Postanowienie I C 103/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 października 2011 r. Sąd Okręgowy w Katow

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 103/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 października 2011 r. Sąd Okręgowy w Katowicach I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Jolanta Polko Protokolant: st. sekr. sądowy Katarzyna Stachura po rozpoznaniu w dniu 22 września 2011 r. w Katowicach sprawy z powództwa H. Ł. przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Okręgowego w Katowicach o zapłatę 1. oddala powództwo w zakresie żądania zasądzenia kwoty 10.000,00 zł (dziesięć tysięcy złotych); 2. umarza postępowanie co do kwoty 67.892,58 zł ((sześćdziesiąt siedem tysięcy osiemset dziewięćdziesiąt dwa złote pięćdziesiąt osiem groszy); 3. nie obciąża powoda kosztami sądowymi; 4. zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 3.600,00 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt I C 103/11 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 25 października 2010r. powód – H. Ł. domagał się zasądzenia od pozwanego Skarbu Państwa – Prezesa Sądu Okręgowego w Katowicach kwoty 77.892,58zł tytułem strat materialnych, jakie poniósł w wyniku bezzasadnego wstrzymywania wykonania wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 8 kwietnia 2003r. w sprawie o sygn. akt II C 1014/02 przez sędziego Joannę Kozera, co umożliwiło ukrycie majątku przez dłużników K. i R. M. (1) oraz niedopuszczenie do egzekucji. W uzasadnieniu powód wskazał, że w dniu 8 kwietnia 2003r. zapadł wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach w sprawie o sygn. II C 1014/02, którym zasądzono od K. i R. M. (1) na rzecz powoda kwotę 77.892,58zł z odsetkami od dnia 22 października 2002r. , a w dniu 30 czerwca 2003r. złożył tytuł wykonawczy do Komornika Sądowego Rewiru VI przy --- STRONA 2 --- Sądzie Rejonowym w Katowicach, który podjął sprawę pod sygn. akt VI Km 893/03. Dłużnicy celem uniemożliwienia egzekucji złożyli do Sądu wniosek o wstrzymanie egzekucji, a sędzia Joanna Kozera postanowieniem z dnia 8 września 2003r. wydanym w sprawie o sygn. II C 524/03, wstrzymała wykonanie wyroku oceniając wynagrodzenie dłużników przyjęła, że nie posiadają oni majątku. Powód zarzucił, że sędzia nie pozwoliła przedstawić dowodów o bezzasadności wstrzymania wyroku, natomiast każde zażalenie składane przez powoda skutkowało uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Zdaniem powoda procedura ta trwała przez cztery lata, zarzucając, że działania sędziego były stronnicze, nienormalne i bezprecedensowe, a miały na celu uniemożliwienie egzekucji. Powód podnosił, że sędzia miała na celu skrzywdzenie go i umożliwienie ukrycia majątku przez K. i R. M. (1). W oparciu o postanowienia Sądu Komornik wstrzymywał lub podejmowała postępowanie egzekucyjne. Powód złożył wniosek o zmianę sędziego do Prezesa Sądu Okręgowego, a powołany nowy sędzia od razu dostrzegł nieprawidłowości, jednak działania te były spóźnione, gdyż dłużnicy ukryli majątek. Te działania Sądu Okręgowego w ocenie powoda wyrządziły mu ogromne straty materialne oraz psychiczne, a działania sędziego miały pomóc dłużnikom i utrudnić dochodzenie powodowi i jego żonie roszczeń. Pozwany, zastępowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa, w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania, przy czym na rzecz Prokuratorii Generalnej kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu pozwany zakwestionował zgłoszone roszczenie co do zasady, jak i wysokości, wskazując, że powód nie wykazał przesłanek odpowiedzialności deliktowej Skarbu Państwa, tj. bezprawności, rozumianej jako niezgodne z prawem działanie sędziów Sądu Okręgowego w Katowicach przy wykonywaniu władzy sądowniczej w sprawie toczącej się z wniosku K. M. (1) i R. M. (1) o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 8 kwietnia 2003r., szkody oraz adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy wymienionymi elementami. Pozwany podniósł, że wnioski K. M. (1) i R. M. (1), składających skargę o wznowienie postępowania, a dotyczące wstrzymania wyroku Sąd Okręgowy był zobligowany rozpoznać zgodnie z art. 414 k.p.c. Nadto zarzucił, że nie wszystkie wnioski składane przez K. i R. M. były uwzględniane przez Sąd, bowiem sytuacja taka wystąpiła dwukrotnie. Stąd twierdzenia powoda, że funkcjonariusze pozwanego celowo wstrzymywali wykonanie wyroku, by działać na szkodę powoda są zupełnie bezpodstawne, a postanowienia wydawane w tym przedmiocie były konsekwencją wniosków składanych przez K. i R. M. (1). Zdaniem pozwanego bezprawności działania nie można wywieść z samego faktu zmiany rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego przez Sąd Odwoławczy. Nadto pozwany zakwestionował istnienie adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy zdarzeniami wskazywanymi przez powoda jako źródło szkody a określoną przez niego szkodą, podnosząc, że już na początku postępowania w sprawie II C 524/03 powód powoływał się na fakt wyzbycia się majątku przez dłużników. Pozwany zakwestionował także wysokość