Wyrok I ACa 97/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 maja 2010 r. Sąd Apelacyjny w Katowicac

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I ACa 97/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 maja 2010 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący : SSA Monika Dembińska (spr.) Sędziowie : SA Ewa Jastrzębska SA Barbara Owczarek Protokolant : Iwona Posyniak po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2010 r. w Katowicach na rozprawie sprawy z powództwa K. S. przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie (...) w K. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt II C 166/09 1) oddala apelację; 2) zasądza od powoda na rzecz pozwanego 720 (siedemset dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. Sygn. akt I ACa 97/10 UZASADNIENIE Powód domagał się zobowiązania pozwanego do zamieszczenia na pierwszej stronie piątkowego wydania (...) oświadczenia – --- STRONA 2 --- o powierzchni nie mniejszej niż 100 cm 2 – następującej treści: „Wojewoda (...) przeprasza Pana K. S. za to, że bezpodstawnie rozpowszechnił informację jakoby nie złożył on oświadczenia lustracyjnego, gdyż jako osoba nie pełniąca funkcji publicznej nie był on do złożenia takiego oświadczenia zobowiązany. Wojewoda (...) wyraża ubolewanie, że opisane wyżej nieprawdziwe informacje zostały upublicznione i wprowadziły w błąd opinię publiczną”. Nadto powód wniósł o zobowiązanie pozwanego do umieszczenia oświadczenia o powyższej treści na stronie internetowej (...) Urzędu Wojewódzkiego przez okres 6 miesięcy oraz nakazanie pozwanemu usunięcia ze strony internetowej danych powoda jako osoby, która nie złożyła oświadczenia lustracyjnego i zasądzenia od pozwanego na rzecz (...) Klubu Sportowego (...) L. kwoty 5.000 zł. Uzasadniając żądanie pozwu podał, że w internetowym wydaniu (...) z dnia 15 września 2008r. ukazał się artykuł pt. „(...)”, w którym podano, że powód wbrew obowiązkowi wynikającemu z ustawy, nie złożył oświadczenia lustracyjnego. Autorka artykułu, jako źródło powyższej informacji wskazała Wojewodę (...). Równocześnie na stronach internetowych (...) Urzędu Wojewódzkiego w K. ukazała się lista osób, które nie złożyły oświadczenia lustracyjnego. Na liście figurował także powód, ze wskazaniem, iż pełnił on funkcję radnego Gminy L.. W ocenie powoda, nie był on zobowiązany do złożenia oświadczenia lustracyjnego. Został wprawdzie wybrany w wyborach samorządowych przeprowadzonych w dniu 25 października 2006r. na radnego Rady Miejskiej w L., ale mandatu nie objął i nie złożył ślubowania. Przyczyną tego stanu było to, iż powód popełnił przestępstwo z art. 178a § 1 kk i za swój czyn został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego wL. z dnia 20 marca 2006r. (sygn. akt II K 252/04). Wyrok ten uprawomocnił się 21 listopada 2006 roku, bowiem Sąd Okręgowy wC. po rozpoznaniu apelacji oskarżonego utrzymał w mocy wyroku Sądu Rejonowego (sygn. akt VII Ka 708/06). Rada Miejska w L. uchwałę w sprawie wygaśnięcia mandatu radnego podjęła dopiero 28 listopada 2007r. Nie zmienia to jednak oceny, że mandat powoda wygasł wcześniej, z chwilą uprawomocnienia się wyroku karnego skazującego za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 kk. Skoro powód nie pełnił funkcji publicznej, nie był zobowiązany do złożenia oświadczenia lustracyjnego. Rozpowszechnienie przedmiotowych informacji naruszyło dobra osobiste powoda w postaci jego dobrego imienia. Pozwany naruszył także przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 Nr 101, poz. 926 z późn. zm.). Jako podstawę żądań powód powołał art. 24 § 1 kc i art. 448 kc. Stwierdził nadto, że odpowiedzialność pozwanego oparta jest na art. 417 kc, albowiem „uprawnienia wojewody z zakresu ustawy lustracyjnej mają charakter uprawnień z zakresu władzy publicznej”. Pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu. Zarzucił, że powód był osobą pełniącą funkcję publiczną w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 7 września 2007r. o zmianie ustawy o ujawnieniu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. Nr 165, poz. 1171). Ustawa weszła w życie 14 września 2007r., a uchwała Rady Miasta w L. o wygaśnięciu mandatu radnego została podjęta w dniu 28 listopada 2007r. Tym samym, powód jako osoba pełniąca funkcję publiczną był zobowiązany do złożenia oświadczenia lustracyjnego, czego mimo wezwania nie uczynił. Wojewoda (...) nie był informowany o prawomocnym wyroku karnym skazującym powoda za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 kk. Publikacja listy osób, które nie złożyły oświadczenia lustracyjnego nie była bezprawna. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Opisane w art. 5 wyjątki nie mają w sprawie zastosowania. Natomiast ogłoszenie faktu niezłożenia oświadczenia lustracyjnego, które jest wymagane przez obowiązujące przepisy, nie może stanowić naruszenia prywatności. Ograniczenie to nie dotyczy zresztą informacji związanych z pełnieniem funkcji publicznych, nawet gdyby osoby te przestały swoje funkcje pełnić. Niezależnie od powyższego, treść oświadczenia objętego żądaniem pozwu „godzi w prawdę”, bowiem powód oświadczenia --- STRONA 3 --- lustracyjnego nie złożył, a tym samym nie może domagać się oświadczenia, że ta informacja była bezpodstawna. Nadto, lista osób które wbrew obowiązkowi nie złożyły oświadczenia lustracyjnego została opublikowana na stronie internetowej Urzędu Wojewódzkiego. Brak więc podstaw do żądania zamieszczenia oświadczenia na pierwszej stronie piątkowego wydania (...). Nieuzasadniona jest także wysokość żądanego w pozwie zadośćuczynienia. Sąd Okręgowy w Katowicach wyrokiem z dnia 19 listopada 2009 roku oddalił powództwo i zasądził od powoda na rzecz pozwanego 960 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Sąd ustalił, że powód został wybrany w wyborach samorządowych przeprowadzonych w dniu 25 października 2006r. radnym Rady Miejskiej w L.. Pismem z dnia 19 listopada 2007r. powód zwrócił się do Przewodniczącego Rady Miejskiej w L. z prośbą o „podjęcie działań zmierzających do niezwłocznego stwierdzenia wygaśnięcia” mandatu radnego. W piśmie tym podał, że podejmowane przez niego działania zmierzające do uchylenia ciążącego na nim wyroku „zostały ostatecznie przekreślone przez Sąd Najwyższy w dniu 14 listopada 2007r.” i prosi o „ostateczne rozstrzygnięcie jego sprawy”. Rada Miejska w L. uchwałą Nr(...) z dnia 28 listopada 2007r. stwierdziła wygaśnięcie mandatu radnego K. S. wskutek złożonego przez niego pisemnego zrzeczenia się mandatu. Przewodniczący Rady Miejskiej w L. (odpowiadając na pismo Wojewody (...) z dnia 13 listopada 2007r.) poinformował (...) Urząd Wojewódzki w K. o powyższej uchwale. W dniu 15 września 2008r. w(...) ukazał się artykuł pt. „(...)”, z którego wynikało, że powód jest jedną z osób, które wbrew obowiązkowi wynikającemu z ustawy, nie złożył oświadczenia lustracyjnego. Jako źródło informacji wskazano listę osób, które takich oświadczeń nie złożyły, sporządzoną przez Wojewodę (...). Równolegle na stronie internetowej (...) Urzędu Wojewódzkiego ukazała się informacja, że powód (oprócz innych osób) – jako osoba pełniąca funkcję radnego Rady Miejskiej w L. - nie złożył oświadczenia lustracyjnego. Powyższe okoliczności faktyczne były bezsporne między stronami a okoliczności co do zakresu posiadanych przez pozwanego informacji odnośnie przyczyn, dla których została podjęta uchwała Rady Miejskiej w L. z dnia 28 listopada 2008r. Sąd Okręgowy uznał za przyznane na podstawie art. 230 kpc. W sprawie powód domagał się ochrony dobra osobistego w postaci dobrego imienia. W ocenie Sądu, osoba obowiązana z mocy przepisów prawa do złożenia oświadczenia lustracyjnego, która tego obowiązku nie dopełniła, według obiektywnych kryteriów należy do kręgu osób, których zachowania są naganne, jako pozostające w sprzeczności z prawem. W tym rozumieniu przyjąć należy, że do naruszenia dobrego imienia powoda doszło. Zatem na pozwanym spoczywał obowiązek wykazania braku bezprawności działania. Stąd analizy wymagało, czy pozwany działał w ramach porządku prawnego. Sąd Okręgowy podkreślił, że pozwany uzyskał od Rady Miasta w L. informację, z której wynikało, że powód zrzekł się funkcji radnego, co znalazło potwierdzenie w przesłanej pozwanemu kopii uchwały Nr (...). Dla ustalenia, czy powód miał obowiązek złożenia oświadczenia lustracyjnego podstawowe znaczenie miało zbadanie, czy w dniu 14 września 2007r. pełnił on funkcję radnego. Radny będąc osobą publiczną, w rozumieniu art. 4 pkt 17 ustawy z dnia 18 października 2006r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. z 