Postanowienie I ACa 883/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 stycznia 2012 r. Sąd Apelacyjny w Kato

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I ACa 883/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 stycznia 2012 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący : SSA Lucyna Świderska-Pilis (spr.) Sędziowie : SA Joanna Kurpierz SO del. Tomasz Ślęzak Protokolant : Małgorzata Korszun po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2012 r. w Katowicach na rozprawie z powództwa R. Ch. przeciwko T. W., K. B., A. B., J. B., Skarbowi Państwa – Prezesowi Sądu Okręgowego w (…).i Skarbowi Państwa – Komendantowi Miejskiemu Policji w (…). o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej z dnia 20 lipca 2011 r., sygn. akt I C 308/09 prostując niedokładność zawartą w rubrum zaskarżonego orzeczenia w ten sposób, że sprawa skierowana jest również przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Komendanta Miejskiego Policji w (…) 1) odrzuca apelację w zakresie w jakim skierowana jest przeciwko rozstrzygnięciu o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej; 2) oddala apelację w pozostałym zakresie; 3) przyznaje od Skarbu Państwa-Sądu Okręgowego w (…) na rzecz adwokat A. M. wynagrodzenie w kwocie 6 642 (sześć tysięcy sześćset czterdzieści dwa) złote, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 1 242 złote, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu apelacyjnym; 4) zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa 5 400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. I ACa 883/11 /dßžš xw 0__ _ gw Wmwwwmmxř uuăv ę_`_¿00_J/ åž_Nm --- STRONA 2 --- UZASADNIENIE Powód R. Ch. domagał się zasądzenia solidarnie od pozwanego T.W., J. B., A. Sz., M. N. i Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezesa Sądu Okręgowego w (…) kwoty 120 000 zł z odsetkami w wysokości ustawowej od dnia 7 listopada 2009 r. W uzasadnieniu pozwu powód podał, że pozwany T. W. – Komornik Sądu Rejonowego w (…) bezprawnie w dniu 7 listopada 2009 r. dokonał eksmisji powoda opierając się na bezprawnym wyroku wydanym przez SSR w (..) A. Sz., zaopatrzonym w rygor natychmiastowej wykonalności. Na skutek czynności pozwanych, powód poniósł szkodę, gdyż dokonano likwidacji jego dorobku życiowego. W piśmie z dnia 2 grudnia 2009 r. powód rozszerzył żądanie pozwu domagając się dodatkowo kwoty 80 000 zł tytułem zadośćuczynienia za krzywdy fizyczne i moralne spowodowane brutalnym napadem nazwanym eksmisją. Pozwał również A. B. i K.B.. Dodatkowo wskazał, że odpowiedzialność Skarbu Państwa jest spowodowana także działaniem policjantów Komisariatu (…) Policji w (…) z tytułu ochrony osób biorących udział w eksmisji. Odnośnie szkody powód stwierdził, że na kwotę 120 000 zł składają się meble o wartości 50 000 zł, rzeczy gospodarstwa domowego o wartości 20 000 zł, rzeczy osobiste o wartości 20 000 zł, rzeczy biurowe, akta, historyczne , gazety, obrazy o wartości 20 000 zł. Powód podał, że pozwanemu T. W. zarzuca, iż bezprawnie wykonał eksmisję z jego mieszkania, rozwalając drzwi, a następnie wynosząc niemal całe jego mienie do olbrzymich kontenerów i wywożąc w nieznane miejsce, także wynosząc część rzeczy do przydomowego pomieszczenia na śmieci, a część do piwnicy. Niedozwolone działania pozwanego polegały także na tym, że zaliczył do mieszkania powoda piwnicę, a rzeczy z tej piwnicy kazał przenieść do innej piwnicy, którą wskazał A. B. Nadto pozwany złamał zakaz ustanowiony w art. 16 ustawy o ochronie praw lokatorów z dnia 21 czerwca 2001 r., w którym mowa o tym, że wyroków eksmisyjnych nie wykonuje się w okresie od 1 listopada do 31 marca włącznie, jeżeli osobie eksmitowanej nie wskazano lokalu do którego eksmisja ma nastąpić. Kolejnymi czynami niedozwolonym, których w ocenie powoda dopuścił się pozwany komornik, było złożenie rzeczy powoda do piwnicy stanowiącej własność