szkody wskazaną przez powoda, zarzucając, że w toku postępowania egzekucyjnego doszło do częściowego wyegzekwowania należności. W piśmie procesowym z dnia 20 września 2011r. powód zmienił wysokość szkody materialnej do kwoty 10.000,00zł jako zadośćuczynienie poniesionych strat materialnych i moralnych, wskazując w uzasadnieniu, że dłużnicy K. M. (1) i R. M. (1) podjęli pracę, co pozwala mu na egzekwowanie kwot zasądzonych wyrokiem z 2003r. Na rozprawie w dniu 22 września 2011r. powód podał, że ogranicza żądanie pozwu do kwoty 10.000,00zł, cofając pozew w pozostałym zakresie wraz ze zrzeczeniem się roszczenia. Podał, że domaga się kwoty 10.000,00zl tytułem zadośćuczynienia za zrekompensowanie start moralnych i materialnych, wskazał, że czul się poniżany decyzjami Sądu, a żądana przez niego kwota jest symboliczna. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2003r. wydanym w sprawie o sygn. akt II C 1014/02 Sąd Okręgowy w Katowicach zasądził od K. M. (1) i R. M. (1) solidarnie na rzecz H. Ł. i J. Ł. (1) kwotę 77.892,58zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 22 października 2002r.. W dniu 8 maja 2003r. wyrok został zaopatrzony w klauzulę wykonalności (dowód: wyrok z dnia 08.04.2003r. sygn. akt II C 1014/02 – k. 6). W dniu 23 czerwca 2003r. do Sądu Okręgowego w Katowicach wpłynęła skarga pozwanych K. M. (1) i R. M. (1) o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 8 kwietnia --- STRONA 3 --- 2003r. w sprawie o sygn. II C 1014/02, a postępowanie toczyło się pod sygn. II C 524/03. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku, a na jego uzasadnienie podano, że wskutek naruszenia przepisów prawa skarżący byli pozbawieni możności działania i obrony swoich praw oraz są narażeni na daleko idące obciążenia finansowe (dowód: skarga o wznowienie postępowania – k. 2-3 akt sprawy Sądu Okręgowego w Katowicach, sygn. II C 524/03). Pozwani złożyli także wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie majątkowym z dnia 31 lipca 2003r. R. M. (1) podała, że we wspólnym gospodarstwie pozostają wraz nią mąż oraz dzieci wieku 19 i 11 lat nadal uczące się. Nadto podała, że jest współwłaścicielką samochodu osobowego marki H. z roku 1991 oraz telewizora rok 1995, jest właścicielką garażu położonego w K. przy ul. PCK obciążonego hipoteką w wysokości 15.000,00zł oraz uzyskuje miesięczny dochód z wynagrodzenia za pracę w wysokości 850,00zł oraz nieregularne honoraria autorskie z pracy dziennikarskiej. Natomiast pozwany K. M. (1) podał, że nie jest właścicielem nieruchomości, a uzyskuje nieregularne dochody z dorywczych prac (dowód: oświadczenia z dnia 31.07.2003r. – k. 17-18 akt sprawy Sądu Okręgowego w Katowicach, sygn. II C 524/03). W piśmie z dnia 4 września 2003r. K. i R. M. (1) uzupełnili braki formalne wniosku o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 8 kwietnia 2003r. Postanowieniem z dnia 8 września 2003r. Sąd Okręgowy w Katowicach w wstrzymał wykonanie wyroku Sadu Okręgowego w Katowicach z dnia 8 kwietnia 2003r,. w sprawie o sygn. II C 1014/02. Rozstrzygnięcie zostało oparte na art. 414 k.p.c., Sąd uznał, że pozwani uprawdopodobnili fakt, iż prowadzona egzekucja w sprawie VI Km 893/03 przez Komornika Sądowego Rewiru VI przy Sądzie Rejonowym w Katowicach uniemożliwi zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych rodziny (dowód: pismo R.K. M. z dnia 04.09.2003r., postanowienie z dnia 08.09.2003r. – k. 27-28, 32-33 akt sprawy Sądu Okręgowego w Katowicach, sygn. II C 524/03). Powód H. Ł. oraz jego żona J. Ł. (2) wnieśli zażalenie na postanowienie z dnia 8 września 2003r., które zostało odrzucone postanowieniem z dnia 26 września 2003r., jako niedopuszczalne. Na skutek zażalenia H. i J. Ł. (1) z dnia 8 października 2003r., postanowieniem z dnia 16 grudnia 2003r. Sąd Okręgowy w Katowicach uchylił postanowienie z dnia 26 września 2003r. jako oczywiście bezzasadne. Pozwani R. i K. M. (1) złożyli zażalenie na postanowienie z dnia 16 grudnia 2003r., które zostało odrzucone postanowieniem z dnia 27 stycznia 2004r.. W dniu 9 lutego 2004r. pozwani wnieśli zażalenie na postanowienie z dnia 27 stycznia 2004r. (dowód: zażalenie z dnia 15.09.2003r. – k. 42-44, postanowienie z dnia 26.09.2003r. – k. 52, zażalenie z dnia 08.10.2003r. – k. 60-61, postanowienie z dnia 16.12.2003r. – k. 84, zażalenie z dnia 09.01.2004r. – k. 91-93, postanowienie z dnia 27.01.2004r. – k. 94, zażalenie z dnia 07.02.2004r. – k. 98-99, akt sprawy Sądu Okręgowego w Katowicach, sygn. II C 524/03). Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Cywilnego z dnia 30 marca 2004r. akta sprawy II C 524/03 zostały przekazane do Sądu Apelacyjnego w Katowicach wraz zażaleniami powodów H. i J. Ł. (1) z dnia 15 września 2003r. oraz pozwanych R. i K. M. (1) z dnia 7 lutego 2004r. Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2004r. Sąd Apelacyjny w punkcie 1 zmienił postanowienie Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 8 września 2003r., sygn. akt II C 524/03 w ten sposób, że oddalił wniosek pozwanych o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 8 kwietnia 2003r., sygn. akt II C 1014/02. W punkcie 2 postanowienia Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie pozwanych na postanowienie z dnia 27 stycznia 2004r. W motywach rozstrzygnięcia, dotyczących zażalenia powodów na postanowienie z dnia 8 września 2003r., Sąd Apelacyjny wyjaśnił, że nie podzielił stanowiska Sądu Okręgowego, że pozwani znaleźli się w bardzo złej sytuacji majątkowej i wykonanie wyroku może zagrozić podstawom egzystencji ich rodziny. Biorąc pod uwagę dochody uzyskiwane przez pozwaną w 2003r. oraz nieregularne dochody pozwanego, Sąd Apelacyjny uznał, że sytuacja materialna pozwanych nie uzasadniała wstrzymania wykonania wyroku (dowód: zarządzenie z dnia 30.03.2004r. – k. 124, postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 15.04.2004r. sygn. akt I ACz 769/04 i I ACz 770/04 – k. 125-129 akt sprawy Sądu Okręgowego w Katowicach, sygn. II C 524/03). W dniu 28 lipca 2004r. pozwana R. M. (1) złożyła wniosek o zabezpieczenie powództwa przez pozbawienie lub zawieszenie wykonalności tytułu wykonawczego z dnia 8 maja 2003r. wyroku z dnia 8 kwietnia 2003r.sygn. akt II C 1014/02, powołując się na art. 843 § 4 k.p.c. Do wniosku pozwana dołączyła między innymi zaświadczenie o wysokości wynagrodzenia uzyskiwanego w Telewizji (...) S.A. Oddział we W., z którego wynikało, że w okresie od 01.04.2004 do 30.06.2004r. jej wynagrodzenie wynosiło średnio 4.745,41zł netto. Postanowieniem z dnia 29 lipca 2004r. Sąd --- STRONA 4 --- Okręgowy w Katowicach oddalił wniosek o zabezpieczenie powództwa, wskazując w uzasadnieniu, że we wniosku pozwana nie przestawiła nowych okoliczności uzasadniających wniosek zgodnie z art. 414 k.p.c., a także ze względu na brak przesłanek z art. 843 k.p.c. (dowód: wniosek z dnia 28.07.2004r. – k. 140, zaświadczenie z (...) S.A. – k. 150, postanowienie z dnia 29.07.2004r. – k. 151 akt sprawy Sądu Okręgowego w Katowicach, sygn. II C 524/03). Kolejny wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Komornika Sądowego Rewiru VI przy Sądzie Rejonowym w Katowicach pod sygn. VI Km 893 pozwani złożyli w dniu 18 marca 2005r. Postanowieniem z dnia 22 marca 2005r. Sąd Okręgowy w Katowicach wstrzymał wykonanie wyroku z dnia 8 kwietnia 2003r. w spawie II C 1014/02. W motywach Sąd wskazał, że pozwani powołali się na fakt toczącego się postępowania karnego w sprawie 1 DS. 15/05 przez Prokuraturę Rejonową w Katowicach przeciwko H. Ł., któremu zarzucono przestępcze działanie na szkodę K. M. (1) oraz uznał, że prowadzenie egzekucji opartej na tytule wykonawczym wydanym w sprawie II C 1014/02 naraża pozwanego na stratę i powoduje szkodę. W dniu 4 kwietnia 2005r. do Sądu wpłynęło zażalenie powodów na postanowienie z dnia 22 marca 2005r. Postanowieniem z dnia 27 maja 2005r. Sąd Apelacyjny na skutek zażalenia powodów uchylił postanowienie z dnia 22 marca 2005r. i wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku przekazał Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Sąd Apelacyjny zwrócił uwagę, że z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynikało, że niepowetowana strata zagraża jedynie pozwanemu K. M. (1), co nie uprawniało do wstrzymania wyroku w odniesieniu do R. M. (1). Ponadto wskazano, że Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił jakie okoliczności wynikające z opinii biegłego ds. rachunkowości opracowanej w sprawie 1 Ds. 15/05 wskazują na zagrożenie powstania niepowetowanej szkody po stronie pozwanego K. M. (1) (dowód: wniosek z dnia 18.03.2005r. – k. 167, postanowienie z dnia 22.03.2005r. – k. 169, zażalenie z dnia 31.03.2005r. – k. 180, postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 27.05.2005r. sygn. akt I1 ACz 1007/05 – k. 201-203 akt sprawy Sądu Okręgowego w Katowicach, sygn. II C 524/03). Na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2005r. w sprawie II C 524/03 pełnomocnik pozwanych adw. G. D. złożył wniosek o zawieszenia postępowania ze względu na toczące się postępowanie karne, w którym ujawnione zostały dowody nie znane do tej pory pozwanym. Adwokat G. D. na rozprawie złożył dokument pełnomocnictwa z dnia 18 stycznia 2005r., który został podpisany przez pozwanego K. M. (1). Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2005r. Sąd zawiesił postępowanie na postawie art. 177 § 1 pkt 5 k.p.c. (dowód: pełnomocnictwo z dnia 18.01.2005r., protokół rozprawy i postanowienie z dnia 14.04.2005r. – k. 186-188 akt sprawy Sądu Okręgowego w Katowicach, sygn. II C 524/03). Pismem z dnia 20 maja 2005r., które wpłynęło do Sądu Okręgowego w dniu 22 czerwca 2005r., pozwani ponownie wnieśli o pilne zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Komornika Sądowego Rewiru VI przy Sądzie Rejonowym w Katowicach pod sygn. VI Km 893/03 i wzięcie pod uwagę nowych okoliczności w sprawie wykluczających możliwość złożenia zabezpieczenia przez powodów H. Ł. i J. Ł. (1). Pozwani podnieśli, że wysokość dochodów powodów świadczy, że nie są oni w stanie udzielić zabezpieczenia w wypadku konieczności zwrotu sum wyegzekwowanych od pozwanych, co przy dalszym prowadzeniu postępowania egzekucyjnego narazi pozwanych na niepowetowaną