Wyrok I ACa 934/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 września 2011 r. Sąd Apelacyjny we Wro

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I ACa 934/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 września 2011 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu – Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Ewa Głowacka Sędziowie: SSA Adam Jewgraf (spr.) SSA Beata Wolfke - Kobzar Protokolant: Małgorzata Kurek po rozpoznaniu w dniu 28 września 2011 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy z powództwa A. P. przeciwko Skarbowi Państwa - Centralnemu Zarządowi Służby Więziennej o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 24 maja 2011 r. sygn. akt I C 333/10 oddala apelację i zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej 2.700 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego. U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z 24 maja 2011 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu w sprawie A. P. przeciwko Skarbowi Państwa – Centralnemu Zarządowi Służby Więziennej o zapłatę oddalił powództwo (pkt I), kosztami sądowymi, od poniesienia których powód był --- STRONA 2 --- zwolniony, obciążył Skarb Państwa (pkt II) oraz zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 3600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Powyższe rozstrzygnięcie Sąd Okręgowy oparł o następujące ustalenia faktyczne: Powód A. P. był w okresie od 10 listopada 1999 r. do 16 stycznia 2002 r. osadzony w Areszcie Śledczym we Wrocławiu, od 16 stycznia 2002 r. do 2 września 2004 r., w Zakładzie Karnym w W., od 2 września 2004 r. do 4 stycznia 2005 r. w Areszcie Śledczym w R., od 4 stycznia 2005 r. do 11 czerwca 2007 r. w Zakładzie Karnym nr (…) we W. Od 28 sierpnia 2009 r. powód ponownie przebywa w Areszcie Śledczym we W. W pewnych okresach powód przebywał w celach, w których powierzchnia mieszkalna przypadająca na jednego osadzonego wynosiła mniej niż 3 m 2 . m.in. w przeludnionej celi przebywał w okresie od 31 sierpnia do 6 grudnia 2009 r. w Areszcie Śledczym we W. (były w niej osadzone trzy osoby zamiast dwóch). Powód podczas pobytu w jednostkach penitencjarnych miał wykonywane badania w kierunku zakażenia wirusowym zapaleniem wątroby typu B i C (wirusy HBV i HCV). W kwietniu 2007 r. stwierdzono u niego ujemny antygen Hbs przy dodatnich przeciwciałach a-HBc oraz ujemne przeciwciała HCV. Ponowne badanie pod kątem zarażenia wirusem HBV przeprowadzono u powoda w czerwcu 2010 r., dało ono wynik jak poprzednio. W sierpniu 2010 r. powód miał również przeprowadzone badanie na obecność przeciwciał HCV i ponownie dało ono wynik ujemny. Powyższe wyniki badań A. P. wskazywały, że miał on w dalekiej przeszłości kontakt z wirusem HBV (mogło, ale nie musiało nim być zachorowanie na wirusowe zapalenie wątroby), jednak w czasie wykonywania badań nie było aktywnej infekcji. Powód nie był zakażony wirusem HCV. Powód został poinformowany przez funkcjonariuszy Służby Więziennej o drogach zakażenia wirusowym zapaleniem wątroby. Cele w jednostkach penitencjarnych, w których osadzony był powód, są wyposażone w kącik sanitarny oddzielony od reszty celi murowaną ścianą lub tylko parawanem czy zasłonką. --- STRONA 3 --- Przy takich ustaleniach Sąd Okręgowy uznał, że powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. W pierwszym rzędzie Sąd Okręgowy wskazał, że zasadny okazał się podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia odnoszący się do roszczeń powoda odnoszących się do jego osadzenia w jednostkach penitencjarnych w okresie dalszym niż 3 lata przed wytoczeniem powództwa tj. do 12 marca 2007 r. Nieprzedawnione