wierzycielki i oddanie jej rzeczy pod dozór, uzgodnienie że rzeczy mają być złożone w garażach należących do wierzycielki, nie zapisanie każdej rzeczy wynoszonej z mieszkania, odmowa złożenia wysuszonego chleba w piwnicy, odmowa przewiezienia wartościowych rzeczy do mieszkania przy ul K.. Nadto czynem niedozwolonym Komornika było przeprowadzenie eksmisji pomimo dowiedzenia się przez pozwanego, że wyrok eksmisyjny był bezprawny, gdyż powód nie otrzymał lokalu socjalnego z Gminy, a nadto z sędzią, który wydał wyrok procesuje się o zapłatę. --- STRONA 3 --- Uzasadniając żądanie wobec pozwanych J. B. i K. B. podał, że pozwani nakłonili komornika do oszustwa i kłamstwa. Uzasadniając żądanie wobec pozowanego A. B. powód podał, że pozwany nakłaniał komornika do bezprawia polegającego na tym, by komornik złożył rzeczy w piwnicy ostatnio przez niego użytkowanej. Uzasadniając roszczenie wobec Skarbu Państwa powód podał, że czynów niedozwolonych dopuścili się Sędziowie Sądu Rejonowego w (…) A. Sz. i M. N. oraz funkcjonariusze (…) Komisariatu Policji w (…). Komendant Policji dopuścił się czynu niedozwolonego poprzez wysłanie funkcjonariuszy Policji, którzy akceptowali każdą czynność bezprawną komornika. Są zatem winni bezprawiu i popełnieniu przez komornika czynów niedozwolonych. Pismem z dnia 29 kwietnia 2010 r. powód cofnął pozew w stosunku do pozwanych A. Sz. M. N. Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2010 r. Sąd umorzył postępowanie wobec A. Sz.i M. N. W piśmie z dnia 8 kwietnia 2010 r. powód podał, że wartość utraconych przez niego rzeczy wynosi 328 000 zł i do tej kwoty rozszerzył powództwo w zakresie odszkodowania. Pismem z dnia 12 czerwca 2010 r. powód rozszerzył żądanie pozwu do kwoty 60 0000 zł. domagając się dodatkowo kwoty 72 000 zł z tytułu szkody poniesionej na skutek oddania przez komornika rzeczy pod dozór pozwanej J. B. oraz kwoty 200 000 zł z tytułu zadośćuczynienia za utratę zdrowia, które zostało spowodowane utratą rzeczy. W piśmie z dnia 8 grudnia 2010 r. powód rozszerzył żądanie o kwotę 60 000 zł z tytułu zadośćuczynienia domagając się od pozwanej J. B. kwoty 25 000 zł, A. B. kwoty 25 000 zł, K.B. kwoty 10 000 zł oraz z tego samego tytułu kwoty po 500 zł miesięcznie od każdego z pozwanych na tej podstawie , że odmawiają wydania rzeczy złożonych do depozytu. *** Pozwany Skarb Państwa wniosił o oddalenie powództwa. Pozwany ten zarzucał, że roszczenie powoda jest całkowicie bezzasadne. Zgodnie z art. 417 1 § 2 zdanie 2 k.c., jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji administracyjnej, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem. Powód nie przedstawił orzeczenia prejudycjalnego, z którego będzie wynikać niezgodność z prawem orzeczenia, w który upatruje źródła szkody. Odnośnie odpowiedzialności Skarbu Państwa za działania komornika, to odpowiedzialność Skarbu Państwa nie jest oparta na zasadzie ryzyka, a obowiązek wykazania bezprawności spoczywa na powodzie. --- STRONA 4 --- Pozwany K.W. wniósł o oddalenie powództwa. Pozwany przyznał, że na wniosek wierzyciela dokonał eksmisji z lokalu położonego w B. przy ul. K. (…) . Czynności zostały dokonane w oparciu o tytuł wykonawczy w postaci wyroku Sądu Rejonowego z 1 października 2008 r., sygn. akt I C 369/05, zaopatrzonego w klauzulę wykonalności. W dniu 3 kwietnia 2009 r. zawiadomił powoda o wszczęciu postępowania egzekucyjnego oraz wezwał dłużnika do dobrowolnego opuszczenia lokalu, z jednoczesnym wyznaczeniem przymusowego terminu opróżnienia lokalu na dzień 7 maja 2009 r. Dłużnik zadeklarował, że dobrowolnie opuści pomieszczenia do końca czerwca 2009 r. Wierzyciel pismem z dnia 2 lipca 2009 r. poinformował, że dłużnik nie opuścił pomieszczeń. Komornik wyznaczył termin opuszczenia lokalu na dzień 5 listopada 2009 r. W tym dniu przystąpił do wykonania czynności zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego w B. Pozwana