec poWoda kara pozbawienia prawa korzystania 2 zajeé kulturalno oéwiatowyoh nie jest karaj naruszajecq godnoéé cziowieka. Ukaranie dyscypiinarne powoda rowniez nie moze byo uznane za dziaianie bezprawne, gdyz kara pozbawienia prawa korzystania z zajeo kulturaino  oswiatowych jest przewidziana przez art. 143 § 1 pkt 3 kkw. Uprawnienie do naiozenia kary dyscypiinajrnej zostaio orzyznane dyrektorowi zakiadu karnego i osobie przez niego upovvaznionej W art. ‘I44 § 1 kkw. Powyisze okolicznosci W ooenie Sajdu Okregowego nakazujzq przyjajé, i2 fakty Wskazane przez powoda jako podstawa powodztwa nie mogz; byé uznane za naruszenie jego dobr osobistych, a opisane W pozwie dziaiania nié mogq byé takze uznane za sprzeczne 2 prawem. Z tego Wzgledu brak jest mozliwosci uznania, I2 na Skarbie Pafistwa ciqzy jakikoiwiek obowiqzek odszkodowawczy. W świetle tak ustalonego stanu faktycznego, Sąd I instancji uznał, że powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazał, ze powód roszczenia swoje wyprowadza z przepisów regulujących ochronę dóbr osobistych. Sąd Okręgowy podniósł, że rozpatrując kwestię, czy w konkretnym przypadku doszło do naruszenia dóbr osobistych nalezy stosowac kryteria obiektywne, nie należy natomiast kierować się subiektywnym odczuciem osoby żądającej ochrony. istotne jest, jaką reakcję zdarzenie wywołuje w społeczeństwie (por. w tym względzie Komentarz do Kodeksu cywilnego, Księga pierwsza, Część ogólna, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1998, s. 66). Przeprowadzone postępowanie dowodowe zdaniem Sądu Okręgowego nie dostarczyło podstaw do przyjęcia, że podczas zdarzenia będącego podstawą faktyczną powództwa doszło do naruszenia jakiegokolwiek dobra osobistego powoda w rozumieniu art. 23 k.c. Pozbawienie powoda posiadania taśmy klejącej, rękawiczek lateksowych i pudełka po tabletkach w żaden sposób nie może być uznane za naruszenie godności powoda. Posiadanie lub nie posiadanie tego rodzaju przedmiotów nie ma żadnego wpływu na ocenę jednostki w społeczeństwie. Nie ma też żadnego wpływu na samoocenę człowieka. Ponadto w ocenie Sądu I instancji dokonanie przeszukania celi i zabranie powyższych przedmiotów przez funkcjonariuszy nie było działaniem bezprawnym, gdyż zakwestionowane przez funkcjonariuszy przedmioty nie należały do kategorii przedmiotów, które może posiadać skazany, wskazanej w przepisie art. 110 a Kodeksu karnego wykonawczego, a na posiadanie tych przedmiotów w celi nie wyraził zgody dyrektor zakładu karnego (art. 110 a § 2 kkw). Sąd Okręgowy wskazał, że także przeszukanie celi było działaniem dopuszczalnym w świetle art.'i16§2kkw. - _ Brak jest także podstaw zdaniem Sądu l instancji do przyjęcia, że ukaranie dyscyplinarne powoda mogło doprowadzić do naruszenia jego dóbr osobistych, gdyż zastosowana wobec powoda kara pozbawienia prawa korzystania z zajęć kulturalno -oświatowych nie jest karą naruszającą godność człowieka. Ukaranie dyscyplinarne powoda również nie może być uznane za działanie bezprawne, gdyż kara pozbawienia prawa korzystania z zajęć kulturaino - oświatowych jest przewidziana przez art. 143 § 1 pkt 3 kkw. Uprawnienia do nałożenia kary dyscyplinarnej zostało przyznane dyrektorowi zakładu karnego i osobie przez niego upoważnionej W art. 144 § 1 kkw. Powyższe okoliczności w ocenie Sądu Okręgowego nakazują przyjąć, iż fakty wskazane przez powoda jako podstawa powództwa nie mogą być uznane za naruszenie jego dóbr osobistych, a opisane w pozwie działania nie mogą być także uznane za sprzeczne 2 prawem. Z tego względu brak jest mozliwości uznania, iż na Skarbie Panstwa ciąży jakikolwiek obowiązek odszkodowawczy. --- STRONA 5 --- O kosztach postepowania S2qd I instancji orzeki na podstawie art. 98 § 1 kpo, zobowiezujajc powoda ze Wzgiedu no Wynik sprawy do zwrotu stronie pozwanej kosztow zastepstwa procesowego. Koszty te sad ustalii na I<Wote 1000 zI ponizej stawki minimainej, przewidzianej W § 6 pkt 6 Rozporzqdzenia II/Iinistra Sprawiediiwosci W sprawie opiat za czynnosoi adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Paristwa kosztow nieopiaconej pomooy prawnej udzielonej 2 urzedu, uznajqo, Ze nieskompiikowany charakter sprawy uzasadriia zastosowanie staWI<i nizszej, a to na podstawie § 2 ust. 1 tego rozporzsdzenia. Sajci Okregowy wskszai przy tym, Ze brak jest argumentow przemawiajacyoh za koniecznoscis odstajpienia od obcizqzania powoda tymi kosztami‘ gdyz sam fakt przebywania powoda W zakiadzie karnym i jego aktuaina sytuacja majqtkowa nie mogsj bye Wystarczajqoym argumentem przemawiajajcym za przerzuceniem Wszelkich kosztow na Skarb Paifistwa. l Ponadto na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy Prawo 0 adwokaturze S2zjd I instaricji przyznai na rzecz adw. _ Wynagrodzenie za udzielenie powodowi pomocy prawnej z urzedu, ustalone W staWce identycznej jak Wynagrodzenie peinomocnika strony przeoiwnej, przy czym stosownie do § 2 ust. 3 cytowanego Wyzej rozporzqdzenia stawka ta ulega podwyzszeniu o kwote podatku od toWaroW i usiug. ' Powyzszy Wyrok W caiosoi zaskariyi powéd, domagajajc sie jego zmiany poprzez uWzgIednienie powodztwa W oaiosoi, zasqdzenie od pozwanego na rzecz poWoda kosztow prooesu za instanoje odwoiawozq, ewentuainie