Wyrok I ACa 832/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 marca 2015 r. Sąd Apelacyjny w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I ACa 832/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 marca 2015 r. Sąd Apelacyjny w (...) I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący : SSA Roman Sugier Sędziowie : SA Zofia Kawińska-Szwed (spr.) SA Elżbieta Karpeta Protokolant : Magdalena Bezak po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2015 r. w (...) na rozprawie sprawy z powództwa J. S. i P. K. przeciwko A. Z. o nakazanie i zapłatę na skutek apelacji powodów od wyroku Sądu Okręgowego w (...) z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II C 254/11 1) oddala apelację; 2) zasądza od każdego z powodów na rzecz pozwanej po 202,50 (dwieście dwa i 50/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego. Sygn. akt I ACa 832/14 UZASADNIENIE Powodowie J. S. i P. K. domagali się nakazania pozwanej A. Z. złożenia pisemnego oświadczenia o treści: A. Z. Prokurator Prokuratury Rejonowej w (...) delegowana do Prokuratury Okręgowej w (...) przeprasza Panów J. S. i P. K. za bezpodstawne zarzucanie im składania fałszywych zeznań i złożenie fałszywego zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa w sprawie dotyczącej funkcjonariuszy publicznych: Naczelnika Urzędu Skarbowego w W., prokuratorów Prokuratury Rejonowej w (...), sędziów Sądu Rejonowego w (...), prokuratora Prokuratury Okręgowej --- STRONA 2 --- w (...), funkcjonariusza Policji w W., pracownika Izby Skarbowej we W., przedsiębiorcy z W. – w pismach kierowanych do Sądu Rejonowego (...) z dnia 2 lutego 2010r. sygn. akt IV Kp 216/10 i 217/10. Nadto powodowie wnieśli o zasądzenie od pozwanej na rzecz każdego z powodów kwoty po 1 zł tytułem zadośćuczynienia oraz kwoty 1200 zł na rzecz Państwowego Domu Dziecka (...) w W. jako sumy po 600 zł na wskazany cel społeczny żądanej odrębnie przez każdego z powodów. Powodowie podali, że pozwana w pismach z dnia 2 lutego 2010r. skierowanych do Sądu Rejonowego (...) w (...)zarzuciła każdemu z powodów popełnienie czynów z art.233 § 1 k.k. w zw. z art.12 k.k. i z art.18 § 2 k.k. w zw. z art.233 § 1 k.k. polegających na zeznaniu nieprawdy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez Prokuratora Okręgowego w (...) oraz nakłanianiu R. W. do złożenia fałszywych zeznań, zaś J. S. dodatkowo także pomówienie w pismach kierowanych do Ministra Sprawiedliwości i do Prokuratury Okręgowej w (...) B. F., Prokuratora Prokuratury Okręgowej w (...) o postępowanie, które mogło ją narazić na utratę zaufania potrzebnego do sprawowania stanowiska prokuratora i wykonywania zawodu prawnika, czyli o czyn z art.21 § 1 k.k. w zw. z art.12 k.k. Wszystkie te zarzuty były bezpodstawne, godzące w ich dobre imię. Jako podstawę prawna dochodzonego roszczenia wskazali art.24 k.c. Pozwana wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie na jej rzecz od powodów kosztów postępowania według norm przepisanych. Podniosła, że zgodnie z art.24 k.c. ochrona naruszonego dobra osobistego przysługuje tylko w przypadku bezprawnego jego naruszenia. Pisma pozwanej, na które powoływali się powodowie nie były pismami prywatnymi, ale pismami procesowymi wynikającymi z procedury określonej przepisami kodeksu postępowania karnego, zmierzającymi do zapewnienia prawidłowego toku procesu, tj. wnioskami o zastosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania. W utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego do okoliczności wyłączających bezprawność naruszenia dóbr osobistych zalicza się między innymi działanie w ramach porządku