J. B. wniosła o oddalenie powództwa. J. B. zarzucała, że jej udział w czynnościach eksmisyjnych ograniczał się do obecności oraz zapewnienia powodowi pomieszczenia na rzeczy uznane za wartościowe. Pozostałe rzeczy zostały wywiezione na śmietnik zgodnie z decyzją komornika. Rzeczy te stanowiły zagrożenie epidemiologiczne dla lokatorów i zagrożenie pożarowe. Dłużnik nie odebrał rzeczy pozostawionych pod jej nadzorem. Opróżnione przez powoda mieszkanie znajduje się w skrajnej ruinie i wymaga olbrzymich nakładów. Pozwany A. B. wnosił o oddalenie powództwa zarzucając, że nie jest właścicielem mieszkania, z którego przeprowadzana była eksmisja, a jedynie uczestniczył w czynnościach w celu opieki nad matką – J. B.. Podnosił, iż pozew stanowi próbę molestowania psychicznego. Pozwany K. B. wnosił o oddalenie powództwa zarzucając, że nie był właścicielem mieszkania z którego powód został eksmitowany. Nie był również obecny w trakcie czynności eksmisyjnych, nie interesował się tymi czynnościami ufając, że zostaną przeprowadzone profesjonalnie. *** Zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy w (…) oddalił powództwo; przyznał pełnomocnikowi powoda koszty nieopłaconej pomocy prawnej i nie obciążył powoda kosztami procesu. Sąd pierwszej instancji ustalił, iż powód R. Ch. wraz z żoną P. Ch. mieszkał w mieszkaniu nr (…) położonym w B. przy ul K. nr (...). Pozwem wniesionym do Sądu Rejonowego w B. w dniu 30 marca 2005 r. właścicielka mieszkania J. B. domagała się opróżnienia i wydania jej lokalu mieszkalnego przez oboje małżonków Ch. W dniu 30 maja 2005 r. Sąd Rejonowy w B. zawiadomił o toczącym się procesie Gminę B.. W trakcie procesu --- STRONA 5 --- Gmina (…) przyznała małżonkom Ch. mieszkanie nr (…) położone przy ul K. nr (…) o po w. około 80 m 2 , składające się z dwóch pokoi, kuchni i łazienki. W dniu 26 marca 2006 r. P.Ch. zawarła z Gminą (…) umowę najmu mieszkania nr (…) przy ul. K. (…). Umowy tej powód nie podpisał. Żona powoda po wykonaniu niezbędnego remontu, gdyż lokal był zniszczony, przeprowadziła się do niego w czerwcu 2006 r., zameldowana została w dniu 31 lipca 2006 r. i wyrażała wolę, by powód z nią zamieszkał. Z mieszkania żona powoda zabrała część rzeczy, w tym meble z zajmowanego przez siebie pokoju. Powód nadal zajmował mieszkanie nr (…) przy ul K. nr (…). Przez okres około 6 miesięcy, w okresie swojej choroby, powód mieszkał razem z żoną w lokalu nr (…) przy ul K. (…). Poza tym odwiedzał żonę. Wyrokiem Sądu Rejonowego w (…) z dnia 1 października 2008 r. nakazano powodowi opuszczenie i opróżnienie lokalu mieszkalnego nr (…) położonego w (…) przy ul. K. Nr (…) i orzeczono, że nie przysługuje mu prawo do lokalu socjalnego, w zakresie orzeczenia o opuszczeniu lokalu nadano rygor natychmiastowej wykonalności, w pozostałej części powództwo oddalono. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że żądanie wydania lokalu zasługuje na uwzględnienie na podstawie art. 222k.c, przyjmując, że wypowiedzenie umowy dokonane przez J. B. było skuteczne. Uzasadniając orzeczenie w zakresie braku uprawnień powoda do lokalu socjalnego Sąd podał, że powód może zamieszkać w innym lokalu niż dotychczas używany, gdyż Gmina wskazała go jako stronę umowy najmu lokalu mieszkalnego, w którym zamieszkuje żona powoda, która wyraża zgodę na wspólne zamieszkiwanie. Nadając rygor natychmiastowej wykonalności Sąd stwierdził, że w sytuacji gdy powód ma prawo do innego lokalu, opóźnienie wykonania orzeczenia narazi wierzyciela na szkodę. W dniu 12 marca 2009 r. Sąd nadał wyrokowi klauzulę wykonalności, a 23 września 2009 r. J. B. złożyła wniosek o eksmisję powoda z opisanego wyżej mieszkania. W dniu 3 kwietnia 2009 r. powód został przez komornika wezwany do dobrowolnego opróżnienia lokalu do dnia 7 maja 2009 r. Pismem z dnia 22 kwietnia 2009 r. komornik zwrócił się Gminy (…) o udzielenie informacji czy powód posiada prawo do lokalu