Postanowienie I ACa 952/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 lutego 2011 r. Sąd Apelacyjny w Katowi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I ACa 952/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 lutego 2011 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący : SSA Ewa Jastrzębska Sędziowie : SA Joanna Skwara-Kałwa SA Elżbieta Karpeta (spr.) Protokolant : Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2011 r. w Katowicach na rozprawie sprawy z powództwa B. G. (1) przeciwko Skarbowi Państwa - Naczelnikowi (...) Urzędu Skarbowego w S. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt I C 746/09 prostując oczywistą niedokładność zawartą w punkcie 2 zaskarżonego wyroku przez zastąpienie słowa: „pozwanego” słowami „Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa” 1) oddala apelację; 2) zasądza od powódki na rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa 2 070 (dwa tysiące siedemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. --- STRONA 2 --- Sygn. akt I ACa 952/10 UZASADNIENIE Powódka B. G. (1) wniosła o zobowiązanie pozwanego Skarb Państwa – Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w S. do złożenia w formie pisemnej oświadczenia skierowanego do niej oraz do (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. o następującej treści: „Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego w S. przeprasza Panią B. G. (1), za przekazane Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w P. w toku postępowania kontrolnego w (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w P. informacji nieprawdziwych i nierzetelnych wykorzystanych następnie w protokole kontroli w (...) Sp. z o.o. w P., a dotyczących Pani B. G. (1) pełniącej funkcję Prezesa Zarządu (...) Sp. z o.o. w C. sugerujących, że B. G. (1) utrudnia prowadzone postępowanie kontrolne w (...) Sp. z o.o. w C. oraz, że faktury wystawione przez (...) Sp. z o.o. w C. dla (...) Sp. z o.o. w P. były podpisywane przez osobę do tego nieupoważnioną i nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych (fikcyjne transakcje)”, a także o zasądzenie od pozwanego na jej rzecz zadośćuczynienia w kwocie 10.000zł z odsetkami od dnia 9 października 2009r. i kosztów postępowania, a na rzecz Stowarzyszenia (...) w B. kwoty 5.000zł z odsetkami od dnia 9 października 2009r. W uzasadnieniu swego żądania powódka podała, że z posiadanych przez nią informacji wynika, iż w okresie od dnia 10 czerwca 2009r. do dnia 27 sierpnia 2009r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. przeprowadził w (...) Sp. z o.o. w P. kontrolę jej rejestrów dla potrzeb podatku od towarów i usług w przedmiocie zasadności zwrotu podatku VAT za luty i marzec 2009r. Z treści protokołu z tej kontroli wynika, że pozwany przekazał Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w P., iż powódka swoim zachowaniem bezprawnie utrudniała postępowanie kontrolne w (...) Sp. z o.o. w C. w celu ukrycia fikcyjnych transakcji gospodarczych, a nadto podważa rzetelność wystawianych przez Spółkę faktur VAT stwierdzając, że faktury te są podpisywane przez osoby do tego nieuprawnione. Powyższe nieprawdziwe stwierdzenia pozwanego naruszyły dobra osobiste powódki w postaci jej dobrego imienia jako uczestnika profesjonalnego obrotu gospodarczego i czci w postaci godności osobistej. Pozwany Skarb Państwa - Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego w S. wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powódki na rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych W uzasadnieniu swego stanowiska pozwany podniósł, że podjęte przez niego czynności takie jak wszczęcie kontroli skarbowej