prawnego, tj. działanie dozwolone przez obowiązujące przepisy prawa. Działanie w ramach porządku prawnego, aby wyłączać bezprawność musi pochodzić od osoby kompetentnej, być dokonywane w granicach określonych tym porządkiem, a gdy chodzi o oceny innych osób nie może wykraczać poza niezbędną potrzebą dla określonych prawem celów. W postępowaniu karnym prowadzonym przeciwko powodom nie doszło do naruszenia jakichkolwiek przepisów przez pozwaną, a wnioski o tymczasowe aresztowanie powodów zostały skierowane po wielokrotnych próbach wezwania powodów celem ich przesłuchania. We wnioskach zawarto fakty i zwięzłą ich ocenę przedstawioną przez prokuratora, konieczną dla sporządzenia wniosku. Nie zawierały wnioski sformułowań mogących poniżyć godność osób, których dotyczą. Sąd rozpoznający wnioski uznał zastosowanie środka zapobiegawczego za zasadne, a granice celu postępowania zostały zachowane również poprzez uchylenie przez pozwaną środka zastosowanego wobec powodów bezpośrednio po ustaniu przyczyny jego zastosowania. Wyrokiem z dnia 13 października 2010r. Sąd Okręgowy w (...) oddalił powództwo i zasądził od powodów na rzecz pozwanej po 540 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Na skutek apelacji powodów, Sąd Apelacyjny w (...) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał niniejszą sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w (...), pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego. Sąd Apelacyjny stwierdził, że postępowanie dotknięte było nieważnością, albowiem przeprowadzenie rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku, mimo że pełnomocnik powodów złożył uzasadniony wniosek o jej odroczenie, prowadzi do pozbawienia strony możności obrony jej praw w rozumieniu art.379 pkt 5 k.p.c. Sąd Apelacyjny wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd pierwszej instancji dokona oceny zachowania pozwanej pod kątem istnienia przesłanki bezprawności działania. Sąd Apelacyjny zgodził się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że niezbędnym i oczywistym elementem pracy oskarżyciela publicznego jest m.in. stawianie podejrzanym zarzutów popełnienia czynów karalnych, które to zarzuty są następnie weryfikowane w postępowaniu --- STRONA 3 --- sądowym, co jednak nie oznacza, że prokurator w swym działaniu nie jest ograniczony i nie może nastąpić przekroczenie uprawnień. Powyższe jednak wymaga oceny sądu pierwszej instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy oddalił powództwo, orzekł o kosztach i ustalił następujący stan faktyczny: Prokuratura Okręgowa w (...) prowadziła przeciwko J. S. i P. K. śledztwo w sprawie o sygn. akt V Ds. 75/08. J. S. podejrzany był o to, że w okresie od 31 lipca 2006r. do 3 października 2006r. w L. w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w krótkich odstępach czasu, składając zeznania, mające służyć za dowód w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez Prokuratora Okręgowego w (...) pod sygn. akt V Ds. 13/06 zeznał nieprawdę, to jest o czyn z art.233 § 1 k.k. w zw. z art.12 k.k. Nadto podejrzany był o to, że w dniu 30 stycznia 2007r. w W., chcąc, aby R. W. dokonał czynu zabronionego określonego w art.233 § 1 k.k., nakłaniał go do zeznania nieprawdy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez Prokuratora Okręgowego w (...) pod sygn. akt V Ds. 13/06, to jest o czyn z art.18 §2 k.k. w zw. z art.233 §1 k.k., jak również o to, że w wykonaniu z góry powziętego zamiaru pomówił Prokuratora Prokuratury Okręgowej w (...), B. F. o takie postępowanie, które mogło ją poniżyć w opinii publicznej i narazić na utratę zaufania potrzebnego