Wyrok I ACa 848/20 . WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 czerwca 2021 r. Sąd Apelacyjny w Ło

--- STRONA 1 --- DZA © mCe kodek SR YYZUZO Sygn. akt I ACa 848/20 . WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 czerwca 2021 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SA Joanna Walentkiewicz-Witkowska Sędziowie: Dariusz Limiera Alicja Myszkowska Protokolant: D.G. po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2021 r. w Łodzi na rozprawie sprawy z powództwa B. W. przeciwko Skarbowi Państwa — Zakładowi Karnemu w P. o zadośćuczynienie na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w Płocku z dnia 13 lipca 2020 r. sygn. akt I C 2139/18 oddala apelację. --- STRONA 2 --- Sygnatura akt I ACa 848/20 . UZASADNIENIE Zaskarżonym przez stronę pozwaną wyrokiem z dnia 13 lipca 2020 roku Sąd Okręgowy w Płocku w sprawie z powództwa B. W. przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu w P. o zadośćuczynienie - zasądził od pozwanego Skarbu Państwa - Zakładu Karnego w P. na rzecz powoda B. W. kwotę 3.000 zł tytułem zadośćuczynienia z żądanych 100.000 złotych; - w pozostałym zakresie powództwo oddalił oraz odstąpił od obciążania powoda kosztami procesu. Sąd pierwszej instancji ustalił stan faktyczny szczegółowo opisany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, obejmujący warunki odbywania przez powoda kary pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w P. i kwestie dostępu powoda do opieki medycznej oraz jego dokumentacji medycznej. Sąd odwoławczy ustaleń tych nie zmienił, ani nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego i uczynił ustalenia Sądu Okręgowego podstawą własnego orzekania, nie widząc konieczności ich ponownego przytaczania w uzasadnieniu swego wyroku (art. 387 $ 2! pkt 1 k.p.c.). _ Okoliczności faktyczne, stanowiące podstawę orzekania, Sąd I instancji ustalił na podstawie przesłuchania powoda, zeznań świadków: M K, częściowo R P k. 146v i M. K oraz powołanych w uzasadnieniu dokumentów. Uznał, że zeznania świadka M G nie wniosły nic istotnego do sprawy, zaś zeznania świadka M K - kierownika Oddziału K w ZK w P znajdują pełne potwierdzenie w dokumentach zgromadzonych w sprawie. Świadek ten zdaniem Sądu rzetelnie złożył relacje z wiadomych sobie faktów. Sąd dał wiarę zeznaniom świadków - M K i R P jedynie w części. Obydwaj świadkowie potwierdzili, że cele mieszkalne Zakładu Karnego w P były wyposażone w podstawowy sprzęt kwatermistrzowski, który był jednak stary i zniszczony. Sąd I instancji uznał, że zeznania te miały osobisty i subiektywny charakter i nie znalazły pokrycia w pozostałym zebranym w sprawie materiale dowodowym. Świadek RP przyznał, że w okresie objętym pozwem w większości przebywał na wolności. Oceniając natomiast zeznania powoda Sąd , 1 --- STRONA 3 --- dał mu wiarę w zakresie, w jakim wskazywał on na odmowę wydana dokumentacji medycznej przez administrację Zakładu, jak również w zakresie dotyczącym niezapewnienia właściwych warunków odbywania kary w celi .., co potwierdziła - „ wizytacja sędziego penitencjarnego w październiku 2018 r. przeprowadzona w wyniku złożonej przez niego skargi. Natomiast pozostałe warunki osadzenia, które opisywał B W (w tym mniejszą powierzchnię cel niż oficjalnie wskazuje administracja Zakładu Karnego) pozostają w sprzeczności z pozostałym zebranym w sprawie materiale dowodowym. Sąd oddalił wniosek powoda o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność powierzchni cel mieszkalnych, jako zbędny. Sąd nie uwzględnił także pozostałych, wniosków powoda, zawartych w pozwie, uznając je za zbędne dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd uznał, że powództwo należało częściowo uwzględnić w zakresie roszczenia o zadośćuczynienie w związku z niezapewnieniem powodowi właściwych warunków odbywania kary pozbawienia wolności w czasie, kiedy przebywał on w celi nr ... i niewydania mu dokumentacji medycznej, zaś w