nie mogą mieć charakteru działań bezprawnych, gdyż zostały podjęte w ramach porządku prawnego i są przewidziane przez właściwe przepisy prawne zwłaszcza Ordynacji podatkowej. Ocena, czy istotnie powódka utrudniała postępowanie kontrolne nie należy do sądu cywilnego. W tym zakresie toczy się postępowanie karno – skarbowe, w którym zostanie ustalone czy dopuściła się ona czynu zabronionego w rozumieniu kodeksu karnego skarbowego. Zgłoszone powództwo opiera się o subiektywne oceny powódki, iż działania pozwanego były podjęte nieprawidłowo, a postępowanie karno – skarbowe zostało wszczęte bezpodstawnie. Brak powodów, dla których można uznać czynności kontroli skarbowej za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Brak również powodów, dla których działaniem bezprawnym miałaby być korespondencja między Naczelnikami Urzędów Skarbowych w ramach przekazywania sobie informacji o czynnościach podjętych w ramach przewidzianych przez prawo kompetencji. Dokumenty te w żaden sposób nie podlegały upublicznieniu. Prowadzone postępowania, jak i tworzenie dokumentów z nimi związanych odbywało się w ramach obowiązującego porządku prawnego. Sąd Okręgowy ustalił następujące okoliczności. Powódka B. G. (1) w okresie od września 2006r. do września 2009r. w (...)Sp. z o.o. w C. pełniła funkcję prezesa zarządu. W marcu 2009r. (...) Sp. z o.o. w P., zajmująca się transportem międzynarodowym, dwukrotnie zakupiła w (...) Sp. z o.o. w C. olej napędowy, gdyż jej stały, wieloletni dostawca paliwa miał popsuty samochód. Na podstawie dowodów (...), K. Z. pracownik działu księgowości (...) Sp. z o.o. wystawiła (...) Sp. z o.o. faktury VAT nr (...) z dnia --- STRONA 3 --- 27 marca 2009r. na kwotę 48.960zł + VAT 10.771,20zł i nr (...) z dnia 31 marca 2009r. na kwotę 48.960zł + VAT 10.771,20zł, które osobiście w siedzibie Konsorcjum odebrał i dokonał zapłaty właściciel firmy C. G.. Między innymi powyższe faktury zostały objęte kontrolą przeprowadzoną w (...) Sp. z o.o. przez pracowników Urzędu Skarbowego w P. w okresie od 10 czerwca 2009r. do 27 sierpnia 2009r. w celu sprawdzenia zasadności zwrotu podatku VAT za luty – marzec 2009r. W toku tej kontroli, Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. pismem z dnia 17 czerwca 2009r. zwrócił się Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w S. o informacje dotyczące podatnika: (...)Sp. z o.o. w C.. W odpowiedzi pozwany pismem z dnia 25 czerwca 2009r. poinformował, że: „(…) w dniu 21 listopada 2008r. została wszczęta wobec tej Spółki kontrola podatkowa w zakresie: prawidłowości wywiązywania się z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego. CIT – podatek dochodowy od osób prawnych oraz VAT – podatek od towarów i usług za okres 1 stycznia 2005r. – 31 grudnia 2005r. Pomimo wielokrotnych wezwań Spółka nie przedłożyła kontrolującym dokumentacji finansowo – księgowej za badany okres. Kontrola podatkowa w powyższym zakresie nie została przeprowadzona ze względu na jej utrudnianie przez (jedyną) osobę upoważnioną do reprezentowania podatnika – Prezesa Zarządu Panią B. G. (1), która ze względu na stan zdrowia jest nieobecna w siedzibie Spółki. W dniu 1 grudnia 2008r. wystosowano wniosek o ukaranie – Pani B. G. (1) do Wieloosobowego Stanowiska ds. Karno Skarbowych tut. Urzędu. W odpowiedzi na wezwania w/w komórki organizacyjnej Pani B. G. (1) przesłała zaświadczenia o niezdolności do czynności prawnych. W dniu 27 stycznia 2009r. Naczelnik tut. Urzędu zawiadomił Prokuraturę Rejonową K. o możliwości popełnienia przestępstwa określonego w art.276kk oraz zwrócił się z wnioskiem o odebranie i zabezpieczenie materiałów za kontrolowany okres. Powyższy wniosek