pozostały zdaniem Sądu roszczenia związane z osadzeniem w Zakładzie Karnym nr (…) we W. od 13 marca do 11 czerwca 2007 r. oraz w Areszcie Śledczym we W. od 28 sierpnia 2009 r. do chwili obecnej. Za bezsporny Sąd Okręgowy uznał fakt osadzenia powoda we wskazanych przez niego okresach w Zakładzie Karnym nr (…) we W. i w Areszcie Śledczym we W. w celach, gdzie na jednego osadzonego przypadało mniej niż 3 m powierzchni celi mieszkalnej. Dokonując oceny zasadności żądania zadośćuczynienia Sąd l instancji zwrócił uwagę, że żądania, z którymi występuje powód, tj. żądanie zadośćuczynienia i zapłaty na cel społeczny, przysługują jedynie w razie dokonanego naruszenia dóbr osobistych. Z brzmienia art. 448 k.c. i art. 24 § 1 zd. 3 k.c. wynika, że przewidziane w nich majątkowe środki ochrony dóbr osobistych nie przysługują na wypadek tylko narażenia na naruszenie tych dóbr. W ocenie Sądu I instancji nie uzasadnia więc żądań powoda narażenie go na różne choroby, które według twierdzeń pozwu miało być spowodowane nadmiernym przeludnieniem celi oraz nieoddzieleniem urządzeń sanitarnych od reszty celi. Ponadto Sąd uznał za istotną okoliczność, że powodowi udzielono informacji o tym, w jaki sposób może dojść do zakażenia wirusem zapalenia wątroby. Wyniki postępowania dowodowego nie pozostawiają przy tym wątpliwości, że powód nie został w czasie pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym nr (…) lub Areszcie Śledczym zarażony HCV. Jak uzasadniał Sąd Okręgowy, twierdzeniom powoda w tym zakresie przeczą wnioski opinii biegłej z zakresu chorób zakaźnych, oparte na analizie dokumentacji medycznej powoda (książce zdrowia), a także wyniki badań laboratoryjnych z 2010 r., w tym wynik badania pod kątem obecności przeciwciał HCV, którym biegła nie dysponowała. Sąd Okręgowy nie uwzględnił także zarzutów powoda co do wpływu złych warunków odbywania kary pozbawienia wolności na psychikę powoda. Sąd --- STRONA 4 --- Okręgowy ocenił, że wprawdzie przebywanie w celi przeludnionej mogło zwiększyć u powoda uczucie dyskomfortu psychicznego, wynikającego m.in. z braku prywatności i konieczności dzielenia niewielkiej przestrzeni z innymi, obcymi, nierzadko wrogo nastawionymi osobami, jednak uznał, iż stany psychiczne opisywane przez powoda determinowane są nie tylko warunkami, w jakich musiał przebywać, ale przede wszystkim istotą kary izolacyjnej, której immanentną cechą jest m.in. brak prywatności oraz rozłąka z osobami bliskimi. Sąd Okręgowy argumentował, że nie da się nie da się za pomocą obiektywnych kryteriów ustalić, w jakim stopniu złe samopoczucie A. P. było wywołane samym faktem izolacji, a w jakim warunkami osadzenia, w tym przeludnieniem celi, dlatego też Sąd Okręgowy nie przeprowadzał wnioskowanego przez powoda dowodu z opinii biegłego psychiatry na okoliczność przyczyn jego uszczerbku psychicznego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów powoda odnośnie nieodpowiednich warunków wykonywania wobec niego kary pozbawienia wolności, powodujących naruszenie jego dóbr osobistych, dotyczących braku dostępu do ciepłej wody w celach mieszkalnych, złej wentylacji oraz nieodpowiedniego oświetlenia cel (niewystarczającego do czytania), Sąd Okręgowy uznał, że powód powyższych okoliczności nie wykazał. Jednocześnie Sąd I Instancji uzasadnił, dlaczego nie uwzględnił wniosku pełnomocnika powoda o przeprowadzenie dowodu na okoliczność „ustalenia warunków" odbywania przez powoda kary pozbawienia wolności. Zdaniem Sądu Okręgowego udowodnione niezachowanie norm powierzchni celi mieszkalnej oraz spowodowany takimi warunkami dyskomfort powoda nie uzasadniają przyznania powodowi od Skarbu Państwa - Centralnego