Wyrok I C 1021/14 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 lutego 2016 roku Sąd Okręgowy w Nowym Sączu

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 1021/14 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 lutego 2016 roku Sąd Okręgowy w Nowym Sączu Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR del. Dominik Skoczeń Protokolant: st. sekr. sąd. Ryszard Szewczyk po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2016 roku w Nowym Sączu na rozprawie sprawy z powództwa A. P. przeciwko J. P. i R. P. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę oddala powództwo. wyroku z 12 lutego 2016 r. Powódka A. P. w pozwie skierowanym przeciwko R. P. i J. P. domagała się początkowo zasądzenia na jej rzecz od pozwanych solidarnie kwoty 50.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia, zasądzenia od pozwanych na jej rzecz kosztów procesu, nakazania pozwanym zaprzestania naruszania dóbr osobistych powódki i niszczenia jej mienia oraz nakazania pozwanym wpłaty 5.000,00 zł na rzecz Polskiego Czerwonego Krzyża. Powódka umotywowała swoje powództwo tym, iż pozwani od kilku lat nieustannie naruszają jej dobra osobiste w postaci zdrowia, prawa do godności, wolności, pracy i wypoczynku, ograniczają jej swobodę poruszania się, znieważają powódkę i jej rodzinę, a pozwany J. P. uderzył powódkę w twarz. Naruszenie dóbr osobistych powódki zaczęło się od koncertu punk-rockowego, który zorganizowali pozwani na swojej nieruchomości w 2011 r., a w którym udział wzięło kilkaset osób. Od tamtej pory na terenie należącym do pozwanych regularnie odbywają się głośne imprezy, często jest wzywana Policja. Pozwany J. P. w 2013 r. w godzinach nocnych przejeżdżał obok domu powódki używając klaksonu, przez co zaburzał sen powódki i jej dzieci (k. 1). W piśmie procesowym z 27 października 2014 r. (k. 11-12) powódka w odpowiedzi na wczwanie Sądu wskazała, iż domaga się ochrony dóbr osobistych swoich i członków swojej rodziny, tj. córek W. B. (1) i B. B. oraz W. B. (2). Powódka sprecyzowała żądania pozwu w ten sposób, że domaga się zasądzenia kwoty 50.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia od pozwanych oraz zgłasza roszczenie niemajątkowe w postaci nakazania pozwanym przeproszenia powódki i jej rodziny za naruszenia dóbr osobistych poprzez umieszczenie w lokalnej gazecie przeprosin w brzmieniu wskazanym przez powódkę. W piśmie procesowym z 02 grudnia 2014 r. (k. 34-36) powódka cofnęła żądania wysuwane w imieniu W. B. (1), B. B. i W. B. (2) oraz. podała, iż zasądzenie kwoty 50.000,00 zł ma nastąpić na jej rzecz, a przeprosiny mają dotyczyć również tylko jej osoby. Pozwani nie wnieśli odpowiedzi na pozew. Na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2015 r. wskazali, iż nie zrozumieli żądań powódki, nie zgadzają się z jej zarzutami i wnoszą o oddalenie powództwa (k. 71/2). --- STRONA 2 --- Powódka A. P. zamieszkuje w domu we wsi S., gmina S., wraz ze swoim partnerem W. B. (2). W okolicy - we wsi R. nr 134, gmina G., znajdują się tereny należące do pozwanych R. P. i J. P., którzy prowadzą w tym miejscu gospodarstwo agroturystyczne. Pozwani wynajmują pokoje, urządzają imprezy okolicznościowe, ogniska, w ofercie mają również jazdę na quadach i wozach konnych. Początkowo pozwani oferowali współpracę powódce i jej partnerowi, W. B. (2), jednak spotkali się z odmową. W sierpniu 2011 r. pozwani udostępnili swój teren organizatorom festiwalu muzycznego, wtedy też odbył się koncert, w którym uczestniczyło kilkaset osób. To wydarzenie zapoczątkowało konflikt między stronami. Powódka zaczęła skarżyć się na hałasy docierające z gospodarstwa pozwanych, między stronami dochodziło do kłótni i wyzwisk. Tereny należące do pozwanych oraz dzierżawione przez powódkę nie sąsiadują ze sobą, Pozwani mają innych sąsiadów, którzy