szkodę. Wniosek pozwanych o wstrzymanie wykonalności wyroku z dnia 8 kwietnia 2003r. został podtrzymany w piśmie z dnia 10 sierpnia 2005r., w którym dodatkowo wskazano, że opinia biegłego sądowego z zakresu rachunkowości sporządzona toku postępowania karnego – sygn. akt 1 Ds. 979/03 – wykazała, że szkoda wyrządzona spółce (...).H. (...) S.C., której wspólnikiem był K. M. (1) przez H. Ł. wyniosła 1.609.531,82zł, a H. Ł. zagarnął mienie o wartości 874.186,22zł, a także powołano się na zasady współżycia społecznego. Na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2005r. rozpoznano wniosek pozwanych o wstrzymanie wykonania wyroku. Pozwany K. M. (1) do protokołu oświadczył, że nie jest w stanie złożyć żadnego zabezpieczenia, gdyż osiągane dochody pozwalają jedynie na bieżące utrzymanie, a wraz żoną nie posiadają zdolności kredytowej, natomiast w przypadku wygrania sprawy nie będą mieli możliwości ściągnięcia wyegzekwowanej kwoty, ponieważ powodowie utrzymują się ze świadczenia przedemerytalnego i renty inwalidzkiej, natomiast majątek przenieśli na dzieci. Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2005r. Sąd wstrzymał wykonanie wyroku z dnia 8 kwietnia 2003r. w sprawie II C 1014/02 (dowód: pismo z dnia 20.05.2005r. – k. 209-211, pismo z dnia 10.08.2005r. – k. 225, protokół rozprawy i postanowienie z dnia 11.08.2005r. – k. 227-228 akt sprawy Sądu Okręgowego w Katowicach, sygn. II C 524/03). --- STRONA 5 --- Zarządzeniem z dnia 6 września 2005r. w sprawie II C 524/03 wyznaczono termin rozprawy na dzień 27.10.2005r. Pismem z dnia 12 września 2005r.pozwany wniósł o wydanie mu odpisu zażalenia powoda H. Ł. z dnia 30 sierpnia 2005r. natomiast w piśmie z dnia 24 października 2005r. pozwani domagali się utrzymania w mocy postanowienia z dnia 11 sierpnia 2005r., oddalenia wniosków powodów z dnia 30 sierpnia 2005r. Na rozprawie w dniu 27 października 2005r. Sąd rozpoznał wniosek powodów H. i J. Ł. (1) o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia 11 sierpnia 2005r. poprzez jego oddalenie oraz odrzucił zażalenie powodów na postanowienie z dnia 11 sierpnia 2005r. W dniu 28 października 2005r. powodowie złożyli wniosek o sporządzenie uzasadnienia postanowienia z dnia 27 października 2005r. W pisemnym uzasadnieniu postanowienia z dnia 27 października 2005r. Sąd wskazał, że powód nie udowodnił okoliczności, iż nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia, a wobec braku przesłanek z art. 168 k.p.c. oddalił wniosek o przywrócenie terminu oraz na postawie art. 370 k.p.c. odrzucił zażalenie powodów na postanowienie z dnia 11 sierpnia 2005r. jako wniesione z przekroczeniem siedmiodniowego terminu. W dniu 28 listopada 2005r. powodowie wnieśli zażalenie na postanowienie z dnia 27 października 2005r. Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2006r. Sąd Apelacyjny w Katowicach uchylił postanowienie z dnia 27 października 2005r. i sprawę w zakresie nim objętym przekazał Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania, zalecając zbadanie czy powodowie uprawdopodobnili brak swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 11 sierpnia 2005r. (dowód: zarządzenie z dnia 06.09.2005r. – k. 241, pisma pozwanych z dnia 12.09.2005r. i 24.10.2005r. – k.244-246, protokół rozprawy i postanowienie z dnia 27.10.2005r. – k. 255-256, wniosek z dnia 28.10.2005r. – k. 257, uzasadnienie z dnia 10.11.2005r. – k. 258, zażalenie powodów z dnia 25.11.2005r. – k. 260-261, postanowienie Sadu Apelacyjnego z dnia 25.01.2006r. sygn. I 1ACz 79/06 – k. 271-272 akt sprawy Sądu Okręgowego w Katowicach, sygn. II C 524/03). W dniu 9 lutego 2005r. powodowie J. i H. Ł. zwrócili się do Przewodniczącego Wydziału II Cywilnego z wnioskiem o zmianę sędziego w sprawie o sygn. akt II C 524/03 wskazując w uzasadnieniu, że sędzia prowadzący sprawę permanentnie orzeka o zawieszeniu wykonalności wyroku Sądu Okręgowego z dnia 8 kwietnia 2003r. w sprawie II C 1014/02, postanowienia wydawane przez sędziego są uchylane przez Sąd Apelacyjne, a trwa to ponad dwa lata, stąd powodowie są bezsilni wobec postępowania sędziego. Postanowieniem z dnia 17 lutego 2006r. Sąd Okręgowy w Katowicach oddalił wniosek powodów o wyłączenie sędziego jako pozbawiony podstaw faktycznych i prawnych, bowiem powodowie nie powołali się na żadną z ustawowych podstaw wyłączenia sędziego, natomiast fakt, że orzeczenia wydawane w toku procesu ulegały zmianie w toku instancyjnym nie może powodować wątpliwości co do bezstronności sędziego (dowód: wniosek z dnia 09.02.2006r. – k. 274, postanowienie z dnia 17.02.2006r. – k. 276). Pismem z dnia 27 lutego 2006r. H. i J. Ł. (1) zwrócili się do Prezesa Sądu Okręgowego w Katowicach ze skargą, prosząc o objęcie kontrolą postępowania prowadzonego w sprawie o sygn. II C 524/03 przez sędziego Joannę Kozera, wskazując, że sędzia jest stronniczy i nieobiektywny, a kolejne postanowienia w sprawie o wstrzymaniu wykonania wyroku są wydawane natychmiast po wydaniu orzeczenia przez Sąd Apelacyjny i służą one pozwanym do uciekania od odpowiedzialności z tytułu egzekucyjnego. Kolejną skargę powodowie złożyli