Postanowienie I ACa 893/10 W Y R O K

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I ACa 893/10 W Y R O K '1 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 stycznia 2011 1'. Sa,d Apelacyjny W Warszawie I Wydzia% Cywilny W skladzie: Przewodniczqcy — Sgdzia SA — Ewa Kaniok Sqdzia SA  Przemys%aw Kurzawa /spr./ Ségclzia SO del — Joanna Staszewska Protokolant  st. sekr. sqd. Katarzyna Foltak p0 rozpoznaniu W dniu 12 stycznia 2011 sprawy z powédztwa A. K. r. W Warszawie na rozprawie przeciwko Skarbowi Pafistwa — Ministrowi Sprawiedliwoéci 0 odszkodowanie na. skutek apelacji powoda 0d wyroku Sqdu Oheggowego W Warszawie Z dnia 28 kwietnia 2010 r. sygn. akt I C 93 7/O9 1. oddala apelacjg, 2. nie obciqia powoda obowiqzkiem zwrotu kosztéw zastgpstwa procesowego na rzecz pozwanego w postgpowaniu apelacyjnym. sygn. akt lACa 893/10 UZASADMEN I E Sygn. akt I ACa 893 / 10 W Y R O K '| W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 stycznia 2011 r. Sąd Apelacyjny W Warszawie I Wydział Cywilny W składzie: Przewodniczący _ Sędzia SA - Ewa Kaniok Sędzia SA - Przemysław Kurzawa /spr./ Sędzia S0 del - Ioanna Staszewska Protokolant - st. sekr. sąd. Katarzyna Foltak po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2011 sprawy z powództwa A. K. r. W Warszawie na rozprawie przeciwko Skarbowi Państwa -_ Ministrowi Sprawiedliwości o odszkodowanie na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Ohęgowego W Warszawie z dnia 28 kwietnia 2010 r. sygn. akt I C 93 7/09 1. oddala apelację, 2. nie obciąża powoda obowiązkiem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego na rzecz pozwanego w postępowaniu apelacyjnym. sygn. akt IACa 893/10 UZASADMEN I E --- STRONA 2 --- 2 Pozwem z dnia 24 wrzeénia 2009 roku powod A. K. wnios’r 0 zasqdzenie od pozwanego Skarbu Pafistwa reprezentowanego przez Ministra Sprawiedliwoéoi kwoty 100 000 2% z ustawowymi odsetkamiod dnia wydania wyroku do dnia zapiaty. W uzasadnieniu pozwu powod A. K. wskazah Ze W sprawie Sqdu Rejonowego w Gostyninie o sygn. akt‘ H K 609/03 byio wobec niego stosowane tymczasowe aresztowanie od dnia 16 grudnia 2002 roku do dnia 18 listopada 2004 roku, zaé wyrokiem 2 dnia 04 listopada 2008 roku Sqd Okrggowy w P+ool<u w sprawie o sygn. akt I K0 214/08 ooeni+ stosowanie tego érodka zapobiegawczego jako bezzasadne w tak d%ugim rozmiarze i uzna+ je za naduzycie prawa. Zdaniem powoda tymczasowe aresztowanie we wskazanym wyzej okresie doprowadziio do degradacji jego gospodarstwa, ktore odziedziczw po rodzicach, a takie do émierci matki B. K., ktora pozbawiona by+a opieki, co stanowi niezgodnq z prawem ingerencje; w jego prawo do poszanowania Zycia prywatnego i rodzinnego, zagwarantowanego w art. 8 Konwencji 0 ochronie praw cz’rowieka i podstawowych wolnoéci. Pozwany Skarb Pafistwa reprezentowany przez Ministra Sprawiedliwoéci wnosii o oddalenie powodztwa i zasqdzen_ie od powoda na rzecz pozwanego kosztow zastepstwa procesowego podnoszqc, ze powod nie wskazai Zadnych dowodow na poparcie swoich twierdzefi, a na nim spoczywai obowiqzek udowodnienia faktu, z ktorego wywodzi skutki prawne. Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2010 r. Sad Okrogowy oddali+ powodztwo oraz nie obciqZy+ powoda kosztami procesu strony przeciwnej. Podstawe rozstrzygniecia Sqdu Okregowego stanowfly nastepujace ustaienia faktyczne i prawne: Powod A. K. byt tymczasowo aresztowany w sprawie Sqdu Rejonowego w Gostyninie 0 sygn. akt ll K 609/03 w okresie od dnia 16 grudnia 2002 roku do dnia 18 iistopada 2004 roku. Powécl zostalr zatrzymany w dniu '16 grudnia 2002 roku, a postanowieniem z dnia 18 grudnia 2002 roku Sad Rejonowy dla Lodzi Srodmieécia zastosowa+ “wobec A. K. érodek zapobiegawczy w postaci 2 Pozwem z dnia 24 września 2009 roku powód A. K. wniósł o zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa reprezentowanego przez Ministra Sprawiedliwości kwoty 100 000 zł z ustawowymi odsetkamiod dnia wydania wyroku do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu powód A. K. wskazał, że W sprawie Sądu Rejonowego W Gostyninie o sygn. akt, il K 609/03 było wobec niego stosowane tymczasowe aresztowanie od dnia 16 grudnia 2002 roku do dnia 18 listopada 2004 roku, zaś wyrokiem z dnia 04 listopada 2008 roku Sąd Okręgowy w Płocku w sprawie o sygn. akt I Ko 214/08 ocenił stosowanie tego środka zapobiegawczego jako bezzasadne w tak długim rozmiarze i uznał je za naduzycie prawa. Zdaniem powoda tymczasowe aresztowanie we wskazanym wyżej okresie doprowadziło do degradacji jego gospodarstwa, które odzieciziczył po rodzicach, a także do śmierci matki B. K., która pozbawiona była opieki, co stanowi niezgodną z prawem ingerencję w jego prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, zagwarantowanego w art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Pozwany Skarb Państwa reprezentowany przez Ministra Sprawiedliwości wnosił o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego podnosząc, że powód nie wskazał żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń, a na nim spoczywał obowiązek udowodnienia faktu, z którego wywodzi skutki prawne. Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2010 r. Sąd Okręgowy oddalił powództwo oraz nie obciążył powoda kosztami procesu strony przeciwnej. Podstawę rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego stanowiły następujące ustaienia faktyczne i prawne: Powód A. K. był tymczasowo aresztowany w sprawie Sądu Rejonowego w Gostyninie o sygn. akt ll K 609/03 W okresie od dnia 16 grudnia 2002 roku do dnia 18 iistopada 2004 roku. Powód został zatrzymany w dniu "16 grudnia 2002 roku, a postanowieniem z dnia 18 grudnia 2002 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi Sródmieścia zastosował "wobec A. K. środek zapobiegawczy w postaci --- STRONA 3 --- 3 tymczasowego aresztowania do dnia 4 marca 2003 r., przediuzany nastopnie postanowieniami Sqdu Rejonowego w Gostyninie, ostatnio postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2004 roku. Wyrokiem z dnia 10 listopada 2004 roku Said Rejonowy w Gostyninie skazai powoda A. K. na kare iqcznq 4 iat pozbawienia woinoéci oraz karc"; grzywny w wysokoéci 80 stawek dziennych po 70 zi kaida. Wyrokiem iqcznym z dnia 20 kwietnia 2006 roku Sad Rejonowy w Gostyninie poiqczyi kary pozbawienia wolnoéci orzeczone wyrokami w sprawach Sqdu Rejonowego w Raiwie Mazowieckiej o sygn. akt IIK 307/99 (kara 1 roku i 6 miesiecy pozbawienia wolnoéci) i Sqdu Rejonowego w Gostyninie w sprawie o sygn. akt iiK 609103 (kara 