mieszkalnego. W dniu 27 kwietnia 2009 r. ZBK w (…) udzieliło informacji, że powód posiada prawo do lokalu położonego przy ul. K. (…) oraz, że przedmiotem tego prawa jest lokal mieszkalny o pow. 81,20 m 2 składający się dwóch pokoi, kuchni, łazienki i w.c. Na wniosek powoda, postanowieniem z dnia 7 maja 2009 r. Sąd Rejonowy w (…) wstrzymał wykonanie eksmisji do dnia 30 czerwca 2009 r. Pismami z dnia 2 lipca 2009 r. i 21 września 2009 r. wierzycielka J. B. ponowiła wniosek o egzekucję informując, że dłużnik dobrowolnie nie opuścił lokalu. Komornik wyznaczył termin opuszczenia lokalu na dzień 2 listopada 2009 r. informując powoda, że w przypadku nie opuszczenia lokalu zostanie przeprowadzona eksmisja w dniu 5 listopada 2009 r. Komornik wezwał pozwaną J. B. do wskazania pomieszczeń w celu złożenia --- STRONA 6 --- rzeczy powoda oraz zapewnienia środków transportu i osób do przenoszenia rzeczy. Pismem z dnia 2 października 2009 r. komornik zwrócił się do (…) Komisariatu Policji w (…) o udzielnie asysty przy wykonywaniu czynności egzekucyjnych. Komendant (…) Komisariatu Policji w (…) udzielił komornikowi informacji, że w celu udzielenia pomocy przy wykonywaniu czynności wyznaczył funkcjonariuszy policji. W dniu 26 października 2009 r. w kancelarii komornika stawiła się żona powoda P. Ch., która podała, że powód ma w mieszkaniu przy ul K. (…) udostępniony umeblowany pokój i zgadza się na wprowadzenie powoda, jednakże bez żadnych rzeczy w postaci pudeł, śmieci, opakowań foliowych i zabrudzonych mebli. Z uwagi na stan zdrowia nie pozwoli aby powód wprowadził do mieszkania nieczystości. Żona powoda zobowiązała się też udostępnić powodowi komplet kluczy. Pozwana J. B. w dniu 2 listopada 2009 r. poinformowała komornika, że na czas eksmisji zostały przygotowane środki transportu, osoby do przenoszenia rzeczy, a także pomieszczenia do składowania rzeczy : piwnica i garaż należący do K. B. Powód złożył skargę na czynności komornika. W skardze powód wnosił o wstrzymanie eksmisji na okres dwóch tygodni, do czasu gdy zostaną mu wydane klucze do mieszkania i do piwnicy celem umożliwienia powodowi samodzielnego wyprowadzenia się, a ponadto do czasu zakończenia postępowania apelacyjnego i zażaleniowego w sprawie sygn. akt I C 369/05. Postanowieniem z dnia 4 listopada 2009 r. Sąd Rejonowy w (…) oddalił skargę dłużnika. W dniu 5 listopada 2009 r. komornik przystąpił do wykonania czynności. Wezwał powoda do dobrowolnego opuszczenia pomieszczeń. Powód wnosił o odroczenie eksmisji ale wierzycielka nie wyraziła zgody. Powód nie wpuścił Komornika i konieczne było wyważenie drzwi do lokalu. Po otwarciu pomieszczeń dłużnik został wezwany do wskazania rzeczy wartościowych w postaci ruchomości, biżuterii, pieniędzy a także dokumentów. W trakcie czynności egzekucyjnych obecni byli funkcjonariusze policji - świadkowie M. P., J. K., T. K., B. T., M. T.. Czynności egzekucyjne były rejestrowane w momentach wskazanych przez komornika lub uzasadnionych zaistniałą sytuacją. Wierzycielka J. B. po wejściu i obejrzeniu mieszkania przebywała na korytarzu, ale nie przez cały czas trwania czynności. W trakcie czynności eksmisyjnych obecny był także syn J. B. pozwany A. B. Nie uczestniczył w czynnościach eksmisyjnych. Pozwana J. B. przekazała mu klucze od mieszkania po wykonanej eksmisji. Wskazane przez powoda ruchomości zostały przewiezione do lokalu położonego w B. przy ul. K. (…) i pozostawione w przedsionku. Żona powoda nie chciała by zostały bezpośrednio wniesione do mieszkania. Rzeczy te ostatecznie jednak znalazły się w pokoju powoda. Część ruchomości wskazanych przez powoda została złożona do pomieszczenia piwnicznego znajdującego się w tym budynku zapewnionego przez wierzyciela i oddana pod dozór J. B. Rzeczy te zostały wyszczególnione w protokole zajęcia. --- STRONA 7 --- Większość znajdujących się w mieszkaniu ruchomości była wyrzucana do podstawionych