został przekazany zgodnie z właściwością do Prokuratury Rejonowej w B.. Ponadto w dniu 20 maja 2009r. Naczelnik tut. Urzędu ponownie zawiadomił Prokuraturę Rejonową w B. o możliwości popełnienia przestępstwa określonego w art.276kk oraz zwrócił się z wnioskiem o odebranie i zabezpieczenie materiałów za kontrolowany okres. W dniu 10 czerwca 2009r. Prokurator Rejonowy w B. postanowieniem umorzył dochodzenie w sprawie ukrycia dokumentacji finansowo – księgowej za 2005r. (...)w C.. W dniu 24 czerwca 2009r. Naczelnik tut. Urzędu pismem skierowanym do Prokuratury Okręgowej w K. złożył zażalenie pokrzywdzonego na postanowienie Prokuratora Rejonowego w B. z dnia 10 czerwca 2009r. W związku z powyższym czynności kontrolne wobec Spółki nie zostały przeprowadzone a postępowanie kontrolne nie zostało zakończone. Zatem w chwili obecnej brak jest możliwości przeprowadzenia kontroli w/w podatnika w zakresie żądanym w piśmie nr (...) z dnia 17 czerwca 2009r. Pracownicy Urzędu Skarbowego w P. działający z upoważnienia jego Naczelnika w protokole kontroli (...) Sp. z o.o. w P. z dnia 27 sierpnia 2009r. między innymi napisali: „Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego w S. pismem z dnia 25 czerwca (data wpływu 30 czerwca 2009r.) informuje tut. Organ podatkowy, że nie można przeprowadzić kontroli podatkowych w firmie (...) Sp. z o.o. ze względu na utrudnianie przez (jedną) osobę upoważnioną do reprezentowania podatnika tj. Prezesa Zarządu Panią B. G. (1), która ze względu na stan zdrowia jest nieobecna w siedzibie Spółki. (...) w S. podkreśla, że wystosował wniosek o ukaranie Pani B. G. (1) do Wieloosobowego Stanowiska ds. Karno Skarbowych tut. Urzędu. Pani B. G. (1) w odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie przesłała zaświadczenie o niezdolności do czynności prawnych. W związku z powyższym istnieje podejrzenie, że wymienione powyżej faktury na nabycie oleju napędowego przez firmę (...) Sp. z o.o. od firmy (...) Sp. z o.o. faktycznie nie odzwierciedlały zdarzenia gospodarczego (fikcyjne transakcje), prawdopodobnie nie miały miejsca.(…).”. Powyższy protokół odebrał prokurent (...) Sp. z o.o. C. G.. Z jego treścią w tej firmie zapoznała się wyłącznie jej księgowa M. B., która osobiście starała się wyjaśnić przyczyny odmowy przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. zwrotu podatku VAT z faktur zapłaconych, a wystawionych przez (...) Sp. z o.o. W związku z tym prowadziła z tą --- STRONA 4 --- firmą rozmowy telefoniczne i przesłała do niej faxem protokół kontroli (...) Sp. z o.o. w P. z dnia 27 sierpnia 2009r., z którego treścią, według powódki, zapoznali się pracownicy (...) Sp. z o.o. to jest księgowa, sekretarka i przedstawiciele handlowi. Powódka zaprzeczyła, aby utrudniała pozwanemu przeprowadzenie w (...) Sp. z o.o. kontroli podatkowej, gdyż w okresie od listopada 2008r. do września 2009r. przebywała na zwolnieniu lekarskim. Taki, więc jego nieprawdziwy zarzut był nie na miejscu i ją uraził. Przyznała jednak, że pozostałe informacje zawarte w piśmie pozwanego z dnia 25 czerwca 2009r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. są prawdziwe, lecz podniosła, że pismo tej treści nie powinno być wysłane, gdyż nie dotyczyło spraw związanych ze współpracą z (...) Sp. z o.o. w P., która nastąpiła kilka lat później, a spowodowało, że na jego podstawie pracownicy Urzędu Skarbowego w P. wysnuli zupełnie nieprawdziwe, zbyt daleko idące wnioski. Wnioski te i zarzut pozwanego utrudniania kontroli podatkowej naruszyły jej dobra osobiste w postaci dobrego imienia jako uczestnika profesjonalnego obrotu gospodarczego i czci w postaci godności osobistej tak w oczach kontrahenta (...) sp. z o.o. jak i w oczach pracowników (...) Sp. z o.o. Dnia 1 grudnia 2008r. Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego w S. wystosował do Wieloosobowego Stanowiska do spraw Karno Skarbowych Urzędu Skarbowego w S. wniosek o ukaranie powódki za naruszenie przepisu art.287§3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa. Prokuratura Rejonowa w B. postanowieniem z dnia 10 czerwca 2009r. syg. akt 2 Ds. 167/09 umorzyła dochodzenie wszczęte na podstawie zawiadomień Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w S. z dnia 28 stycznia 2009r. i z dnia 2 czerwca 2009r. w sprawie ukrycia w okresie od 21 listopada 2008r. do 28 maja 2009r. dokumentacji księgowej za 2005r. (...) Sp. z o.o. w C., którą jej organy nie mają prawa wyłącznie rozporządzać to jest o czyn z art.276 kk – z uwagi na brak znamion czynu zabronionego to jest na zasadzie art.17§1 pkt 2 kpk Pismem z dnia 5 października 2009r. powódka wezwała pozwanego do usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych oraz zapłaty zadośćuczynienia. W odpowiedzi na to wezwanie pozwany w piśmie z dnia 19 października 2009r. w całości odmawiając jej żądaniu, uznał je za bezzasadne. Dnia 5 marca 2010r. Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego w S. skierował do Sądu Rejonowego w B. przeciwko powódce akt oskarżenia o to, że w okresie od 26 listopada 2008r. do 6 maja 2009r. pełniąc funkcję prezesa zarządu w (...) Sp. z o.o. w C., pomimo prawnie określonego obowiązku wynikającego z treści art. 284§1 i art. 287§3 ustawy Ordynacja podatkowa, nie wskazała osoby upoważnionej do reprezentowania jej w trakcie kontroli na czas nieobecności oraz nie przedłożyła w wyznaczonym terminie żądanych dokumentów w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia 2005r. do 31 grudnia 2005r., wskutek czego udaremniła przeprowadzenie czynności służbowych pracownikom (...) Urzędu Skarbowego w S. w związku z prowadzoną przez nich kontrolą podatkową to jest o popełnienie przestępstwa skarbowego określonego w art.83§1 kks. Na dzień wyrokowania w niniejszej sprawie, sprawa Sądu Rejonowego w B. syg. akt VII Ks 22/10 była w toku. Mając na uwadze powyższe ustalenia wskazał Sąd Okręgowy, że żądania powódki należy rozpoznać w świetle przepisów art. 23kc i 24kc, stanowiących, że poszkodowanemu w przypadku naruszenia jego dobra osobistego służy ochrona cywilnoprawna. Dobra osobiste podlegają ochronie, jeżeli ich naruszenie (zagrożenie) jest bezprawne. Przesłankami odpowiedzialności przewidzianymi w przepisie art.24§1kc, które muszą być spełnione równocześnie są istnienie dobra osobistego, jego naruszenie lub zagrożenie naruszenia i bezprawność działania sprawy. Dobro osobiste w odniesieniu do osoby fizycznej definiowane jest jako wartość o charakterze niemajątkowym, ściśle związana z jednostką ludzką, decydująca o jej bycie, pozycji w społeczeństwie, będąca przejawem odrębności psychicznej i fizycznej danej osoby oraz jej możliwości twórczych, powszechnie uznana w społeczeństwie i akceptowana w danym systemie prawnym. Do najważniejszych dóbr osobistych, które wyraźnie wymienia art. 23kc należy cześć (dobre imię, dobra sława, reputacja, honor, godność osobista) jako wartość właściwa każdemu człowiekowi. Obejmuje ona wszystkie dziedziny jego życia osobistego, zawodowego i społecznego. Naruszenie czci może, więc nastąpić zarówno przez pomówienie o ujemne postępowanie w życiu osobistym i rodzinnym, jak i przez zarzucenie niewłaściwego postępowania w życiu zawodowym naruszające dobre imię danej osoby i mogące narazić ją na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu lub innej działalności. --- STRONA 5 --- Zgodnie z art. 