dla sprawowania stanowiska prokuratora i wykonywania zawodu prawnika, to jest o czyn z art.212 § 1 k.k. w zw. z art.12 k.k. P. K. podejrzany był o to, że składając zeznania, mające służyć za dowód w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez Prokuratora Okręgowego w (...) pod sygn. akt V Ds. 13/06 zeznał nieprawdę, to jest o czyn z art.233 § 1 k.k. Nadto podejrzany był o to, że w dniu 30 stycznia 2007r. w W., chcąc, aby R. W. dokonał czynu zabronionego określonego w art.233 § 1 k.k., nakłaniał go do zeznania nieprawdy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez Prokuratora Okręgowego w (...) pod sygn. akt V Ds. 13/06, to jest o czyn z art.18 §2 k.k. w zw. z art.233 §1 k.k. Postępowanie przygotowawcze prowadzone było przez pozwaną A. Z. – prokuratora Prokuratury Rejonowej w (...) delegowanej do Prokuratury Okręgowej w (...). W dniu 2 lutego 2010r. pozwana skierowała do Sądu Rejonowego (...) w (...) wnioski o zastosowanie tymczasowego aresztowania na okres 14 dni od dnia zatrzymania wobec J. S. i P. K., wskazując w treści wniosku, o jakie czyny są podejrzani. W uzasadnieniu wniosków o zastosowanie tymczasowego aresztowania pozwana podała, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, zwłaszcza w postaci zeznań przesłuchanych świadków, jak również analiza akt postępowań objętych zakresem śledztwa, dostarczyły podstaw do wydania w dniu 25 sierpnia 2009r. postanowienia o uzupełnieniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów J. S. i zarzucenie mu popełnienia czynów z art.233 § 1 k.k. w zw. z art.12 k.k., art.18 § 2 k.k. w zw. z art.233 § 1 k.k. i art.212 § 1 k.k. w zw. z art.12 k.k., zaś P. K. zarzucenie popełnienia czynów z art.233 § 1 k.k. w zw. z art.12 k.k. i z art.18 § 2 k.k. w zw. z art.233 § 1 k.k. Podkreśliła, że do dnia złożenia wniosków nie zdołano wykonać czynności procesowych z udziałem podejrzanych, albowiem nie stawiali się oni na kierowane do nich wezwania, przy czym J. S. nie odbierał wezwań. Obrońca podejrzanych adwokat J. L. wielokrotnie w swoich pismach kierowanych do Prokuratury informował, że J. S. i P. K. nie stawią się na zaplanowane czynności, albowiem są pokrzywdzonymi w sprawach prowadzonych przez Sąd Rejonowy w(...) i które dotyczą zarzutu popełnienia przestępstwa przez funkcjonariuszy publicznych z D., w tym również przez sędziów i prokuratorów z tego okręgu, które są prowadzone w oparciu o te same ustalenia faktyczne, które są przedmiotem śledztwa o sygn. akt V Ds. 75/08. Z uzasadnienia wniosku wynikało, że postanowienia wydane przez prokuraturę o zatrzymaniu i przymusowym doprowadzeniu powodów na czynności procesowe, mające na celu ogłoszenie im zarzutów i przesłuchanie w charakterze podejrzanych nie zostały zrealizowane przez funkcjonariuszy Policji, bo w miejscach zamieszkania powodowie przebywają sporadycznie, a innego miejsca ich pobytu nie zdołano ustalić. Powyższe okoliczności w ocenie pozwanego prokuratora uzasadniały przypuszczenie, że podejrzani ukrywają się przed wymiarem sprawiedliwości, dlatego wniosek o zastosowanie tymczasowego aresztowania jest uzasadniony. Żądanie powodów oparte zostało o przepis art. 24 k.c. w związku z art. 23 k.c. Odpowiedzialność w oparciu o powołaną podstawę prawną uzależniona jest od istnienia dobra osobistego, jego naruszenia oraz bezprawności działania. Ciężar udowodnienia pierwszej i drugiej przesłanki obciąża powodów, a trzecia objęta jest wzruszalnym domniemaniem prawnym. Sprawcę naruszenia uwolnić może od odpowiedzialności tylko dowód braku bezprawności, --- STRONA 4 --- co jest równoznaczne z wykazaniem przesłanek wyłączających