uohylenia zaskarionego orzeczenia i przekazanie spraWy do oonownego rozpoznania przy uwzglednieniu kosztow dotychczasowego postepowania. Skaiiqcy Wydanemu rozstrzygnieciu zarzuciii » niezgodnosci ustalefi faktycznych Sedu z materiaiem doWodoWym zebranym W sprawie, W szczegoinosci poprzez ustaienie, Ze powod nie udowoclnii podstawy faktycznej swojego roszczenia '  naruszenie prawa procesovvego, W szczegolnosci art. 328 § 2 k.p.c. poprzez niewskazanie W uzasadnieniu Wyroku przyozyn die ktorych sod pierwszej instancji odmowii przeprowadzenia ciowodow Wskazanych przez powoda I Wydai wyrok na podstawie Wiasnego uznania. W uzasadnieniu powod podniosi, 2e postepowanie W sprawie nakiadania kar regulaminowych Wprawdzie pozornie zgodne jest z oboWiqzujqcymi przepisami i mirno podwazania tego rodzaju czynnosci przez powoda, skargi jego nie przynoszaj efektu, lecz administracja Wykorzystuje kazdq okazje, by nawet 2 biahej przyczyny dodatkowo ,,zdoioWao" powoda, co odbija sie na jego zdrowiu. Zarzucii, 2e Sad I instancji nie dokonai dogiebnego zbadania sprawy, a Wnioski doWodoWe powoda nie mogq bye oddalane tyikoi na tej zasadzie, I2 ,,sWoim dziaianiem angazuje O kosztach postępowania Sąd 1 instancji orzekł na podstawie art. 98 § 1 kpc, zobowiązując powoda ze wzgłędu na wynik sprawy do zwrotu stronie pozwanej kosztów zastępstwa procesowego. Koszty te sąd ustalił na kwotę 1000 zł poniżej stawki minimalnej, przewidzianej w § 6 pkt [5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedłiwosci w sprawie opłat za czynnosci adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Panstwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej 2 urzędu, uznając, że nieskomplikowany charakter sprawy uzasadnia zastosowanie stawki niższej, a to na podstawie § 2 ust. 1 tego rozporządzenia. Sąd Okręgowy wskazał przy tym, że brak jest argumentów przernawiających za koniecznością odstąpienia od obciążenia powoda tymi kosztami, gdyż sam takt przebywania powoda w zakładzie karnym i jego aktuatna sytuacja majątkowa nie mogą byc wystarczającym argumentem przemawiającym za przerzuceniem wszelkich kosztów na Skarb Państwa. I Ponadto na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze Sąd I instancji przyznał na rzecz adw. _ wynagrodzenie za udzielenie powodowi pomocy prawnej z urzędu, ustalone w stawce identycznej jak wynagrodzenie pełnomocnika strony przeciwnej, przy czym stosownie do § 2 ust. 3 cytowanego wyżej rozporządzenia stawka ta ulega podwyższeniu o kwotę podatku od towarów i usług. ' Powyższy wyrok w całości zaskarzył powód, domagając się jego zmiany poprzez uwzględnienie powództwa w całości, zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu za instancje odwoławczą, ewentualnie uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przy uwzględnieniu kosztów dotychczasowego postępowania. Skarżący wydanemu rozstrzygnięciu zarzucił: ~ niezgodności ustaleń faktycznych Sądu z materiałem dowodowym zebranym w sprawie, w szczególności poprzez ustalenie, że powód nie udowodnił podstawy faktyczne] swojego roszczenia ' - naruszenie prawa procesowego, w szczególności art. 328 § 2 k.p.c. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku przyczyn dla których sąd pierwszej instancji odmówił przeprowadzenia dowodów wskazanych przez powoda l wydał wyrok na podstawie własnego uznania. W uzasadnieniu powód podniósł, że postępowanie w sprawie nakładania kar regulaminowych wprawdzie pozornie zgodne jest z obowiązującymi przepisami i mimo podważania tego rodzaju czynnosci przez powoda, skargi jego nie przynoszą efektu, lecz administracja wykorzystuje każdą okazję, by nawet z błahej przyczyny dodatkowo ,,zdołowac" powoda, co odbija się na jego zdrowiu. Zarzucił, że Sąd I instancji nie dokonał dogłębnego zbadania sprawy, a wnioski dowodowe powoda nie mogą być oddalane tyikor na tej zasadzie, iż „swoim działaniem angażuje --- STRONA 6 --- szereg osob I instytuoji“. PodniosI, Ze zasada doéwiadczenia Zyoiowego nie jest Wystarczajaca do orzekania W tym zakresie, zwiaszcza, ze powod ma pi"aWo Wystepowaé _z Wszelkiego rodzaju poWodztWami i Wnioskami I oczekiwac naleZytego ich rozpatrzenia. ' Zastrzezenia powoda budzii FOWFIIBZ sposob orzeczenia o kosztaoh zaprezentowany W zaskarzonym Wyroku, aibovviem skazany nie ma jakichkolwiek moZIiWosoi pokrywania kosztow W tej sprawie i byi od tych kosztow prawie W calosoi zwolniony. Skarzaoy pociniosi, 2e powoiane przez Sad pierwszej instancji przepisy odnoénie kosztoW za czynnosci adwokackie ustanawiaja staWI<i minImaIne,_ ktore moga bye jedynie podwyzszane, nigdy zas obnizane i to W taI<i sposob, Ze nie przyznano naWet stawki minimainej. Sad Apelacyjny zwaiyi, co nastepuje: Apeiacja nie jest Zasadna I nie zasiug uje na uwzglednienie. Podniesione przez skarzacego zarzuty naruszenia przez Sad I instancji przepisow procesowych nie mogiy Wywoiaé zamierzonego przez powoda skutku W postaci zmiany czy tei uchylenia zaskarzonego orzeczenia, a taka ooene zarzutow czesciowo uzasadniaio juz samo ioh Wadliwe zredagowanie. Ocinosnie zarzutu naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. Wskazao naiezy, ze zarzut taki moze stanowié uzasadniona poclstawe odWoIaWoza, 0 ile uzasadnieriie zaskarzonego