24 § 1 k.c. w sprawie o ochronę dóbr osobistych Sąd w pierwszym rzędzie ustala, czy do ich naruszenia doszło i dopiero w razie pozytywnej odpowiedzi na to pytanie ocenia, czy działanie pozwanego naruszyciela było bezprawne. Przy ocenie, czy doszło do naruszenia dobra osobistego decydujące znaczenie nie ma subiektywne odczucie osoby, jej indywidualne wartości uczuć i stanu psychicznego, ale to, jaką reakcję wywołuje naruszenie w społeczeństwie. Należy, więc przyjmować koncepcję obiektywną naruszenia dobra osobistego w kontekście całokształtu okoliczności sprawy. Kwestia zagrożenia lub naruszenia dóbr osobistych winna być ujmowana w płaszczyźnie faktycznej i prowadzić do ustalenia, czy dane zachowanie, biorąc pod uwagę przeciętne reakcje ludzkie, mogły obiektywnie stać się podstawą do negatywnych odczuć po stronie pokrzywdzonego. Na pierwszy plan wysuwają się jednak zawsze poglądy rozsądnie i uczciwie myślących ludzi oraz osąd opinii publicznej. Rozważając, czy pozwany treścią pisma z dnia 25 czerwca 2009r. skierowanego tylko i wyłącznie do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w odpowiedzi na jego pismo z dnia 17 czerwca 2009r. naruszył dobra osobiste powódki w postaci dobrego imienia jako uczestnika profesjonalnego obrotu gospodarczego i czci w postaci godności osobistej tak w oczach kontrahenta (...) Sp. z o.o. jak i w oczach pracowników (...) Sp. z o.o. Sąd Okręgowy wskazał, że analiza treści kwestionowanego pisma pozwanego jednoznacznie wskazuje, iż wbrew twierdzeniom powódki zawartym w pozwie, nie ma w nim stwierdzenia, że utrudniała ona postępowanie organu kontrolnego w celu ukrycia fikcyjnych transakcji gospodarczych oraz, że faktury wystawiane przez (...) Sp. z o.o. z siedzibą w C. dla (...) Sp. z o.o. w P. były podpisywane przez osobę do tego nieupoważnioną. Przeprowadzone w rozpatrywanej sprawie postępowanie dowodowe wykazało ponad wszelką wątpliwość, że pismo to zawiera chronologicznie zebrane i sucho podane informacje, z których tylko jedna, to jest ta zawierająca sformułowanie: „kontrola podatkowa (…) nie została przeprowadzona ze względu na jej utrudnianie przez (jedyną) osobę upoważnioną do reprezentowania podatnika – Prezesa Zarządu Panią B. G. (1) (…)” według powódki, była nieprawdziwa i ją uraziła. Wobec faktu, iż: - adresatem tego pisma był wyłącznie Naczelnik Urzędu Skarbowego w P.; - pozwany nie ponosi odpowiedzialności za to, że pracownicy Urzędu Skarbowego w P. w protokole z kontroli (...) Sp. z o.o. zacytowali fragment jego pisma, w tym stwierdzenie: „nie można przeprowadzić kontroli podatkowych w firmie (...) Sp. z o.o. ze względu na utrudnianie przez (jedną) osobę upoważnioną do reprezentowania podatnika tj. Prezesa Zarządu Panią B. G. (1), która ze względu na stan zdrowia jest nieobecna w siedzibie Spółki” oraz za to, że na jego podstawie wyciągnęli wniosek, iż: „W związku z powyższym istnieje podejrzenie, że wymienione powyżej faktury na nabycie oleju napędowego przez firmę (...) Sp. z o.o. od firmy (...)Sp. z o.o. faktycznie nie odzwierciedlały zdarzenia gospodarczego (fikcyjne transakcje), prawdopodobnie nie miały miejsca”; - pozwany nie ponosi odpowiedzialności za to, że księgowa (...) Sp. z o.o. przesyłając faxem ten protokół do (...) Sp. z o.o. dokonała niejako jego upublicznienia wśród pracowników tej firmy; - przeciwko powódce toczy się sprawa karna, w której jest oskarżona o to, że: „pomimo prawnie określonego obowiązku wynikającego z treści art. 284§1 i art. 287§3 ustawy Ordynacja podatkowa, nie wskazała osoby upoważnionej do reprezentowania jej w trakcie kontroli na czas nieobecności oraz nie przedłożyła w wyznaczonym terminie żądanych