w dniu 24 marca 2006r. podnosząc między innymi nieważność wydanych przez sędziego postanowień. W piśmie z dnia 26 kwietnia 2006r. Wiceprezes Sądu Okręgowego w Katowicach, w odpowiedzi na skargi z dnia 27.02.2006r. i 24.03.2006r., poinformował J. i H. Ł., że nie potwierdza zarzutu stronniczego postępowania sędziego Joanny Kozera, a uchylanie postanowień wydanych przez tego sędziego przez Sąd Apelacyjny i przekazanie ich do ponownego rozpoznania nie świadczy o stronniczości sędziego. Nadto poinformowano skarżących o trybie składania wniosku o wyłączenie sędziego na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Sprawa o sygn. II C 524/03 została objęta nadzorem administracyjnym ze względu na przewlekłość postępowania. Pismem z dnia 10 maja 2006r. Wiceprezes Sądu Okręgowego w Katowicach poinformował J. i H. Ł. o zmianie sędziego referenta w sprawie II C 524/03 (dowód: skargi z dnia 27.02.2006r. i 24.03.2006r., pisma Wiceprezesa Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 26.04.2006r. i 10.05.2006r. – k. 88-91). Na rozprawie w dniu 21 marca 2006r. Sąd ponownie rozpoznał wniosek powodów o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 11 sierpnia 2005r. na rozprawie zostali przesłuchani powodowie na okoliczność nie zachowania terminu do wniesienia zażalenia. Postanowieniem Sąd oddalił wniosek powodów o --- STRONA 6 --- przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia oraz odrzucił zażalenie powodów na postanowienie z dnia 11 sierpnia 2005r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że okoliczności przedstawione przez powodów nie wykazują by powód nie dokonał w terminie czynności procesowej bez swojej winy. Powód H. Ł. w dniu 12 kwietnia 2006r. wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 21 marca 2006r. Zażalenie powodów zostało oddalone postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 4 sierpnia 2006r. (dowód: protokół rozprawy i postanowienie z dnia 21.03.2006r. – k. 285-286, uzasadnienie postanowienia z dnia 21.03.2011r. – k. 288-289, zażalenie z dnia 11.04.2006r. – k. 294-295, postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 04.08.2006r. sygn. akt I 1 ACz 1351/06 – k. 323-325 akt sprawy Sądu Okręgowego w Katowicach, sygn. II C 524/03). Na rozprawie w dniu 8 czerwca 2006r. przewodnicząca zwróciła uwagę na zapis z protokołu z dnia 21 marca 2006r., z którego wynikało, iż pełnomocnik adw. G. D. działa również w imieniu pozwanej. Pełnomocnik pozwanego oświadczył, że uzupełni pełnomocnictwo, poprzez dołączenie do akt sprawy pełnomocnictwa udzielonego przez R. M. (1) (dowód: protokół rozprawy z dnia 08.06.2006r. – k. 306-307 akt sprawy Sądu Okręgowego w Katowicach, sygn. II C 524/03). Do pisma z dnia 12 czerwca 2006r. adwokat G. D. dołączył pełnomocnictwo z dnia 12 czerwca 2006r. udzielone przez pozwanych K. i R. M. (1) (dowód: pismo z dnia 12.06.2006r., pełnomocnictwo z dnia 12.06.2006r. – k. 313-314 akt sprawy Sądu Okręgowego w Katowicach, sygn. II C 524/03). Na podstawie tytułu wykonawczego – wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 8 kwietnia 2003r. w sprawie II C 1014/02 zaopatrzonego w klauzulę wykonalności – na wniosek powodów H. Ł. i J. Ł. (1) Komornik Sądowy Rewiru VI przy Sądzie Rejonowym w Katowicach prowadził przeciwko pozwanym K. i R. M. (1) postępowanie egzekucyjne pod sygn. VI Km 893/03. W dniu 28 sierpnia 2003r. Komornika dokonał zajęcia wynagrodzenia dłużniczki R. M. (1) w Telewizji (...) S.A. Oddział we W.. W dniu 11 sierpnia 2004r. Komornik dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę dłużnika K. M. (1) w (...) w K.. Pismem z dnia 18 maja 2005r. Wojewoda (...) zwrócił się do K. M. (1) pełniącego funkcję Zarządcy Komisarycznego Przedsiębiorstwa Produkcji i (...) w K. z zobowiązaniem do umożliwienia wykonania przez komornika czynności egzekucyjnych w sprawie prowadzonej na wniosek wierzyciela H. Ł. (dowód: zajęcie wynagrodzenia za prace z dnia 28.08.2003r. – k. 30 akt sprawy Sądu Okręgowego w Katowicach, sygn. II C 524/03, zajęcie wynagrodzenia za pracę z dnia 11.08.2004r., pismo Wojewody (...) z dnia 18.05.2005r. – k. 82 – 83). W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania złożonym przez K. M. (1) w dniu 22 lutego 2007r., pozwany wskazał, że otrzymuje dietę w wysokości 330,00zł za uczestnictwo w Radzie Programowej (...) S.A. Oddział w K., nie posiada nieruchomości, nie posiada zasobów pieniężnych. Nadto podał, że jego żona otrzymuje zasiłek dla bezrobotnych, a czteroosobowa rodzina utrzymuje się z prac dorywczych, oraz pomocy rodziny i przyjaciół (dowód: oświadczenie z dnia 22.02.2007r. – k. 382-384 akt sprawy Sądu Okręgowego w Katowicach, sygn. II C 524/03). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie powołanych wyżej i szczegółowo opisanych dowodów z dokumentów, które nie budziły wątpliwości co do ich prawdziwości, a także nie były w tym zakresie zgłaszane jakiekolwiek zarzuty przez strony, a zatem Sąd uznał je za wiarygodne. Sąd zważył, co następuje: Roszczenie powoda podlegało ocenie w oparciu o art. 417 k.c. Stosownie do tego przepisu niezgodne z prawem działanie funkcjonariusza rodzi odpowiedzialność Skarbu Państwa za powstałą szkodę. Przesłanką odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkodę jest zatem bezprawność, którą należy rozumieć jako niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej. Przesłanki odpowiedzialności na podstawie tego przepisu podlegały badaniu Sądu jedynie w odniesieniu do pozwanego Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezesa Sądu Okręgowego w Katowicach. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miało ustalenie i ocena, czy w jej okolicznościach faktycznych organ władzy publicznej dopuścił się naruszenia prawa, które mogłyby rodzić odpowiedzialność Skarbu Państwa za powstałą szkodę. Wywody powoda mające uzasadniać odpowiedzialność deliktową pozwanego zmierzały --- STRONA 7 --- do wykazania, że bezprawność działań organu władzy publicznej wynikała z bezzasadnego wstrzymywania wykonania wyroku wydanego w dniu 8 kwietnia 2003r. w sprawie II C 1014/02 przez sędziego Joannę Kozera prowadzącego sprawę ze skargi o wznowienie postępowania pod sygn. akt II C 524/03. Powód sugerował, że działania sędziego były stronnicze, nienormalne i bezprecedensowe, były podejmowane z premedytacją, a miały na celu uniemożliwienie egzekucji oraz skrzywdzenie powoda i jego żony, a także dały czas na ukrycie majątku przez K. i R. M. (1). Na gruncie art. 417 § 1 k.c. przyjęte jest, że podstawową przesłanką odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa jest bezprawność działania. Za zaniechanie uznać należy każde niewykonanie, zupełne lub częściowe, dostatecznie skonkretyzowanego obowiązku regulacyjnego. Decydującą wagę ma zatem zgodność zachowania sprawcy z wzorcem postępowania ujętym w przepisie prawa materialnego. Z tego punktu widzenia mniej istotne jest to, czy niewykonanie obowiązku polega na bezczynności, czy też na wadliwym działaniu. Obowiązek działania może być wskazany w różny sposób, poprzez szczegółowy opis czynności, które należy podjąć, bądź poprzez wprowadzenie ogólnego nakazu zapobiegania pewnego rodzaju skutkom (np. wyrządzenia szkody, naruszeniu dóbr osobistych itp.) bez wskazania konkretnych środków (działań), które do tego celu zmierzają. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 15.2.1971 r. (III CZP 33/70, OSNCP Nr 4/1971, poz. 59) stwierdził, że "jeżeli szkoda jest wynikiem zaniechania, to do przyjęcia winy funkcjonariusza konieczne jest ustalenie konkretnego obowiązku działania z jego strony". Ta konstrukcja została zaaprobowana przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 4.12.2001 r. (SK 18/00), który stwierdził, że "pojęcie zaniechania (...) dotyczy tych sytuacji, w których obowiązek określonego działania władzy publicznej jest skonkretyzowany w przepisie prawa i można ustalić, na czym konkretnie miałoby polegać zachowanie organu władzy publicznej, aby do szkody nie doszło". Wobec powyższego obowiązkiem strony powodowej było wykazanie naruszenia przez pozwanego konkretnych obowiązków wynikających przede wszystkim z przepisów prawa, które z kolei doprowadziły do powstawania szkody, przy czym powód nie wykazał tej okoliczności. Powód dysponuje tytułem wykonawczym w postaci wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach Wydział II Cywilny z dnia 08.04.2003 r. sygn. akt II C 1014/02, wystawionym przeciwko dłużnikom K. i R. M. (1), którego egzekucja była czasowo zawieszona w czasie prowadzenia przez Sąd Okręgowy w Katowicach sprawy ze skargi o wznowienie postępowania złożonej przez K. i R. M. (1), sygn. akt II C 524/03 na skutek wydania postanowień o wstrzymaniu wykonania wyroku. Zawieszenie postępowania egzekucyjnego występowało od 8 września 2003r. do 17 maja 2005r. oraz od 22 sierpnia 2005r. do 7 grudnia 2006r. Egzekucja okazała się jedynie częściowo skuteczna z uwagi na brak majątku dłużników pozwalającego na pełne zaspokojenie wierzycieli. Aktualnie postępowanie egzekucyjne przeciwko dłużnikom nadal jest prowadzone, a egzekucja jest skierowana do wynagrodzenia za pracę dłużników. Głównym zarzutem stawiany, przez powoda, było stronnicze postępowanie sędziego Joanny Kozera, prowadzącego sprawę o sygn. II C 524/03, które powód wiązał z wydawaniem postanowieniem o wstrzymaniu wykonania wyroku, które następnie były uchylane przez Sąd Apelacyjny. Najbardziej charakterystyczną zasadą z zakresu organizacji i funkcjonowania sędziów wynikającą z art. 178 ust. 1 Konstytucji RP jest zasada niezawisłości sędziowskiej, a obejmuje ona osobistą niezawisłość sędziego, którą gwarantują różne instytucje prawne. Niezawisłość sędziów gwarantuje przede wszystkim to, że podlegają oni tylko Konstytucji i ustawom. Zasadnicze znaczenie dla niezawisłości sędziów ma ich niezawisłość osobista, którą można rozpatrywać w aspekcie pozytywnym i negatywnym. Aspekt pozytywny oznacza, że sędzia podejmuje rozstrzygnięcia w sposób niezawisły, działając w oparciu o prawo i zgodnie ze swoim sumieniem i wewnętrznym przekonaniem. Natomiast aspekt negatywny oznacza niedopuszczalność wywierania na sędziego jakiegokolwiek nacisku z zewnątrz. Orzeczeniom wydawanym przez sędziego w