orzeczenia nie pozWaIa na jego kontroie instancyjna. Tyiko bowiem W takim Wypadku uchybienie art. 328 § 2 k.p.c. moze byc uznane za mogaoe mieé Wpiyw na Wynik sprawy (przykiadowo Wyroki Sadu Najwyzszego z 2 Iipoa 2009 r., III SK 10109, LEX nr 551869, z 24 Wrzesnia 2009 r., II PK 58:09, LEX nr 558303, z 23 lipca 2009 r., II PK 25109, LEX nr 533082, 2 4 Iistopada 2009 r., I UK 142109, LEX nr 564?T0, z 16 paidziernika 2009 r., I UK 129/09, LEX nr 558286, 2 9 czerwca 2009 r., II UK 403108, LEX nr 523551, z 5 czerwoa 2009 r., I UK 21/O9, LEX nr 515699). Z taka zas sytuacjq nie rnamy do ozynienia W niniejszej sprawie. Sad I instancji uzasadnii bowiem Wydane rozstrzygniecie zgodnie z Wymogami, przewidzianymi W art. 328 § 2 k.p.c. W ramach zarzutu naruszenia art. 328 § 2 i<.p.c. skarzacy nie moze zaé skutecznie zarzucaé Sadowi I instancji, ze odmowii przeprowadzenia Wskazanych przez powoda dowodow. Sad Okregowyj WbreW stanowisku skarzacego, Wskazal W pisemnych motywach zaskarzonego orzeozenia przyczyny, dia ktorych uznai Wnioski ciowodowe powoda za zbedne dia rozstrzygniecia przedmiotowej sprawy. Ocene powyzsza Sad Apeiacyjny podzieia, aibowiem oo Wynika Wprost z art. 227 k.p.o. przedmiotem dowodu sq Wyiaoznie fakty majace dia rozstrzygnieoi sprawy istotne znaozenie. W tej sytuacji uwzgiednienie Wniosku dowodowego, sformuiowanego przez szereg osob i instytucji”. Podniosł, że zasada doświadczenia życiowego nie jest wystarczająca do orzekania w tym zakresie, zwłaszcza, że powod ma prawo występować _z wszelkiego rodzaju powodztwarni i wnioskami i oczekiwać należytego ich rozpatrzenia. ' Zastrzeżenia powoda budził rownież sposób orzeczenia o kosztach zaprezentowany w zaskarżonym wyroku, albowiem skazany nie ma jakichkolwiek możliwości pokrywania kosztow w tej sprawie i był od tych kosztow prawie W całości zwolniony. Skarżący podniósł, że powołane przez Ŝąd pierwszej instancji przepisy odnośnie kosztów za czynności adwokackie ustanawiają stawki minimalne,_ ktore mogą być jedynie podwyższane, nigdy zaś obniżane i to w tai<i sposob, że nie przyznano nawet stawki minimalnej. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apeiacja nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów procesowych nie mogły wywołać zamierzonego przez powoda skutku w postaci zmiany czy też uchylenia zaskarżonego orzeczenia, a taką ocenę zarzutów częściowo uzasadniało już samo ich wadliwe zredagowanie. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. wskazać należy, że zarzut taki może stanowić uzasadnioną podstawę odwoławczą, 0 ile uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie pozwala na jego kontrolę instancyjną. Tylko bowiem w takim wypadku uchybienia art. 328 § 2 k.p.c. może być uznane za mogące mieć wpływ na wynik sprawy (przykładowo wyroki Sądu .Najwyższego z 2 lipca 2009 r., lll SK 10109, LEX nr 551869, z 24 września 2009 r., li PK 58i'09, LEX nr 558303, z 23 lipca 2009 r., ll PK 25f09, LEX nr 533082, z 4 listopada 2009 r., I UK 142i09, LEX nr 564?70, z 16 pażdziernika 2009 r., I UK 129/09, LEX nr 558286, 2 9 czerwca 2009 r., łl UK 403108, LEX nr 52355'l, z 5 czerwca 2009 r., I UK 21/09, LEX nr 515699). Z taką zas sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Sąd I instancji uzasadnił bowiem wydane rozstrzygnięcie zgodnie z wymogami, przewidzianymi W art. 328 § 2 k.p.c. W ramach zarzutu naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. skarżący nie może zaś skutecznie zarzucać Sądowi I instancji, że odmówił przeprowadzenia wskazanych przez powoda dowodów. Sąd Okręgowy, wbrew stanowisku skarżącego, wskazał W pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia przyczyny, dla ktorych uznał wnioski dowodowe powoda za zbędne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Ocenę powyższą Sąd Apelacyjny podzieia, albowiem co wynika wprost z art. 227 k.p.c. przedmiotem dowodu są wyłącznie fakty mające dla rozstrzygnięci sprawy istotne znaczenie. W tej sytuacji uwzględnienie wniosku dowodowego, sformułowanego przez --- STRONA 7 --- oeinomocnika poWoda jako przeprowadzenie doWodu z ,,akt Wszystkich spraW, ktore toczyiy sie W zWiazI<u z odbywariiem kary przez powoda" nie znajdowaia uzasadnienia W odriiesieniu do zakreslonej przez powoda podstavvy faktycznej powodztwa, z ktorej powoci Wyprowadzal sWe roszozenie o ochrone dobr osobistych. Nie ulega bowiem Watpiiwosoi, ze W niriiejszym procesie skarzaoy kwestionowai jedyriie czynnosci pozwanego zwiazane z przeszukaniem celi, odebrariiem p0Wod0Wi przechowywariych przedrniotow I Wymierzeniem mu kary dysoyplinarnej, nie zas inne zdarzenia, ktorych dotyczyiy sprawy, prowadzone z udzialem powoda. Co Wiecej, W sytuacji W ktorej powod, reprezentowany przez profesjonalnego peinomocnika, nie WSI<E1ZE|I W sposob preoyzyjny I pozwaiajapy na jednoznaczne okreslenie, dowod z ktorych dokumentow ma zostaé przeprowadzoriy, Sad nie byi zobiigowany do uwzgiednienia zgioszonego Wniosku. Nie jest bowilem rzecza Sadu poszukiwanie dowodow, ktore rnogiyby swiadozyé na korzysé twierdzefi skarzaoego. Zgodnie z art. 232 k.p.c. to strony obowiazane sa Wskazywaé dowody dia stwierdzenia faktow, z ktorych Wywodza skutki praWrie_ Sad moze dopuscio dowody nie Wskazane przez strony 