Wyrok I ACa 940111 Na podstawie usiawy 2 dnia 6.09.2001 r. 0 tiustgpie do infcrmasgi publicznrai Dz. U. 112

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I ACa 940111 Na podstawie usiawy 2 dnia 6.09.2001 r. 0 tiustgpie do infcrmasgi publicznrai Dz. U. 112 paz. $198 2 péin. zm. przezkazarzo ir|FDrm<'i£i]B publicznq w formie do!+.urnenlu_1ub w Fannie p!z91wurz0nej\ IMIENIU RZE ZYPOSPOLITEJ POL KIEJ W C S Lmig i nazwisko wnioskodawcy Dnia 7 sie nia r. \_ ,  rp ....... ......... ................... Sqd Apelacyjny W Warszawie I Wydzial Cywilny W skladzie: was wniosmam Przewodniczqcy — Sqdzia SA Roman Dziczek (spr.) Sgdzia SA Barbara Tr:gbska Sqdzia SO (del.) Marta Szerel Protokolant st. sekr. sqd. Katarzyna Foltak p0 rozpoznaniu W dniu 7 sierpnia 2012 r. W Warszawie na rozprawie sprawy 2 powédztwa W. L. przeciwko Skarbowi Pafistwa reprezentowanemu przez Ministra Transportu, Budownictwai Gospodarki Morskiej 0 odszkodowanie na skutek apelacji powédki od wyroku Sqdu Okrrggowego W Warszawie z dnia 17 czerwca 2011 1'. sygn. akt "I C 228/10 1. oddala apelacj 9, 2. zasqdza od W. L. na rzecz Skarbu Palistwa — Prokuratorii Generalnej Skarbu Pafistwa kwotg 2700 (dwa tysiqce siedemset) zl tytulem zwrom kosztéw zastgpstwa procesowego W postgpowaniu apelacyjnym. . < Sygn. 31¢ I ACa 940/11 UZASADNIENIE  Pozwem z 24 Iutego 2010 roku W. L. (poprzednie nazwisko — G. — D.) wniosla 0 zasqdzenie né. swojq rzecz od pozwanego Skarbu Pafistwa reprezentowanego przez Ministra Infrastruktury tytuiem odszkodowania kwoty 86 760 21, W zwlagku z bhgdnq decyzjq aE1n1inistracyjnqMi11istra Infrastruktury z dnia. 22 paidziernika 2008 r. W przedmiocie odmowy naidania licencji w zakresie posirednictwa niemchomoéciami. Pozwariy Skarb Pafistwa wniésl 0 oddalenie powédztwa podnoszqc przede Wszystkim brak zwiqzku przyczynowego pomiqdzy wykazywanq szkodq, a Wadliwymi decyzj ami Minis1:raInfrastrukt1.1ry. Sygn. akt I ACa 940!11 Na pßdsíawie ustawy 2 dnia 6.09.2001 r. o dostępie do infefmasşi publicznej Dz. U. 112 paz. U98 2 púżn. zm. przekazano inřurmafiję publiczną W formie ='.*o!‹.=irnenlu_ łub w íormie przëłtrorzonei IMĹENÍU RZE ZYPOSPOLITEJ POL KIEJ W C S :mię i nazwisko wnioskodawcy Dnia 7 sie nia r. i_ , - tp ....... _________ .................._ Sąd Apelacyjny W Warszawie I Wydział Cywilny W składzie: was wnioskodawcy Przewodniczący - Sędzia SA Roman Dziczek (spr.) Sędzia SA Barbara Trębska Sędzia SO (del.) Marta Szerel Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Foltak po rozpoznaniu W dniu 7 sierpnia 2012 r. W Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa W. Ł. przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej o odszkodowanie na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2011 r. sygn. akt 'I C 228/10 1. oddala apelację, 2. zasądza od W. Ł. na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego W postępowaniu apelacyjnym. . « sygn. na I Aca 940/11 UZASADNIENIE - Pozwein z 24 lutego 2010 roku W. Ł. (poprzednie nazwisko - G. _ D.) wniosła o zasądzenie na swoją rzecz od pozwanego Skarbu Państwa reprezentowanego przez Ministra Infrastruktury tytułem odszkodowania kwoty 86 760 zł, W związku z błędną decyzją administracyjną Ministra Infrastruktury z dnia 22 pażdziernika 2008 r. W przedmiocie odmowy nadania licencji W zakresie pośrednictwa' nieruchomościami. Pozwany Skarb Państwa wniósł o oddalenie powództwa podnosząc przede wszystkim brak związku przyczynowego pomiędzy wykazywaną szkoda, a wadiiwyrni decyzj ami Ministra Infrastruktury. --- STRONA 2 --- Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2011 r. Sqd Okrqgowy W Warszawie oddalil powodztwo i zasqdzii od powodki na rzecz Skarbu Peuistwa — Prokuratorii Generalnej Skarbu Pafistwa zwrot kosztow zastqpstwa procesowego. . . .  Orzeczenie swe Sqd Okrogowy oparl na nastcgpujaccych ustaleniach: PoW6dka W okresie od stycznia 1997 r. do marca 2001 1". pracowala W Elektrocieplowniach (...) S.A. zaj muj do sis; admin_is_t_rowaniem osiedlami mieszkaniowymi tej firmy. W tym czasie ukoficzyia kurs specj alistyczny dla zarzqdcow nieruchomoéci. Od kwietnia 2001 r. powodka byla zatmdniona W jako zarzqdca nieruchomoéci W spélce z ograniczonq odp0v\dedziah1oéciq (.. .) w W. (dalej — ,,Sp61ka”), ktérq zalozyla wraz z M. M.. W dniu 24 sierpnia 2001 r. powodka uzyskala licencjq zawodowq zarzqdcy nieruchomoéci. W dniu 14 gmdnia 2002 r. W. D. (1) ukoficzyla kurs kwalifikacyjny dla poérednikow w obrocie nieruchomoéciami, a nastqpnie odby1a s2e§ci0 miesiqcznq praktykq W formic warsztatow dla poérednikow W obrocie nieruchomoéciami. Na podstawie ukoficzonego kursu i odbytej praktyki, powédka przystqpiia po raz pierwszy do egzaminu sprawdzajapego przygotowanie teoretyczne do wykonywania dziaialnoéci zawodowej W obrocie niemchomoéciami. W czqsici pisemnej skladaj apej sir; z testu wielokrotnego Wyboru obej muj qcego 100 pytafi uzyskata. 