toku rozpoznania sprawy o sygn. II C 524/03 nie można zarzucić stronniczości oraz działania na szkodę powoda. Niewątpliwie decyzje podjęte w dwóch postanowieniach Sądu Okręgowego w Katowicach – z dnia 8 września 2003r. oraz z dnia 11 sierpnia 2005r. były niekorzystne dla powoda, o tyle że skutkowały zawieszeniem postępowania egzekucyjnego prowadzonego wniosku powoda. Postanowienia te zapadły na skutek rozpoznania wniosków dłużników K. i R. M. (1), do rozpoznania, których Sąd był zobowiązany, --- STRONA 8 --- w oparciu o przepisy ustawy – Kodeks postępowania cywilnego. W wyroku z dnia 2 grudnia 2010r. Sąd Najwyższy wskazał, że wybór przez sąd orzekający w sprawie jednego z możliwych sposobów interpretacji przepisów prawa, nawet jeśli okaże się ona nieprawidłowa, nie oznacza niezgodności wyroku z prawem, rodzącej odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa. Stwierdzenie bezprawności prawomocnego wyroku nie może nastąpić bez sięgnięcia do istoty władzy sądowniczej, polegającej na tym, iż sędzia orzeka w warunkach niezawisłości, w sposób bezstronny, kierując się nie tylko obowiązującym prawem, ale także własnym sumieniem i przysługującą mu swobodą w ocenie prawa i faktów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Zakres swobody sędziego przy orzekaniu określa, poza przypisaną mu władzą sądowniczą także treść prawa pozytywnego, często posługującego się pojęciami niedookreślonymi i klauzulami generalnymi, albo przewidującego wprost pewien margines wolności decyzji jurysdykcyjnych sędziego. Wpływające na treść orzeczenia rezultaty wykładni prawa, mogą być różne, w zależności od jej przedmiotu, zastosowanych metod oraz podmiotu, który jej dokonuje. Z istoty wykładni wynika wiele możliwych interpretacji tego samego przepisu, a sam akt wykładni z natury rzeczy nacechowany jest subiektywizmem ( sygn. akt I CNP 4/10. LEX 707842). Wobec tego sam fakt zmiany bądź uchylenia orzeczenia wydanego przez Sąd pierwszej instancji w toku kontroli instancyjnej nie oznacza bezprawności działania przy wykonywaniu władzy sądowniczej, nie może też świadczyć o stronniczości sędziego. Zarzuty powoda w tym zakresie nie poparte zostały jakimikolwiek dowodami, świadczącymi o bezprawności działań Sądu. Postawą podejmowania działań – czynności i decyzji procesowych - jest przepis ustawy, a zatem podjęcie działań przez Sąd – w tym wypadku wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania wyroku z dnia 8 kwietnia 2003r., nie stanowiło działania sprzecznego z przepisami prawa. Ponadto wbrew twierdzeniom powoda, nie wszystkie wnioski dłużników były uwzględniane, gdyż wniosek R. M. (1) z dnia 28 lipca 2004r. został oddalony postanowieniem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 29 lipca 2004r. Bezzasadne są także zarzuty powoda, dotyczące szkody powstałej na skutek wstrzymania wykonania wyroku z dnia 8 kwietnia 2003r. Powód nie wykazał, bowiem by na skutek bezprawnych działań pozwanego dłużnicy stali się niewypłacalni oraz, że nastąpiło to na skutek czynności podejmowanych w postępowaniu sądowym. Jak wynika oświadczeń majątkowych dłużników złożonych w dniu 31 lipca 2003r. oraz oświadczenia dłużnika K. M. (1) z dnia 22 lutego 2007r. sytuacja majątkowa dłużników w ciągu niespełna czterech lat uległa zmianie, jedynie w takim zakresie, że dłużnicza R. M. (1) straciła pracę. Natomiast w tym okresie dłużnicy nie wyzbyli się cennych składników swojego majątku, bowiem takiego majątku nie posiadali także w 2003r. Zgodnie z ogólną regułą dowodową, wyrażoną w art. 6 k.c., na powodzie spoczywał obowiązek wykazania, że szkoda rzeczywiście zaistniała i że była ona następstwem bezprawnych zachowań organów władzy publicznej. Powód w niniejszej sprawie nie wykazał, aby pozwany dopuścił się bezprawnych działań, bądź bezprawnie zaniechał podjęcia działań, pomimo ciążących na nim obowiązkach. Formułując zarzuty stronniczości sędziego, nienormalnego i bezprecedensowego działania, powód nie wskazał, jakie konkretnie przepisy prawa zostały naruszone, a przedstawiane przez powoda dowody, w większości wypadków doprowadziły do wniosku, iż działania podejmowane były na podstawie przepisów prawa, pomimo jego błędnej interpretacji. Nadto powód nie udowodnił, iż szkoda, której naprawienia żąda pozostawała w związku przyczynowym z bezprawnym działaniem bądź zaniechaniem pozwanego. Po ograniczeniu żądania pozwu w piśmie z dnia 20 września 2011r. do kwoty 10.000,00zł oraz sprecyzowaniu tego żądania na rozprawie w dniu 22 września 2011r., powód wskazał, że kwoty 10.000,00zł domaga tytułem zadośćuczynienia za zrekompensowanie start moralnych i materialnych, wskazując, że czuł się poniżany decyzjami sądu. Stąd żądanie powoda podlegało także ocenie w oparciu o treść art. 24 § 1 k.c. w związku z art. 448 k.c., które to przepisy statuują prawo dochodzenia roszczeń z tytułu naruszenia dóbr osobistych. Prawo to przysługuje każdemu czyje dobro osobiste zostało zagrożone lub naruszone bezprawnym działaniem innej osoby, a przybiera ono postać bądź żądania zaniechania działania, bądź usunięcia skutków bezprawnego zachowania, bądź