1 moze W ceiu ich ustaienia zarzadzié odpowiednie dochodzenie (art. 232 zdanie drugie k.p.c), jednakze przepis ten nie rnoze byé rozumiany zbyt szeroko, gdyz doprowadziioby to do przekreslenia zasady kontradyktoryjnosci procesu cywilnego. W szozegolnosoi sad nie ma obowiazku zbierania daiszych cIoWodoW z urzedu, jeieli zebrany W sprawie materiai jest dostateczny do jej rozstizygniecia (Wyrok Sadu Najwyzszego z dnia 8 Iipoa 1980 r. sygn. akti CR 75180). Podobnie dokonana przez Sad I Iristancji ocena zasadnosci przeprowadzenia Wnioskowanego przez powoda dowodu Z opinii biegiego na okoficznoso pogorszenia sie stanu zdrowia skarzaoego Wskutek dziaiarfi pozwanego, zasiuguje na aprobate. Skoro bowiem brak byio podstaw do przyjecia, 2e kwestionowane przez powoda dziaiariie pozwanego cechuje bezprawnoso, prowadzenie doWodu W kierunku okresienia skutkow tego dzialania W odniesieniu do stanu zdrowia powoda jest bezprzedrniotowe, a uzasadnienie podjetej przez Sad Okregowy clecyzji WbreW stanowisku skarzacego znajduje oparcie nie W ,,zasadach doswiadczenia Zyoiowego", Iecz W reguiach rzadzacyoh postepowaniem dowodowyrn. I W ocenie Sadu odwoiawczego brak jest takze uzasadnienia dia podniesionego przez skarzacego zarzutu dokonania biednych ustaIer'1 podstawy faktycznej. Ustaiony przez Sad Okregowy stan faktyczny Sad Apeiacyjny przyjai za Wiasny, bowiem Wyprowadzony on zostai Z dowoclow, ktorych ooena ocipowiada Wszelkim Wskazaniom z art. 233 § 1 k.p.c. Sad Okregowy uwzglednii Wszystkie przeprowadzone W toku postepowania ciowody, Wyciagnai z nich Wnioski Iogioznie poprawne, 0 poprawnosci ktorych swiadcza pisemne motywy zaskarzonego uzasadnienia, W ktorych pełnomocnika powoda jako przeprowadzenie dowodu z „akt wszystkich spraw, które toczyły się w związku z odbywaniem kary przez powoda" nie znajdowała uzasadnienia w odniesieniu do zakreśionej przez powoda podstawy iaktycznej powództwa, z ktorej powod wyprowadzał swe roszczenie o ochronę dóbr osobistych. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w niniejszym procesie skarżący kwestionował jedynie czynności pozwanego związane z przeszukaniem celi, odebraniem powodowi przechowywanych przedmiotów i wymierzeniem mu kary dyscyplinarnej, nie zaś inne zdarzenia, których dotyczyły sprawy, prowadzone z udziałem powoda. Co więcej, w sytuacji w której powód, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wskazał w sposób precyzyjny i pozwalający na jednoznaczne określenie, dowód z których dokumentów ma zostać przeprowadzony, Sąd nie był zobligowany do uwzględnienia zgłoszonego wniosku. Nie jest bowiem rzeczą Sądu poszukiwanie dowodów, które mogłyby świadczyć na korzyść twierdzen skarżącego. Zgodnie z art. 232 k.p.c. to strony obowiązana są wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Sąd może dopuścić dowody nie wskazane przez strony i może w celu ich ustalenia zarządzić odpowiednie dochodzenie (art. 232 zdanie drugie k.p.c), jednakże przepis ten nie może być rozumiany zbyt szeroko, gdyż doprowadziłoby to do przekreślenia zasady kontradyktoryjności procesu cywilnego. W szczególności sąd nie ma obowiązku zbierania dalszych dowodów z urzędu, jeżeli zebrany w sprawie materiał jest dostateczny do jej rozstrzygnięcia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 1980 r. sygn. akti CR ?5i80). Podobnie dokonana przez Sąd I instancji ocena zasadności przeprowadzenia wnioskowanego przez powoda dowodu z opinii biegłego na okoiiczność pogorszenia się stanu zdrowia skarżącego wskutek dzialan pozwanego, zasługuje na aprobatę. Skoro bowiem brak było podstaw do przyjęcia, ze kwestionowane przez powoda działanie pozwanego cechuje bezprawnośó, prowadzenie dowodu w kierunku określenia skutków tego działania w odniesieniu do stanu zdrowia powoda jest bezprzedmiotowe, a uzasadnienie podjętej przez Sąd Okręgowy decyzji wbrew stanowisku skarżącego znajduje oparcie nie w „zasadach doswiadczenia życiowego", iecz w regułach rządzących postępowaniem dowodowym. 6 W ocenie Sądu odwoławczego brak jest także uzasadnienia dla podniesionego przez skarżącego zarzutu dokonania błędnych ustaleń podstawy faktycznej. Ustaiony przez Sąd Okręgowy stan faktyczny Sąd Apelacyjny przyjął za własny, bowiem wyprowadzony on został z dowodów, których oc-ena odpowiada wszelkim wskazaniem z art. 233 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy uwzględnił wszystkie przeprowadzone w toku postępowania dowody, wyciągnął z nich wnioski logicznie poprawne, o poprawności których świadczą pisemne motywy zaskarżonego uzasadnienia, W których --- STRONA 8 --- przedstawiorie zostaty fakty stariowiace podstawe Wydanego Wyroku, a takze omowione zostaiy dowody stanowiace podstawe przeprowadzonych ustalefi.  