zamieszkują bliżej nich niż powódka. Do gospodarstw powódki i pozwanych prowadzi jedna droga, jednak gospodarstwo powódki znajduje się dalej, co powoduje, że po drodze do domu mija ona gospodarstwo pozwanych. (dowód: częściowo zeznania świadka W. B. (2) od 00:24:48 - k. 72, zeznania świadka S. S. od 00:06:07 - k. 134/2, zeznania świadka E. P. od 00:25:52 - k, 134/2, częściowo zeznania powódki A. P. od 00:49:02 - k. 135, zeznania pozwanego R. P. od 01:26:01 - k. 135/2, zeznania pozwanego J. P. od 01:52:11 - k. 136) 'W gospodarstwie pozwanych często mają miejsce interwencje Policji, wzywanej przez powódkę w związku z mającym dochodzić stamtąd hałasem. Przed złożeniem pozwu w niniejszej sprawie miało miejsce dwanaście interwencji: pięć zakończonych pouczeniem, trzy zakończone sporządzeniem notatki urzędowej, trzy, podczas których nie potwierdzono zgłoszenia i jedna w dniu 1 czerwca 2013 r., w wyniku której pozwanego R. P. oraz jego szwagra S. S. doprowadzono do Ośrodka Interwencji Kryzysowej. Skierowano wówczas przeciwko nim wniosek o ukaranie do Sądu Rejonowego w Gorlicach. W trakcie tej ostatniej interwencji funkcjonariusze Policji przyjechali na miejsce w związku ze zgłoszeniem zakłócania ciszy. Weszli na teren posiadłości pozwanych, gdzie pozwany R. P. oraz S. S. odmówili im podania swoich danych, kazali funkcjonariuszom opuścić teren i zachowywali się przy tym agresywnie. W tym dniu muzyka została celowo puszczona głośniej, żeby sprawdzić jak szybko pojawi się Policja. 'W sprawie tej toczyło się postępowanie przed Sądem Rejonowym w Gorlicach Wydział II Karny, sygn. akt II W 723/13. (dowód: pismo KPP w G. z dnia 4 lutego 2014 r. - k. 101, protokół badania stanu trzeźwości z dnia 1 czerwca 2013 r. - k. 102, kopia protokołu rozprawy w sprawie o wykroczenie, w tym zeznania świadka — D. M. k.104-106, protokół przesłuchania świadka G. Ł. - k. 107-109, notatka urzędowa z dnia 1 czerwca 2013 r. - k. 111-112) Powódka sporządziła prywatny akt oskarżenia datowany na 6 października 2015 r. przeciwko J. P., w którym oskarżyła go o naruszenie nietykalności cielesnej poprzez potrącenie powódki i jej partnera W. B. (2) na drodze przed ich domem oraz o znieważenie, Z treści tego pisma wynika, że potrącony został pies powódki, a następnie ona sama i W. B. (2). W dniu 22 września 2015 r. pies zmarł, co wynika z kart leczenia weterynaryjnego. Powódka przygotowała również zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa oraz wykroczeń skierowane do Komendy Powiatowej Policji w G., w którym zarzuciła pozwanym popełnienie przestępstwa z art. 160 $ I k.k. i art, 180a k.k., art. 94a k.w., art. 96 k.w. oraz. art.6pkt Zi art. 35 ustawy o ochronie zwierząt, tj. narażenie człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, prowadzenie pojazdu na drodze publicznej wbrew decyzji właściwego organu o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, umożliwienie prowadzenia pojazdu przez osobę do tego niezdolną, niezgodne z prawem zabicie zwierzęcia. We wniosku tym powódka wskazała, że do naruszeń wymienionych przepisów miało dojść w ten sposób, że pozwany J, P. jechał traktorem i dokonał czynów opisanych w akcie oskarżenia. (dowód: pismo „Akt oskarżenia prywatnego przeciwko J. P.” - k. 91, karta informacyjna wizyty w lecznicy zwierząt - k. 96, paragon z lecznicy weterynaryjnej - k. 97, 98, pismo „Zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa i wykroczeń wraz z wnioskiem o ściganie i ukaranie”- k. 120) --- STRONA 3 --- W dniu 29 września 2013 r. doszło do jednej ze sprzeczek między powódka i pozwanym J. P.. W czasie tego zdarzenia z inicjatywy powódki doszło do wymiany zdań na temat tego, czy pozwany może traktorem poruszać się po terenach, które dzierżawi powódka. Powódka nie obawiała się pozwanego i sama do niego podeszła. Zdarzenie