dokumentów (…),wskutek czego udaremniła przeprowadzenie czynności służbowych pracownikom (...) Urzędu Skarbowego w S. w związku z prowadzoną przez nich kontrolą podatkową, uznał Sąd Okręgowy, że przekonanie powódki, iż pozwany naruszył jej dobra osobiste w postaci dobrego imienia jako uczestnika profesjonalnego obrotu gospodarczego i czci w postaci godności osobistej tak w oczach kontrahenta (...) Sp. --- STRONA 6 --- z o.o. jak i w oczach pracowników (...) Sp. z o.o. jest wyłącznie jej subiektywnym, niczym nieuzasadnionym odczuciem, a takie na ochronę nie zasługuje. Dlatego, więc już tylko z tej przyczyny powództwo na uwzględnienie nie zasługiwało. Niezależnie jednak od powyższego podnieść należy, że prowadzenie przez organ władzy publicznej postępowania w ramach określonej przez ustawodawcę procedury nie stanowi bezprawnego działania w rozumieniu art.24§1kc, które mogłoby naruszyć dobro osobiste osoby fizyczne. Co więcej, prowadzenie jakiegokolwiek postępowania publicznoprawnego (administracyjnego, cywilnego, karnego itd.) nie może zostać zakwalifikowane jako działanie bezprawne nawet wtedy, gdy organ prowadzący postępowanie niewłaściwie zinterpretował prawo materialne, wydał błędną decyzję lub powstrzymał się od jej wydania uznając, że nie ma ku temu odpowiednich podstaw (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 25 sierpnia 2006r. I ACa 237/06, LEX nr 217201). W niniejszej sprawie ustalono, że pismo pozwanego zostało skierowane do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w trybie art.274c w zw. z art.122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8 poz.60 ze zmianami), a to całkowicie wyłącza bezprawność jego działania. W tym stanie rzeczy, wobec braku łącznego spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 24§1kc powództwo oddalono jako bezzasadne. Orzeczenie o kosztach procesu uzasadniają przepisy art.98 i 99kpc w zw. z §6 pkt5 i §11 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163 poz.1348 ze zmianami). Apelację od orzeczenia Sądu Okręgowego wniosła powódka zarzucając sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na przyjęciu, że użycie w piśmie Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w S. z dnia 25 czerwca 2009r. wskazanych w pozwie sformułowań, zawierających stwierdzenie utrudniania przez powódkę kontroli podatkowej nie było bezprawne i nie naruszało czci powódki, mimo że nie został wydany prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo z art. 83 § 1 k.k.s. Nadto zarzucała apelująca, że Sąd Okręgowy sprzecznie z zasadami doświadczenia życiowego przyjął, że cytowane sformułowania zawarte w piśmie Naczelnika i w protokole kontroli Urzędu Skarbowego w P. nie zawierają zarzutów pod adresem powódki, że świadomie uczestniczyła w organizowaniu fikcyjnych transakcji. Błędnie również ocenił Sąd Okręgowy – zdaniem powódki – że naruszenie jej dobra osobistego w postaci czci i dobrego imienia jako uczestnika profesjonalnego obrotu gospodarczego było wyłącznie jej osobistym, subiektywnym , niczym nieuzasadnionym odczuciem, podczas, gdy z zeznań świadka C. G. wynikało, że stracił on zaufanie do powódki oraz reprezentowanej przez nią spółki. W oparciu o podniesione zarzuty powódka domagała się zmiany zaskarżonego wyroku przez zobowiązanie orzeczenie zgodne z żądaniem pozwu i zasądzenia na swoją rzecz od pozwanego zwrotu kosztów procesu za obie instancje. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Apelacja była bezzasadna. Sąd Okręgowy dokonał wnikliwej i w pełni poprawnej analizy treści pism, które – według twierdzeń pozwu – naruszyć miały określone przez powódkę jej dobra osobiste. Przede wszystkim zatem podkreślić należy, że w piśmie Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w S. z dnia 25 czerwca 2009r. nie zostało sformułowane podejrzenie o istnieniu fikcyjnych transakcji, których uczestnikiem miałaby być powódka lub kierowana przez nią spółka. Pismo to jedynie informuje Urząd Skarbowy w P. o przeszkodach w przeprowadzeniu kontroli podatkowej w spółce (...), a przeszkodami tymi było nie przedłożenie przez spółkę , pomimo wielokrotnych wezwań, dokumentacji finansowo – księgowej za badany okres oraz nieobecność w siedzibie spółki, z uwagi na stan zdrowia, jedynej osoby uprawnionej do reprezentacji spółki, czyli powódki, co zostało określone w piśmie mianem utrudniania kontroli. Jednocześnie w piśmie tym zawarte są informacje o powzięciu podejrzenia możliwości popełnienia przestępstwa z art. 276 k.k. i zawiadomieniu prokuratury, w związku z tym podejrzeniem. Nie sposób zgodzić się z oceną apelującej, że sposób przedstawienia tych informacji stanowić ma upublicznienie zarzutu, że powódka dopuściła się przestępstwa, co w istocie naruszałoby jej --- STRONA 7 --- dobre imię w sytuacji gdy nie zapadł prawomocny wyrok karny skazujący ją za popełnienie przestępstwa. Słusznie podkreślał Sąd Okręgowy fakt zamieszczenia informacji o powzięciu podejrzeń, co do popełnienia przestępstwa w piśmie jednego urzędu skarbowego ( w S.) do drugiego (w P.) wraz z podaniem szczegółowych danych uzasadniających takie podejrzenie i prawidłowo ocenił, że takie informacje nie mogą zostać utożsamione z postawieniem zarzutu popełnienia przez powódkę przestępstwa, skoro wyraźnie w piśmie mowa jest o podejrzeniach i o wniosku o ukaranie oraz o zawiadomieniu prokuratury. Podziela Sąd Apelacyjny ocenę Sądu Okręgowego, że opisane: treść i sposób podania informacji urzędowi skarbowemu w P. o powzięciu podejrzenia popełnienia przez powódkę przestępstwa nie mogło naruszyć dóbr osobistych powódki w postaci czci i dobrego imienia. Prawidłowo uznał także Sąd Okręgowy, że pozwana jednostka organizacyjna Skarbu Państwa nie może ponosić odpowiedzialności za dalsze działania Urzędu Skarbowego w P. polegające na udostępnieniu pracownikom spółki (...) informacji o tych podejrzeniach odnośnie osoby powódki, ani tym bardziej za sformułowanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. podejrzenia o istnieniu fikcyjnych transakcji z udziałem kierowanej przez powódkę spółki. Bezzasadnie w tym kontekście powołuje się apelacja na zeznania świadka C. G., gdyż wynika z tych zeznań w sposób jednoznaczny, że świadek sformułował swoją opinię o tym, że „nawet gdyby była okazja, to już bym z tą firmą nie współpracował” nie po lekturze pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z 25 czerwca 2009r., ani po lekturze protokołu kontroli podatkowej przeprowadzonej przez Urząd Skarbowy w P., lecz na podstawie wypowiedzi kierownika wydziału urzędu skarbowego w P., że „(...) to firma, której nie ma, to firma <<krzak>>, a pani prezes nigdy nie stawia się na wezwania bo cały czas choruje.”(k-58). Do sformułowania przez świadka – kontrahenta spółki kierowanej przez powódkę – oceny wyrażającej brak zaufania do spółki (...) doszło zatem jedynie na podstawie informacji uzyskanej od pracownika urzędu skarbowego w P., a nie w oparciu o informacje udzielane przez pozwaną jednostkę. Opinia ta, wbrew zarzutom apelacji, nie może zatem stanowić uzasadnienia tezy o obiektywnym charakterze naruszenia dóbr osobistych powódki. Z tych względów, skoro wszystkie zarzuty apelacji okazały się bezzasadne podlegała ona oddaleniu na mocy art. 385 k.p.c. Orzeczenie o kosztach postępowania apelacyjnego zostało wydane na podstawie art. 98 § 1 i 3 w związku z art. 99 k.p.c.