Zarządu Służby Więziennej w W. majątkowych środków ochrony dóbr osobistych. Dochodząc do przekonania, że nie było podstaw do zasądzenia na rzecz powoda zadośćuczynienia i stosownej sumy na cel społeczny, przewidzianych w art. 448 w zw. z art. 24 § 1 zd. 3 k.c. Sąd Okręgowy miał na względzie przede wszystkim fakt, iż powód nie wykazał, ażeby rozmiar jego cierpień uzasadniał zasądzenie od pozwanego kwoty pieniężnej. --- STRONA 5 --- Orzeczenie o kosztach zawarte w punkcie III sentencji wyroku Sąd wydał na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. oraz art. 108 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Apelację od powyższego rozstrzygnięcia wywiódł powód zaskarżając je w całości oraz zarzucając: 1) istotne dla wyniku sprawy naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności: art. 227 k.p.c. na skutek odmowy przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez powoda, a przez to niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dotyczących w szczególności: rzeczywistych rozmiarów przeludnienia w celach, w których powód przebywał, warunków w jakich powód odbywał karę pozbawienia wolności oraz stanu jego zdrowia, co w konsekwencji prowadzi do naruszenia prawo do sądu w rozumieniu art. 45 Konstytucji RP 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności: a) art. 23 i art. 24 k.c. w zw. z art. 6 k.p.c. i art. 448 k.c. na skutek błędnej wykładni tych przepisów, b) art. 442 k.c. na skutek błędnego zastosowania tego przepisu. Wskazując na powyższe zarzuty odwoławcze apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa albo o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz o przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Równocześnie apelujący wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu apelacyjnym wg norm przepisanych. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja podlegała oddaleniu jako bezzasadna. Zdaniem Sądu Apelacyjnego Sąd I instancji przeprowadził prawidłowe postępowanie dowodowe oraz zastosował właściwe przepisy prawne, które przytoczył i przeanalizował w pisemnym uzasadnieniu wyroku. Sąd Apelacyjny przychyla się do ustaleń poczynionych przez Sąd I instancji oraz dokonanej wykładni przepisów. Przechodząc do oceny zawartych w apelacji zarzutów w pierwszej kolejności analizie poddać należało te dotyczące naruszenia prawa procesowego, --- STRONA 6 --- bowiem ocena zasadności naruszenia prawa materialnego może być dokonana tylko w oparciu o prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne. Zdaniem Sądu Apelującego nietrafny okazał zarzut dotyczący naruszenia art. 227 k.p.c. poprzez odmowę przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez powoda, a przez to niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dotyczących w szczególności: rzeczywistych rozmiarów przeludnienia w celach, w których powód przebywał, warunków w jakich powód odbywał karę pozbawienia wolności oraz stanu jego zdrowia. Sąd I instancji szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko odnośnie powyższych wniosków dowodowych powoda i jego ocena w tym co do zasady została podzielona przez Sąd Apelacyjny. Wniosek dowodowy, aby mógł być uwzględniony przez Sąd, powinien zawierać bowiem fakty podlegający stwierdzeniu (teza dowodowa) oraz środek dowodowy mający służyć jego wykazaniu. Wniosek o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka A. J. złożony przez pełnomocnika powoda w piśmie procesowym z dnia 10 maja 2011 r., jako nazbyt ogólny, powyższych kryteriów nie spełniał. Sąd Okręgowy wskazał także, dlaczego nie przeprowadził wnioskowanego przez powoda dowodu z opinii biegłego psychiatry na okoliczność przyczyn jego uszczerbku psychicznego. Z treści art. 278 § 1 k.p.c. wynika, że o tym, czy dla rozstrzygnięcia sprawy niezbędne są wiadomości specjalne decyduje sąd. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji prawidłowo ocenił, iż nie da się za pomocą obiektywnych kryteriów ustalić, w jakim stopniu złe samopoczucie A. P. było wywołane samym faktem odbywania kary pozbawienia wolności, a w jakim warunkami osadzenia, w tym przeludnieniem celi, dlatego też zasadne było przyjęcie, że dowód z opinii biegłego psychiatry w okolicznościach niniejszej sprawy, tj. wobec braku innych dowodów wskazujących na złe psychiczne samopoczucie powoda w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności (k. 103-111, k. 139 i k. 144-145), był zbędny. Przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego było natomiast zdaniem Sądu I Instancji niezbędne do ustalenia na podstawie dokumentacji medycznej zgromadzonej w aktach, czy powód jest zarażony wirusem HCV lub HBV, jeżeli tak, to od kiedy i jaka jest najbardziej prawdopodobna przyczyna zarażenia. W oparciu o opinię z dnia 29.03.2011 r. Sąd Okręgowy ustalił, że stwierdzony w badaniach brak u powoda przeciwciał HCV świadczył o tym, iż powód nie został zarażony tym wirusem, jak --- STRONA 7 --- również nie został podczas pobytu w jednostkach penitencjarnych zarażony inną postacią wirusowego zapalenia wątroby –miał on natomiast w odległej przeszłości kontakt z wirusem HBV. Wykluczenie nosicielstwa HCV u powoda w badaniach z 2007 r. powoduje brak konieczności rozważania tej kwestii w uzasadnieniu Sądu Odwoławczego. Swoich twierdzeń o zarażeniu wirusem HCV od współosadzonych z ZK nr (…) we W. bowiem nie udowodnił. Dodać przy tym należy, iż jeżeli powód reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika nie wnosił o wpisanie zastrzeżenia do protokołu w trybie art. 162 kpc o uchybieniu sprowadzającym się do odmowy dopuszczenia konkretnych dowodów, to nie może skutecznie zarzucać w apelacji uchybienia przez Sąd I instancji przepisom postępowania w tym zakresie. W świetle przedstawionych dowodów Sąd Okręgowy uznał zatem prawidłowo za udowodnioną przez powoda jedynie okoliczność jego osadzenia okresowo w celach, nie spełniających norm metrażowych określonych w art. 110 k.k.w. Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny rozważył, czy umieszczenie powoda podczas odbywania kary pozbawienia wolności w celi nie spełniającej ww. norm, wynikających z art. 110 k.k.w., jak twierdził powód - stanowiło naruszenie jego dóbr osobistych oraz naraziło go na zarażenie różnymi chorobami (zarażenie HCV zostało wykluczone), i czy w związku z tym naruszeniem zasadnym jest jego żądanie zadośćuczynienia zgłoszone na podstawie art. 448 k.c. Prawo do ochrony dóbr osobistych przysługuje w przypadku, gdy ich naruszenie nosi znamiona bezprawności. Bezprawność winna zaś być traktowana w kategoriach obiektywnej kwalifikacji czynu, z punktu widzenia jego zgodności z ustawą i zasadami współżycia społecznego. Jedną z niekwestionowanych podstaw wyłączenia bezprawności jest działanie w ramach porządku prawnego, a więc w sytuacji, gdy normy prawa usprawiedliwiają i legalizują wkroczenie w sferę cudzych dóbr osobistych. Przepis art. 248 k.k.w. dopuszczał w szczególnie uzasadnionych wypadkach, umieszczenie osadzonego na czas określony w warunkach, w których powierzchnia w celi na jedną osobę wynosi mniej niż 3 m 2 , zaś paragraf 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 19.04.2006 r. w sprawie trybu postępowania właściwych organów w wypadku, gdy liczba --- STRONA 8 --- osadzonych w zakładach karnych lub aresztach śledczych przekroczy w skali