to filmował W. B. (2). W końcowej części tej sprzeczki, w trakcie której padały wulgaryzmy doszło również do rękoczynów. (dowód: częściowo zeznania świadka D. Ś. - protokół z 21 listopada 2013 r. - k. 80, nagranie na płycie CD - k.76) Przed Sądem Rejonowym w Gorlicach Wydział II Karny toczyła się sprawa pod sygn. akt II K 34/14, w której powódka A. P. była oskarżona o naruszenie nietykalności cielesnej J. P. poprzez uderzenie go ręką w twarz w dniu 29 września 2013 r., a W. B. ©) był oskarżony o 10, że w dniu 29 września 2013 r. wielokrotnie uderzył w twarz J. P. oraz kopał go po brzuchu i okolicach, czym spowodował stłuczenie głowy, ranę tłuczoną łuku brwiowego i wargi dolnej, stłuczenie policzka prawego z krwiakiem, co spowodowało naruszenie czynności narządów na okres poniżej siedmiu dni. Nieprawomocnym wyrokiem z dnia 29 grudnia 2015 r. Sąd uniewinnił powódkę od popełnienia zarzucanego jej czynu, a postępowanie karne wobec W. B. (2) warunkowo umorzył na okres próby wynoszący 1 rok. (dowód: kopia wyroku Sądu Rejonowego w Gorlicach Wydział II Karny z 29 grudnia 2015 r., sygn. II K 34/14 - k. 131-133) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci dokumentów złożonych przez strony do akt sprawy, które nie były kwestionowane oraz nie wzbudziły zastrzeżeń Sądu, nagrania oraz zeznań świadków i stron niniejszego postępowania. Jeżeli chodzi o dokumenty prywatne przedłożone przez powódkę to posłużyły one Sądowi wyłącznie do ustalenia, że osoba, która je podpisała, złożyła oświadczenia zawarte w tych dokumentach (art. 245 k.p.c.). W ocenie Sądu przedstawiony przez powódkę materiał dowodowy nie pozwolił na ustalenie, iż istotnie ze strony pozwanych nastąpiły działania zakłócające spokój, zdrowie, godność lub wolność powódki. Nie jest wystarczający do takiego stwierdzenia sam fakt występowania konfliktu między stronami. Na jego istnienie wskazują przedstawione przez powódkę kopie dokumentów, w których odnotowano jej zgłoszenia naruszenia ciszy przez pozwanych. Jednak ponad połowa zgłoszeń nie doprowadziła nawet do pouczenia pozwanych, a część zakończyła się brakiem stwierdzenia przez funkcjonariuszy Policji naruszenia porządku. Ilość interwencji świadczy o uporze powódki w konflikcie z pozwanymi, który powódka rozwiązuje za pomocą interwencji Policji. Jedyna imerwencja, która miała istotne skutki i zakończyła się wnioskiem o ukaranie pozwanego R. P. była wynikiem sporu między pozwanym i S. S., a funkcjonariuszami Policji, którzy weszli na teren nieruchomości pozwanego, co potwierdzają kopie zeznań świadków tamtego zdarzenia - funkcjonariuszy, którzy brali w nim udział (k. 105, 107). Sąd nie stwierdził również, by istotnie w dniu 29 września 2013 r. doszło do pobicia powódki przez pozwanego J.P.. Na nagraniu (k. 76), na którym zostało zarejestrowane to zdarzenie, widoczna jest jedynie wulgarna wymiana słowna między powódką a pozwanym J. P., w której stroną prowokującą jawi się powódka. W ostatnich minutach nagrania znika obraz video, słychać jedynie odgłosy uderzeń i słowa zachęcające do bójki, które wypowiada nagrywający i nie jest nim żaden z pozwanych. Ponadto, zdarzenie z dnia 29 września 2013 r. było przedmiotem postępowania przed Sądem Rejonowym w Gorlicach Wydział II Karny o sygn. II K 34/14, w którym oskarżonymi byli powódka i jej partner W. B. (2). Nieprawomocnym wyrokiem (k. 131) wydanym w dniu 29 grudnia 2015 r. powódka została uniewinniona od zarzucanego jej czynu, a wobec W. B. (2) zastosowano warunkowe umorzenie postępowania. W ureści wyroku wskazano obrażenia, jakie odniósł w tym dniu pozwany J. P.. Świadkiem zdarzenia miał być D. Ś.. Powódka przedstawiła zapis zeznań tego świadka złożony w Komisariacie Policji w K.. W ocenie Sądu zeznania tego świadka nie mogą być uznane za wiarygodne, wynika z nich