pozostałym zakresie powództwo - jako bezzasadne - oddalił. Czyniąc rozważania Sąd meriti przyjął, że podstawę prawną zgłoszonego przez powoda roszczenia stanowiły przepisy art. 23 k.c. i 24 k.c. w związku z art. 448 k.c. oraz art. 417 $1k.c.i art. 417%k.c. Art. 23 k.c. nie wymienia prawa do godnego wykonywania kary pozbawienia wolności, jako dobra osobistego podlegającego ochronie, niemniej jednak z uwagi na to, że przepis ten nie formułuje definicji dobra osobistego w sposób zamknięty, powód miał prawo poszukiwać ochrony z tego tytułu. Sąd Najwyższy w sprawie VCSK 431/06 uznał prawo osadzonego do wniesienia na podstawie art. 448 kc. powództwa o zadośćuczynienie przeciwko Skarbowi Państwa za szkody spowodowane przeludnieniem i nieodpowiednimi warunkami sanitarnymi w zakładach karnych. Podobne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyroku z 17 marca 2010r. w sprawie II CSK 486/09, w którym podkreślił, że zgodnie z art. 30 Konstytucji, przyrodzona i niezbywalna godność człowieka jest wartością nienaruszalną, a jej poszanowanie i ochrona stanowi obowiązek władz publicznych. Konieczność przestrzegania tego obowiązku nabiera szczególnego znaczenia wtedy, kiedy Państwo - w ramach swojego imperium - realizuje , 2 --- STRONA 4 --- zadania represyjne. Wykonywanie tych zadań nie może ograniczać godności osób odbywających karę pozbawienia wolności i prawa do traktowania w sposób humanitarny. Odwołując się do przesłanek odpowiedzialności wynikających z art. 417 $ 1 kc. "Sąd I instancji wskazał na bezprawność działania związanego z wykonywaniem władzy publicznej, powstałą szkodę oraz związek przyczynowy pomiędzy zaistniałą szkodą a bezprawnym działaniem. Natomiast przesłankami odpowiedzialności Skarbu Państwa na mocy art. 417? k.c. są wykonywanie władzy publicznej, powstanie szkody, adekwatny związek przyczynowy pomiędzy wykonywaniem władzy publicznej a powstaniem szkody oraz zasadność przyznania odszkodowania w świetle zasad słuszności. Każdorazowo przesłanki te muszą wystąpić łącznie. Z kolei z treści art. 41 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wynika nakaz humanitarnego traktowania każdej osoby pozbawionej wolności bądź tymczasowo aresztowanej, co oznacza konieczność uwzględnienia minimalnych potrzeb każdego człowieka w ramach przyzwoitego poziomu życia w danym społeczeństwie. Wymaga to od władzy publicznej pozytywnych działań w celu zaspokojenia potrzeb, także osób pozbawionych wolności. Sąd uznał, że za przejaw poniżającego traktowania osadzonego można uznać m.in. złe warunki sanitarne, niehigieniczność i brak prywatności przy korzystaniu z urządzeń sanitarnych, a cierpienie i poniżenie muszą wykraczać poza nieunikniony ich element związany z formą zgodnego z prawem traktowania lub karania. Godne warunki odbywania kary w zakładach karnych obejmują również zapewnienie prywatności i intymności m.in. związanych z potrzebami fizjologicznymi (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt IV CSK 603/11, LEX nr 1228452). Powód upatrywał źródła deklarowanej krzywdy m.in. w braku zapewnienia mu właściwych warunków odbywania kary pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w P, jak i utrudnionym dostępie do leczenia. Odwołując się do treści art. 102 k.k.w, 110 $ 2 k.k.w. oraz załącznika 3 do Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 grudnia 2016 r. w sprawie warunków bytowych osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych i stawianych tam wymogów Sąd meriti przyjął, że cele mieszkalne, w których przebywał powód były wyposażone zgodnie z powołanymi przepisami, stan wyposażenia cel odpowiadał normom określonym w wymienionym wyżej rozporządzeniu, pozostałe warunki bytowe K 3 --- STRONA 5 --- panujące w pozwanym zakładzie karnym (wentylacja, oświetlenie) nie naruszyły dóbr osobistych powoda w postaci jego godności, a niedogodności w postaci braku dostępu wcelach mieszkalnych do bieżącej ciepłej wody nie stanowiły o naruszeniu dóbr -. osobistych powoda. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozostawiał jednak wątpliwości, że kącik sanitarny w celi nr ..., w której powód przebywał w okresie od 11 września 2018 r. do 31 października 2018 r. był oddzielony od pozostałej części celi mieszkalnej, w sposób niewłaściwy i nie zapewniał osadzonym intymności związanej z załatwianiem potrzeb fizjologicznych, jak również nie gwarantował minimalnego komfortu dla osób pozostających w tym czasie w celi. Kącik sanitarny w celi ... Zakładu Karnego w P wczasie, kiedy powód był w niej osadzony był zabudowany ścianami z dykty. W dolnej części ścianki znajdowała się dziura o wymiarach 33cmx17cm od strony zewnętrznej, natomiast uszkodzenie płyty od strony wewnętrznej było na powierzchni 588cmx29cm. Okoliczność ta nie tylko wskazana została przez powoda, ale również bezpośrednio wynikała z treści notatki sporządzonej przez sędziego penitencjarnego Sądu Okręgowego w P po wizytacji w dniu 18 października 2018 r., przeprowadzonej na skutek skargi B W. W tym zakresie Sąd uznał, że należyte warunki odbywania kary nie zostały zapewnione. Naruszały bowiem intymność, prywatność powoda /zarzut zasadny/. W ocenie Sądu nie zaistniały przesłanki pozwalające na uznanie, że powód osadzony był w celach przeludnionych. Odnosząc się zaś do kwestii braku ciepłej wody bieżącej w celach mieszkalnych, Sąd zwrócił uwagę na rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 29 grudnia 2016 r. w sprawie regulaminu organizacyjno- porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności, który milczy w przedmiocie dostępu do bieżącej ciepłej wody w celach mieszkalnych. Jak przyjął Sąd Okręgowy powód nie zdołał wykazać, by w trakcie jego pobytu w Zakładzie Karnym w P nie poddawano go odpowiedniej diagnostyce bądź podawano nieadekwatne do zgłaszanych dolegliwości leki, a także by miał bardzo ograniczony dostęp do opieki medycznej. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym książeczki zdrowia powoda, jednoznacznie wynika, że była nad nim roztoczona opieka medyczna. Natomiast powodowi odmówiono wydania kserokopii jego dokumentacji medycznej. W tym zakresie pozwany dopuścił się naruszenia dyspozycji $ 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 13.08.2003r. w sprawie załatwiania " 4 --- STRONA 6 --- wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz.U.2013, poz.647)/ zarzut zasadny/. Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze Sąd uznał, iż powodowi należy "się od Skarbu Państwa - Zakładu Karnego w P zadośćuczynienie w kwocie 3 000 zł, w pozostałym zaś zakresie powództwo zostało oddalone, jako niezasadne. Orzeczenie o kosztach procesu wydano w oparciu o treść art. 102 k.p.c. Strona pozwana zaskarżyła wyrok Sądu Okręgowego w części tj. 1. w zakresie pkt. 1, w którym Sąd Okręgowy zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 3.000 zł tytułem zadośćuczynienia; 2. w zakresie pkt. 3, w którym Sąd Okręgowy odstąpił od obciążania Powoda kosztami procesu. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 233 $ 1 k.p.c. przez wyprowadzenie wniosków sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym, a mianowicie poprzez dokonanie błędnej, niezgodnej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i błędne przyjęcie, że: . na skutek istnienia dziury, znajdującej się w dolnej części ścianki z dykty zabudowującej kącik sanitarny, które to uszkodzenie zostało niezwłocznie naprawione przez Zakład Karny w związku z zaleceniami sędziego penitencjarnego, warunki odbywania kary nie zostały spełnione należycie, wskutek czego powód doznał krzywdy, . na skutek braku udostępnienia powodowi kserokopii jego dokumentacji medycznej spełnione zostały przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej, chociaż równocześnie Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wskazuje, że powód miał zapewniony odpowiedni dostęp do opieki medycznej; « powód udowodnił istnienie oraz wysokość krzywdy, której miał doznać we wskazany powyżej sposób; 2. naruszenie prawa materialnego, tj.: K 5 --- STRONA 7 --- a) art. 23 kc.i art. 24 k.c. w zw. z art. 448 k.c. w zw. z art. 417 k.c. w zw. zart. 6 k.