4 lat pozbawienia woinoéci) i wymierzyi A. K. karo iqcznq 5 lat pozbawienia woinoéci, zaliozajqc na poczet orzeczone] kary iqcznej okresy rzeczywistego pozbawienia woinoéci: ze sprawy Sqdu Rejonowego w Gostyninie o sygn. akt liK 609/03 od dnia 16 grudnia 2002 roku. Wyrokiem z dnia .4 Iistopada 2008 roku w sprawie o sygn. akt ll Ko 214108 Sad Okrogowy w Piocku oddaiii Zqdanie A. K. w przedmiocie zadoééuczynienia za doznanq krzywdo wynikiq z tymczasowego aresztowania w okresie od 16 grudnia 2002 r. do 18 Iistopada .2004 roku, uzasadniajqc swoje stanowisko tym, Ze krzywda zostaia zrekompensowana przez zaiiczenie okfesu tymczasowego aresztowania stosowainego z naruszeniem prawa na poczet kary pozbawienia wolnoéci. Wyrok ten zostainastopnie utrzymany w mocy wyrokiem Sagdu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2009 roku w sprawie o sygn. akt ii Aka 16l09. _ W dniu (...) roku zmaria matka powoda B. K. W rozwazaniach Sad Okregowy zwazyi, Ze powod, wywodzqc swoje roszczenie 0 zapiate przez Skarb Pafistwa  Ministra Sprawiediiwoéci kwoty 100000 2+ za diugoterminowe stosowanie tymczasowego aresztowania, powoiai przepis art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji oraz art. 417 k.c. Art. 77 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Poiskiej, ze wzgledu na jego ogoinq treéé, nie moie jednak stanowié samodzielnej podstawy roszczefi. 3 tymczasowego aresztowania do dnia 4 marca 2003 r., przedłuzany następnie postanowieniami Sądu Rejonowego w Gostyninie, ostatnio postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2004 roku. Wyrokiem z dnia 10 listopada 2004 roku Sąd Rejonowy w Gostyninie skazał powoda A. K. na karę łączną 4 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny W wysokości 80 stawek dziennych po 70 zł każda. Wyrokiem łącznym z dnia 20 kwietnia 2006 roku Sąd Rejonowy w Gostyninie połączył kary pozbawienia wolności orzeczone wyrokami w sprawach Sądu Rejonowego w Rawie Mazowieckiej o sygn. akt llK 307/99 (kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności) i Sądu Rejonowego W Gostyninie w sprawie o sygn. akt ilK 609103 (kara 4 lat pozbawienia wolności) i wymierzył A. K. karę łączną 5 lat pozbawienia wolności, zaliczając na poczet orzeczonej kary łącznej okresy rzeczywistego pozbawienia wolności: ze sprawy Sądu Rejonowego w Gostyninie o sygn. akt IiK 609/03 od dnia 16 grudnia 2002 roku. Wyrokiem z dnia .4 listopada 2008 roku w sprawie o sygn. akt li Ko 214/08 Sąd Okręgowy w Płocku oddaiił żądanie A. K. w przedmiocie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wynikłą z tymczasowego aresztowania w okresie od 16 grudnia 2002 r. do 18 listopada .2004 roku, uzasadniając swoje stanowisko tym, że krzywda została zrekompensowana przez zaliczenie okresu tymczasowego aresztowania stosowanego z naruszeniem prawa na poczet kary pozbawienia wolności. Wyrok ten zostałvnastępnie utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego W Warszawie z dnia 11 marca 2009 roku w sprawie o sygn. akt ll Aka 16/09. _ W dniu (...) roku zmarła matka powoda B. K. W rozważaniach Sąd Okręgowy zważył, że powód, wywodząc swoje roszczenie o zapłatę przez Skarb Państwa - Ministra Sprawiedliwości kwoty 100000 zł za długoterminowe stosowanie tymczasowego