kraju ogólną pojemność tych zakładów stanowi, że w wypadku wykorzystania miejsc zakwaterowania w dodatkowych celach mieszkalnych, powstałych w wyniku przystosowania innych pomieszczeń do wymogów cel mieszkalnych, osadzonych można umieścić na czas określony w warunkach, w których powierzchnia w celi na jedną osobę wynosi mniej niż 3 m 2 . W ocenie Sądu Apelacyjnego, umieszczenie powoda w celi, której powierzchnia przypadająca na jednego osadzonego, nie spełniała normy ustawowej, nawet w świetle powołanej wyżej regulacji nie może zostać uznane za działanie w warunkach wyłączających bezprawność. Podkreślenia wymaga, że art. 248 k.k.w. przewidywał w sytuacjach w nim wskazanych możliwość umieszczenia osadzonego w celi, której powierzchnia na jedną osobę wynosi mniej niż 3 m 2 jedynie na czas określony. Przepis art. 248 k.k.w. i akty wydane na jego podstawie tworzyły lex specialis wobec art. 110 k.k.w i normowały sytuację szczególną, która powinna mieć zastosowanie jedynie wyjątkowo. Tymczasem stosowanie tego przepisu wobec osadzonych stało się normą. Nie ulega również wątpliwości, że umieszczenie powoda w celi przeludnionej, nie miało – wobec przeludnienia zakładów karnych – charakteru przejściowego. Przy ocenie przesłanki bezprawności nie można pominąć okoliczności, że nie tyle sama treść, co właśnie praktyczna interpretacja art. 248 k.k.w. i stosowanie jego dyspozycji jako remedium na braki lokalowe więziennictwa, stało się przyczyną uznania paragrafu 1 tego artykułu za niezgodny z Konstytucją (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26.05.2008 r., sygn. akt SK 25/07; przepis ten utracił moc obowiązującą z dniem 6.12.2009 r.). Sąd Okręgowy przyjmując, że strona pozwana w sposób zawiniony naruszyła dobra osobiste powoda, tj. jego godność, przez umieszczenie go okresowo w celi niespełniającej norm metrażowych, określonych w art. 110 k.k.w., uznał jednak, iż w niniejszej sprawie brak było podstaw do zasądzenia na jego rzecz nawet symbolicznej kwoty zadośćuczynienia, a to z uwagi na nieznaczny rozmiar krzywdy spowodowany przeludnieniem. Sąd Apelacyjny podziela stanowisko Sądu Okręgowego w tej kwestii. Rację ma Sąd Okręgowy wskazując, że z art. 448 k.c. wynika, iż przyznanie przez sąd zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych ma charakter --- STRONA 9 --- fakultatywny. Jako podstawowe kryteria decydujące o możliwości zasądzenia zadośćuczynienia, wskazuje się m.in. stopień winy naruszyciela, rodzaj naruszonego dobra oraz poczucie pokrzywdzenia poszkodowanego. Podstawą odmowy zastosowania środka, przewidzianego w art. 448 k.c., może być zaś np. nieznaczny rozmiar krzywdy, przebaczenie sprawcy czy niewłaściwe zachowanie poszkodowanego. Decyzja o zasądzeniu zadośćuczynienia winna być również poprzedzona zbadaniem nasilenia złej woli naruszyciela i celowości zastosowania środka w postaci przyznania tytułem zadośćuczynienia kwoty pieniężnej (wyrok z dnia 12 grudnia 2002 r., V CKN 1581/00, OSNC 2004/4/53). Odnosząc się do kwestii winy strony pozwanej wskazać należy, iż warunki, w jakich powód odbywa karę, odpowiadają aktualnym możliwościom finansowym Państwa, i nie różnią się od warunków innych więźniów, nie mają więc charakteru jakiejkolwiek indywidualnej dyskryminacji. W świetle powyższego, stopień winy pozwanego Skarbu Państwa za naruszenie dóbr osobistych powoda, poprzez okresowe umieszczanie go w czasie odbywania kary pozbawienia wolności w przeludnionej celi, uznać należy za niski. Dokonując z kolei oceny stopnia pokrzywdzenia, którego doznał powód w związku z naruszeniem ustawowej normy minimalnej powierzchni celi na jednego osadzonego, Sąd Apelacyjny wziął pod