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zasądzenie na rzecz powoda kwoty 3.000 zł tytułem zadośćuczynienia, pomimo że powód nie wykazał przesłanek odpowiedzialności .„odszkodowawczej Skarbu Państwa w postaci bezprawności działania Skarbu Państwa, krzywdy jakiej miał doznać na skutek istnienia dziury znajdującej się w dolnej części ścianki z dykty zabudowującej kącik sanitarny, które to uszkodzenie zostało niezwłocznie naprawione przez Zakład Karny w związku z zaleceniami sędziego penitencjarnego, oraz adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem Skarbu Państwa a krzywdą; b) art. 23 k.c. i art. 24 k.c. w zw. z art. 448 k.c. w zw. z art. 417 k.c. w zw. zart. 6 k.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zasądzenie na rzecz Powoda kwoty 3.000 zł tytułem zadośćuczynienia pomimo, że powód nie wykazał przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa w postaci krzywdy, jakiej miał doznać na skutek nieudostępnienia dokumentacji medycznej oraz adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy tym zdarzeniem a krzywdą; c) art. 417? k.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, pomimo braku zaistnienia ustawowych podstaw do odwołania się przez Sąd I instancji do względów słuszności w okolicznościach niniejszej sprawy, zwłaszcza mając na uwadze brak powoływania się przez powoda, jak również brak wykazania przez powoda zaistnienia uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia w rozumieniu art. 444 k.c, warunkujących możliwość zastosowania wskazanego przepisu. Strona apelująca wniosła o: zmianę zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego poprzez oddalenie powództwa także w zakresie, w jakim Sąd Okręgowy zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 3.000 zł oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego Skarbu Państwa kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, według norm przepisanych. Sąd Apelacyjny zważył: - 6 --- STRONA 8 --- Apelacja okazała się niezasadna i podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c. Przystępując do rozpoznania apelacji i podniesionych w niej uchybień, jakich w ocenie skarżącego miał dopuścić się Sąd Okręgowy, w pierwszej kolejności koniecznym "Jest ustosunkowanie się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, gdyż wnioski wtym zakresie z istoty swej determinują rozważania co do pozostałych zarzutów apelacyjnych. Jedynie nieobarczone błędem ustalenia faktyczne, będące wynikiem należycie przeprowadzonego postępowania, mogą być podstawą oceny prawidłowości kwestionowanego rozstrzygnięcia w kontekście twierdzeń o naruszeniu przepisów prawa materialnego. Wbrew zarzutom skarżącej, Sąd Okręgowy nie dopuścił się uchybień na etapie gromadzenia i oceny materiału dowodowego, która jest zgodna z regułami zawartymi wart. 233 $ 1 k.p.c.i Sąd Apelacyjny ocenę tę podziela. Zaoferowane przez strony dowody zostały ocenione przez Sąd pierwszej instancji zgodnie z regułami logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, a ich prawidłowa ocena nie dała podstaw do czynienia odmiennych ustaleń niż te, które legły u podstaw prawidłowego rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. Zaznaczyć wypada, że zwalczanie ustaleń faktycznych sądu i związanej z tym oceny materiału dowodowego, może następować tylko poprzez argumenty natury jurydycznej, wykazanie, jakie kryteria oceny naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności lub mocy dowodowej bądź niesłusznie im ją przyznając. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w powiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo - skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2002 r., II CKN 817/00, OSNC 2000/7-8/139). Podkreślić też należy, że zarzuty w tym zakresie zostały postawione nader ogólnie i de facto wskazują na koncentrację apelacji na etapie stosowania prawa materialnego i przyjęcia krzywdy po stronie powoda . Spośród wszystkich stawianych przez powoda zarzutów co do warunków osadzenia Sąd I instancji za zasadne uznał dwa i wyraźnie to zaznaczył. Nie ma zarzucanej sprzeczności w rozważaniach Sądu Okręgowego, co do tego że z jednej strony uznał brak uchybień po stronie Zakładu Karnego co do zapewnienia ' 7 --- STRONA 9 --- powodowi godnych warunków odbywania kary, a z drugiej przyjął, że warunki odbywania kary przez powoda nie zostały spełnione w odniesieniu do kącika sanitarnego w celi numer .... Sąd wyraźnie rozgraniczył, które zarzuty powoda uznał za niezasadne, - „Które za nieudowodnione, a które za postawione trafnie. Należy zatem zarzuty apelującego rozpoznać łącznie z zarzutami naruszenia prawa materialnego- art. 23, 24 w zw. z art. 448 w zw. z art417 i w zw. z art. 6 kc. Apelujący niezasadnie podnosi, że samo stwierdzenie istnienia dziury w płycie tworzącej ściankę oddzielającą kącik sanitarny w celi nie jest wystarczające do uznania, że powodowała ona ograniczenia w zakresie intymności i prywatności osób korzystających z kącika sanitarnego. Rozważenia bowiem wymaga czy dziura, znajdująca się w dolnej części płyty może wywoływać poczucie ograniczenia intymności. Dodatkowo powód nie wykazał, by na skutek istnienia dziury w płycie tworzącej ściankę oddzielająca kącik sanitarny doznał on ujemnych przeżyć psychicznych i nie przedstawił dowodów na pogorszenie jego stanu psychicznego. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 lipca 2012 r., (IV CSK 603/11, LEX nr 1228452), godne warunki odbywania kary pozbawienia wolności obejmują również zapewnienie prywatności i intymności między innymi związanych z potrzebami fizjologicznymi, nie przewidują one zapewnienia samodzielności pomieszczeń przeznaczonych na toalety ani ich oddzielenia murem od pozostałej części celi. Jak podkreślał trafnie Sąd Okręgowy ograniczenia i dolegliwości, które osadzony znosi, nie mogą przekraczać pewnego koniecznego rozmiaru wynikającego z zadań ochronnych i celu zastosowanego wobec niego środka. To, że dziura umieszczona w dolnej części ścianki działowej nie eksponuje na widok publiczny wrażliwych czynności o charakterze intymnym, nie oznacza że jej wielkość nie naruszała intymności, związanej w załatwianiem potrzeb fizjologicznych. Wymiary ubytku -od strony zewnętrznej 33x17 cm , a od strony wewnętrznej 58x29 cm świadczą o tym, że był to ubytek ścianki działowej duży i istotny. Powód w toku rozprawy w dniu 17 lipca 2019 roku twierdził dwukrotnie, że był w stanie przez tę dziurę przejść z kącika bezpośrednio do celi mieszkalnej (00:07:00-00:10:23 oraz 00:24:00 -00:26:00) Sąd Okręgowy , uwzględniając okoliczność, że powód występuje w procesie bez pomocy zawodowego pełnomocnika władny był ocenić jego twierdzenia, poparte notatką 7 8 --- STRONA 10 --- sędziego penitencjarnego, na podstawie zasad doświadczenia życiowego, a w konsekwencji przyjąć, że taka forma izolacji kącika sanitarnego nie zapewniała wszystkim osadzonym intymności związanej z załatwianiem potrzeb fizjologicznych, ani minimalnego komfortu tym, którzy pozostawali w tym czasie w celi. Apelujący pomija zupełnie, że powód trafił do celi ... w dniu 11 września 2018 roku i przebywał w niej do 31 października 2018 roku. Była to cela 6 osobowa , o powierzchni 18,05 m2, wizytacja odbyła się w dniu 18 października 2018 roku. Własna ocena apelującego przedstawiona w wywiedzionym środku zaskarżenia nie jest przekonująca i nie zwalcza skutecznie oceny dokonanej przez Sąd I instancji na etapie stosowania prawa. Tak duży otwór może ujawniać czynności odbywające się w kąciku sanitarnym i może oznaczać naruszenie prywatności i intymności osób z niego korzystających, a tym samym stanowić o