2007r. Nr 63, poz. 425 ze zm.) miał bowiem obowiązek złożenia oświadczenia lustracyjnego. Krąg osób i zasady złożenia oświadczeń regulowała powyższa ustawa oraz ustawa z dnia --- STRONA 4 --- 7 września 2007r. o zmianie ustawy o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. Nr 165, poz. 1171), która weszła w życie w dniu 14 września 2007 roku. Przesłanki wygaśnięcia mandatu radnego reguluje art. 190 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 1998r. – Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (tekst jedn. Dz. U. z 2003r. Nr 159, poz. 1547 ze zm.). Wśród nich wymienione są: odmowa złożenia ślubowania, pisemne zrzeczenie się mandatu, utrata prawa wybieralności lub braku tego prawa w dniu wyborów. W myśl art. 190 ust. 2 powołanej wyżej ustawy wygaśnięcie mandatu radnego stwierdza rada w drodze uchwały. Z powyższego wynika, że samo spełnienie się przesłanki uzasadniającej wygaśnięcie mandatu nie prowadzi do pozbawienia mandatu bytu prawnego. Następuje to dopiero z datą podjęcia stosownej uchwały, choć z datą wsteczną, bowiem uchwała rady w tym przypadku ma charakter deklaratoryjny. Stąd na wygaśnięcie mandatu radnego można się skutecznie powołać dopiero z datą podjęcia stosownej uchwały przez radę. Zgodnie z art. 61 Konstytucji obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Powód zarzucał, że brak było podstaw do upublicznienia informacji o tym, że nie złożył oświadczenia lustracyjnego, bowiem nie był radnym. Z przedstawionych powyżej względów Sąd Okręgowy tego stanowiska powoda nie podzielił. Zaznaczył nadto, że źródłem mandatu radnego jest wola wyborców. Mandat zostaje powierzony z chwilą wyboru i wyłącznie wybór decyduje o uzyskaniu statusu radnego. Pogląd ten koresponduje z literalnym brzmieniem art. 190 ust. 1 Ordynacji wyborczej do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw, w którym to przepisie wymienia się przyczyny wygaśnięcia uzyskanego mandatu. Z tych wszystkich względów Sąd pierwszej instancji przyjął, że powód jako radny miał obowiązek złożenia oświadczenia lustracyjnego, a działanie pozwanego nie było bezprawne i z tych przyczyn żądania powoda jako bezzasadne oddalił. Rozstrzygnięcie o kosztach procesu Sąd uzasadnił treścią art. 98 § 1 i 3 kpc oraz art. 99 kpc. W apelacji od powyższego wyroku powód zarzucił naruszenie przepisów art. 217 § 1 i 2 kpc oraz art. 227 kpc poprzez oddalenie wniosków dowodowych o przesłuchanie świadków A. C., B. C. i P. P. oraz oddalenie wniosku o przesłuchanie stron. Zaniechanie przeprowadzenia powyższych dowodów spowodowało, że Sąd nie wyjaśnił, z jakich przyczyn powód nie złożył oświadczenia lustracyjnego. Z kolei zeznania wymienionych świadków pozwoliłyby na ustalenie, z jakich przyczyn Rada Miejska w L. podjęła uchwałę o wygaśnięciu mandatu na podstawie wskazanej w uchwale, gdy faktyczne przyczyny wygaśnięcia mandatu były inne (zeznania świadka P. P.). Pozostali świadkowie wyjaśniliby dlaczego powoda uznano za osobę zobowiązaną do złożenia oświadczenia lustracyjnego i czy rzeczywiście źródłem informacji dla dziennikarza był Wojewoda (...). Oprócz zarzutów procesowych powód podniósł zarzuty naruszenia prawa materialnego tj. • „art. 23 § 1 kc w zw. z art. 190 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 Ordynacji wyborczej do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007r. o zmianie ustawy --- STRONA 5 --- o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 poprzez uznanie, że powód był zobowiązany do złożenia oświadczenia lustracyjnego, a pozwany mógł udostępnić publicznie informację w tej materii”, • „art. 23 § 1 kc w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie informacji publicznej w zw. z art. 5 ustawy o ochronie danych osobowych poprzez uznanie, że pozwany mógł ujawnić dane osobowe powoda jako osoby pełniącej funkcje publiczne”. Niezależnie od powyższego, skarżący zarzucił naruszenie art. 98 i 99 kpc w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349) przez zawyżenie wysokości kosztów procesu zasądzonych na rzecz pozwanego. W myśl powołanych przepisów stawka wynagrodzenia winna wynosić 360 zł a nie 960 zł – jak orzekł Sąd pierwszej instancji. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę wyroku przez uwzględnienie powództwa, ewentualnie – o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od pozwanego kosztów procesu. Nadto, skarżący wniósł o przeprowadzenie w postępowaniu apelacyjnym dowodów z zeznań wymienionych w apelacji świadków oraz powoda. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności rozważenia wymagają zarzuty naruszenia prawa procesowego, bowiem prawidłowo ustalona podstawa faktyczna stanowi niezbędną przesłankę z zastosowania właściwych norm prawa materialnego. W apelacji zawarte były zarzuty naruszenia art. 217 § 1 i 2 kpc oraz art. 227 kpc z tym uzasadnieniem, że oddalenie wniosków dowodowych doprowadziło do niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Pozostałe zarzuty dotyczące naruszenia przepisów procesowych odnoszą się do rozstrzygnięcia o kosztach procesu i będą przedmiotem oceny w dalszej części uzasadnienia. Podkreślić w tym miejscu należy, że na rozprawie apelacyjnej powód cofnął wnioski o przeprowadzenie dowodów z zeznań wymienionych w apelacji osób, w tym także dowód z przesłuchania stron. W tych warunkach powyższe zarzuty należy uznać za bezprzedmiotowe a tym samym apelacja w istocie opiera się na zarzutach naruszenia prawa materialnego, zaś procesowego – jedynie w odniesieniu do rozstrzygnięcia o kosztach procesu. Wobec braku zarzutów naruszenia prawa procesowego, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzestać należy na stwierdzeniu, że w tym stanie rzeczy przyjąć należy, że skarżący nie kwestionuje ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd pierwszej instancji. Ustalenia te tym samym Sąd Apelacyjny podziela i przyjmuje za własne. Wynika z nich, iż powód został wybrany radnym w wyborach samorządowych przeprowadzonych w dniu 25 października 2006r. i został radnym Rady Miejskiej w L.. Uchwałą Nr (...) Rada Miejska w L. w dniu 28 listopada 2007r. stwierdziła wygaśnięcie mandatu radnego powoda na skutek pisemnego zrzeczenia się przez niego mandatu. W tych warunkach prawidłowo Sąd Okręgowy przyjął, że powód był radnym w dniu 14 września 2007r. i jako osoba pełniąca funkcję publiczną był zobowiązany do złożenia oświadczenia lustracyjnego, zgodnie z treścią art. 4 ustawy z --- STRONA 6 --- dnia 7 września 2007 r. o zmianie ustawy o ujawnieniu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944 – 1990 oraz treści tych dokumentów. Powołana ustawa nowelizująca weszła w życie w dniu 14 września 2007 r. (art. 6 ustawy), a tym samym w tym okresie powód był radnym Rady Miejskiej w L.. Zarzut naruszenia art. 190 ust. pkt 3 ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. – Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw nie ma usprawiedliwionych podstaw. Prawidłowo bowiem przyjął Sąd pierwszej instancji, że bez podjęcia uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu radnego, mandat ten w dalszym ciągu istnieje (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2008 r. II OSK 1694/07 – LEX nr 463949). Nie ulega bowiem wątpliwości, że źródłem mandatu jest wola samych wyborców. Mandat zostaje powierzony z chwilą wyboru i wyłącznie wybór decyduje o uzyskaniu statusu radnego. Przyjęta w art. 190 Ordynacji wyborczej do rad gmin ( ... ) instytucja wygaśnięcia mandatu radnego wykazuje pewne podobieństwa do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji administracyjnej. W jednym i drugim wypadku chodzi o sytuację, w której ze względu na pewność obrotu prawnego dotyczącego sfery publicznoprawnej, pewne okoliczności, z którymi prawo łączy skutek w postaci ustania stosunku publicznoprawnego, wymagają potwierdzenia w postaci odpowiedniego rozstrzygnięcia. Przepis art. 190 ust. 2 Ordynacji wyborczej do rad gmin ( ... ) wymaga stwierdzenia wygaśnięcia mandatu w drodze uchwały. Wynika z tego, że stan faktyczny, z którym ustawa łączy skutek w postaci wygaśnięcia mandatu radnego obejmuje dwa zdarzenia: zaistnienie przesłanki określonej w art. 190 ust. 1 i uchwała rady potwierdzająca, że ta przesłanka faktycznie zaistniała i że w związku z tym nastąpiło wygaśnięcie mandatu. Oba te zdarzenia muszą wystąpić łącznie, co oznacza, że samo powstanie okoliczności faktycznej uzasadniającej stwierdzenie wygaśnięcia mandatu nie pozbawia jeszcze mandatu bytu prawnego (por. Samorządowe prawo wyborcze, Komentarz - Kazimierz W. Czaplicki, Bogusław Dauter, Andrzej Kisielewicz, Ferdynand