69 punktow na 100 mozliwych, Wobec Wymaganych 70, aby przej 5'6 do drugiego etapu (ustnego). W konsekwencji tego, powédka zakoficzyla postqpowanie kwalifikacyjne z Wynikiem negatywnym, a Minister Budownictwa decyzjqz dnia 29 grudnia 2006 1'. odmowii nadania jej licencji zawodowcj W zakresie poérednictwa W obrocie nieruchomoéciami. Powodka nie odwoiywala sin; od tej decyzji. Spoérod przystcgpujaccych do egzaminu W 2006 r. zdaio ten egzamin 36,63 % zclaj apych. Od gmdnia 2006 r. do paidziemika 2007 r. byio zorganizowanych osiem egzaminow na Iicencje; zawodowq poérednika w obrocie nieruchomoéciami. Wnioskiem z dnia 16 paédziernika 200?‘ r. powodka zwrociia sin; o dopuszczenie jej "do postqpowania kwalifikacyj nego W 2008 r., a nastqpnie wskazala terrnin postegpowania na dziefi 6 lutego 2008 r. Przez okres dwoch miesiqcy przygotowywala siq do egzarninu, rezygnujqc z pracy W Spoice. Na podstawie negatyvmego Wyniku postopowania kwalifikacyjnego zawartego W protokole z 6 lutego 2008 r. przekazanym przez Pa.1istWoWqKomisjQ Kwalifikacyinq (dalej ,,PKF”), Minister Infrastrulcmry dccyzjq z 20 lutego 2008 r. odméwil W. D. (2) nadania licencji zawodowej W zakresie poérednictwa W obrocie nieruchomoéciami stvvierdzajqc, 2e nie spehliala ona warunku dopuszczenia do egzaminu W postaci Wymaganej praktyki zawodowej (co najmniej 6 miesigcy). Swoje negatywne stanowisko PKF podtrzymaio W dniu 2 kwietnia 2008 r., a Minister Infrastruktury dccyzjqz 22 paidziernika 2008 r. utrzymai W mocy decyzjq z 20 lutego 2008 r. Na slkutek skargi powodki od tej ostatniej decyzji Wojewédzlci Sqd Administracyjny W Warszawie (dalej  ,,WSA”) Wyrokiem z dnia I kwietnia 2009 r. uchylii zaskarzonq decyzjq oraz decyzj qjqpoprzedzajqcq, zasqdzajqc na rzecz skarzqcej 200 zi tytulem zwrotu kosztéw postqpowania. . a Przy sporzqdzaiiiu skargi do WSA powodka korzystala z pomocy radcy prawnego, ktory za ushigq Wystawil jej fakturq na kwotq 366 21. Jednakze W postqpowaniu sqdowym przed WSA powédka wystqpowaia bez pehmmocnika i nie ubiegala siq o zwrot kosztow pomocy prawnej. Sqd Okrqgowy ustalil nadto, Ze W 2008 r. spoéréd osob zdajapych, 64,54 % zdaio egzamin. W dniu 6 marca 2008 r. egzamin pisemny zdaly 162 osoby na 301 zdajapych, a spoéréd nich czegéé ustnq zdaio 98 osob. Decyzjqz 23 lipca 2009 r. Minister Infrastruktury umorzyl postqpowanie administracyjnie W sprawie nadania W. D. (2) licencji zawodowej W zakresie poslrednictwa W obrocie nienlchomoéciami W trybie egzaminacyjnym, albowiem W dniu 1 stycznia 2009 r. uplynac1 ustanowiony W art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustaWy_o gospodarce nieruchomoéciamj oraz 0 zmianic niektorych innych ustaw Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2011 r. Sąd Okręgowy W Warszawie oddalił powództwo i zasądził od powódki na rzecz Skarbu Państwa ¬ Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa zwrot kosztów zastępstwa procesowego. _ . _ - Orzeczenie swe Sąd Okręgowy oparł na następujących ustaleniach: Powódka w okresie od stycznia 1997 r. do marca 2001 r. pracowała W Elektrociepłowniach (...) S.A. zajmując się admin_ís_t_rowaniem osiedlami mieszkaniowymi tej firmy. W tym czasie ukończyła kurs specjalistyczny dla zarządców nieruchomości. Od kwietnia 2001 r. powódka była zatrudniona W jako zarządca nieruchomości W spółce z ograniczoną odpowiedzialnością (.. .) W W. (dalej ~ ,,Spółka”), którą założyła wraz z M. M.. W dniu 24 sierpnia 2001 r. powódka uzyskała licencję zawodową zarządcy nieruchomości. W dniu 14 grudnia 2002 r. W. D. (1) ukończyła kurs kwalifikacyjny dla pośredników W obrocie nieruchomościami, a następnie odbyła sześcio- miesięczną praktykę W formie warsztatów dla pośredników w obrocie nieruchomościami. Na podstawie ukończonego kursu i odbytej praktyki, powódka przystąpiła po raz pierwszy do egzaminu sprawdzającego przygotowanie teoretyczne do wykonywania działalności zawodowej w obrocie nieruchomościami. W części pisemnej składającej się z testu wielokrotnego wyboru obejmującego 100 pytań uzyskała 69 punktów na 100 możliwych, wobec wymaganych 70, aby przej ść do drugiego etapu (ustnego). W konsekwencji tego, powódka zakończyła postępowanie kwalifikacyjne z wynikiem negatywnym, a Minister Budownictwa decyzjąz dnia 29 grudnia 2006 r. odmówił nadania jej licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa W obrocie nieruchomościami. Powódka nie odwoływała się od tej decyzji. Spośród przystępujących do egzaminu W 2006 r. zdało ten egzamin 36,63 % zdających. Od grudnia 2006 r. do pażdziernika 2007 r. było zorganizowanych osiem egzaminów na licencję zawodową pośrednika w obrocie nieruchomościami. Wnioskiem z dnia 16 pazdziernika 200? r. powódka zwróciła się o dopuszczenie jej "do postępowania kwalifikacyj nego w 2008 r., a następnie