kontenerów i wywożona na śmietnisko. Eksmisja trwała dwa dni. Podczas wykonywania czynności pierwszego dnia, przyszła córka powoda J. Ch., która wskazała rzeczy wartościowe: dwie pary nart marki A., dwie pary butów narciarskich, telewizor, czajnik bezprzewodowy . Rzeczy te zostały przewiezione do mieszkania przy ul K. (…). Po wykonaniu czynności pierwszego dnia mieszkanie zostało zamknięte, zaplombowane i nie zostało udostępnione stronom. Czynności trwały następnego dnia od godz. 10 do godz.17 . Po opróżnieniu mieszkania Komornik przystąpił do opróżniania piwnicy wskazanej przez wierzycielkę. Rzeczy z tej piwnicy zostały przeniesione do innego pomieszczenia piwnicznego w tym samym budynku. W mieszkaniu powoda pozostały rzeczy: częściowo uszkodzony piecyk gazowy, uszkodzona żeliwna wanna, piec kuchenny. Pozostawione rzeczy były zniszczone. R. Ch. nie podpisał protokołu z przebiegu eksmisji. Wyrzucone do kontenerów przez komornika ruchomości nie przedstawiały wartości rynkowej. W trakcie trwania czynności komornik uzgadniał z powodem, które rzeczy przewieźć do mieszkania, a które złożyć w piwnicy. Wyrokiem z dnia 20 lipca 2010 r. w sprawie sygn.akt II Ca 349/10 Sąd Okręgowy w B. nakazał pozwanym J. B. i A. B. przywrócenie powodowi posiadania piwnicy usytuowanej w budynku przy ul K. (…) w B. oraz wydanie kluczy prowadzących do tej piwnicy i drzwi prowadzących do pomieszczeń piwnicznych. Powód od dnia eksmisji mieszka w lokalu położonym w B. przy ul K. (…). Obecnie z uwagi na chorobę żony mieszka sam. W ocenie Sądu pierwszej instancji nie może zachodzić odpowiedzialność Skarbu Państwa na podstawie art. 417 1 § 2 zd. 1 kc, bowiem nie zapadło orzeczenie stwierdzające niezgodność z prawem prawomocnego orzeczenia eksmisyjnego. Nie zachodzi również odpowiedzialność komornika na podstawie ustawy z dnia 29.08.1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz.U. Nr 33, poz. 182 ze zm.). Komornik działał legalnie, a jedyną czynnością której dokonał niezgodnie z prawem była eksmisja z piwnicy. Jednakże powód w tym postępowaniu nie dochodził odszkodowania za rzeczy, które zostały przeniesione przez komornika z tej piwnicy do innej piwnicy znajdującej się w tym samym budynku. Obecnie, co podał powód, rzeczy te są sukcesywnie powodowi wydawane. Za całkowicie bezzasadne uznał Sąd roszczenie skierowane przeciwko J. B., A. B. i K.B.. Postępowanie egzekucyjne prowadził komornik i to wyłącznie na komorniku spoczywał obowiązek prawidłowego wykonywania czynności egzekucyjnych. Wymienieni pozwani nie dopuścili się sami żadnych czynów niedozwolonych, które wyrządziłby powodowi szkodę. --- STRONA 8 --- Bezzasadne było żądanie zasądzenia odszkodowania od Skarbu Państwa reprezentowanego przez Komendanta (…) Komisariatu Policji. Funkcjonariusze Policji nie wykonywali podczas eksmisji żadnych czynności egzekucyjnych. *** Apelację od powyższego rozstrzygnięcia złożył powód wnosząc o jego zmianę poprzez uwzględnienie powództwa w całości oraz rozstrzygnięcia o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej przez zasądzenie kosztów od rozszerzonego roszczenia nadto o zasądzenie kosztów w postępowaniu apelacyjnym ewentualnie o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach w postępowaniu apelacyjnym. Skarżący zarzucał: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie; - art. 417 1 § 2 kc poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, iż nie została wykazana bezprawność działania organów oraz przyjęcie, że powód wskazał ten artykuł jako podstawę swojego roszczenia w sytuacji, gdy powód konsekwentnie, w trakcie całego postępowania, artykułu tego nie wskazał, a Sąd z takim zapytaniem się nie zwracał i w konsekwencji oddalił powództwo; - art. 415 kc poprzez jego błędną wykładnię i błędne zastosowanie, co w konsekwencji spowodowało oddalenie powództwa; - art 16 ustawy o ochronie praw lokatorów poprzez przyjęcie, iż powód miał zapewniony lokal, w którym mógł zamieszkać i w istocie zamieszkał, co jest sprzeczne z ustaleniami w sprawie; - art. 445 kc i art. 448 kc poprzez ich błędną wykładnię; - art. 23 Ustawy o komornikach sądowych i egzekucji w związku z art. 415 kc poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. 