Postanowienie I AKzw 1374/19 Dnia 30 grudnia 2019 r.

--- STRONA 1 --- . : . Sygn. akt I AKzw 1374/19 Dnia 30 grudnia 2019 r. * Sąd Apelacyjny w Lublinie I Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SA Mariusz Młoczkowski Protokolant: st. sekr. sąd. abela Lipska na posiedzeniu przy udziale prokuratora Beaty Syk — Jankowskiej po rozpoznaniu w sprawie K. Z., s. B. i J., ur. (...) w W., skazanego za przestępstwo z art. 278 $ 1 k.k. Lin, zażalenia wniesionego w dniu 26 listopada 2019 r. przez obrońcę skazanego ma postanowienie Sądu Okręgowego w Radomiu z 6 listopada 2019 r. sygn. akt III Kow 1625/19/uwz w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 $ 1 k.pk. i art. 636 $ 1 k.pk. w zw. zart. 1 $2kk.w. postanawia I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zasądzić od skazanego na rzecz Skarbu Państwa 20 (dwadzieścia) złotych tytułem wydatków postępowania odwoławczego. Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy nie uwzględnił wniosku obrońcy skazanego o udzielenie warunkowego przedterminowego zwolnienia (k. 61-62). Postanowienie powyższe zaskarżył obrońca skazanego, który zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych wniósł o zmianę postanowienia i udzielenie skazanemu warunkowego zwolnienia ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji (k. 68-72). Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje. Zażalenie na uwzględnienie nie zasługuje. Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił, że na obecnym etapie wykonywania kary pozbawienia wolności skazany nie gwarantuje właściwego zachowania na wolności; prognoza społeczno — kryminołogiczna względem niego jest w dalszym ciągu negatywna. Podkreślenia wymaga, że zachowanie skazanego podczas całego pobytu w zakładzie karnym można ocenić jako właściwe i taka konkluzja została zawarta w opinii o skazanym sporządzonej przez administrację zakładu karnego. Na przestrzeni całego pobytu w zakładzie karnym był on wprawdzie dwukrotnie ukarany dyscyplinarnie, ale też dwadzieścia siedem razy był nagradzany. Poprawne zachowanie skazanego, jakie prezentuje w zakładzie karnym nie zostało jednak zweryfikowane na wolności, bowiem dotychczas nie korzystał on z. instrumentów prawnych umożliwiających czasowe opuszczenie zakładu karnego. Fakt ten uniemożliwia ocenę, czy w jego osobowości zaszły trwałe i pozytywne zmian$. Dopiero pozytywna, jednoznaczna weryfikacja jego zachowania na wolności pozwoli na ewentualne uwzględnienie wniosku o*'omawianym przedmiocie. Trzeba przy tym nadmienić, że udzielenie zezwolenia na pobyt poza terenem zakładu karnego jest traktowane jako najwyższa forma nagrody, stosowana jedynie wobec tej --- STRONA 2 --- . . grupy skazanych, którzy dają gwarancję poprawnego zachowania na wolności. Skazany do tej pory nie korzystał Z tej formy nagrody, zatem niemożliwe jest kategoryczne wypowiedzenie się co do jego postępów w resocjalizacji. Bez wątpienia pozytywne zmiany w osobowości skazanego zachodzą, o czym przekonuje choćby fakt, że odbywa on karę w systemie programowanego oddziaływania, nie deklaruje przynależności do podkultury więziennej, krytycznie wypowiada się na temat popełnionych przestępstw, ale konieczne | jest utrwalenie tych zmian. Formułując prognozę społeczno- kryminologiczną nie można tracić z pola widzenia faktu, że obecny pobyt w zakładzie kamym nie jest zdarzeniem incydentalnym w życiu skazanego. Z analizy akt sprawy wynika bowiem, że K. Z. był wielokrotnie karany za przestępstwa naruszające różne dobra chronione prawem. Stosowane wobec niego, wielokrotnie, instytucje związane z poddaniem sprawcy próbie okazywały się nieskuteczne; konieczne było zarządzanie wykonania uprzednio warunkowo zawieszonych kar pozbawienia wolności. Słusznie zatem Sąd pierwszej instancji skonstatował, iż na obecnym etapie wykonywania kary sformułowanie względem skazanego pozytywnej prognozy społeczno-kryminologicznej nie jest jeszcze możliwe. Korzystanie z instytucji warunkowego zwolnienia powinno bowiem wiązać się z jednoznacznym postępem resocjalizacyjnym, którego w przypadku skazanego nie można jeszcze stwierdzić, Dodatkowo zwrócić należy uwagę, że warunkowe zwolnienie nie jest instytucją, która z założenia powinna być stosowana wobec każdego skazanego, który przestrzega regulaminu wykonywania kary. Zachowanie jakie prezentuje, a więc regulaminowe, gwarantuje mu korzystanie z pełni praw przewidzianych w ustawie, ale nie może decydować o udzieleniu warunkowego zwolnienia. Reasumując należy stwierdzić, że dotychczasowa linia życia skazanego przemawia za tezą, iż lekceważenie norm prawnych jest u niego utrwalone. Skazany nie skorzystał z uprzednich doświadczeń związanych z konsekwencjami prawnymi swoich zachowań, a takich konsekwencji poniósł już wiele. W tej sytuacji sformułowanie względem niego pozytywnej prognozy społeczno — kryminologicznej nie jest, na obecnym etapie wykonywania kary, uzasadnione. Końcowo, odnosząc się do argumentacji zażalenia, trzeba wyraźnie podkreślić, że okoliczności natury rodzinnej nie mogą uzasadniać podejmowania decyzji w przedmiocie warunkowego zwolnienia. Przy urzeczywistnieniu wymaganych prawem warunków mogą natomiast zadecydować o udzieleniu skazanemu przerwy w karze. O wydatkach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 636 $ 1 k.pk. w zw. zart. 1 $2kk.w.. Z tych wszystkich powodów orzeczono jak wyżej.