Rymarz – Dom Wydawniczy ABC, str. 396 – 417). Z tych wszystkich przyczyn Sąd Apelacyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że powód jako radny w dacie wejścia w życie przepisów nowelizujących ustawę o ujawnieniu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944 – 1990 oraz treści tych dokumentów był zobowiązany do złożenia oświadczenia lustracyjnego. Jest okolicznością niesporną, że powód został powiadomiony o obowiązku złożenia Wojewodzie (...) takiego oświadczenia (k. 46) i że nie uczynił zadość temu obowiązkowi. Rozważenia zatem wymaga, czy działanie polegające na ujawnieniu informacji, że powód jako radny Rady Miejskiej w L. nie złożył oświadczenia lustracyjnego było bezprawne w rozumieniu art. 24 § 1 kc. Ochrona dóbr osobistych przysługuje bowiem jedynie przed cudzym działaniem bezprawnym (zdanie pierwsze art. 24 § 1 kc). W piśmiennictwie przyjmuje się powszechnie, że bezprawność jest kategorią obiektywną i polega na sprzeczności działania z normą prawną bądź z porządkiem prawnym. Zaś domniemanie bezprawności naruszenia dóbr wyłączają w szczególności: zgoda (zezwolenie) uprawnionego, działanie w celu ochrony ważnego interesu społecznego (publicznego), działanie w ramach porządku prawnego albo wykonywanie prawa podmiotowego (zob. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1970 r. II CR 103/70, OSPiKA 1971 nr 4, poz. 83). Wystąpienie chociaż jednej z wymienionych przyczyn wyłącza bezprawność naruszenia dóbr osobistych uprawnionego. Prawo do czci i dobrego imienia jest wartością chronioną konstytucyjnie (art. 47). Konstytucja zapewnia także każdemu wolność pozyskiwania i rozpowszechnienia informacji (art. 54 ust. 1) oraz prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej (art. 61). Z kolei art. 5 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Wśród tych „innych” --- STRONA 7 --- tajemnic ustawowo chronionych wymienić należy także dane osobowe, o których mowa w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz.U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm). W myśl jednak art. 5 ust. 2 pow. ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy; ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mające związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz w przypadku gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Wskazać nadto należy, że każda informacja w sprawach publicznych stanowi informację publiczną w naruszeniu cytowanej ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie (art. 1 ust. 1) oraz, że każdemu przysługuje z zastrzeżeniem art. 5 prawo dostępu o informacji publicznej (art. 2 ust. 1). Sąd Apelacyjny w obecnym składzie podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 25 marca 2003 r. II SA 4059/02 (Lex Polonica nr 361165), że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wystosowana lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że powód jako osoba publiczna nie uczynił zadość obowiązkowi złożenia oświadczenia lustracyjnego. Informacja o powyższym ma charakter informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, a tym samym działania pozwanego nie były bezprawne (vide: powołane wyżej art. 1, 2, 5 ust. 1 i 2, 6 ust. 1 pkt 2 d ustawy). Z tych wszystkich przyczyn rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego oddalające powództwo jest prawidłowe a apelacja nie zawiera uzasadnionych podstaw podważających trafność rozstrzygnięcia. Dodać należy, iż powód nie zaskarżył uchwały Rady Miejskiej w L. z dnia 28 listopada 2007 r. w sprawie wygaśnięcia jego mandatu radnego (oświadczenie pełn. powoda k. 109, protokół rozprawy apelacyjnej). Nie są także uzasadnione zarzuty dotyczące naruszenia przepisów o zasadach ponoszenia kosztów procesu. Uszło bowiem uwagi skarżącego, że przedmiotem żądania pozwu było także roszczenie pieniężne polegające na żądaniu zasądzenia od pozwanego kwoty 5.000 zł. Sąd Okręgowy prawidłowo obliczył zatem wysokość wynagrodzenia radcy prawnego na podstawie § 6 pkt 3 i § 10 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 kpc oddalił apelację jako bezzasadną. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 99 kpc i art. 108 § 1 kpc oraz §§ 6 pkt 3 i 10 ust. 1 pkt 2 oraz § 12 ust. 1 pkt 2 pow. rozp. MS z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...).