bezprawność. Powodowie twierdzili, iż pozwana A. Z. naruszyła ich dobre imię w ten sposób, że w pismach z dnia 2 lutego 2010r. skierowanych do Sądu Rejonowego (...) w (...) zarzuciła im bezpodstawnie składanie fałszywych zeznań i złożenie fałszywego zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa w sprawie dotyczącej funkcjonariuszy publicznych. Pisma te, to wnioski o tymczasowe aresztowanie powodów, które pozwana sporządziła jako prokurator Prokuratury Rejonowej w (...) delegowany do Prokuratury Okręgowej w (...) prowadzący śledztwo w sprawie o sygn. akt V Ds. 75/08. Naruszenie dobrego imienia powodów przez pozwaną polegać miało na podaniu nieprawdziwych informacji we wnioskach o zastosowanie tymczasowego aresztowania. Naruszenie dóbr osobistych powodów, dotyczyło więc działania pozwanej w ramach wykonywanej przez nią władzy publicznej, przy wykonywaniu powierzonych jej czynności, a nie przy ich okazji. W tak ukształtowanym stanie faktycznym w pierwszej kolejności wymaga, w ocenie Sądu Okręgowego badania legitymacji biernej w niniejszej sprawie. Okoliczności faktyczne, z których powodowie wywodzą swoje roszczenia wskazują, że pozwana A. Z. nie naruszyła bowiem dóbr osobistych powodów jako osoba prywatna, ale wykonując obowiązki służbowe jako prokurator. Zgodnie z art.417 § 1 k.c. za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Powyższy przepis definiuje więc podmiot odpowiedzialny za określone (bezprawne) zachowanie skutkujące naruszeniem dóbr osobistych. W świetle powyższego uregulowania pozwana A. Z. nie może osobiście odpowiadać za ewentualne bezprawne zachowanie skutkujące naruszeniem dóbr osobistych powodów. Tym samym wobec braku legitymacji biernej pozwanej A. Z. powództwo jako bezzasadne podlegało oddaleniu. Pozwany w sprawie winien być bowiem Skarb Państwa reprezentowany przez Prokuraturę Okręgową w (...), bowiem roszczenie powodów związane jest z czynnościami dokonanymi przez pozwaną jako czynnościami prokuratora. Powyższe jest wystarczającą przesłanką do oddalenia powództwa w niniejszej sprawie. Pozwana wykazała także w toku postępowania, że jej działanie nie miało charakteru bezprawnego. Przepis art.24 §1 k.c. statuuje domniemanie bezprawności działania sprawcy naruszenia dobra osobistego. Domniemanie to może sprawca obalić, jeżeli wykaże, że zachodziła jedna z okoliczności wyłączających bezprawność działania. Okolicznościami tymi są działanie w ramach porządku prawnego, tj. działanie dozwolone przez obowiązujące przepisy prawa, wykonywanie prawa podmiotowego, zgoda pokrzywdzonego, działanie w obronie uzasadnionego interesu społecznego. W orzecznictwie powszechny jest pogląd, że aby doszło do wyłączenia bezprawności, działanie w ramach porządku prawnego musi być dokonywane w granicach określonych przepisami, przez osobę kompetentną, a w sytuacji gdy ma to być ocena innych osób działanie musi być obiektywne, rzeczowe i ostrożne, nie może wykraczać poza niezbędną dla określonego celu potrzebę, użyte sformułowania powinny mieć odpowiednią formę i nie mogą poniżać godności osobistej tej ocenianej osoby. Nawet jednak działanie w ramach tak określonej legalności nie wyłącza automatycznie i w każdym przypadku bezprawności działania. Jeśli bowiem w toku uregulowanych prawem procedur dochodzi do wyraźnego i poważnego naruszenia przepisów, zwłaszcza w sposób powodujący wykroczenie poza cel i niezbędność postępowania nie jest wykluczone uznanie takiego działania za bezprawne. Podkreśla się, że nie można wykluczyć, że w określonych przypadkach wszczęcie i prowadzenie przeciwko obywatelowi postępowania karnego będzie mogło być uznane za czyn niedozwolony w rozumieniu przepisów art. 415 i nast. k.c. Byłoby tak, gdyby postępowanie wszczęto lub prowadzono przy oczywistym braku dowodów winy, ze świadomością sfabrykowania takich dowodów, bez zachowania podstawowych przepisów procedury itp. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu nie doszło do naruszenia przepisów prawa przez pozwaną. Pozwana sporządzając wnioski o tymczasowe aresztowanie powodów działała w zakresie swoich kompetencji. Poza tym wnioski te sporządzone zostały w granicach określonych przepisami art.249 k.p.k. i art.258 k.p.k. --- STRONA 5 --- Zgodnie z art. 249 § 1 k.p.k. środki zapobiegawcze można stosować w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania, a wyjątkowo także w celu zapobiegnięcia popełnieniu przez oskarżonego nowego, ciężkiego przestępstwa; można je stosować tylko wtedy, gdy zebrane dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił przestępstwo. W myśl zaś art. 258 § 1 pkt 1 k.p.k. tymczasowe aresztowanie może nastąpić, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa ucieczki lub ukrywania się oskarżonego. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania przygotowawczego jednoznacznie wskazuje, że wnioski o zastosowanie tymczasowego aresztowania skierowane zostały po wielokrotnych próbach wezwania powodów celem ich przesłuchania w charakterze podejrzanych i postawienia im zarzutów. Przed złożeniem wniosków pozwana prokurator podjęła czynności zmierzające do zatrzymania powodów i ich przymusowego doprowadzenia celem przeprowadzenia czynności procesowych, ale próby te nie przyniosły zamierzonego efektu. Powyższe okoliczności wynikają z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania przygotowawczego, z których Sąd Okręgowy przeprowadził dowód w niniejszym postępowaniu. Materiał dowodowy na etapie sporządzania wniosków przez pozwaną wskazywał też na duże prawdopodobieństwo, że powodowie popełnili przestępstwa im zarzucane. W tym miejscu zaznaczyć należy, że ocena zaistnienia przesłanek do przedstawienia wniosków o zastosowanie wobec powodów tymczasowego aresztowania dokonana winna być poprzez analizę materiału dowodowego, którym pozwana dysponowała na etapie sporządzania powyższych wniosków. Zmiana zeznań świadków, czy też nowe dowody na etapie postępowania sądowego nie mogą wpływać na powyższą ocenę, stąd też wnioski dowodowe powodów zmierzające do przeprowadzenia dowodu z akt postępowania karnego Sądu Rejonowego w Jaworze w sprawie o sygn. akt II K 265/11 dotyczących etapu postępowania sądowego nie zostały uwzględnione przez Sąd. Sąd Okręgowy oddalił również pozostałe wnioski dowodowe powodów na podstawie art.227 k.p.c., gdyż zmierzały one do wykazania w procesie cywilnym, że powodowie nie dopuścili się czynów zarzuconych im w postępowaniu karnym. Jest to niedopuszczalne, gdyż postępowanie w sprawie o ochronę dóbr osobistych nie może być wykorzystane do weryfikacji orzeczeń sądowych i wyników innych postępowań. Ocena merytoryczna wskazanych przez pozwaną we wnioskach przesłanek tymczasowego aresztowania powodów w oparciu o zgromadzony na ten moment materiał dowodowy dokonana została przez Sąd Rejonowy (...) w (...), który rozpoznawał powyższe wnioski i uwzględnił je, wydając postanowienia o zastosowaniu tymczasowego aresztowania wobec powodów. Jednocześnie w treści wniosków Sąd Okręgowy nie dopatrzył się sformułowań, które naruszałyby dobre imię powodów. W ocenie Sądu pozwana wykazała, że jej działanie nie miało charakteru bezprawnego, bo odbyło się działaniem w ramach porządku prawnego. Niezbędnym i oczywistym elementem pracy oskarżyciela publicznego