Postanowienie I ACa 99/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 kwietnia 2011 r. Sąd Apelacyjny w Katowi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I ACa 99/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 kwietnia 2011 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący : SSA Zofia Kawińska-Szwed Sędziowie : SA Joanna Kurpierz (spr.) SA Ewa Jastrzębska Protokolant : Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2011 r. w Katowicach na rozprawie sprawy z powództwa W. J. przeciwko Skarbowi Państwa - Prokuratorowi Prokuratury Okręgowej w K. o ochronę dóbr osobistych na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 8 grudnia 2010 r., sygn. akt II C 8/09 1) oddala apelację; 2) zasądza od powoda na rzecz pozwanego 2340 (dwa tysiące trzysta czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. I ACa 99/11 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy oddalił powództwo wniesione przez W. J. przeciwko Skarbowi Państwa – Prokuratorowi Okręgowemu w K. i orzekł o kosztach procesu. Powód domagał się w pozwie nakazania pozwanemu --- STRONA 2 --- usunięcia skutków naruszenia jego dóbr osobistych będących konsekwencją niewłaściwej pracy Prokuratora P. B. oraz nadzorującej postępowanie E. Z. i innych osób prowadzących śledztwo w sprawie o sygn. V Ds. 86/06/S w sposób sprzeczny z naczelnymi zasadami procesowymi, którzy w piśmie z dnia 9.09.2008 r. skierowanym do W. W. - Naczelnika Wydziału do spraw Przestępczości (...) Prokuratury Okręgowej w K., zawarli bezpodstawne insynuacje i twierdzenia jakoby popełnione zostało przestępstwo, iż wszystkie umowy jakie zawarł powód reprezentując podmioty zagraniczne, z polskim przedsiębiorstwem (...) Spółka z o.o. były fikcyjne a ich jedynym celem był transfer dewiz z zagranicy. Powód wniósł o zobowiązanie pozwanego do złożenia na jego koszt oświadczenia w Dzienniku „(...)", przepraszającego powoda podpisanego przez Pełniącą obowiązki Prokuratura Okręgowego E. Z. i Prokuratora Prokuratury Rejonowej delegowanego do Prokuratury Okręgowej w K. P. B. następującej treści: „Prokurator Okręgowy w K. E. Z. jako nadzorująca pracę podwładnego oraz Prokurator Prokuratury Rejonowej delegowanego do Prokuratury Okręgowej w K. P. B., jako autor pisma w sprawie V Ds. 86/06/S skierowanego do pana W. W. - Naczelnika Wydziału do Spraw Przestępczości (...) Prokuratury Okręgowej w K., niniejszym przepraszają Pana W. J. za poświadczenie nieprawdy co do okoliczności mającej znaczenie prawne, będącej następstwem niedopełnienia obowiązków, co jest działaniem na szkodę interesu prywatnego, insynuując prowadzenie działalności gospodarczej w sposób sprzeczny z przepisami prawa gospodarczego. Stwierdzamy, że bezpodstawnie stwierdziliśmy, że wszystkie umowy jakie zawarł powód reprezentując przedsiębiorstwa zagraniczne z polskim przedsiębiorstwem (...) Spółka z o.o. były fikcyjne a ich jedynym celem był transfer dewiz z zagranicy odwołujemy to twierdzenie jako podważające zaufanie do W. J., rzetelnego i uczciwego uczestnika obrotu gospodarczego. Niniejsze oświadczenie jest publikowane w rezultacie przegranego procesu sądowego. Pełniąca obowiązki Prokuratora Okręgowego w K. - E. Z., Prokurator Prokuratury Rejonowej delegowanego do Prokuratury Okręgowej w K. P. B.". Wniósł nadto o zasądzenie kwoty 10.000 zł na rzecz Stowarzyszenia (...). W uzasadnieniu wskazał, iż 15.12.2008 r. otrzymał od W. S. kopię pisma skierowanego do W. W. z dnia 9.09.2008 r. w, którym W. S. jako przedstawiciel (...) Spółka z o.o. w Z. jest określany jako uczestnik działań niezgodnych z prawem Pismo to wskazuje powoda jako reprezentanta zagranicznych podmiotów, które są fikcyjną stroną umów, jakie rzekomo zostały zawarte z (...). Powód domagał się nadto nakazania pozwanemu Skarbowi Państwa - Prokuratorowi Okręgowemu w K. usunięcia skutków naruszenia jego dóbr