bowiem, że świadek wszystkie wiadomości o konflikcie posiada od swojej partnerki, W. B. (I), która jest córką powódki, a przy tym nie uczestniczył w całym zdarzeniu z dnia 29 września 2013 r. Z zeznań D. Ś. wynika jedynie, że doszło wtedy do bójki pomiędzy W. B, (2), a J. P.. Kolejnym przypadkiem naruszania dóbr osobistych powódki miało być wydarzenie z dnia 21 września 2015 r., a więc wydarzenie, które nie zostało opisane w pozwie i nie było objęte jego żądaniem. Powódka twierdziła, że wtedy właśnie ona i W. B. (2) zostali potrąceni przez poruszającego się traktorem J. P., który przejechał ich psa. Pozostałe pisma związane z tym zdarzeniem są autorstwa powódki. Powódka dołączyła do akt sprawy oryginały prywatnego aktu oskarżenia (k. 91) i zawiadomienia o popełnieniu --- STRONA 4 --- przestępstwa (k. 120). Brak jest na tych pismach potwierdzenia, by zostały złożone we właściwych organach, nie ma również pism zwrotnych z opisem sposobu załatwienia sprawy. Sąd jedynie częściowo dał wiarę zeznaniom świadka W. B. (2) (k. 72, od 00:24:48), a to w przywołanym powyżej zakresie. W pozostałej części Sąd nie dał wiary zeznaniom tego świadka. Świadek jest partnerem powódki, zamieszkuje razem z nią w domu W S. w sąsiedztwie pozwanych, był czynnym uczestnikiem zdarzeń, na które powołuje się powódka oraz był oskarżony o pobicie J. P.. Wszystko to wskazuje, iż W. B. (2) pozostaje faktycznie stroną w konflikcie między powódką a pozwanymi, a zatem jest on zainteresowany w wyniku niniejszego postępowania, a przez to jego relacja nie może zostać uznana za obiektywną. Powódka w swoich zeznaniach (k. 135, od 00:49:02) nieustannie odwoływała się do koncertu z 2011 r., nie umiała jednak wskazać innych, konkretnych sytuacji, w których miało dojść do zakłócenia jej spokoju, czy naruszenia jej dóbr osobistych. Powódka wskazywała, że konflikt z pozwanymi wywołał u niej problemy ze stresem, musi zażywać leki, jednak na potwierdzenie tych okoliczności nie przedstawiła żadnych dowodów w postaci choćby zaświadczenia lekarskiego. Wiarygodnie w ocenie Sądu potwierdziła jedynie to, że jej gospodarstwo nie sąsiaduje bezpośrednio z gospodarstwem pozwanych i że ona i jej partner jako jedyni prowadzą spór z pozwanymi. Zeznania świadków E. P. (k. 134/2, od. 00:25:52) i S. S. (k. 134/2, od 00:06:07) były co do zasady rzeczowe, przekonujące i logiczne. Świadkowie wskazali, jaki charakter ma działalność agroturystyczna prowadzona przez pozwanych oraz wynikające z tego możliwe uciążliwości. Świadkowie zgodnie twierdzili, że nikt więcej w okolicy nie zgłaszał zastrzeżeń, a jedynymi osobami, które powodują problemy są powódka i jej partner. Świadek E. P. potwierdziła odbycie głośnego koncertu w 2011 r. i jej zdaniem to wydarzenie zapoczątkowało konflikty z powódką. Świadek wskazała jednak, iż koncert nie powtórzył się, jedyne imprezy odbywają się w małym gronie znajomych, a powódka nigdy nie przyszła się poskarżyć osobiście. Pozwani R. P. (k. 135/2, od 01:26:01) i J. P. (k. 136, od 01:52:11) zgodnie wskazywali, że relacje z powódką i jej partnerem pogorszyły się po odbyciu się koncertu w 2011 r. Pozwani wiarygodnie i przekonująco zeznali, iż zrezygnowali z organizowania podobnych wydarzeń, lecz mimo to są nękani interwencjami i skargami powódki. Pozwani wiarygodnie też podali, że nie ma możliwości pogodzenia się między stronami. Sąd dał wiarę zeznaniom pozwanych, którzy jawią się jako osoby zmęczone ciągłą walką z powódką i rozważają możliwości zakończenia konfliktu poprzez wyprowadzenie się z aktualnego miejsca prowadzenia działalności. Sad zważył, co następuje: Zgodnie z. art. 24 k.c. w zw. z art. 23 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny ( art. 24 $ I k.c. ). Jeżeli wskutek naruszenia dobra osobistego została wyrządzona szkoda majątkowa, poszkodowany