wskazała termin postępowania na dzień 6 lutego 2008 r. Przez okres dwóch miesięcy przygotowywała się do egzaminu, rezygnując z pracy W Spółce. Na podstawie negatywnego wyniku postępowania kwalifikacyjnego zawartego w protokole z 6 lutego 2008 r. przekazanym przez Państwową Komisję Kwalifikacyjną (dalej ,,PKF”), Minister Infrastruktury decyzją z 20 lutego 2008 r. odmówił W. D. (2) nadania licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami stwierdzając, że nie spełniała ona warunku dopuszczenia do egzaminu W postaci wymaganej praktyki zawodowej (co najmniej 6 miesięcy). Swoje negatywne stanowisko PKF podtrzymało w dniu 2 kwietnia 2008 r., a Minister Infrastruktury decyzjąz 22 października 2008 r. utrzymał w mocy decyzję z 20 lutego 2008 r. Na skutek skargi powódki od tej ostatniej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny W Warszawie (dalej - ,,WSA”) wyrokiem z dnia I kwietnia 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzj ąją poprzedzającą, zasądzając na rzecz skarżącej 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. . › Przy sporządzaniu skargi do WSA powódka korzystała z pomocy radcy prawnego, który za usługę wystawił jej fakturę na kwotę 366 zł. Jednakże w postępowaniu sądowym przed WSA powódka występowała bez pełnomocnika i nie ubiegała się o zwrot kosztów pomocy prawnej. Sąd Okręgowy ustalił nadto, ze w 2008 r. spośród osób zdających, 64,54 % zdało egzamin. W dniu 6 marca 2008 r. egzamin pisemny zdaly 162 osoby na 301 zdających, a spośród nich część ustną zdało 98 osób. Decyzjąz 23 lipca 2009 r. Minister Infrastruktury umorzył postępowanie administracyjnie w sprawie nadania W. D. (2) licencji zawodowej W zakresie pośrednictwa W obrocie nieruchomościami w trybie egzaminacyjnym, albowiem w dniu l stycznia 2009 r. upłynął ustanowiony w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawyo gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw --- STRONA 3 --- (Dz. U. Nr 173, poz. 1218 — dalej ,,ustaWa 0 2mianie u.g.n.”) termin umozliwiaj qcy osobom z  Wyksztaiceniem érednim bqdi Wyzszym, ktore ukofiozyly kursy spocj alistyczne, uzyskanie licencji zawodowej W zakresie poéredniotwa W obrocie nieruchomoéoiami i od tej daty nie ma podstawy prawnej na nadanie takim osobom wskazanej licencji. Powodka miala plany, 2e po uzyskaniu licencji poérednika W obrooie nieruchornoéoiami zaiozy spolkQ z J. S.. Plany to nie powiodiy siq z powodu nieporozumiefi ze Wspohliczlcq powodki oraz klopoty osobiste i finansowe J. S., ktore spowodowaly, Ze W roku 2008 zawiesil on swojq dziaialnoéé i przeszedi na rentq; takze z uwagi na nieuzyskanie licencji (poérednika) przez powodkq.  W. L. W paédzierniku 2009 1'. rozpoczqia wyzsze studia W (...), (...) W W. na kierunku pedagogika, piatne, uiszozaj qc Wpisowe W kwocie 250 Z1, opiatq reiqutacyjnqw kwocie 100 21 oraz czesne za semestr I Wynoszqce I430 zi. Drugi semestr powodka ukoficzyla z bardzo dobrymi Wynikami. Dokonaia opiaty za. studia W roku akademickim 2009/ 10 W Wysokoéci 3110 zl oraz W roku 2010/1 1 — W Wysokoéci 1716 zi. Aktualnie mieszka W Z., gdzie opiekuje sic; oj cem i dojezdza na egzaminy do W.. W tym stanie faktycznym Sqd Okrqgowy uznai, odwoiujqc sic; do an. 4171 § 2 k.c., Ze powodka Wykazujqc . bezprawnoéé dziaiania pozwanego, nie Wykazala zarazem zwiqzku przyczynowego pomiqdzy tym dzialaniem, a dochodzona szkodq. W szczegolnoéci brak byiopodstaw do przyj Qoia, 2e gdyby powodka zostaia dopuszczona do egzaminu, zdalaby go. W roku 2006 powodka nie przeszia pomyélnie czqéoi pisemnej, a W 2008 r. zdawalnoéé Wynosiia 64,54%, zaé tego konkretnego egzaminu ~ 6 marca. 2008 1f. — W czosici pisemnej 53%, a W czqéci ustnej — 60%. Nie bylo wiqo pewnoéci grailiczqcej z pewnoéciq, to powodka. zdaiaby egzamin. Odnoszqc siq natomiast do Wywodzonej szkody '2 tytulu utraconych korzyéci (lucrum cessans) Sqd pierwszej instancji zauwazyi, Ze Wymagane byio wykazanie duzego prawdopodobiefistwa uzyskania korzyéci, a to nie zostaio uczynione. Po pierwsze dlatego, Ze zainicj owanie pracy poérednika jut od lutego 2008 r., gdyegzamin odbyi siq ostateozznie W marcu, nie Wydaje sing prawdopodobne. Rovmiez uzyskiwanie doohodow W kwocie 300021 miesiqcznie dla debiutantki W tym zawodzie, nie zoSta1o Wykazane. Powodka nie podejmowaia tei dzialafi, aby przyépieszyé postqpowanie administracyj no. Z kolei ponoszone koszty studiow nie pozostajq W adekwatnym zwiqzku przyczynowym ze zdarzeniem, z ktorego Wywodzona jest szkoda. Rowniez pozostale koszty (opiat egzaminacyjnych, kosztow post. administracyjnego) nie  stanowiiy szkody, ktorej mogia dochodzié W niniejszej sprawie. O kosztach procesu Sqd Okrqgowy orzeki na podstawie art. 98 k.p.c. i art. 108 § 1 k.p.o. Od tego Wyroku W caioéci apelacjq Wniosia powodka. W. L. zarzuoila Sqdowi pierwszej instanoji naruszenic prawa materialnego ~ art. 417‘ § 2 k.c. poprzez " przyj Q016, Ze powodka, pomimo niezgodnej z prawem decyzji Ministra Infrastmktury, nie poniosla szkody, a nadto naruszenie art. 233 k.p.c. i art. 322 k.p.c. . ' W oparciu 0 powyzsze podstawy wniosla o: 1. zmianq zaskarzonego Wyroku i zasqdzenie od pozwanego na rzecz powodki kwoty 86 700 21 z ustawowymi odsetkami od dnia dorqczcnia p0ZWI.1 do dnia zapiaty ewentualnie ' _ 2. uchylenie zaskarzonego Wyroku i przekazanie sprawy Sqdowi Okrqgowemu do ponowncgo rozp'oznan_ia i zasqdzenie kosztow procesu za drugq instancjq.  