aresztowania, powołał przepis art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji oraz art. 417 k.c. Art. 77 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, ze względu na jego ogólną treść, nie może jednak stanowić samodzielnej podstawy roszczeń. --- STRONA 4 --- 4 Zdaniem Sadu pomimo wskazania w pozwie ww. podstaw prawnych dochodzonego roszczenia, w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 448 k.c. w zw. z art. 23 k.c. i art 24 k.c., albowiem z przytoczonych w pozwie okoiioznoéci wynika, Ze A. K., powoiujac sia na postanowienia Konstytucji i Europejskiej Konwencji Praw Cziowieka i Podstawowych Woinoéci oraz orzecznictwo Europejskiego Trybunaéu Praw Cziowiéka w Strasburgu w istocie dochodzi zadoééuczynienia za naruszenie jego dobr osobistych w postaci prawa do prywatnoéci, poszanowania zycia rodzinnego oraz mieszkania, ktore mieszcza sia w otwartym katalogu zawartym w art. 23 k.c. Kwestia bezprawnoéci tymczasowego aresztowania stosowanego wobec powoda w sprawie toczacej sia przed Sadem Rejonowym w Gostyninie zostaia wiazaco ustalona przez Sad Okragowy Wydziai El Karny w sprawie 0 sygn. akt ll K 214/0'8 w wyroku z dnia 04 listopada 2008 roku. W ocenie Sadu zadanie pozwu pozbawione jest jednak podstaw. Sad Okrcggowy w Piocku w uzasadnieniu wyroku z dnia 04 listopada 2008 roku, sygn. akt ii Ko 214/08 stwierdzii bowiem, iz stosowanie tymczasowego aresztowania wobec A. K. przez pierwsze trzy miesiace, tj. od dnia 16 grudnia 2002 roku do 4 marca 2003 roku by1o w peini zasadne. Sad ten wskazai mianowicie, Ze w czasie podejmowania decyzji w tym_ przedmiocie przez Sad Rejonowy ,,okolicznoéci sprawy rzeczywiécie uprawdopodobnily istnienie obawy matactwa procesowego ze strony podejrzanego (art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k.) oraz grozacej mu surowej kary pozbawienia woinoéci (art. 258 § 2 k.p.k.)”. Jak zauwazyi Sad Okragowy nie ulega przy tym watpliwoéci, Ze stosowanie érodka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, siia rzeczy, pociaga za soba negatywne skutki dla osadzonego i jego rodziny, jednak prowadzac dziaialnoéo przestepcza nalezy mieé to na uwadze. W daiszym okresie, tj. od 28 kwietnia 2003 roku do 28 paidziernika 2004 roku byia natomiast wykonywana wobec powoda kara pozbawienia wolnoéci orzeczona przez Sad Rejonowy w Rawie Mazowieckiej w sprawie o sygn. akt ll K 307/99. W omawianym okresie, tj. od 16 grudnia 2002 roku do 28 paidziérnika 2004 roku powod byi zatem pozbawiony wolnoéci zgodnie z prawem, pomimo Ze stosowane wobeo niego rownolegie tymczasowe aresztowanie po dniu 4 marca 2003 roku zostaio ooenione przez Sad Okragowy w Piooku jako niesiuszne. W okresie tym 4 Zdaniem Sądu pomimo wskazania w pozwie ww. podstaw prawnych dochodzonego roszczenia, W niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 448 k.c. w zw. z art. 23 k.c. i art. 24 k.c., albowiem z przytoczonych w pozwie okoliczności wynika, że A. K., powołując się na postanowienia Konstytucji i Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu w istocie dochodzi zadośćuczynienia za naruszenie jego dóbr osobistych w postaci prawa do prywatności, poszanowania życia rodzinnego oraz mieszkania, które mieszczą się w otwartym katalogu zawartym W art. 23 