Zaznaczyo przy tym naiezy, 2e dla skutecznosoi tego rodzaju zarzutu nie Wystaroza stwierdzeriie 0 Wadiiwosci dokorianych ustaiefi faktycznyoh, odwotujaoe sie do stariu faktyoznego, ktory W przekonariiu skariacego odpowiada rzeczywistosoi Konieczne jest to Wskazanie przyczyn dyskwaiifikujacych postepowanie Sadu W tym zakresie. W szczegolriosci skarzacy powinien Wskazaé, jakie kryteria oceny naruszyi sad przy ocenie konkretnych doWodc'>W, uznajac brak ich Wiarygodnosci 1 rnocy dowodowej Iub niesiusznie im je przyznajac (tak: Sad Najwyzszy m.in. W orzeczeniach: z dnia 23 styoznia 2001 r. IV CKN 970:'00, LEX nr 52753; 2 dnia 12 kwietnia 2001 r., II CKN 588/99, LEX or 52347; z dnia 10 stycznia 2002 r... II CKN 572/99 LEX nr 53136). Pow},/Zszych Wyrnogow nie moze zatem speinlao poprzestanie na osWiadczeniu, ze dokonana przez Sad ooena dowodow jest biedna. Brak jest zatem W ocenie Sadu Apeiacyjnego podstaw do skutecznego kwestionowania ustaionego W postepoWariiu pieiwszoinstanoyjnym stanu faktycznego, Wyzej przytoozonego za Sadem Okregowyrn. W istocie, pomimo sformuiowania zarzutu biedu W ustaieniaoh faktycznyoh, skarzaoy zasadniozo nie podWa2a dokonanych przez Sad I instanoji ustaiefi faktyoznych, niesporria jest najistotriiejsza okoiicznoso, mianowicie okolicznosé przeszukania oeii powoda, zatrzymania posiadariych przez niego przedmiotow i Wymierzenia mu kary dyscyplinarnej. Sporna pozostaje jeciynie kWestia ooeny, czy pozwany poprzez przedmiotowe dziaianie naruszyt dobra osobiste powoda i ozy takie dziaianie byio bezprawne, czy tez nie. W judykaturze (por. Wyroki Sadu Najwyzszego: 2 dnia 28 Iutego 2007 r., V CSK 431106, OSNC 2008, nr 1, p02. 13 oraz Z dnia 2 paidziernika 200? i'., II CSK 2691137, OSNC—ZD 2008, Hr 3, poz. 75) trafnie zwrocono uwage, Ze Wymog zapewnienia przez Pa:'1stWo godziwych Warurikow odbywania kary pozbawienia Woinoéci jest jednym z podstawowych oboWiazkoW demokratycznego paifistwa prawriego, Wynikajacym z norm prawa miedzynarodowego. Zgodnie Ioowiem z art. 10 ust. 1 ratyfikowanego przez Polske miedzynarodowego paktu praw osobistych i pubiioznych z dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167 i 169) oraz art. 3 Konwenoji o ochronie praW oziowieka i podstawowych Woinosci, kazda osoba pozbawiona Wolnosci musi bye traktowana W sposob humanitarny i 2 poszanowaniem przyrodzonej godnosci cziowieka. Zasady powyzsze zostaiy recypowane do polskiego porzadku prawnego i Wyrazone W art. 40, 41 ust. 4 i art. 47 Konstytucji. Prawo do godnego odbywania kary pozbawienia Wolnosci niewatpiiwie naiezy zaliczyo do kataiogu dobr osobistych podiegajacych ochronie, a dziatania naruszajace te dobra moga zatem rodzio odpowiedziainoéé Skarbu Paristwa na podstawie art. 24 I448 I<.c. _ przedstawione zostały fakty stanowiące podstawę wydanego wyroku, a także omówione zostaly dowody stanowiące podstawę przeprowadzonych ustaleń. - Zaznaczyć przy tym należy, ze dla skuteczności tego rodzaju zarzutu nie wystarcza stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest tu wskazanie przyczyn dyskwaiifikujących postępowanie Sądu w tym zakresie. W szczególnosci skarżący powinien wskazać, jakie kryteria oceny naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłusznie im je przyznając (tak: Sąd Najwyższy m.in. w orzeczeniach: z dnia 23 stycznia 2001 r. IV CKN 970:'00, LEX nr 52753; 2 dnia 12 kwietnia 2001 r., ll CKN 588/99, LEX nr 52347; z dnia 10 stycznia 2002 r... ll SKN 572/99 LEX nr 53136). Powyższych wymogów nie może zatem spełniać poprzestanie na oświadczeniu, że dokonana przez Sąd ocena dowodów jest błędna. Brak jest zatem w ocenie Sądu Apeiacyjnego podstaw do skutecznego kwestionowania ustalonego w postępowaniu pieiwszoinstancyjnym stanu faktycznego, wyżej przytoczonego za Sądem Okręgowym. W istocie, pomimo sformułowania zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, skarżący zasadniczo nie podważa dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych, niesporna jest najistotniejsze okoliczność, mianowicie okoliczność przeszukania celi powoda, zatrzymania posiadanych przez niego przedmiotów i wymierzenia mu kary dyscyplinarnej. Sporna pozostaje jedynie kwestia oceny, czy pozwany poprzez przedmiotowe działanie naruszył dobra osobiste powoda i czy takie działanie było bezprawne, czy też nie. W judykaturze (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 28 lutego 2007 r., V CSK 431106, OSNC 2008, r1r1, poz. 13 oraz Z dnia 2 pażdziernika 2007 i'., il CSK 269i'O7, OSNC-ZD 2008, nr 3, poz. 75) trafnie zwrócono uwagę, ze wymóg zapewnienia przez Panstwo godziwych warunków odbywania kary pozbawienia wołności jest jednym z podstawowych obowiązków demokratycznego panstwa prawnego, wynikającym z norm prawa międzynarodowego. Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 1 ratyfikowanego przez Polskę międzynarodowego paktu praw osobistych i publicznych z dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167 i 169) oraz art. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, kazda osoba pozbawiona wolności musi być traktowana w sposób humanitarny i z poszanowaniem przyrodzonej godności człowieka. Zasady powyższe zostały recypowane do polskiego porządku prawnego i wyrażone W art. 40, 41 ust. 4 i art. 47 Konstytucji. Prawo do godnego odbywania kary pozbawienia wolności niewątpliwie należy zaliczyć do katalogu dóbr osobistych podlegających ochronie, a działania naruszające te dobra mogą zatem rodzić odpowiedzialność Skarbu Panstwa na podstawie art. 24 i448 k.c. _ --- STRONA 9 --- Z art. 24 § 1 I<.o. Wynika jednozriacznie, I2 ochrona dobr osobistych przystuguje jedynie przed dziataniem bezprawnym. Przestanka bezprawnosci clzialania jest przestanka konieczna do udzielenia ochrony 0 charakterze niemajatkowym, przewidzianej W powotanym przepisie. Wskazaé W tyrn rniejscu naiezy, I2 ria temat bezprawnosci dziatania Sad Najwyzszy Wypowiedziai sie W orzeczeniu 2 19 pazdzierriika 1989 r., II CR 419/89, Lexpoionica nr 296329 (OSP 1112.190, poz. 37?), Wyjasniajac, 2e za bezprawne uwaza sie kazde dziatanie naruszajace dobro osobiste, jezeti nie zachodzi zadna ze szczegoinyoh okolioznosoi usprawiediiwiajacych je, oraz Ze ,,do okolicznosci Wytaczajaoych bezprawnosn‘; naruszenia dobr osobistych na ogot zalicza sie: 1) dziatanie W ramach porzadku prawnego, tj. dziatanie dozwoione przez obowiazujace przepisy prawa, 2) Wykonywanie prawa podrniotowego, 3) zgode pokrzywdzonego (ale z zastrzezeriiem uchyieriia jej uskuteoznosoi W niektoryoh przypadkaoh) oraz 4) dziatanie W obronie uzasadnionego interesu". Pozwany Skarb Paristwa obaiajac domniemanie bezprawnosci Wykazat, ze jego dziatanie byto zgodne z prawern, co Wiecej, sam skarzacy W apetacji przyznat, Ze przeszukanie oeli i zakwestionowanie przechowywanyoh przez powoda przedmiotow by/Io zgodne z obowiazujaoyrni przepisami. Skariacy jednakze upatruje naruszenia swych dobr osobistyoh przez pracoWnikoW _ W korzystaniu przez nich z reguiaminowych srodkow represji ceiem pogorszenia kondycji psychicznej powoda. TWierdzenia takie i subiektywrie odczucia powoda nie rnoga stariowic skuteoznej podstawy do Weryfikacji zaskarzonego orzeozenia W kierunku oozekiwanym przez skarzaoego. Panujacy W zaktadach karnych dyskomfort jest bowiem etementem odbywania kary pozbawienia Wolriosci, z ktoryrn powod powinien sie Iiozyé popetniajac przestepstwo. F’taWidtoWo Wiec zostato Wskazane, ze nie mozna W tej sytuacji przyjmowao, I2 dziatanie polegajaoe na pozbawieniu skarzacego dostepu do zajeo kulturatno oswiatowych byto bezprawrie. Powod odbywat te Kare na skutek stwierdzenia zawinionego przezeri naruszenia zaI<azoW wynikajacych z ustawy, a to posiadania W ceii bez zgody dyrektora zaktadu przedmiotow niewskazanych W przepisie art. 110 a Kodeksu karnego wykonawczego. Samo przeszukanie ceii jak trafnie Wskazat Sad Okregowy, takze nie byto dziataniem bezprawnyrn, skoro zriajduje podstawe W swietie art. 116 § 2 kkw, a skarzacy nie kwestionowat, by przeprowadzona kontrofa nie byta uzasadniona wzgiedami porzadku Iub bezpieczefistwa. Takze dokonana przez Sad I instancji ocena, ze ukarariie dyscypiinarne powoda nie mogto doprowadzié do naruszenia jego dobr osobistych, gdyz nie moze byé uznane za dziatanie bezprawne, jest praWidtoWa, jako 2e kara pozbawienia prawa korzystania z zajeé kulturaino  oswiatowych jest przewidziana przez art. 143"§ 1 pkt 3 kkw. Trudno takze uznaé, by byta to kara nieproporcjonainie Z art. 24 § 1 k.c. wynika jednoznacznie, iż ochrona dóbr osobistych przysługuje jedynie przed działaniem bezprawnyrn. Przesłanka bezprawności działania jest przesłanką konieczną do udzielenia ochrony o charakterze niemajątkowym, przewidzianej w powołanym przepisie. Wskazać w tym miejscu nalezy. iż na temat bezprawnosci działania Sąd Najwyższy wypowiedział się w orzeczeniu z 19 pażdziernika 1989 r., ll CR 419/89, Lexpołonica nr 296329 (OSP 11-12190, poz. 377), wyjaśniając, że za bezprawne uważa się kazde działanie naruszające dobro osobiste, jeżeli nie zachodzi żadna ze szczególnych okoliczności usprawiedliwiających je, oraz że „do okoliczności wyłączających bezprawnosć naruszenia dóbr osobistych na ogół zalicza się: 1) działanie w ramach porządku prawnego, tj. działanie dozwolone przez obowiązujące przepisy prawa, 2) wykonywanie prawa podmiotowego, 3) zgodę pokrzywdzonego (ale z zastrzeżeniem uchylenia jej "skuteczności w niektórych przypadkach) oraz 4) działanie w obronie uzasadnionego interesu”. Pozwany Skarb Panstwa obalając domniemanie bezprawności wykazał, że jego działanie było zgodne z prawem, co więcej, sam skarżący w apelacji przyznał, że przeszukanie celi i zakwestionowanie przechowywanych przez powoda przedmiotów było zgodne z obowiązującymi przepisami. Skarżący jednakże upatruje naruszenia swych dóbr osobistych przez pracownikow _ w korzystaniu przez nich z regulaminowych środków represji celem pogorszenia kondycji psychicznej powoda. Twierdzenie takie i subiektywne odczucia powoda nie mogą stanowić skutecznej podstawy do weryfikacji zaskarżonego orzeczenia w kierunku oczekiwanym przez skarżącego. Panujący w zakładach karnych dyskomfort jest bowiem elementem odbywania kary pozbawienia wolności, z którym powód powinien się liczyć popełniając przestępstwo. Prawidłowo więc zostało wskazane, ze nie można w tej sytuacji przyjmować, iż działanie polegające na pozbawieniu skarżącego dostępu do zajęć kulturalno -oświatowych było bezprawne. Powód odbywał tę karę na skutek stwierdzenia zawinionego przezeń naruszenia zakazów wynikających z ustawy, a to posiadania w celi bez zgody dyrektora zakładu przedmiotów niewskazanych w przepisie art. 110 a Kodeksu karnego wykonawczego. Samo przeszukanie celi jak trafnie wskazał Sąd Okręgowy, takze nie było działaniem bezprawnym, skoro znajduje podstawę w świetle art. 116 § 2 kkw, a skarżący nie kwestionował, by przeprowadzona kontrola nie była uzasadnione względami porządku lub bezpieczeństwa. Takze dokonana przez Sąd i