W postqpowaniu apelacyjnym Sqd drugiej instancji z urzqdu (art. 232 zd. 2 k.p.c.) uzupeinii material _ dowodowy o informacj:5 MinistraI11t‘rastruktm"y dotyczapq iloéci osob, ktore W listopadzie 2006 r. " przystqpiiy do postopowania kwalifikacyjnego 0 nadanie liconcji zawodowej W zakresie poérednictwa W obrocie nieruchomoéciami oraz ustalenia. procentu (iloéci) osob, ktore zdaiy obie czqéci egzaminu. (Dz. U. Nr 173, poz. 1218 - dalej „ustawa o zmianie u.g.n.”) termin umożliwiający osobom z . wykształceniem średnim bądż wyższym, które ukończyły kursy specjalistyczne, uzyskanie licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami i od tej daty nie ma podstawy prawnej na nadanie takim osobom wskazanej licencji. Powódka miała plany, że po uzyskaniu licencji pośrednika W obrocie nieruchomościami założy spółkę z J. S.. Plany te nie powiodły się z powodu nieporozumień ze wspólniczką powódki oraz kłopoty osobiste i finansowe J. S., które spowodowały, że W roku 2008 zawiesił on swoją działalność i przeszedł na rentę; takze z uwagi na nieuzyskanie licencji (pośrednika) przez powódkę. - W. Ł. w październiku 2009 r. rozpoczęła wyższe studia w (...), (...) W W. na kierunku pedagogika, płatne, uiszczaj ąc wpisowe W kwocie 250 zł, opłatę rekrutacyjnąw kwocie 100 zł oraz czesne za semestr I wynoszące 1430 zł. Drugi semestr powódka ukończyła z bardzo dobrymi wynikami. Dokonała opłaty za studia W roku akademickim 2009/10 W wysokości 3110 zł oraz W roku 201 O/1 1 - W wysokości 1716 zł. Aktualnie mieszka w Z., gdzie opiekuje się ojcem i dojeżdża na egzaminy do W.. W tym stanie faktycznym Sąd Okręgowy uznał, odwołując się do art. 4171 § 2 k.c., że powódka wykazując _ bezprawność działania pozwanego, nie wykazała zarazem związku przyczynowego pomiędzy tym działaniem, a dochodzona szkodą. W szczególności brak było,podstaw do przyjęcia, że gdyby powódka została dopuszczona do egzaminu, zdałaby go. W roku 2006 powódka nie przeszła pomyślnie części pisemnej, a w 2008 r. zdawalność wynosiła 64,54%, zaś tego konkretnego egzaminu ¬ 6 marca 2008 r. - w części pisemnej 53%, a w części ustnej - 60%. Nie było więc pewności graniczącej z pewnością, że powódka zdałaby egzamin. Odnosząc się natomiast do wywodzonej szkody "z tytułu utraconych korzyści (lucrum cessans) Sąd pierwszej instancji zauważył, że wymagane było wykazanie dużego prawdopodobieństwa uzyskania korzyści, a to nie zostało uczynione. Po pierwsze dlatego, że zainicj owanie pracy pośrednika już od lutego 2008 r., gdyegzamin odbył się ostatecznie w marcu, nie wydaje się prawdopodobne. Również uzyskiwanie dochodów W kwocie 3000- zł miesięcznie dla debiutantki W tym zawodzie, nie zostało wykazane. Powódka nie podejmowała też działań, aby przyśpieszyć postępowanie administracyjne. Z kolei ponoszone koszty studiów nie pozostają w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem, z którego wywodzona jest szkoda. Również pozostałe koszty (opłat egzaminacyjnych, kosztów post. administracyjnego) nie - stanowiły szkody, której mogła dochodzić W niniejszej sprawie. O kosztach procesu Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. i art. 108 § l k.p.c. Od tego wyroku w całości apelację wniosła powódka. W. Ł. zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego ~ art. 417* § 2 k.c. poprzez ' przyjęcie, że powódka, pomimo niezgodnej z prawem decyzji Ministra Infrastnlktury, nie poniosła szkody, a nadto naruszenie art. 233 k.p.c. i art. 322 k.p.c. , ' W oparciu o powyższe podstawy wniosła oz 1. zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kwoty 86 700 zł z ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia pozwu do dnia zapłaty ewentualnie ' _ 2. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów procesu za drugą instancję. - W postępowaniu apelacyjnym Sąd drugiej instancji z urzędu (art. 232 zd. 2 k.p.c.) uzupełnił materiał _ dowodowy o informację Ministra Infrastruktury dotyczącą ilości osób, które W listopadzie 2006 r. ' przystąpiły do postępowania kwalifikacyjnego o nadanie licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami oraz ustalenia procentu (ilości) osób, które zdały obie części egzaminu. --- STRONA 4 --- Sqd Apelacyjny zwazyi co nastepuje: Apelacja nie jest uzasadniona. Sacd Apelacyjny podziela ustalenia faktyczne Sacdu Okregowego z tqjedynie korektd, Ze czesé pisemna egzaminu, do ktorego powodka nie zostaia dopuszczona, miaia miej see W (111111 6 marca 2008 r. oraz z uzupehiieniem, na podstawie dowodu uzyskanego W postepowaniu apelacyj nym (informacja Ministra z 7 maja 2012 1'. — k. 549), Ze do etapu pisemnego przed Pafistwowq Komisja,KWa1ifikacyjna,W dniu 30 Iistopada 2006 1'. przystqpiio 675 osob, Z czego do etapu ustnego przesziy 282 osoby, a licencje uzyskalo 147 osob. Odnoszqc sie W pierwszym rzqdzie do zarzutu apelacji powodki naruszenia art. 233 k.p.c. stwierdzié nalezy, ze powodka nie uzasadniia rzeczowo tego zarzutu, co powoduje, 2e zarzut ten jawi sie jako goiosiowny, a tym samym, nieusprawiedliwiony. ' Zgoduie z zasada, swobodnej oceny doWod6W Wyrazonqw przepisie art. 233 § 1 k.p.c. Sa,d ocenia Wiarygodnosé i moo dowodow Wediug Wiasnego przekonania, na podstawie "wszeclistronnego rozwazenia zebranego materialu" (por. Wyrok SN 2 dnia 17 listopada 1966 r., II CR 423/66, OSNPG 1967, nr 56, poz. 21; uzasadnienie Wyroku SN Z dnia 24 marca 1999 r., I PKN 632/98, OSNAPIUS 2000, nr 10, poz. 382; uzasadnienie postanowienia SN 2 dnia 11 lipca 2002 r., IV CKN I218/00, LEX nr 80266; uzasadnienie postanowienia SN z dnia 18 lipca 2002 r., IV CKN 1256/00, LEX nr 80267). Przyjmuje sie, Ze ramy swobodnej oceny dowodow muszq byé zakreslone Wymaganialni prawa procesowego, doswiadczenia Zyciowego, regulami logicznego myslenia oraz pewnego poziomu swiadomosci prawnej, Wedhlg ktorych sqd W sposob bezstronny, racj onalny i Wszechstronny rozwaza materiai dowodowy jako caiosé, dokonuje Wyboru okreslonych érodkow dowodowyoh i Waiqc ich moo oraz Wiarygodnosé odnosi je do pozostalego materiahi dowodowego (zob. L1ZElSflCi1'116I].18 Wyroku SN z dnia. 20 marca 1980 r., II URN 175/79, OSNC 1980, nr 10, poz. 200; uzasadnienie Wyroku SN z dnia 10 czerwca 1999 r., II UKN 685/98, OSNAPiUS 2000, nr 17, poz. 655; uzasadnienie postanowienia SN z dnia 15 lutego 2000 r., III CKN 1049/99, LEX mt 51627; uzasadnienie Wyroku SN Z dnia 16 maja 2000 r., IV CKN 1097/00, LEX nr 52624; uzasadnienie Wyroku SN z dnia 29 Wrzeénia 2000 r., V CKN 94;’00, LEX nr 52589; uzasadnienie Wyroku SN z dnia 15 listopada 2000 r., IV CKN 1383100, LEX nr 52544; Wyrok SN z dnia 19 czeiwca 2001 r., II UKN 423100, OSNP 2003, nr 5, poz. 137; uzasadnienie Wyroku SN 2 dnia 14 marca 2002 r., IV CKN 859/00, LEX nr 53923; uzasadnienie postanowienia SN z dnia 16 maja 2002 r., IV CKN 1050100, LEX nr 55499; uzasadnienie Wyroku SN z dnia 27 Wrzesnia 2002 r., II CKN 817100, LEX nr 56906; uzasadnienie Wyroku SN z dnia 27 Wrzeénia 2002 r., IV CKN 1316100, LEX nr 80273). Tak uczynii Sqd pierwszej instancji, co byio 0 tyle nieskomplikowane, ze duzq ozeéé ustalefi opari na dowodach z dokumentow urzqdowych ~ ktore nie byly podwazane, a pozostaie ustalenia opari o zeznania éwiadkow i powodki, Z zastrzeieniem jedynie tej czeéci zeznafi tej ostatniej, ktore Wyraiaiy jej przekonanie, Ze niewqtpliwie zdalaby egzamin W marcu 2008 r. iuzyskiwaiaby doohody rzedu 3000 Z1 miesiecznie jako posrednik nieruchomoéci. Ten aspekt ustalefi miesci sie jednak W szerszej ocenie trafnosci przyczynowo — skutkowej, opartej na analizie szeroko rozumianego zwiqzku przyozynowego pomiedzy zdarzeniem szkodzapyxn (art. 361 § 1 k.c.), a szkodq oraz dowodzeniem hipotetycznego zaistnienia szkody (art. 361 § 2 k.c.), co musiaio Wykraczaé poza same twierdzenia powodki, ale odnosié sie do pozostaiych oko1ioznosci braku doéwiadczenia zawodowego (praktycmego) powodki W tym zawodzie oraz zeznafi swiadka S., ktore to dowody Iegiy u podstaw ustalenia Sa_du 0 braku dostateoznego wykazania, Ze dochody zostalyby niewqtpliwic osiqgniete. Ustalajqc, W granicach zaskarzenia, czy nie doszio W sprawie do naruszenia art. 361 § 1_k.c. Sqd Apelacyjny mial na uwadze, Ze przepis ten ogranicza odpowiedzialnoéé zobovviqzanego do naprawienia szkody tylko do normalnych (typowych, Wystepuj qcych zazwyczaj) nastepstw dziaiafi lub zanieohaii, z ktorych szkoda Wynikia. Zarazem ustawodawca nie zdefniowai pojecia ZWIQZKU przyczynowego W rozumieniu prawnym. Sąd Apelacyjny zwazył co następuje: Apelacja nie jest uzasadniona. Sąd Apelacyjny podziela ustalenia faktyczne Sądu Okręgowego z tąjedynie korekta, że część pisemna egzaminu, do którego powódka nie została dopuszczona, miała miejsce W dniu 6 marca 2008 r. oraz z uzupełnieniem, na podstawie dowodu uzyskanego W postępowaniu apelacyj nym (informacja Ministra z 7 maja 2012 r. - k. 549), że do etapu pisemnego przed Państwową Komisją Kwalifikacyjnąw dniu 30 listopada 2006 r. przystąpiło 675 osób, Z czego do etapu ustnego przeszły 282 osoby, a licencje uzyskało 147 osób. Odnosząc się w pierwszym rzędzie do zarzutu apelacji powódki naruszenia art. 233 k.p.c. stwierdzić nalezy, że powódka nie uzasadniła rzeczowe tego zarzutu, co powoduje, że zarzut ten jawi się jako gołosłowny, a tym samym, nieusprawiedliwiony. ' Zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażonąw przepisie art. 233 § 1 k.p.c. Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie "wszechstronnego rozwazenia zebranego materiału" (por. wyrok SN z dnia 1? listopada 1966 r., II CR 423/66, OSNPG 1967, nr 5-6, poz. 21; uzasadnienie wyroku SN z dnia 24 marca 1999 r., I PKN 632/98, OSNAPiUS 2000, nr 10, poz. 382; uzasadnienie postanowienia SN z dnia ll lipca 2002 r., IV CKN 1218/00, LEX nr 80266; uzasadnienie postanowienia SN z dnia 18 lipca 2002 r., IV CKN 1256/00, LEX nr 80267). Przyjmuje się, ze ramy swobodnej oceny dowodów muszą być zakreślone wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego, regułami logicznego myślenia oraz pewnego poziomu świadomości prawnej, według których sąd W sposób bezstronny, racj onalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność odnosi je do pozostałego materiału dowodowego (zob. uzasadnienie wyroku SN z dnia 20 marca 1980 r., II URN 175/79, OSNC 1980, nr 10, poz. 200; uzasadnienie wyroku SN z dnia 10 czerwca 1999 r., II UKN 685/98, OSNAPÍUS 2000, nr 17, poz. 655; uzasadnienie postanowienia SN z dnia 15 lutego 2000 r., III CKN 1049/99, LEX nr 51627; uzasadnienie Wyroku SN z dnia 16 maja 2000 r., IV CKN 1097/00, LEX nr 52624; uzasadnienie wyroku SN z dnia 29 września 2000 r., V CKN 94/00, LEX nr 52589; uzasadnienie Wyroku SN z dnia 15 listopada 2000 r., IV CKN 1383/00, LEX nr 52544; Wyrok SN z dnia 19 czerwca 2001 r., II UKN 423/00, OSNP 2003, nr 5, poz. 137; uzasadnienie wyroku SN z dnia 14 marca 2002 r., IV CKN 859/00, LEX nr 53923; uzasadnienie postanowienia SN z dnia 16 maja 2002 r., IV CKN 1050/00, LEX nr 55499; uzasadnienie wyroku SN z dnia 27 września 2002 r., II CKN 817/00, LEX nr 56906; uzasadnienie wyroku SN z dnia 27 września 2002 r., IV CKN 1316/00, LEX nr 80273). Tak uczynił Sąd pierwszej instancji, co było o tyle nieskomplikowane, ze dużą część ustaleń oparł na dowodach z dokumentów urzędowych ¬ które nie były podwazane, a pozostałe ustalenia oparł o zeznania świadków i powódki, Z zastrzeżeniem jedynie tej części zeznań tej ostatniej, które wyrażały jej przekonanie, że niewątpliwie zdałaby egzamin w marcu 2008 r. iuzyskiwalaby dochody rzędu 3000 zł miesięcznie jako pośrednik nieruchomości. Ten aspekt ustaleń mieści się jednak W szerszej ocenie trafności przyczynowo - skutkowej, opartej na analizie szeroko rozumianego związku przyczynowego pomiędzy zdarzeniem szkodzącym (art. 361 § 1 k.c.), a szkodą oraz dowodzeniem hipotetycznego zaistnienia szkody (art. 361 § 2 k.c.), co musiało wykraczać poza same twierdzenia powódki, ale odnosić się do pozostałych okoliczności - braku doświadczenia zawodowego (praktycznego) powódki w tym zawodzie oraz zeznań świadka S., które to dowody legły u podstaw ustalenia Sądu o braku dostatecznego wykazania, że dochody zostałyby niewątpliwie osiągnięte. Ustalając, W granicach zaskarżenia, czy nie doszło W sprawie do naruszenia art. 361 § 1_k.c. Sąd Apelacyjny miał na uwadze, że przepis ten ogranicza odpowiedzialność zobowiązanego do naprawienia szkody tylko do normalnych (typowych, występujących zazwyczaj) następstw działań lub zaniechań, z których szkoda wynikła. Zarazem ustawodawca nie zdefniował pojęcia związku przyczynowego W rozumieniu prawnym. --- STRONA 5 --- W orzecznictwie i pismielmictwie zgodnie przyjmtje sie, Ze poj ecia tego nienalezy rozumieé odmiennie od istniej qcego W rzeczywistosci. Z tego Wzgledu istnienie zwiqzku przyczynowego jako zj awiska obiektjrwnego deterrninowane jest okoliozznoéciami konkretnej sprawy.  Przyjmuje sie, ze okreslone nastepstwo ma charakter nonnalny Wtedy, gdy W danym uldadzie stosunkow, W zwyczajnym biegu spraw, konkretny skutek mozna uznaé za zwykle nastepstwo danego zdarzenia; typowym jest skutek Wystepuj a,cy W zwykiym porzqdku rzeczy, taki, ktoiy na podstawie zasad doswiadczenia zyoiowego mozna uznaé za charakterystyozny d1a danej przyozyny, jako jej normalny rezultat (zob. min. Wyroki Sa,du Najwyzszego: z dnia 18 maja 2000 r., III CKN 810/98, niepubl. i z dnia 19 maroa 2008 r., V CSK 491/07, niepubl.). Normalnymi nastepstwami zdarzenia, z ktorego Wynikia szkoda, SE[I18STQpS1WE:1, jakie tego rodzaju zdarzenie jest W ogole W stanie Wywolaé i W zwyczajnym biegu rzeczy, a nie tylko na skutek szczegolnego zbiegu okolicznosci, z reguiy je Wywohzje. Natomiast anormalne jest nastepstwo, gdy doszio do niego z powodu zdarzenia niezwykiego, nienormalnego, niemieszczqcego sie W granicach closwiadczenia zyciowego, na skutek nadzwyczajnego zbiegu okolioznosci, ktorego przecietnie nie bierze sie W rachube. Nie wyiqcza normainosci W rozumieniu art. 361 § 1 k.c. okolioznosé, ze mimo identycznych warunkow zdarzenia okreslone