k.c. Kwestia bezprawności tymczasowego aresztowania stosowanego wobec powoda w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym w Gostyninie została wiążąco ustalona przez Sąd Okręgowy Wydział il Karny w sprawie o sygn. akt ll K 214/0.8 w wyroku z dnia 04 listopada 2008 roku. W ocenie Sądu żądanie pozwu pozbawione jest jednak podstaw. Sąd Okręgowy w Płocku w uzasadnieniu wyroku z dnia 04 listopada 2008 roku, sygn. akt ii Ko 214/08 stwierdził bowiem, iż stosowanie tymczasowego aresztowania wobec A. K. przez pierwsze trzy miesiące, tj. od dnia 16 grudnia 2002 roku do 4 marca 2003 roku było w pełni zasadne. Sąd ten wskazał mianowicie, że W czasie podejmowania decyzji wtym przedmiocie przez Sąd Rejonowy „okoliczności sprawy rzeczywiście uprawdopodobnily istnienie obawy matactwa procesowego ze strony podejrzanego (art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k.) oraz grożącej mu surowej kary pozbawienia woiności (art. 258 § 2 k.p.k.)”. Jak zauważył Sąd Okręgowy nie ulega przy tym wątpliwości, że stosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, siłą rzeczy, pociąga za sobą negatywne skutki dla osadzonego i jego rodziny, jednak prowadząc działalność przestępczą należy mieć to na uwadze. W dalszym okresie, tj. od 28 kwietnia 2003 roku do 28 pażdziernika 2004 roku była natomiast wykonywana wobec powoda kara pozbawienia wolności orzeczona przez Sąd Rejonowy w Rawie Mazowieckiej w sprawie o sygn. akt ll K 307/99. W omawianym okresie, tj. od 16 grudnia 2002 roku do 28 pażdziernika 2004 roku powód był zatem pozbawiony wolności zgodnie z prawem, pomimo że stosowane wobec niego równolegle tymczasowej aresztowanie po dniu 4 marca 2003 roku zostało ocenione przez Sąd Okręgowy w Płocku jako niesłuszne. W okresie tym --- STRONA 5 --- 5 (poza krotka przerwa pomiadzy 5 marca 2003 roku a 27 kwietnia 2003 roku) A. K. przebywaiby w zaktadzie karnym nawet jezeli nie byioby wobec niego stosowane niesiuszne tymczasowe aresztowanie po 4 marca 2003 roku. Jednoczeénie w ocenie Sqdu nie wskazai on w sposob precyzyjny kiedy doszio do ,,dewastacji” jego gospodarstwa ani nie przedstawit na ta okoiicznoéé Zadnych dowodow. W konsekwencji brak jest bezprawnego orzeczenia, ktore skutkowaioby po stronie powoda krzywda w postaci naruszenia jego prawa do piywatnoéci, poszanowania zycia rodzinnego, mieszkania czy tet utraty matki, ktora zmaria w dniu 5 kwietnia 2004 roku. Ocena roszczefi powoda z perspektywy dalszego okresu bezprawnego pozbawilenia, tj. od 28 paidziernika 2004 roku do 18 iistopada 2004 roku, rowniez nie uzasadniata zdaniem Sadu Okragowego uwzgladnienia powodztwa. lstotne znaczenie ma bowiem fakt, i2 okres ten, podobnie jak okresy poprzedzajace, zostat zaliczony powodowi na poozet wykonywania kary pozbawienia wolnoéci orzeczonej wyrokiem tacznym z dnia 20 kwietnia 2006 roku. Zdaniem Sadu Okragowego takie zaliczenie stanowi wystarczajaca rekompensate; za doznane na skutek niesiusznego stosowania najsurowszego érodka zapobiegawczego krzywdy. . Majac powyzsze na uwadze Sad Okragowy oddalit powodztwo. O kosztach zastapstwa procesowego Sad orzeki na podstawie art. 102 kpc. Powyzszy wyrok zaskariyi w caioéci powod zarzucajac mu naruszenie prawa procesowego oraz prawa materiainego — art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Skartaoy wniést 0 uchylenie zaskarzonego wyroku oraz przekazanie sprawy Sadowi Okregowemu do ponownego rozpoznania. Pozwany Skarb pafistwa wniést o oddalenie apelacji oraz zasadzenie od powoda kosztow postepowania apelacyjnego wediug norm przepiisanych. Sad Apeiacyjny zwazyi, co nastepuje: Apeiacja podlega oddaleniu. .  