2. naruszenie przepisów postępowania cywilnego polegające na zamknięciu rozprawy pomimo nie przeprowadzenia wskazanych w sprawie dowodów, pominięcie tych dowodów, oddalenie a priori dowodów wnioskowanych przez powoda, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i jednostronne ich potraktowanie, błędne ustalenia faktyczne. Ponadto uzasadnienie wyroku, mimo swej wielostronicowej objętości, jest lakoniczne, nie wyczerpujące i nie uzasadnia podjętego rozstrzygnięcia, a stanowi w przeważającej części przepisanie pozwu i pism własnych powoda. 3. naruszenie przepisów postępowania cywilnego i ustawy o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu poprzez przyznanie pełnomocnikowi kosztów --- STRONA 9 --- wyliczonych od pierwotnej wartości przedmiotu sporu, mimo iż powód powództwo wielokrotnie rozszerzył, zaś nakład pracy pełnomocnika w niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę liczbę rozpraw i pism procesowych, był bardzo duży. *** Sąd Apelacyjny zważył co następuje: Apelacja jest nieuzasadniona. Sąd pierwszej instancji ustalił prawidłowy stan faktyczny, który Sąd Apelacyjny podziela i przyjmuje za własny. Podzielić również należy rozważania tegoż Sądu. Powód już w pozwie powoływał się na szkodę spowodowaną wykonaniem bezprawnego w jego ocenie wyroku, stąd też w pełni prawidłowo oceniając roszczenie powoda miał na uwadze Sąd pierwszej instancji treść art. 417 kc i 417 1 § 2kc. Zgodnie z brzmieniem powołanych przepisów za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem. Odnosi się to również do wypadku, gdy prawomocne orzeczenie lub ostateczna decyzja zostały wydane na podstawie aktu normatywnego niezgodnego z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą. W przedmiotowej sprawie żądanie łączone było z prawomocnym wyrokiem eksmisyjnym, wydanym w sprawie sygn. akt I C 369/05 przez Sąd Rejonowy w (…). Zgodnie z treścią art. 424 1 §1 kpc skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Wyrok Sądu Rejonowego w (…) nie został uznany za niezgodny z prawem, stąd – jak słusznie konstatuje Sąd pierwszej instancji – nie zachodzi podstawa odpowiedzialności przewidziana w art. 417 1 § 2kc. Podstawa żądania z art. 417 1 §2 kc ma zastosowanie w sytuacjach gdy nastąpiło wydanie orzeczenia niezgodnego z prawem, będącego wynikiem błędnej interpretacji prawa, czy też błędnej subsumbcji. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 lipca 2009 r. (LEX nr --- STRONA 10 --- 532128) za niezgodne z prawem można uznać orzeczenie oczywiście sprzeczne z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo takie, które zostało wydane w wyniku wykładni oczywiście błędnej lub wadliwego zastosowania prawa. Wtedy zobowiązanie do zapłaty świadczenia przechodzi na Skarb Państwa, a to właśnie z mocy art. 417 1 §2 kc. W rozpoznawanej sprawie powód zarzucał także niezgodne z prawem wykonanie wyroku Sądu Rejonowego w (…), co rodzi konieczność zbadania odpowiedzialności Skarbu Państwa – Komendanta Miejskiego Policji w (…) na podstawie art. 417 kc, a pozwanego T. W. na podstawie art. 417 kc i na podstawie art. 23 ustawy z dnia 29.08.1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz.U. Nr 33, poz. 182 ze zm.). W tym zakresie podzielić należy rozważania Sądu pierwszej instancji, iż zarówno działaniu komornika jak i funkcjonariuszy policji nie można zarzucić bezprawności. Komornik T.W. prowadził egzekucję z lokalu mieszkalnego na podstawie tytułu wykonawczego w postaci wyroku Sądu Rejonowego w (…) zaopatrzonego w klauzulę wykonalności, co do obowiązku wydania lokalu. Zgodnie z art. 840 kpc organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wykonalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Komornik zatem miał obowiązek zgodnie z wnioskiem wierzycielki podejmować czynności zmierzające do opróżnienia lokalu mieszkalnego. Wbrew zarzutom powoda komornik nie naruszył art. 16 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów (Dz.U. Nr. 71 .poz-733 z zm.), gdyż powód miał przez Gminę (…) zapewniony lokal w którym mógł zamieszkać i w rezultacie zamieszkał. Lokal ten został wyremontowany przez żonę powoda przy pomocy finansowej dzieci stron i był w pełni wyposażony oraz umeblowany. Jeszcze przed wykonaniem eksmisji powód mieszkał w nowym lokalu wspólnie z żoną przez okres 6 miesięcy. Czynności eksmisyjne przebiegały prawidłowo. Po przymusowym otwarciu drzwi komornik przewiózł część rzeczy do nowego lokalu, część natomiast złożył w pomieszczeniu piwnicznym oddając pod dozór pozwanej J. B. Postępowanie było prowadzone zgodnie z przepisami art. 1046 kpc regulującymi egzekucję z lokalu mieszkalnego. Rzeczy wyrzucone w trakcie eksmisji nie przedstawiały wartości materialnych oraz użytkowych. Komornik nie miał obowiązku sporządzania spisu tych przedmiotów. To, że rzeczy te dla powoda posiadały wartość sentymentalną nie może mieć decydującego znaczenia, ponieważ obiektywnie były to przedmioty, które stwarzały zagrożenie dla zdrowia. Jak słusznie zauważa Sąd pierwszej instancji jedyną czynnością wykonaną przez komornika niezgodnie z prawem była eksmisja z piwnicy, jako nie objęta prawomocnym wyrokiem. Jednakże rzeczy z piwnicy zajmowanej przez powoda przenoszone były do piwnicy wskazanej przez wierzycielkę, znajdującej się w tym samym budynku. O ile zatem --- STRONA 11 --- powód rości pretensje o co do przedmiotów usuwanych z zajmowanej przez niego piwnicy przysługuje mu stosowne żądanie o wydanie przedmiotów, a nie o zapłatę odszkodowania. Powód nie wykazał, iż rzeczy przenoszone z piwnicy zostały wyrzucone czy zniszczone, co czyni roszczenie o zapłatę odszkodowania bezzasadnym. Sam powód w jednym z pism procesowych podał, iż niedozwolone działania komornika polegały także na tym, że zaliczył do mieszkania powoda piwnicę, a rzeczy z tej piwnicy kazał przenieść do innej piwnicy, którą wskazał A. B. Powód zatem nie kwestionował faktu, iż przedmioty z zajmowanej przez niego piwnicy zostały przeniesione (pismo powoda z 2 grudnia 2009 r.). Nadto sam powód w trakcie ostatniej rozprawy podał (K-772-verte) podał, iż rzeczy z piwnicy wierzycielka przenosi na swój koszt do jego piwnicy, bo tak zostało uzgodnione przed Sądem. Bezzasadne było żądanie zasądzenia odszkodowania od Skarbu Państwa reprezentowanego przez Komendanta (…) Komisariatu Policji. Funkcjonariusze Policji nie wykonywali podczas eksmisji żadnych czynności egzekucyjnych. Na podstawie art. 765 kpc organy policji zobowiązane są do udzielenia komornikowi pomocy w celu zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim osobom obecnym w trakcie czynności, co też w sprawie miało miejsce. Jak słusznie podnosi Sąd pierwszej instancji za całkowicie bezzasadne uznać należało żądanie pozwu skierowane przeciwko J. B., A. B. i K. B. Postępowanie egzekucyjne prowadził komornik i to wyłącznie na komorniku spoczywał obowiązek prawidłowego wykonywania czynności egzekucyjnych. Nawet gdyby komornik w trakcie postępowania działał bezprawnie, to nie można byłoby za jego działania obciążyć odpowiedzialnością innych osób. Wymienieni pozwani nie dopuścili się sami żadnych czynów niedozwolonych, które wyrządziłby powodowi szkodę. K. B. w ogóle nie uczestniczył w czynnościach egzekucyjnych, a A. B. tylko asystował matce. Pozwana J. B. zleciła Komornikowi wykonanie eksmisji, stąd siłą rzeczy musiała być obecną przy czynnościach. Abstrahując od powyżej wskazanego braku odpowiedzialności pozwanych z tytułu czynów niedozwolonych wskazać należy iż powód nie wykazał podstaw