nastepstwo nie zawsze WYS1IQp11jC, ani tez jego statystyczna rzadkosé. Sformuiowanie "normalne nastepstwo" nie musi oznaczaé skutku koniecznego (por. wyrok Sa,du Naj Wyzszego z dnia 28 _ lutego 2006 r., III CSK 135/05, niepubl.). Stwierdzenie Wystapienia zwiaczku przyczynowego Wymaga W pierwszej kolejnosci zbadania  przy pomocy testu conditio sine qua non  czy pomiedzy okreslonymi elementami sytuacji faktycznej W ogole zachodzi jakakolwiek obiektywna zaleznosé, tj. ozy oceniany skutek stanowi obiektywne nastepstwo zdarzenia, ktore Wskazano jako jego przyczyne. Negatywny Wynik takiego testu eliminuje potrzebe poszukiwania Wystepowania zwiaczku przyczynowego "adekwatnego" W rozumieniu art. 361 § 1 k.o. Koniecznosé badania "normalnosci" zwiqzku przyozynowego, statuuja,cej odpowiedzialnosé 2 art. 361 § 1 k.c., Wchodzi bowiem W rachube jedynie Wtedy, gdy miedzy okreslonymi zjawiskami W ogole istnieje obiektywny zwiaczek przyczynowy (zob. Wyrok Sa,du Najwyzszego z dnia I4 marca 2002 r., IV CKN 826/00, niepubl.). Te same zasady maja, zastosowanie przy badaniu tzw. posredniego zwiqzku przyczynowego, gdyz W sytuacj i, gdy pewne zdarzenie stworzylo Warunki powstania innych zdarzefi, z ktdrych dopiero ostatnie staio sie bezposredniq przyczyna szkody, odpowiedzialnosé cywilnq moze determinowaé tylko taki zwiqzek Wieloozionowy, W ktorym pomiedzy poszczegolnymi ogniwami zaohodzi Wskazana Wyzej zaleznosé przyczynowa i kazde ogniwo tego zWia,zku z osobna podlega ocenie z punktu Widzenia kauzalnosci (zob. orzeczenia Sa,du Najwyzszegoz z dnia 10 grudnia 1952 r., C 584/52, PiP 1953 nr 89, s. 366 oraz z dnia 21 czerwca 1960 r., 1 CR 592/59, OSN 1962, nr III, poz. 84). Przenoszap powyzsze rozwazania na grunt niniej szej sprawy,tn1dno nie zgodzié sie z Sa,dem Okregowym, ktory nie dopatrzyi sie zwiqzku przyczynowego pomiedzy Wywodzonq szkodq, a zdarzeniem szkodzqcym uznaj a,c, ze powodka nie uprawdopodobniia W sposob dostateczny, z przewazaj qcym, g;ranicza,oym z pewnosciq prawdopodobiefistwem, iz zdaiaby egzamin (pisemny i ustny) W marcu 2008 r. i uzyskaiaby ' licencje posrednika W obrocie nieruchomosciami. Procent osob, ktore zdaly egzamin W marcu 2008 r. to niespeina 30% (v. pismo Ministra Infrastruktury — k. 470 — 471), tymczasem powodka W roku 2006 nie znalazia sie nawet wérod niespeina 42 procent, ktore przeszly do etapu ustnego. Nawet daja,c Wiare powodce ijej mezowi, ze powodka przygotowywaia sie do kolejnego egzaminu, uczyia siq i zbieraia materialy, nie mozna przyjqé jako typowego, normalnego nastepstwa, ze gdyby zostaia dopuszczona do egzaminu W marcu 2008 r., niewqtpliwie zdaiaby go i uzyskala licencje posrednika w obrocie nieruchomosciami. Dane statystyczne, ktorymi Said dysponuj e, nie pozwala na Wycietgniecie takiego Wniosku. Juz ten Wzglqd byi dostateczny do oddalenia powodztwa. ,. Na marginesie Wskazao tylko nalezy, ze zeznania swiadka S. nie pozwalaly takze uznaé, ze doszioby do uruchomienia Wspolnego przedsiewziecia W zakresie posrednictwa nieruchomosciami. Swiadek S. W istocie zeznai, ze nie byio mozliwe uruchomienie takiej spolki z powodka, (k. 479) z uwagi na jego sytuacje osobistqi finansiowq, a powodka nie wykazaia, abyemogia z powodzeniem uruohomié take, dziaialnosé samodzielnie. 8 I W orzecznictwie i piśmiennictwie zgodnie przyjmtfie się, że pojęcia tego nienależy rozumieć odmiennie od istniejącego W rzeczywistości. Z tego względu istnienie związku przyczynowego jako zjawiska obiektywnego determinowane jest okolicznościami konkretnej sprawy. - Przyjmuje się, że określone następstwo ma charakter normalny wtedy, gdy W danym układzie stosunków, W zwyczajnym biegu spraw, konkretny skutek można uznać za zwykłe następstwo danego zdarzenia; typowym jest skutek występujący W zwykłym porządku rzeczy, taki, który na podstawie zasad doświadczenia życiowego można uznać za charakterystyczny dla danej przyczyny, jako jej normalny rezultat (zob. m.in. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 18 maja 2000 r., III CKN 810/98, niepubl. i z dnia 19 marca 2008 r., V CSK 491/07, niepubl.). Normalnymi następstwami zdarzenia, z którego wynikła szkoda, są następstwa, jakie tego rodzaju zdarzenie jest w ogóle W stanie wywołać i W zwyczajnym biegu rzeczy, a nie tylko na skutek szczególnego zbiegu okoliczności, z reguły je wywołuje. Natomiast anormalne jest następstwo, gdy doszło do niego z powodu zdarzenia niezwykłego, nienormalnego, niemieszczącego się W granicach doświadczenia życiowego, na skutek nadzwyczajnego zbiegu okoliczności, którego przeciętnie nie bierze się W rachubę. Nie wyłącza normalności W rozumieniu art. 361 § I k.c. okoliczność, że mimo identycznych warunków zdarzenia określone następstwo nie zawsze występuje, ani też jego statystyczna rzadkość. Sformułowanie "normalne następstwo" nie musi oznaczać skutku