osobistych będących konsekwencją niewłaściwej pracy Prokuratora E. Z. i innych osób prowadzących śledztwo w sprawie o sygn. V Ds. 86/06/S, w sposób sprzeczny z naczelnymi zasadami procesowymi. Powód wniósł o zobowiązanie pozwanego do złożenia na jego koszt oświadczenia w Dzienniku „(...)", przepraszającego powoda za bezpodstawne insynuacje, zawarte w sporządzonych przez pozwanego załącznikach do pisma z dnia 26.05.2008 r., o następującej treści: „Prokurator Okręgowy w K. E. Z. jako inicjator wniosku o udzielenie pomocy prawnej w sprawie o sygn. V Ds. 86/06/S skierowanego do Konsula Generalnego Rzeczypospolitej w P., niniejszym przeprasza pana W. J. za podanie na jego temat nieprawdy i insynuacje wskazujące na prowadzenie działalności gospodarczej w sposób sprzeczny z przepisami prawa. Ponadto odwołuje podniesione w przedmiotowym piśmie zarzuty podrywające zaufanie do pana W. J., jako rzetelnego i prawego uczestnika obrotu gospodarczego. Niniejsze oświadczenie jest publikowane w rezultacie przegranego procesu sądowego. Pełniąca obowiązki Prokuratora Okręgowego w K. - E. Z.." Wniósł nadto o zasądzenie kwoty 10.000 zł na rzecz Stowarzyszenia (...). W uzasadnieniu tego pozwu powód wskazał, że w dniu 29.05.2008 r. otrzymał pismo z dnia 26.05.2008 r. przesłane z Konsulatu RP w P., w którym streszczony był przebieg postępowania prowadzonego w sprawie V Ds. 86/06/S przez Prokuraturę Okręgową w K. oraz zawarte były pytania kierowane przez Prokuraturę Okręgową do powoda. Z treści zapisu umieszczonego na stronie 15 wynika, iż sporządzony materiał dotyczy współpracującego z powodem przedsiębiorstwa (...) Spółka z o.o. oraz przedsiębiorstwa (...) Spółka z o.o., którego powód jest jednoosobowym właścicielem. W piśmie wskazano, iż zachodzi konieczność przesłuchania świadka celem ujawnienia wszelkich okoliczności związanych z zawarciem przez powoda umów cywilnoprawnych ze wskazanymi spółkami, oraz wyjaśnienia pochodzenia środków przekazanych przez kontrahentów zagranicznych albowiem istnieją uzasadnione wątpliwości, co do legalności pochodzenia tych środków. Pismo to naruszyło jego nieposzlakowaną opinię. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: --- STRONA 3 --- Powód jest obywatelem Polski, na stałe przebywającym w M.. W M. sprawuje funkcję Konsula Honorowego RP. W Polsce prowadzi działalność gospodarczą pod firmą (...) Spółka z o.o. w G., której jest 100 % udziałowcem. Prokuratura Okręgowa w K. prowadziła śledztwo przeciwko m.in. A. B. pod sygn. akt: V Ds. 86/06/S. W sprawie tej zwróciła się z wnioskiem o przesłuchanie w charakterze świadka powoda. W dniu 29.05.2008 r. powód W. J. otrzymał pismo z dnia 26.05.2008 r. przesłane z Konsulatu RP w P., w którym streszczony był przebieg postępowania przygotowawczego prowadzonego w sprawie V Ds. 86/06/S przez Prokuraturę Okręgową w K. oraz zawarte były pytania kierowane przez Prokuraturę do powoda. Wniosek o udzielenie pomocy prawnej został podpisany przez E. Z. p.o. Prokuratora Okręgowego. Do wniosku zostały załączone dokumenty, które miały zostać okazane świadkowi w trakcie przesłuchania. Odezwa o przesłuchanie powoda jako świadka wpłynęła do Kancelarii (...) w P. w dniu 21 maja 2008 r. Ambasador Nadzwyczajny i Pełnomocny RP we F. przedekretował korespondencję na Konsulat Generalny RP w P.