Sad Okragowy w sprawie niniejszaj prawidtowo zebrai materiat dowodowy i ocenit go w granicach przystugujacych mu uprawniefi okreéionych w art. 233 § 1 5 (poza krótką przerwą pomiędzy 5 marca 2003 roku a 27 kwietnia 2003 roku) A. K. przebywałby w zakładzie karnym nawet jeżeli nie byłoby wobec niego stosowane niesłuszne tymczasowe aresztowanie po 4 marca 2003 roku. Jednocześnie w ocenie Sądu nie wskazał on w sposób precyzyjny kiedy doszło do „dewastacji” jego gospodarstwa ani nie przedstawił na tę okoliczność żadnych dowodów. W konsekwencji brak jest bezprawnego orzeczenia, które skutkowałoby po stronie powoda krzywdą w postaci naruszenia jego prawa do prywatności, poszanowania życia rodzinnego, mieszkania czy też utraty matki, która zmarła w dniu 5 kwietnia 2004 roku. Ocena roszczeń powoda z perspektywy dalszego okresu bezprawnego pozbawienia, tj. od 28 pażdziernika 2004 roku do 18 listopada 2004 roku, również nie uzasadniała zdaniem Sądu Okręgowego uwzględnienia powództwa. Istotne znaczenie ma bowiem fakt, iż okres ten, podobnie jak okresy poprzedzające, został zaliczony powodowi na poczet wykonywania kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym z dnia 20 kwietnia 2006 roku. Zdaniem Sądu Okręgowego takie zaliczenie stanowi wystarczającą rekompensatę za doznane na skutek niesłusznego stosowania najsurowszego środka zapobiegawczego krzywdy. _ 'Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy oddalił powództwo. O kosztach zastępstwa procesowego Sąd orzekł na podstawie art. 102 kpc. Powyższy wyrok zaskarżył w całości powód zarzucając mu naruszenie prawa procesowego oraz prawa materialnego - art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Pozwany Skarb państwa wniósł o oddalenie apelacji oraz zasądzenie od powoda kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja podlega oddaleniu. _ - Sąd Okręgowy w sprawie niniejszej prawidłowo zebrał materiał dowodowy i ocenił go w granicach przysługujących mu uprawnień określonych w art. 233 § 1 --- STRONA 6 --- 6 k.p.c. a zajate stanowisko uzasadnii zgodnie z wymogami wynikajaoymi z art. 328 § 2 k.p.c. Przytoczone wyzej ustalenia i motywy rozstrzygniacia Sad Apeiacyjny podziela w caiej rozciagtoéci i uznaje je za wiasne co powoduje, Ze nie zaohodzi potrzeba kolejnego ich powtorzenia. I Odnoszac sio do zarzutow zawartych w apeiacji naleiy stwierdzié, ze kwestia bezprawnoéci tymczasowego aresztowaniai stosowanego wobec powoda w sprawie toczacej sic? przed Sadem Rejonowym w Gostyninie zostaia wiaiaco ustalona przez Sad Okregowy w Ptocku, ktory w wyroku z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. II Ko 214708 oddaiit iadanie A. K. w przedmiocie zadoééuczynienia za doznana krzywda wynikia 2 tymczasowego aresztowania w okresie od 16 grudnia 2002 r. do 8 Iistopada 2004 r. Krzywda ta zostaia zrekompensowana przez zaliczonie okresu tymczasowego aresztowania