dla zasądzenia na jego rzecz zadośćuczynienia. Kodeks cywilny przewiduje dwa przypadki możliwości żądania zadośćuczynienia – w sytuacji doprowadzenia do uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia (art. 445 kc) i w sytuacji naruszenia dóbr osobistych (art. 448 kc). Powód nie wykazał żadnych okoliczności pozwalających na przyjęcie, iż doznał wskutek działania pozwanych uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia. Nie wykazał też ani nawet nie naprowadził jakie dobra osobiste uległy uszczerbkowi. Zarzut apelacji naruszenia powołanych przepisów jest zatem całkowicie bezzasadny. --- STRONA 12 --- Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w pełni odpowiada wymogom z art. 328§2 kc. Sąd miał prawo oddalić dalsze wnioski dowodowe powoda, gdyż zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający dla merytorycznego orzekania. Wnioski te tylko zmierzały do przewlekłości postępowania i nie wnosiły nic istotnego z punktu widzenia merytorycznego rozpoznania sprawy. Ponadto pełnomocnik powoda nie zgłosił zastrzeżenia w trybie art. 162 kpc, co czyni jego obecne zarzuty spóźnionymi bowiem stronie, która zastrzeżenia nie zgłosiła, nie przysługuje prawo powoływania się na takie uchybienia w dalszym toku postępowania, chyba że chodzi o przepisy postępowania, których naruszenie sąd powinien wziąć pod rozwagę z urzędu, albo że strona uprawdopodobni, iż nie zgłosiła zastrzeżeń bez swojej winy. Apelacja, o ile zaskarża rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej winna ulec odrzuceniu. Powód nie ma bowiem interesu prawnego w zaskarżeniu tegoż orzeczenia. Zażalenie przysługiwało pełnomocnikowi z urzędu ( uchwała Sądu Najwyższego z 20 maja 2011 r. III CZP 14/11), jednakże w terminie 7 dni od daty otrzymania uzasadnienia, stąd zarzuty zawarte w apelacji (nawet jeśli przyjąć, iż stanowią one zażalenie pełnomocnika), jako spóźnione winny ulec odrzuceniu. Sąd Apelacyjny z urzędu sprostował niedokładność zawartą w rubrum zaskarżonego orzeczenia poprzez określenie strony pozwanej również jako Skarb Państwa reprezentowany przez Komendanta Miejskiego Policji w (…) Powód pozwał również tak określony podmiot i pod tym kątem sprawa została merytorycznie rozpoznana przez Sąd pierwszej instancji. Skarb Państwa – reprezentowany przez Prezesa Sądu Okręgowego w (…) i reprezentowany przez Komendanta Miejskiego Policji w (…) działał za pośrednictwem Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa. Oba podmioty – mimo braku określenia jednego z nich w rubrum wyroku – były przez cały tok postępowania prawidłowo reprezentowane. Powód w czasie procesu reprezentowany był przez adwokata z urzędu. Zgodnie z § 19 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 97, poz. 887 ze zmianami) koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponosi Skarb Państwa. Wobec czego Sąd Apelacyjny, na mocy § 6 pkt 7 w zw. z § 13 ust. 1 pkt 2 i § 19 tego rozporządzenia przyznał pełnomocnikowi powoda od Skarbu Państwa kwotę 6 642 złotych (w tym podatek od towarów i usług) tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów procesu uzasadnia przepis art. 108§1 kpc i art. 98 kpc. Powód przegrał postępowanie w ramach instancji odwoławczej, stąd winien --- STRONA 13 --- zapłacić poniesione przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa koszty pomocy prawnej. Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw ku temu, by nie obciążyć tymi kosztami powoda na podstawie art. 102 kpc. Powód z takowego dobrodziejstwa skorzystał przed Sądem pierwszej instancji. Powód miał możliwość zapoznania się z obszernymi i w pełni prawidłowymi motywami Sądu, a wnikliwa i obiektywna analiza uzasadnienia winna doprowadzić do przyjęcia rozstrzygnięcia Sądu. Skoro powód zdecydował się dalej mnożyć koszty swej sprawy, winien ponieść przewidywaną kodeksem postępowania cywilnego finansową odpowiedzialność za wynik procesu.