- jako właściwy do wykonania odezwy. Przesyłka została zarejestrowana w Konsulacie, tego samego dnia- 21 maja 2008 r. Treść odezwy nie została udostępniona przedstawicielom władz Państwa M.. Przekazanie czy to odezw y czy też nawet informacji o niej władzom Państwa M., stanowiłoby naruszenie tajemnicy służbowej. Dostęp do odezwy mieli tylko pracownicy Kancelarii (...), pracownicy sekretariatów obu placówek, Ambasador T. O., Konsul Generalny oraz Konsul do spraw prawnych E. S.. Powód utrzymywał bliskie stosunki biznesowe i prywatne z W. S., który od lipca 2004 roku pełni funkcję Prezesa jednoosobowego Zarządu przedsiębiorstwa(...) Spółka z o.o. w Z.. Śledztwo VI Ds. 86/06 Prokuratury Okręgowej w K.prowadzone było na okoliczność istnienia uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa wprowadzenia do obrotu gospodarczego środków pieniężnych pochodzących z uzyskanych korzyści oraz w sprawie prowadzenia w sposób nierzetelny dokumentów związanych z działalnością gospodarczą przedstawicieli spółki (...) oraz umów zakwestionowanych przez Urząd Kontroli Skarbowej w K. z innymi kontrahentami, którzy byli reprezentowani przez powoda W. J.. Urząd Kontroli Skarbowej dokonał kontroli skarbowej w tej spółce za lata 2001-2002 w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił w oparciu o dowody z dokumentów, których prawdziwości nie kwestionowana żadna ze stron. Sąd I Instancji oparł się również na zeznaniach świadków T. O. i E. S., których zeznania korespondowały ze sobą. Świadkowie rzetelnie zeznali, co działo się z odezwą po jej wpłynięciu do kancelarii (...). Nie dał wiary Sąd I Instancji zeznaniom powoda, gdzie wskazywał, iż Prokuratura wezwała go w charakterze świadka by zdyskredytować go wobec dyplomatycznych przełożonych, że w związku z odezwą przestał być zapraszany na oficjalne uroczystości w M.. Były to jedynie niczym nie poparte subiektywne odczucia powoda. Świadek E. S., zeznała, iż nie miała wrażenia, że treść odezwy narusza dobra osobiste powoda. Podobnie zeznał, świadek T. O.. Odnośnie zeznań W. S., Sąd Okręgowy stwierdził, iż świadek o przedmiocie procesu został poinformowany przez powoda. W kontekście utrzymywania bliskich kontaktów z powodem, Sąd ten ocenił jego zeznania z ostrożnością, przyznając wiarę jedynie we wskazanym wyżej zakresie. Dla odmowy wiary jego zeznaniom znaczenie miał również fakt, iż jest on żywo zainteresowany przebiegiem śledztwa, z którego pochodzą dokumenty będące przedmiotem procesu. Sąd Okręgowy stwierdził , że powód nie wykazał, że doszło do naruszenia jego dóbr osobistych. O tym czy doszło do naruszenia dobra osobistego nie mogą decydować subiektywne odczucia osoby uważającej się za pokrzywdzoną, lecz decydujące znaczenie ma to, jaką reakcję naruszenie wywołało w społeczeństwie. Przy wyjaśnieniu naruszenia dóbr osobistych należy posługiwać się kryterium obiektywnym, tzn. należy brać pod uwagę obiektywną reakcję społeczeństwa. Ocena, czy nastąpiło naruszenie dobra osobistego nie może być dokonana według miary indywidualnej wrażliwości zainteresowanego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11.03.1997 r., III CKN 33/97, OSNC 1997/6-7/93). Kryteria oceny naruszenia muszą być poddane obiektywizacji. Biorąc pod uwagę takie właśnie kryteria, nie można uznać, że pismo pozwanego o udzielenie pomocy prawnej, narusza dobra osobiste powoda. Stanowi ono wyraz realizacji obowiązków procesowych nałożonych na pozwanego przez przepisy postępowania --- STRONA 4 --- karnego. Na organie procesowym ciąży bowiem obowiązek uzyskania wszelkich dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia okoliczności sprawy. Tym samym brak jest podstaw do przypisania pozwanemu bezprawności. Bez znaczenia pozostaje subiektywne stanowisko powoda, że pismo w jego odczuciu, stanowiło insynuacje naruszające jego dobra osobiste. Nadto wskazał Sąd Okręgowy , że powód, słuchany w charakterze strony, nie sprecyzował, jakie konkretnie dobra osobiste miały zostać naruszone działaniami pozwanego, co jest jedną z przesłanek żądania ochrony przewidzianej w art. 24 k.c. Podał on, że poprzez zlekceważenie zasad procesu karnego, naruszono jego dobra pozbawiając go ochrony kodeksowej. Prawo, którego zdaniem powoda został on pozbawiony przez pozwanego, nie może być traktowane w kategoriach dobra osobistego. W procesie konieczne jest wskazanie konkretnego dobra osobistego, którego naruszenie ma być przedmiotem badania