na poczet kary pozbawienia wolnoéci. Wyrok ten zostai utrzymany w mocy wyrokiem Sadu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2009 r. (sygn. ll Aka 16/09). _ Powotane wyiej wyroki zapadte w sprawach karnych w wystarczajacej mierze wyjaéniaty okolioznoéci caiej sprawy. Nie byio wig;0 potrzeby przeprowadzania dowodu z przestuchania strony. Na marginesie wskazaé naleiy, 2e Kodeks postepowania cywilnego nie zawiera szczegolnych regulacji dotyozacych obeonoéci na rozprawie osob pozbawionych wolnoéci. Deoyzja co do koniecznoéci sprowadzenia na rozprawa pozostawia w gestii przewodniczaoego  art. 208 § 1 pkt. 1 k.p.c. lub sadu — art. 216 k.p.c. Za kaidym razem jest to jednlak decyzja dyskrecjonaina, uzaleiniona od okolicznoéci zaistniaiych w konkretnym postapowaniu. W ocenie Sadu Apeiacyjnego w rozpatzywanej sprawie Sad Okregowy nie dopuécii sia naruszenia przepisow procedury, ktore skutkowaé miaioby ograniczeniem pozwanego w prawach do reprezentowania swego stanowiska. W apeiacji powod zaskariyt w wyrok w caioéci i wniosi o przekazanie sprawy Sadowi i_ instancji do ponownego rozpatrzenia. Zarzucit, 2e Sad Okragowy w Warszawie pozbawii go prawa do wysiuchania, co jego zdaniem spowodowato ,,myina interpretacjo zebranego materiaiu w sprawie”. 6 k.p.c. a zajęte stanowisko uzasadnił zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 328 § 2 k.p.c. Przytoczone wyżej ustalenia i motywy rozstrzygnięcia Sąd Apelacyjny podziela w całej rozciągłości i uznaje je za własne co powoduje, że nie zachodzi potrzeba kolejnego ich powtórzenia. I Odnosząc się do zarzutów zawartych w apelacji należy stwierdzić, że kwestia bezprawności tymczasowego aresztowania stosowanego wobec powoda w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym W Gostyninie została wiążąco ustalona przez Sąd Okręgowy w Płocku, który w wyroku z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. ll Ko 214/08 oddalił żądanie A. K. w przedmiocie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wynikłą 2 tymczasowego aresztowania w okresie od 16 grudnia 2002 r. do 8 listopada 2004 r. Krzywda ta została zrekompensowana przez zaliczenie okresu tymczasowego aresztowania na poczet kary pozbawienia wolności. Wyrok ten został utrzymany W mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2009 r. (sygn. ll Aka 16/09). _ Powołane wyżej wyroki zapadłe w sprawach karnych w wystarczającej mierze wyjaśniały okoliczności całej sprawy. Nie było więc potrzeby przeprowadzania dowodu z przesłuchania strony. Na marginesie wskazać należy, że Kodeks postępowania cywilnego nie zawiera szczególnych regulacji dotyczących obecności na rozprawie osób pozbawionych wolności. Decyzję co do konieczności sprowadzenia na rozprawę pozostawia w gestii przewodniczącego - art. 208 § 1 pkt. 1 k.p.c. lub sądu - art. 216 k.p.c. Za każdym razem jest to jednak decyzja dyskrecjonalna, uzależniona od okoliczności zaistnialych w konkretnym postępowaniu. W ocenie Sądu Apeiacyjnego w rozpatrywanej sprawie Sąd Okręgowy nie dopuścił się naruszenia przepisów procedury, które skutkować miałoby ograniczeniem pozwanego w prawach do reprezentowania swego stanowiska. W apelacji powód zaskarżył w wyrok W całości i wniósł o przekazanie sprawy Sądowi l_ instancji