krzywdzie wyrównywanej na podstawie przepisów: art. 417 k.c. w zw. z art. 448 k.c.i w zw.zart.23i24k.c., które właściwie zastosował Sąd Okręgowy Nie ma istotnego znaczenia okoliczność, że otwór został zakryty po wizytacji sędziego penitencjarnego, bowiem wizytacja odbyła się na skutek skarg zgłaszanych przez powoda i dopiero wtedy administracja Zakładu Karnego, dokonującą przecież codziennego przeglądu cel, podjęła kroki zmierzające do realizacji zaleceń wizytatora. Nie ma racji apelujący, czyniąc zarzuty dotyczące drugiego wątku stanowiącego podstawę uwzględnienia roszczenia powoda. Apelujący zarzuca Sądowi sprzeczność pomiędzy ustalonymi faktami, a uwzględnieniem powództwa, wskazując że jak stwierdził Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku powód w Zakładzie Karnym miał zapewniony odpowiedni dostęp do opieki medycznej. Korzystał z wizyt lekarza pierwszego kontaktu, jak i lekarzy specjalistów. Miał wykonywane badania specjalistyczne, stosownie do zgłaszanych potrzeb. Wizyty odbywały się w krótkich odstępach czasu. Tym samym brak było podstaw do powiązania przez Sąd I instancji braku udostępnienia dokumentacji medycznej z krzywdą po stronie powoda. Apelujący, stawiając zarzuty, nie rozgranicza ustaleń dotyczących korzystania z pomocy medycznej w Zakładzie Karnym od prawa powoda-jako pacjenta do wglądu we własną dokumentację medyczną. Zapewnienie dostępu do opieki medycznej nie oznacza, że pacjent nie ma prawa wglądu w dokumentację, zwłaszcza jeżeli chce dokonać dalszych konsultacji, choćby za pośrednictwem "rodziny. Przeciwnie, wgląd w dokumentację wchodzi w sferę dostępu do opieki i procedur medycznych. K 9 --- STRONA 11 --- Z Po pierwsze: z akt sprawy wynika (k-80), że powód w dniu 19 września 2018 roku domagał się wydania mu kserokopii dokumentacji medycznej , która nie została mu wydana, a wniosek - wbrew dyspozycji $ 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości -„z dnia 13 sierpnia 2003 roku w sprawie załatwiania wniosków, skarg i próśb osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz.U. 2013 poz. 647) zwróciła pielęgniarka, działając poza swoimi kompetencjami . Na skutek złożonej skargi, uznanej za zasadną w styczniu 2019 roku, powodowi udostępniono dokumentacje po ponad 5 miesiącach, a jak zeznał chciał ją przekazać rodzinie celem dokonania konsultacji i sprawdzenia poprawności zastosowanych wobec niego procedur medycznych, czego został okresowo bezprawnie pozbawiony. Po drugie zaś: do jednego z podstawowych praw pacjentów należy prawo do dokumentacji medycznej. Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy z 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (t. jedn. Dz.U. 2020 poz. 849) pacjent ma prawo dostępu do dokumentacji, dotyczącej jego zdrowia oraz udzielanych mu świadczeń zdrowotnych. Prawu temu odpowiada obowiązek podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych udostępnienia dokumentacji medycznej pacjentowi, ustanowiony w art. 26 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Prawo to jest ściśle powiązane z ochroną zdrowia, jako jednego z najważniejszych chronionych dóbr osobistych. Ocena krzywdy powoda należała do sfery swobodnego uznania sędziowskiego, do której to oceny sąd odwoławczy nie miał zastrzeżeń. Związek przyczynowy pomiędzy zaniechaniami strony pozwanej, a naruszeniem praw powoda i doznaniem krzywdy jest oczywisty. " Zarzut naruszenia art. 417? k.c. można pozostawić bez bliższego omówienia. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, jakkolwiek przepis ten został przywołany we wstępnej części rozważań przez Sąd I instancji obok art. 417 k.c. z zaznaczeniem zmodyfikowanych reguł odpowiedzialności, to jednak Sąd I instancji wydał wyrok na podstawie art.. 417 k.c. wzw.zart. 448k.c.i wzw. zart.23i24k.c. Ostatecznie zarzuty apelacji, jako nietrafne, nie mogły być uwzględnione, a apelacja podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c. " 10