instancji ocena, że ukaranie dyscyplinarne powoda nie mogło doprowadzić do naruszenia jego dóbr osobistych, gdyz nie może być uznane za działanie bezprawne, jest prawidłowa, jako że kara pozbawienia prawa korzystania z zajęć kulturalno - oświatowych jest przewidziana przez art. 143'§ 1 pkt 3 kkw. Trudno także uznać, by była to kara nieproporcjonalnie --- STRONA 10 --- surowa do stoonia naruszenia przez powoda przepisow reguiujaoyoh prawa I obowiazki skazanego, a nadto by jej Wykonanie naruszyto godnoéo osobista skarzacego. . Wszystkie powyzsze uWagi uzasadniaja postawiona na Wstepie teze o Ioezzasadriosoi apelaoji. Wbrew Wywodom apelujacego Sad Okregowy prawidtowo okresiit podstawe faktyozna rozstrzygriiecia I W konsekwencji przyjat, ze brak jest podstaw do ustaieriia, ze pozwariy dopuscii sie bezprawnych zachowari Wzgiederri powoda. Odnosnie rozstrzygniecia 0 kosztach postepowania, zasadnie uznat Sad I instancji, 2e naktad pracy peioomocnika ustanowionego z urzedu, nie uzasadnia zasadzenia kosztow zastepstwa prooesowego W Wysokosoi odpowiadajacej 100 % stawki minimainej, gdyi nie znajduje to odzwierciedlenia ani W zawitosci spraWy, ani Wzakresie czynnosci podjetyoh przez pelnomocnika. Wskazao naieizy, I2 zgodnie z §19 rozporzadgenia W sprawie optat za czynnosci adWo!<acI<Ie oraz ponoszenia przez Skarb Partstwa kosztow nieoplaconej pomocy prawnej udzielonej z urzedu, koszty nieoptacoriej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Paristwa obejrn uja: 1) opiate W Wysokosci nie Wyzszej niz 150% stawek minimainyoh, o ktoryoh moWa W rozdziatach 35 oraz 2) niezbedne, udokumentowane Wydatki adWoI<ata. Przepis ten Wyznaoza zatem jedynie gorna granice Wysokosci kosztoW nieoptacoriej pornocy prawnej, przy czyrn brak podstaw do przyjmowania, i2 Sad nie moze zasadzio kwoty nizszej niz staWI<a minirnaina. Rozporzadzenie operuje bowiem dwoma odmiennymi zakresowo pojeciami tj. ,,opIaty za czynnoéci adwokackie"  co do ktorych odnosza sie stawki minimalrie optat  I ,,I<oszty nieoptaoonej pomocy udzielonej z urzedu“. Nie sposob zatem Wynagrodzenia peiriomocnika ustanowionego z Wyboru E ustanowionego przez sad z urzedu traktowao tozsamo, skoro 2 Woii samego ustawodawcy W przypadku Wynagrodzefi petnomocnikow ustanowionyoh z urzedu rozporzadzenie nie postug uje sie okresleniem ,,optat minirnalnych", a okresleniem ,,kosztoW udzieionej pomooy", uzyta zas forma dokoriaria swiadozy o pomooy faktycznie udzielonej stroriie. Tym samym nie znajdzie to zastosowania § 2 ust. 2 powotanego rozporzadzenia, zgodnie z ktorym podstawe zasadzenia optaty za czynnosoi adwokackie stanowia staWI<i minimalne okreslone W rozdziatach 35 (przy czym opiata ta nie moze bye Wyzsza niz szesciokrotna stawka minimalna ant przekraozao Wartosci przedmiotu sprawy), skoro W zakresie pomocy prawnej udzieionej 2 urzedu rozporzadzenie przewiduje przepis szczegoiny (§ 19), Wytaczajaoyzastosowanie § 2 ust. 2 WW. rozporzadzenia. W ocenie Sadu Apelacyjnego zasadniei postapit Sad I instancji, dokonujac oceny naktadu praoy petnomoonika procesowego ustanowionego z urzedu I zasadzajac na jego rzeoz od Skarbu surowa do stopnia naruszenia przez powoda przepisów reguiujących prawa i obowiązki skazanego, a nadto by jej wykonanie naruszyło godność osobistą skarżącego. _ Wszystkie powyższe uwagi uzasadniają postawiona na wstępie tezę o bezzasadności apelacji. Wbrew wywodom apelującego Sąd Okręgowy prawidłowo określił podstawę faktyczną rozstrzygnięcia i w konsekwencji przyjął, że brak jest podstaw do ustalenia, ze pozwany dopuścił się bezprawnych zachowań względem powoda. Odnośnie rozstrzygnięcia 0 kosztach postępowania, zasadnie uznał Sąd I instancji, że nakład pracy pełnomocnika ustanowionego z urzędu, nie uzasadnia zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego w wysokości odpowiadającej 100 % stawki minimalnej, gdyż nie znajduje to odzwierciedlenie ani w zawiłości sprawy, ani wzakresie czynności podjętych przez pełnomocnika. Wskazać należy, iz zgodnie 2 §19 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Panstwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejm ują: 1) opłatę w wysokości nie wyzszej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Przepis ten wyznacza zatem jedynie górną granicę wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przy czym brak podstaw do przyjmowania, iż Sąd nie może zasądzić kwoty niższej niż stawka minimaina. Rozporządzenie operuje bowiem dwoma odmiennymi zakresowo pojęciami tj. ,,opłaty za czynności adwokackie" - co do których odnoszą się stawki minimalne opłat - i „koszty nieopłacoriej pomocy udzielonej z urzędu". Nie sposób zatem wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z wyboru i ustanowionego przez sąd z urzędu traktować tożsame, skoro z woli samego ustawodawcy w przypadku wynagrodzeń pełnomocników ustanowionych z urzędu rozporządzenie nie posługuje się określeniem „opłat minimalnych", a określeniem ,,kosztów udzielonej pomocy", użyta zaś forma dokonana świadczy o pomocy faktycznie udzielonej stronie. Tym samym nie znajdzie tu zastosowania § 2 ust. 2 powołanego rozporządzenia, zgodnie z którym podstawę zasądzenia opłaty za czynnosci adwokackie stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5 (przy czym opłata ta nie może być wyższa niż szesciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartosci przedmiotu sprawy), skoro w zakresie pomocy prawnej udzielonej z urzędu rozporządzenie przewiduje przepis szczególny (§ 19), wyłączający- zastosowanie § 2 ust. 2 ww. rozporządzenia. W ocenie Sądu Apelacyjnego za_sadnie“ postąpił Sąd ł instancji, dokonując oceny nakładu pracy pełnomocnika procesowego ustanowionego z urzędu i zasądzając na jego rzecz od Skarbu --- STRONA 11 --- Par'1stWa I<Wote 1.220 zt z tytutu nieoptaoonyoh kosztow pomooy prawnej. Kwota ta jest I:owiern adekwatna do Wysitkow adwokata, ktére sprowadzity sie do zapoznania sie _z aktarni spraWy, sporzadzenia potstronicowego pisma prooesowego z dnia 2 Iipoa 201 Or. i staWienniotWa ria dWooI1 termiriach rozpraw. PoWy2sze ozynnosci nie zastuguja na oplacenie ioh kwota 3.600 zt, Zadana przez skarzaoego. Jednoczesnie brak byto podstaw do przyznania na rzeoz petnomocnika z urzedu kosztow nieoptaconej pomocy prawnej, udzieionej skarzacemu W postepowaniu apeiacyjnym. Zaznaczyé naiezy, 2e Wniosek peinomocnika wykwalifikowanego, ustanowionego dla strony zwolnionej od kosztow sadowych, o zasadzenie kosztow nieoptaconej pomocy prawnej udzieionej z urzedu zgodnie z § 20 rozporzadzenia 2 dnia 28 Wrzesnia 2002r. W sprawie oplat za ozynnosci adwoicaokie oraz ponoszenia przez Skarb Pafistwa kosztow nieoptaconej pornocy prawnej udzieionej z urzedu poWinien zaWierao oéwiadczenie, Ze Zadane koszty nie zostaiy zapiacone W oatosci Iub W czesoi; Wniosek niezawierajacy takiego oswiadczenia podlega oddaleriiu a 11m1ne jako nieuzasadniony (postanowieriie SN 2 dnia 14 pazizdziernika 1998 r., II CKN 687198, OSNC 1999, nr 3, poz. 63). Oswiadczenie to jest boWiem riieodzownym elementem uzasadnienia Wniosku o przyznanie kosztow, stanowiacym przestanke do przyjeoia, 2e praca adwokata Iub radcy prawnego nie zostata Wynagrodzona, a zatem, E2 zachodzi podstawa poriiesienia I<osztoW. Zgodnie z art. 109 § 1 I<.p.o. roszozenie o zWrot kosztoW Wygasa, jesii strona najpoiriiej przed zamknieciem rozprawy bezposrednio poprzedzajacej Wydanie orzeczenia nie ztozy sadoWi spisu kosztow albo nie zgtosi Wniosku o przyznanie kosztow wedtug norm przepisanych. Powyzszy przepis, odpowiednio stosowany W postepowaniu apelacyjnym, Wskazuje, 2e Wniosek o przyznanie kosztow procesu naleznych za postepowanie odwofawcze powinien byo ztozony do czasu zamkniecia rozprawy apelaoyjnej Iub do ozasu podpisania sentencji orzeczenia sadu odwolawczego (jeieli jest ono Wydawarie na posiedzeniu niejawnym). Petnomoonik ustanowiony dla powoda z urzedu, domagajac sie przyznariia ,,staWI<i rninimalnej, Wynikajacej 2 dotychczasowej Wartosoi przedmiotu sporu", nie ztozyt zas oswiadczenia, o ktorym mowa powyzej, co przesadzato o braku podstaw do uwzglednienia Wniosku. Uwzgiedniajac powyzsze apelacja jako bezzasadna, zgodnie z dyspozycja, art. 385 k.p.o. zostaia oddaiona. . , Panstwa kwotę 1.220 zł z tytułu nieopłaconych kosztów pomocy prawnej. Kwota ta jest bowiem adekwatna do wysiłków adwokata, które sprowadziły się do zapoznania się z aktami sprawy, sporządzenia półstronicowego pisma procesowego z dnia 2 lipca 201 Or. i stawiennictwa na dwóch terminach rozpraw. Powyższe czynności nie zasługują na opłacenie ich kwotą 3.600 zł, żądaną przez skarżącego. Jednocześnie brak było podstaw do przyznania na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej skarżącemu w postępowaniu apeiacyjnym. Zaznaczyć należy, że wniosek pełnomocnika wykwalifikowanego. ustanowionego dla strony zwolnionej od kosztów sądowych, o zasądzenie kosztów nieopiaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zgodnie z § 20 rozporządzenia 2 dnia 28 września 2002r. W sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu powinien zawierać oświadczenie, że żądane koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części; wniosek nlezawierający takiego oświadczenia podlega oddaleniu a lirnine jako nieuzasadniony (postanowienie SN z dnia 14 pażdziernika 1998 r., ll CKN 687198, OSNC 1999, nr 3, poz. 63). Oświadczenie to jest bowiem nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca adwokata lub radcy prawnego nie została wynagrodzona, a zatem, iż zachodzi podstawa poniesienia kosztów. Zgodnie z art. 109 § 1 k.p.c. roszczenie o zwrot kosztów wygasa, jeśli strona najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie złoży sądowi spisu kosztów albo nie zgłosi wniosku o przyznanie kosztów według norm przepisanych. Powyższy przepis, odpowiednio stosowany w postępowaniu apelacyjnym, wskazuje, że wniosek o przyznanie kosztów procesu należnych za postępowanie odwoławcze powinien być złożony do czasu zamknięcia rozprawy apelacyjnej lub do -czasu podpisania sentencji orzeczenia sądu odwoławczego (jeżeli jest ono wydawane na posiedzeniu niejawnym). Pełnomocnik ustanowiony dla powoda z urzędu, domagając się przyznania ,,stawki minimalnej, wynikającej z dotychczasowej wartości przedmiotu sporu", nie złożył zaś oświadczenia, o którym mowa powyżej, co przesądzało o braku podstaw do uwzględnienia wniosku. Uwzględniając powyższe apelacja jako bezzasadna, zgodnie z dyśpozycją art. 385 k.p.c. została oddalona. . .