do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił, że Sąd Okręgowy w Warszawie pozbawił go prawa do wysłuchania, co jego zdaniem spowodowało „myiną interpretację zebranego materiału w sprawie”. --- STRONA 7 --- 7 Apelacja powoda stanowi w istocie poiemika z argumentacja zawarta w uzasacinieniu zaskarzonego wyroku. Powod przytacza w apeiacji to samo stanowisko i argumenty jak w treéci pozwu, co sprowadza sio do powoiywania okoiicznoéci podnoszonych juz w postapowaniu przed sadem I instancji. Zarzut powoda dotyczacy pozbawienia prawa do wysiuchania go nie znajduje uzasadnienia w éwietle obowiazujacych przepisow. Zgodnie bowiem z art. 299 k.p.c., przeprowadzenie dowodu z przestuchania stron dopuszczaine jest wyjatkowo, gdy w éwietle oceny sadu. opartej na catoksztaicie okolicznoéci sprawy brak jest w ogoie innych érodkow dowodowych aibo gdy istniejace okazaiy sie niewystarczajace dla wyjaénienia okolicznoéci faktycznych istotnych dla rozstrzygniocia sprawy. Przy tym naiezy podkreélié, ze dopuszczenie dowodu z przesiuchania stron jest wytacznie uprawnieniem sadu (por. wyrok SN z dnia 5 iipca 2006 r., IV CSK 98/06, Lex, nr 459229). Prawidiowo ustalony stanu faktyczny sprawy niniejszej nie dawat podstaw do przyjocia. by spelnione zostaty przestanki odpowiedziainoéci deliktowej Skarbu Pafistwa z tytutu czynu niedozwolonego. Powod nie dowiodt bowiem bezprawnoéci dziatania lub zaniechania pozwanego, ktore rodzitoby odpowiedzialnoéé odszkodowawcza pozwanego na podstawie obowiazujacych przepisow prawa. Zgodnie z przepisem art. 6 k.c. oraz art. 232 zdanie pienwsze k.p.c. oiazar udowodnienia faktu spoczywa na stronie wywodzacej skutki prawne z tego faktu. Zi?%1.1Z91€§@r@1nai@m Danuta £§tiwir?si<a 1 7 Apelacja powoda stanowi w istocie polemikę z argumentacja zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Powód przytacza w apelacji to samo stanowisko i argumenty jak w treści pozwu, co sprowadza się do powoływania okoliczności podnoszonych już w postępowaniu przed sądem I instancji. Zarzut powoda dotyczący pozbawienia prawa do wysłuchania go nie znajduje uzasadnienia W świetle obowiązujących przepisów. Zgodnie bowiem z art. 299 k.p.c., przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron dopuszczalne jest wyjątkowo, gdy w świetle oceny sądu. opartej na całokształcie okoliczności sprawy brak jest w ogóle innych środków dowodowych aibo gdy istniejące okazały się niewystarczające dla wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Przy tym należy podkreślić, że dopuszczenie dowodu z przesłuchania stron jest wyłącznie uprawnieniem sądu (por. wyrok SN z dnia 5 lipca 2006 r., IV CSK 98/06, Lex, nr 459229). Prawidłowo ustalony stanu faktyczny sprawy niniejszej nie dawał podstaw do przyjęcia, by spełnione zostały przesłanki odpowiedziainości deliktowej Skarbu Państwa z tytułu czynu niedozwolonego. Powód nie dowiódł bowiem bezprawności działania lub zaniechania pozwanego, które rodziłoby odpowiedzialność odszkodowawczą pozwanego na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z przepisem art. 6 k.c. oraz art. 232 zdanie pierwsze k.p.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na stronie wywodzącej skutki prawne z tego faktu. fž.rji.iirri§Gina Danuta Śiiiyir-;siła Í