może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych ( art. 24 $ 2 k.c.). W ostatecznym stanowisku zaprezentowanym w pismach z dnia 27 października 2014 r. i 2 grudnia 2014 r. powódka nie domagała się zaprzestania naruszania jej dóbr osobistych przez pozwanych, a żądanie ograniczyła do zasądzenia od pozwanych na jej rzecz zadośćuczynienia w kwocie 50.000,00 zł oraz zamieszczenia przeprosin w lokalnej prasie. Zgodnie z art. 321 $ 1 k.pc, Sąd nie może zasądzić ponad żądanie. W orzecznictwie polskich Sądów sprecyzowane zostały przesłanki odpowiedzialności za naruszenie dóbr osobistych i są nimi: 1) istnienie dobra osobistego, 2) zagrożenie lub naruszenie tego dobra, 3) bezprawność zagrożenia lub naruszenia (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2015 r. I ACa 1488/14, wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 29 kwietnia 2015 r. T ACa 1621/14). Dla udzielenia ochrony dóbr osobistych, wszystkie wymienione przesłanki muszą zachodzić łącznie. Sąd po kolei rozważył zaistnienie każdej z tych przesłanek w niniejszej sprawie. --- STRONA 5 --- W ocenie Sądu dobra, które wskazała w pozwie powódka, są dobrami osobistymi chronionymi prawem. Innymi słowy, takie dobra jak prawo do odpoczynku, spokoju w miejscu zamieszkania, wolność poruszania się po własnym terenie, nietykalność miejsca zamieszkania, zdrowie fizyczne i psychiczne - są dobrami chronionymi prawem. Nie można jednak uznać za dobro osobiste chronione prawem wolności od stresu. Stres jest jednym z elementów dobra osobistego jakim jest zdrowie psychiczne, jednak jego występowanie nie świadczy o naruszeniu tego dobra osobistego. O naruszeniu dobra osobistego poprzez stres można mówić jedynie w wypadku, gdy powoduje o rozstrój ogólnego zdrowia danej osoby (por. wyrok SA w Warszawie z dnia 26 września 2014 r., sygn. I ACa 1843/13), a tej okoliczności powódki nie wykazała w toku niniejszego postępowania. Kolejną przesłanką jost fakt zaistnienia naruszeń dobra chronionego prawem. Sąd Apelacyjny w Katowicach (w wyroku z 30 kwietnia 2015 r., I ACa 1093/14) wskazał, że o tym, czy wskutek czyjegoś zachowania doszło do naruszenia jakiegoś dobra osobistego, decydować musi kryterium zobiektywizowane, jakim jest odbiór tego zachowania przez rozsądne, bez emocjonalnego zaangażowania oceniającego je postronnego słuchacza i że w kwestii tej nie może mieć znaczenia subiektywny odbiór osoby uważającej się za pokrzywdzoną. Zgodnie z tym poglądem, fakt naruszenia powinien być wykazany z obiektywnego punktu widzenia i podparty obiektywnymi dowodami, takimi jak zeznania bezstronnych świadków, przedstawienie odpowiednich dokumentów. W myśl art. 6 k.c, ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która wywodzi z tego faktu skutki prawne. W rozpoznawanej sprawie obowiązek udowodnienia, że opisane przez powódkę sytuacje zaszły, spoczywa właśnie na powódce. Zdaniem Sądu powódka w niniejszej sprawie nie przedstawiła dowodów dla wykazania faktów, na które się powoływała, Powódka przedstawiła w sprawie liczne dokumenty. Były to protokoły i notatki urzędowe z interwencji policji, jednak w większości nic zakończyły się one stwierdzeniem naruszenia porządku przez pozwanych. Jedyny incydent, który miał ciąg dalszy, nie był wynikiem naruszania przez pozwanych porządku czy ciszy nocnej, a wdania się przez pozwanego R. P. i jego szwagra w spór z policjantami. W tym miejsce zauważyć również należy, że ze zgłoszeniami naruszania ciszy nocnej występowała jedynie powódka, a nie robił tego żaden z innych sąsiadów mieszkających bliżej pozwanych. Z opisanych już wcześniej względów nie mają nadawanej im przez powódkę mocy dowodowej również załączone przez nią pisma jej autorstwa. Niezależnie od charakteru tych dokumentów wskazać należy, że nie wynika z nich, by dotarły one do swoich adresatów i by prowadzone z tego powodu były jakiekolwiek postępowania. Powódka powołała tylko jednego świadka, który pozostaje jej partnerem, uczestniczy w konflikcie z pozwanymi, a ponadto był oskarżony o spowodowanie uszczerbku na zdrowiu pozwanego J. P.. 