też zadośćuczynienia pieniężnego względnie zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Powód określił ściśle charakter sankcji, jakiej się domaga żądając zapłaty 10.000 zł tytułem zadośćuczynienia. Doprecyzowania tej treści roszczenia znajdziemy w przepisie art. 448 k.c., który stanowi, iż w razie naruszenia dobra osobistego sąd może --- STRONA 9 --- przyznać temu czyje dobro osobiste zostało naruszone odpowiednia sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Bacząc na powyższe, rozstrzygnięcie o zasadności roszczenia powoda wymagało ustaleń w zakresie faktu naruszenia dobra osobistego, następnie - w razie wykazania powyższego - ocenić należało legalność działania skutkującego naruszeniem dobra oraz istnienie krzywdy bądź jej braku. O ile, z proceduralnego punktu widzenia, charakter żądania powoda (zadośćuczynienie) znajduje umocowanie w treści powołanych wyżej przepisów, podkreślić należy iż konstrukcja prawna ochrony dóbr osobistych wymaga wykazania przez powoda rzeczywistego naruszenia konkretnego dobra, i dopiero pozytywny rezultat takich ustaleń, obliguje stronę pozwaną do wykazania, że jej działanie skutkujące naruszeniem było legalne. Brzmienie art. 24 § 1 k.c. statuuje więc domniemanie bezprawności naruszenia dobra osobistego, którego dowód przeciwny obciąża pozwanego. Takie rozłożenie ciężaru dowodowego - powód naruszenie dobra, pozwany - legalność swego działania, stwarza dogodną sytuację procesową pozwanego, którego aktywność winna naznaczyć się dopiero w momencie wykazania naruszenia prawa podmiotowego. Taki stan rzeczy obliguje Sąd do badania w pierwszej kolejności wykazania naruszenia dobra osobistego, od czego uzależnione są dalsze czynności w przedmiocie badania bezprawności zachowania strony pozwanej ( tak też orzeczenie Sądu Najwyższego z 17.06.2004r. V CK 609/03). Przepisy kodeksu cywilnego nie ujmują definicyjnie dóbr osobistych ograniczając się jedynie do przykładowego wyliczenia niektórych, takich jak: zdrowie, wolność cześć, swoboda sumienia etc. ( art. 23 k.c.). Podkreślenia wymaga, że status dobra osobistego zyskują wyłącznie dobra o charakterze niematerialnym, ściśle związane z konkretną osobą fizyczną, a przez to niezbywalne i nie podlegające dziedziczeniu. Brak enumeratywnego wyliczenia dóbr osobistych w treści art. 23 k.c. stwarza dogodną sytuację dla roszczącego zadośćuczynienia, który zyskuje pełną swobodę w zakresie nazwania i określenia charakteru ugodzonego prawa podmiotowego, czego prawidłowość podlega sądowej ocenie. Lakoniczne stwierdzenia powoda nie wskazują, jakie dobro zostało naruszone działaniem pozwanego, dopiero bowiem na rozprawie powód przytacza ogólnikowo, takie okoliczności jak ”odczuwanie poniżenia decyzjami sądu” (k. 99). Sformułowanie to, choć odnosi się do naturalnych i przyrodzonych praw człowieka nie pozostaje w związku przyczynowym z działaniem pozwanego, zwłaszcza wobec wykazanego wcześniej braku bezprawności działania sądu. Reasumując powyższe Sąd nie znalazł podstaw uwzględnienia roszczenia powoda, które sprowadzając pewnych, niewątpliwych niedogodności związanych z zawieszeniem postępowania egzekucyjnego, nie stanowiły dostatecznej przesłanki uznania naruszenia dobra osobistego. Twierdzenia powoda nie zasługują na uwzględnienie, tym bardziej, że zmieniając podstawę dochodzonego świadczenia - raz powołując się bezprawność działania, a następnie na naruszenie dobra osobistego i zrekompensowanie strat materialnych. Powód nie przedstawił też wyliczenia wysokości dochodzonej kwoty, którą określił jako symboliczną, wskazując jednak, że ma zrekompensować zarówno straty moralne jak i materialne. Nadto zasadność roszczenia powoda podlegała także ocenie w oparciu o przepisy Kodeksu Cywilnego , a w szczególności art. 415 k.c., art. 444 § 1 k.c. w zw. z art. 445 k.c. Zgodnie z § 1 art. 444 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty, czyli poszkodowanemu przysługuje jednorazowe odszkodowanie. Natomiast art. 445 k.c. stanowi podstawę prawną dochodzenia zadośćuczynienia w wypadkach przewidzianych w art. 444 k.c. Konstrukcja przyznawania zadośćuczynienia na podstawie art. 445 k.c. oparta jest na kilku zasadach. Przede wszystkim zadośćuczynienie może być przyznane przez Sąd tylko w wypadkach wyraźnie uregulowanych w ustawie, a zatem w tylko w wyjątkowych wypadkach. Zasądzenie zadośćuczynienia jest możliwe w sytuacjach unormowanych w art. 444 k.c. i art. 445 k.c., w szczególności w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia, a taka sytuacja nie miała miejsca na gruncie okoliczności niniejszej sprawy. Uwzględniając powyższe, roszczenie powoda o zapłatę kwoty 10.000,00zł jako bezzasadne należało oddalić na podstawie powołanych wyżej przepisów. Wobec skutecznego cofnięcia powództwa w zakresie kwoty 67.892,57zł wraz ze zrzeczeniem się roszczenia Sąd na podstawie art. 355 § 1 k.p.c. umorzył postępowanie w tym zakresie. --- STRONA 10 --- Orzeczenie o kosztach procesu uzasadnia przepis art. 102 k.p.c oraz art. 11 ustawy z dnia 8 lipca 2005r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 169, poz. 1417 ze zm.).