koniecznego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 _ lutego 2006 r., III CSK 135/05, niepubl.). Stwierdzenie wystąpienia związku przyczynowego wymaga W pierwszej kolejności zbadania - przy pomocy testu conditio sine qua non - czy pomiędzy określonymi elementami sytuacji faktycznej W ogóle zachodzi jakakolwiek obiektywna zależność, tj. czy oceniany skutek stanowi obiektywne następstwo zdarzenia, które wskazano jako jego przyczynę. Negatywny wynik takiego testu eliminuje potrzebę poszukiwania występowania związku przyczynowego "adekwatnego" w rozumieniu art. 361 § 1 k.c. Konieczność badania "nor1nalności" związku przyczynowego, statuującej odpowiedzialność z art. 361 § 1 k.c., Wchodzi bowiem W rachubę jedynie wtedy, gdy między określonymi zjawiskami w ogóle istnieje obiektywny związek przyczynowy (zob. Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2002 r., IV CKN 826/00, niepubl.). Te same zasady mają zastosowanie przy badaniu tzw. pośredniego związku przyczynowego, gdyż W sytuacji, gdy pewne zdarzenie stworzyło warunki powstania innych zdarzeń, z których dopiero ostatnie stało się bezpośrednią przyczyna szkody, odpowiedzialność cywilną może determin_oWać tylko taki związek Wieloczłonowy, W którym pomiędzy poszczególnymi ogniwami zachodzi wskazana Wyżej zależność przyczynowa i każde ogniwo tego związku z osobna podlega ocenie z punktu widzenia kauzalności (zob. orzeczenia Sądu Najwyższego: z dnia 10 grudnia 1952 r., C 584/52, PiP 1953 nr 8-9, s. 366 oraz z dnia 21 czerwca 1960 r., 1 CR 592/59, OSN 1962, nr III, poz. 84). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, trudno nie zgodzić się z Sądem Okręgowym, który nie dopatrzył się związku przyczynowego pomiędzy wywodzoną szkodą, a zdarzeniem szkodzącym uznając, że powódka nie uprawdopodobniła W sposób dostateczny, z przeważaj ącym, graniczącym z pewnością prawdopodobieństwem, iż zdałaby egzamin (pisemny i ustny) W marcu 2008 r. i uzyskałaby ' licencje pośrednika W obrocie nieruchomościami. Procent osób, które zdały egzamin W marcu 2008 r. to niespełna 30% (v. pismo Ministra Infrastruktury - k. 470 - 471), tymczasem powódka W roku 2006 nie _znalazła się nawet wśród niespełna 42 procent, które przeszły do etapu ustnego. Nawet dając wiarę powódce ijej mężowi, że powódka przygotowywała się do kolejnego egzaminu, uczyła się i zbierała materiały, nie można przyjąć jako typowego, normalnego następstwa, że gdyby została dopuszczona do egzaminu W marcu 2008 r., niewątpliwie zdałaby go i uzyskała licencje pośrednika w obrocie nieruchomościami. Dane statystyczne, którymi Sąd dysponuje, nie pozwala na wyciągnięcie takiego wniosku. Już ten wzgląd był dostateczny do oddalenia powództwa. - Na marginesie wskazać tylko należy, że zeznania świadka S. nie pozwalały także uznać, że doszłoby do uruchomienia wspólnego przedsięwzięcia W zakresie pośrednictwa nieruchomościami. Swiadek S. W istocie zeznał, że nie było możliwe uruchomienie takiej spółki z powódką (k. 479) z uwagi na jego sytuacje osobistąi finansową, a powódka nie wykazała, aby mogła z powodzeniem uruchomić taką działalność samodzielnie. t I --- STRONA 6 --- Wreszcie racje ma Sa,d pierwszej instancji, gdy nie dopatruje sie adekwatnego zwiagku przyczynowego pomiedzy kosztami \IVy111.I{E1j3¢C}/I111 z podj etych studiow Wyzszych, a niniej szym roszczeniem. Jest to zWia,zek nastepczy, ale bez jakiegokolwiek zwiqzku z dochodzonym roszczeniem odszkodowawczym. W tych okolicznosciach brak byio podstaw takze do zastosowania art. 322 k.p.o., skoro nie moéna mowio o szkodzie pozostajqcej W zwiqzku z Wadliwq decyzjq flCiI1'1i111S1II‘3.Cy_iI13,. Z tyoh Wszystkich Wzgledow na podstawie art. 385 k.p.c. Sa,d Apelacyjny orzeki jak W sentencji. 0 kosztach procesu W instancji odwoiawczej orzeczono na podstawie art. 108 § 1 k.p.c. W zW. z art. 98 k.p.c. i art. 391 § 2 k.p.c., obeiqzaj a,c. W calosci kosztami postepowania apelacyjnego strone powodowq (kosztami zastepstwa procesowego W stawce minimalnej). Wreszcie rację ma Sąd pierwszej instancji, gdy nie dopatruje się adekwatnego zwiagku przyczynowego pomiędzy kosztami wynikającymi z podjętych studiów wyższych, a niniejszym roszczeniem. Jest to związek następczy, ale bez jakiegokolwiek związku z dochodzonym roszczeniem odszkodowawczym. W tych okolicznościach brak było podstaw także do zastosowania art. 322 k.p.c., skoro nie można mówić o szkodzie pozostającej w związku z wadliwą decyzją administracyjną. Z tych wszystkich względów na podstawie art. 385 k.p.c. Sąd Apelacyjny orzekł jak W sentencji. O kosztach procesu w instancji odwoławczej orzeczono na podstawie art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 98 k.p.c. i art. 391 § 2 k.p.c., obciążaj ąc w całości kosztami postepowania apelacyjnego stronę powodową (kosztami zastępstwa procesowego W stawce minimalnej).