Sądu. Podkreślił Sąd Okręgowy , że gdyby nawet przyjąć, że powód mógł odczuć zachowanie pozwanego jako naruszające jego dobro osobiste to ocena zachowania pozwanego musi zostać dokonana przez pryzmat bezprawności działania. Działanie w ramach obowiązującego porządku prawnego nie jest bezprawne, jeśli prowadzi do naruszenia dóbr osobistych lub ich zagrożenia, ale następuje w ramach tego porządku (por. I CRN 250/95 wyrok SN, 1996.02.20, LEX nr 24928). Ponadto ujemna ocena postępowania osoby dokonana przez organ państwowy (jego funkcjonariusza) w granicach ustawowej kompetencji i w ramach rzeczowej potrzeby, gdyby nawet nie była w konkretnych okolicznościach dostatecznie zweryfikowana lub usprawiedliwiona (np. przez błędną ocenę pewnych faktów lub ze względu na brak pełnego materiału faktycznego), nie jest oceną bezprawną, (por. II CKN 285/9 wyrok SN, 1997.07.23, LEX nr 78435). Działanie pozwanego, zarówno w oparciu o przepisy prawne i jak i w ramach jego kompetencji, nie może być w przedmiotowej sytuacji uznane za naruszenie prawa. Ochrona z art. 24 k.c. przysługuje przed działaniem bezprawnym. W orzecznictwie Sądu Najwyższego została podjęta próba stypizowania okoliczności wyłączających bezprawność (por. wyrok Sądu Najwyższego z 19.10.1989 r. II CK 419/89, OSP 1990 z 11-12 poz. 377), ujmując, że bezprawność wyłącza m. in. działanie w ramach porządku prawnego i wykonywanie prawa podmiotowego. Pozwany zgodnie ze wskazanym wyżej rozkładem ciężaru dowodu, wykazał w toku postępowania, iż podejmowane przez niego w stosunku do powoda działania, nie miały charakteru bezprawnego, stanowiły wyłącznie czynności przewidziane w obowiązujących przepisach. Działanie pozwanego w stosunku do powoda nie było działaniem bezprawnym, tzn. nie było ono sprzeczne ani z normami prawa, ani nawet z zasadami współżycia społecznego, co jest konieczną przesłanką zasadności żądania ochrony przewidzianej w przepisach prawa cywilnego. Pozwany, jako organ nadzorujący śledztwo w sprawie V Ds. 86/06/S posiadał kompetencję do wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy. Wezwanie powoda w charakterze świadka miało na celu wyjaśnienie okoliczności tej sprawy- pozwany zwrócił się o pomoc powoda w wyjaśnieniu wątpliwych kwestii z przedmiotowego śledztwa. Powód nie udowodnił naruszenia swoich dóbr osobistych przez pozwanego, nie wykazał nawet, że do takiego naruszenia doszło, nie wykazał, jakie w ogóle dobra osobiste zostały naruszone. W zgromadzonym materiale dowodowym nie znaleziono podstawy do uznania, iż odezwa wpłynęła negatywnie na wizerunek powoda w Państwie M.. Powód nie udowodnił tej tezy. W związku z powyższym nie przysługuje mu ochrona przewidziana w art. 24 k. c. i jego żądania zarówno co do pisemnego przeproszenia, zamieszczenia przeprosin na stronie internetowej wskazanego wydawnictwa, przesłania oświadczenia do Ministra Spraw Zagranicznych, Ambasadora RP w P. i Kierownika Konsulatu Generalnego RP w P. jak i co do zapłaty przez pozwanego odpowiedniej sumy na wskazany przez niego cel społeczny, podlegają oddaleniu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. Od opisanego wyżej orzeczenia apelację wniósł powód. Zarzucił w niej nieważność postępowania ( art. 379 pkt 2 i 5 kpc) z powodu reprezentowania strony pozwanej przez pełnomocnika nie mogącego pełnić tej funkcji w niniejszej sprawie z uwagi na zachodzącą kolizję pomiędzy działalnością pozwanego a innymi podmiotami reprezentowanymi przez tego samego pełnomocnika. Zarzucił nadto błąd w ustaleniach faktycznych polegających na bezzasadnym przyjęciu , że iż w pismach z dnia 26.05.2008 r. --- STRONA 5 --- i 9.09.2008 r. nie znalazły się twierdzenia naruszające dobra osobiste powoda , a nadto naruszenie przepisów postępowania , a to art. 233 kpc i 321 kpc przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów , w następstwie której uznano , że nie zachodzą przesłanki do uwzględnienia żądań pozwu. Wniósł zatem o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienia powództwa w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje. Pozwany wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego. Sąd Apelacyjny ustalił co następuje: Apelacja jest bezzasadna. Chybiony jest zarzut powoda dotyczący nieważności postępowania. Powód upatruje nieważności postępowania w tym , że stronę przeciwną reprezentował pełnomocnik, który reprezentował w innym postępowaniu interesy Prokuratury Apelacyjnej, a w ocenie skarżącego pomiędzy jednostkami prokuratur zachodzi konflikt interesów związany z ich hierarchicznym podporządkowaniem. Tak sformułowany zarzut nie stanowi jednak o pozbawieniu strony możności obrony swych praw ( art. 379 pkt 5 kpc ) , jak chciałby powód. W orzecznictwie przyjmuje się, iż pozbawienie strony możności obrony swoich praw polega na tym, że z powodu wadliwych czynności procesowych sądu lub strony przeciwnej nie mogła ona brać i nie brała udziału nie tylko w toku całego postępowania, ale także w jego istotnej części, przy czym chodzi o całkowite faktyczne pozbawienie możności obrony (postanowienie SN z dnia 28 listopada 2002 r., II CKN 399/01, Lex nr 19607). Dodać trzeba , że zgodnie z dominującym w judykaturze zapatrywaniem, tak rozumiane pozbawienie strony możności obrony swych praw nie następuje, jeżeli skutki tego uchybienia mogły być usunięte przed wydaniem wyroku w danej instancji. Nadto to , że ten sam pełnomocnik reprezentuje interesy Prokuratur różnych szczebli nie jest uchybieniem, zważywszy na treść art. 67 § 2 kpc. Nie zachodzi też nieważność postępowania przewidziana w art. 379 pkt 2 kpc, bowiem pełnomocnik pozwanego został właściwie w sprawie umocowany przez kompetentny organ reprezentujący pozwanego. Nie można też mówić o nieważności postępowania z tego powodu, że pełnomocnik pozwanego jest adwokatem , a zatem prowadząc działalność w sprawach karnych pozostaje z pozwanym w konflikcie interesów. W sprawie niniejszej taki konflikt nie występuje. Przechodząc do rozważania kolejnych zarzutów apelacji , należy podkreślić , że Sąd Apelacyjny podziela ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Okręgowy i jako prawidłowe, przyjmuje je za własne . Wbrew zarzutowi apelacji , Sąd Okręgowy nie naruszył art. 233 kpc. Dokonał wszechstronnej analizy całego zebranego w sprawie materiału dowodowego , w niczym nie przekraczając granic jego swobodnej oceny, jak też nie naruszył zasad logicznego rozumowania , czy doświadczenia życiowego. Poczynienie przez Sąd Okręgowy odmiennych ustaleń od oczekiwanych przez powoda jest , po pierwsze , wynikiem prawidłowego zastosowania zasad wynikających z art. 233 § 1 kpc , po drugie , wynikiem braku w zgromadzonym materiale dowodowym podstaw do poczynienia ustaleń odmiennych. Zarzut naruszenia wskazanego przepisu należy uznać za bezpodstawny przede wszystkim z tej przyczyny, że z przeprowadzonej przez powoda krytyki wyroku nie wynika, żeby ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji była wadliwa albo błędna. Zarzut naruszenia powołanego przepisu powód sprowadził , w istocie rzeczy, --- STRONA 6 --- do odmiennej interpretacji niektórych dowodów zebranych w sprawie - a konkretnie, do odmiennej oceny zeznań powoda. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 16 kwietnia 2002 r. (V CKN 1446/00) "Zarzut naruszenia art.233 § l k.p.c. mógłby się okazać skuteczny tylko w wypadku, gdy zastosowane przez sąd kryteria oceny wiarygodności były rzeczywiście błędne ". Tego powód nie wykazał. Zupełnie chybiony jest zarzut naruszenia art. 321 kpc , którego zresztą powód szerzej nie uzasadnił. Sąd Okręgowy rozpoznał żądania powoda uznając , że nie zasługują one na uwzględnienie. Oddalenie powództwa nie jest wyjściem ponad żądanie. Nie dopuścił się także Sąd Okręgowy „błędu w ustaleniach faktycznych” bowiem to , że Sąd ten nie doszukał się w pismach pozwanego z 29.04.2008 r. i 9.09.2008 r. bezprawnego naruszenia dóbr osobistych powoda należy do oceny Sądu, koniecznej podczas rozważania zastosowania prawa materialnego. Przyznać należy rację powodowi , że zarówno w pozwie , jak i w toku procesu ( oświadczenie podczas rozprawy w dniu 8 września 2009 r. k. 120) powód wskazywał na dobra osobiste , które jego zdaniem zostały przez pozwanego naruszone, a to dobre imię , cześć, uczciwość i rzetelność przedsiębiorcy. Sąd Okręgowy stwierdzając zatem, że powód nie sprecyzował jakie jego dobra osobiste zostały naruszone, nie miał racji. Trzeba jednak zwrócić uwagę na to , że precyzyjnie rzecz ujmując , Sąd I Instancji odwoływał się do zeznań powoda, bowiem odnotował , że zeznając w charakterze strony powód nie sprecyzował , jakie konkretnie jego dobra osobiste zostały naruszone, co z kolei jest konstatacją trafną, bowiem w swoich zeznaniach powód nie podał , jakie konkretnie dobra osobiste zostały według niego naruszone . Sąd Apelacyjny przychyla się do wywodów Sądu Okręgowego, że nie doszło do bezprawnego naruszenia dóbr osobistych powoda . Działania pozwanego prowadzone były w ramach kompetencji , w granicach porządku prawnego obowiązującego w naszym Państwie. Z niekwestionowanych ustaleń faktycznych wynika , że organa ścigania prowadziły postępowanie karne przygotowawcze ( śledztwo ) przeciwko konkretnym osobom ( Ds. 86/06) . Takie postępowanie zgodne jest z art. 10 kpk oraz art. 303 kpk. Istnienie domniemania popełnienia przestępstwa podlega w śledztwie weryfikacji , co z kolei znajduje oparcie w art. 297 w zw. z art. 2 kpk. W ramach tego postępowania przesłuchuje się zatem świadków w celu ustalenia , czy faktyczne doszło do popełnienia przestępstwa. Takim świadkiem był w wymienionym postępowaniu powód . Pismo z dnia 29 kwietnia 2008 r. o udzielenie pomocy prawnej w sprawie karnej ( tzw. odezwa) , podpisane przez Prokurator E. Z. nie nosi zatem znamion bezprawności , a nadto w znaczeniu obiektywnym nie naruszyło ono dóbr osobistych powoda, bowiem zmierzało do wyjaśnienia okoliczności stanowiących następnie podstawę do dokonania przez organy ścigania ustaleń faktycznych w celu stwierdzenia , czy faktycznie doszło do popełnienia przestępstwa. Tak też zostało odebrane przez świadka E. S. , konsula w Konsulacie Generalnym RP w P. ( k. 183,184) oraz świadka T. O. , ambasadora RP we F. ( k. 185,186). Podobnie nie można uznać , że pismo z 9 września 2008 r. , podpisane przez Prokuratora P. B. , skierowane do Prokuratora Prokuratury Okręgowej w K. W. W. , informujące o toczącym się śledztwie w sposób bezprawny naruszyło dobra osobiste powoda. Wymiana informacji pomiędzy prokuratorami na temat przebiegu śledztwa nie może być uznana za działanie bezprawne. Działanie pozwanego w okolicznościach wyłączających bezprawność stanowi , że żądanie powoda oparte na przepisach art. 23,24 i 448 kc nie mogło zostać uwzględnione. --- STRONA 7 --- Nadto nie można się zgodzić z tezą postawioną przez powoda , że wymienione wyżej pisma zostały upublicznione. Pisma te nie zostały podane do publicznej wiadomości. Krąg osób, które mogły się zapoznać z ich treścią został ograniczony do tych osób , które w ramach swych kompetencji obowiązane były nadać bieg sprawie. Trafnie przy tym Sąd Okręgowy uznał , że naruszenie dóbr osobistych musi mieć charakter obiektywny, a nie subiektywny, dlatego też powodowi nie przysługuje ochrona prawna przewidziana w art. 24 kc. Z powyższych względów apelacja powoda jako bezzasadna podlegała oddaleniu ( art. 385 kpc ). O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono w oparciu o art. 98 kpc. Na koszty te składają się koszty zastępstwa adwokackiego według norm Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz.U.163 poz.1348 z późn.zm.).