uwagę, że zarówno powód, jak i osadzeni wraz z nim więźniowie, mogą korzystać z oferowanych przez zakład sposobów spędzania czasu poza celą, i zredukować tym samym dyskomfort wynikający z konieczności wspólnego przebywania w przeludnionym pomieszczeniu. Osadzeni mogą przebywać na spacerach, korzystać z biblioteki, spędzać czas w hali sportowej, czy też pracować. Nadto Sąd Apelacyjny miał na uwadze utrwalone stanowisko judykatury, zgodnie z którym przebywanie w zatłoczonym pomieszczeniu samo w sobie wiąże się z pewnością z dyskomfortem, jednakże nie jest to wystarczająca postawa do uwzględnienia żądania o zasądzenie zadośćuczynienia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2007 r., II CSK 269/07). Możliwość taka istniałaby w przypadku jednoczesnego stwierdzenia, że naruszono takie podstawowe standardy, jak zapewnienie każdemu osadzonemu oddzielnego miejsca do spania, albo całkowity brak oddzielenia węzła sanitarnego do ogólnej przestrzeni celi. Niewątpliwie jednak, w świetle materiału dowodowego --- STRONA 10 --- zgromadzonego w sprawie, powód w takich warunkach nie przebywał. W świetle powyższego w ocenie Sądu Apelacyjnego uznać należało, że powód nie wykazał, aby jego dolegliwości, wynikające z przebywania w przeludnionej celi, uzasadniały twierdzenie, że warunki, w jakich odbywa on karę pozbawienia wolności, są niegodziwe i niehumanitarne. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, za przyznaniem powodowi kwoty pieniężnej, tytułem rekompensaty za naruszenie dóbr osobistych, nie przemawia ani stopień nasilenia dolegliwości, odczuwanych przez powoda w związku z przebywaniem w zatłoczonej celi, ani działania strony pozwanej, dokładającej starań w celu zmniejszenia odczuwanego przez powoda dyskomfortu. Warunki, w jakich powód odbywał karę, związane z przeludnieniem celi, choć uciążliwe nie uzasadniają jednak same przez się powstania roszczenia odszkodowawczego w stosunku do Skarbu Państwa. Zważyć należy, iż z istoty odbywania kary pozbawienia wolności w zakładzie karnym wynikają dolegliwości i liczne ograniczenia, w tym podnoszone przez powoda w związku z przeludnieniem: brak intymności, narażenie na agresję współosadzonych, izolacja i rozłąka z rodziną. To zatem kara pozbawienia wolności mogła mieć wpływ na pogorszenia stanu psychicznego i zdrowotnego powoda, a nie samo umieszczenie powoda w przeludnionej celi. Bezsporność tej ostatniej okoliczności nie może zatem automatycznie skutkować uznaniem, że powód był przez stronę pozwaną nieludzko (niehumanitarnie) traktowany. Z powyższych względów Sąd Apelacyjny nie podzielił zarzutów powoda dotyczących naruszenia art. 23 i art. 24 k.c. w zw. z art. 6 k.p.c. i art. 448 k.c. Nie zasługiwały na uwzględnienie również zarzuty powoda kwestionujące prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu l instancji w zakresie częściowego przedawnienia roszczeń w związku z odbywaniem kary pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w W., w Areszcie Śledczym w R. oraz częściowo w Zakładzie Karnym we W., skoro nie budziło wątpliwości, iż powód wiedzę o naruszeniu jego dóbr i podmiotach za to odpowiedzialnych posiadał przez cały wymieniony okres odbywania przez niego kary pozbawienia wolności (art. 442 1 § 1 k.p.c.), a nie posiadł ją dopiero od momentu wydania przywołanego w apelacji orzeczenia Sądu Najwyższego. Sąd Apelacyjny nie podzielając zarzutów powoda oddalił apelację jako bezzasadną, orzekając na podstawie przepisu art. 385 k.p.c. jak w sentencji wyroku. --- STRONA 11 --- O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono w oparciu o art. 99 k.p.c. w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.). mw