'W ocenie Sądu żaden z przytoczonych przez powódkę dowodów nie wykazał należycie, że w konkretnych sytuacjach doszło czy dochodziło do naruszenia jej dóbr osobistych, ani że doszło do naruszenia jej dóbr osobistych przez pozwanych. Na mocy art. 6 k.c. to powódka była obowiązana do udowodnienia przytaczanych faktów, jednak nie wywiązała się z tego obowiązku. W ocenie Sądu konflikt powódki z pozwanymi wywołuje u niej stres, jednakże samo odczuwanie stresu nie może być uznane za naruszenie dobra osobistego osoby narażonej na stres. Przesłanki odpowiedzialności pozwanych, winny być wykazane przez powódkę, w oparciu 0 obiektywnie weryfikowalne dowody i kryteria ich oceny, abstrahując od jednostkowych i subiektywnych odczuć poszczególnych osób, w tym sprawcy naruszenia i pokrzywdzonego. Innymi zaś słowy to powódka, w procesie o ochronę dóbr osobistych, winna wykazać za pomocą obiektywnie weryfikowalnych dowodów, iż do naruszenia określonego dobra osobistego doszło, a nadto, iż naruszenie o było wynikiem określonego zachowania pozwanych, jako sprawców takiego naruszenia. Nie sposób zaś przyjąć, iż same subiektywne odczucia powódki, co do istnienia takiego naruszenia stanowią wystarczający dowód naruszenia obiektywnego dobra osobistego. Z uwagi na subiektywny charakter odczuć pokrzywdzonego, uzależniony w znacznej mierze od stopnia jego osobistej wrażliwości, nie sposób przyjąć, iż do naruszenia jego dóbr osobistych dochodzi w każdym wypadku, w którym określone działanie innej osoby wywołuje u niego negatywne emocje, czy odczucia, mogące w jego mniemaniu świadczyć o takim naruszeniu. Wskazać również należy, iż same ujemne przeżycia powódki, poczucie krzywdy i rozczarowanie, czy odczuwany stres nie świadczą jeszcze o naruszeniu jej dóbr osobistych w postaci czci, zdrowia czy prawa do niezakłóconego życia w rodzinie (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2014 r., sygn. I ACa 1843/13). Wobec braku stwierdzenia naruszenia dóbr osobistych powódki, ustalenie bezprawności tych naruszeń stało się bezprzedmiotowe. Odnośnie jednak zarzutów powódki o naruszenie jej spokoju przez pozwanych poprzez głośną muzykę czy głośne imprezy, wskazać należy, że dla stwierdzenia bezprawności takiego zachowania należałoby zbadać, czy poziom hałasu generowany przez pozwanych, --- STRONA 6 --- przekraczał dozwolone prawem normy. Dopiero takie badanie, przeprowadzone za pomocą stosownych urządzeń pomiarowych, mogłoby wykazać na bezprawność takiego działania. ' Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił powództwo, z jakim powódka wystąpiła w niniejszej sprawie. W związku z brakiem stwierdzenia naruszenia dóbr osobistych, nie było podstaw do orzeczenia zadośćuczynienia oraz nakazania pozwanym zamieszczenia przeprosin w prasie. Niezależnie od tego co już powiedziano wcześniej stwierdzić należy w tym miejscu, że obowiązek zamieszczenia przeprosin nie miałby w niniejszej sprawie uzasadnienia. W przypadku, gdy istotnie stwierdzono naruszenie dóbr osobistych, Sąd może nakazać zniwelowanie skutków takiego naruszenia między innymi poprzez publiczne przeprosiny. Ma to jednak zastosowani głównie w przypadkach naruszenia takich dóbr osobistych, jak dobre imię i cześć, szczególnie gdy miały one charakter publiczny. Konflikt między stronami przebiega w wąskim gronie osób, nie ma charakteru nawet lokalnego, tym samym umieszczanie przeprosin w prasie jako naprawienie skutków naruszenia dóbr osobistych nie miałoby usprawiedliwienia. Mając powyższe na uwadze, na mocy powołanych przepisów Sąd orzekł, jak w wygoku.