jest bowiem m.in. stawianie podejrzanym zarzutów popełnienia czynów karalnych, które to zarzuty są następnie weryfikowane w postępowaniu sądowym. Prokurator nie może być w tych działaniach ograniczony z uwagi na prawdopodobieństwo naruszenia dóbr osobistych, gdyż skutkowałoby to sytuacją, w której nie mógłby on sprawować w sposób należyty swej funkcji i wykonywać obowiązków służbowych. Mając na uwadze brak legitymacji biernej pozwanej wynikający z art.417 § 1 k.c., jak też brak przesłanek z art. 24 k.c. powództwo jako bezzasadne oddalono, o czym orzeczono jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach procesu orzeczono w punkcie 2 sentencji wyroku na podstawie art.98 k.p.c., obciążając nimi powodów jako stronę przegrywającą. Na koszty te złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika procesowego pozwanej stanowiące stawkę minimalną wynagrodzenia radcy prawnego zgodnie z § 11 pkt 2 i § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1349). Wyrok zaskarżyli apelacją powodowie, którzy zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 417 k.c. przez przyjęcie, że pozwana nie posiada legitymacji biernej, w sytuacji gdy roszczenie powodów oparte jest na art. --- STRONA 6 --- 24 k.c. w zw. z art. 23 k.c. naruszenie art. 227 k.p.c. poprzez bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych w postaci zeznań świadków jako nie mających znacznie dla rozstrzygnięcia sprawy i zmierzających rzekomo do wykazania w procesie cywilnym, że powodowie nie dopuścili się czynów zarzucanych im w postępowaniu karnym, w sytuacji gdy dowody te od początku zmierzały do wykazania, że pozwana A. Z. we wniosku o zastosowanie tymczasowego aresztowania wobec powodów podała nieprawdziwe informacje pomawiające powodów i naruszające ich dobra osobiste, co skutkowało zastosowaniem wobec powodów tymczasowego aresztowania trwającego 1 dzień, bezzasadne oddalenie wniosku o wyłącznie sędziego Sądu Okręgowego I. K. – domagają się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sadowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny ustalił i zważył, co następuje. Apelacja nie jest zasadna. Wbrew jej stanowisku istota sprawy została rozpoznana. Sąd Okręgowy bowiem poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne w granicach zakreślonych podstawą faktyczną żądania pozwu oraz poddał analizie żądanie powodów oparte na przepisie art. 24 k.c. w zw. z art. 23 k.c. i przytoczonych okolicznościach faktycznych, zweryfikowanych w ramach postępowania dowodowego. Sąd Okręgowy oparł ustalenia faktyczne na dowodach z dokumentów, które to dowody nie zostały w jakikolwiek sposób zakwestionowane. Zarzutem apelacji objęte jest pominięcie dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność podania we wniosku o zastosowanie tymczasowego aresztowania informacji nieprawdziwych pomawiających powodów i naruszających ich dobra osobiste. Analiza treści wniosków o zastosowanie tymczasowego aresztowania dokonana przez Sąd Okręgowy nie dała Sądowi Okręgowemu podstawy do rozszerzenia postępowania dowodowego o zeznania świadków. Treść wniosku pozwala na stwierdzenie, że jest on sprawozdaniem z przebiegu postępowań przygotowawczych, gdzie pozwana przytoczyła wyniki toczących się postępowań, w tym treść zeznań świadków, które to zeznania dały podstawę do uzupełnienia postanowienia o przedstawieniu powodom zarzutów w zakresie popełnienia czynów wskazanych we wniosku. Wnioski zaś dowodowe wskazane w przedmiotowej sprawie cywilnej w postaci zeznań świadków w sposób jednoznaczny dają podstawę do twierdzenia, że w postępowaniu cywilnym powodowie zmierzają do weryfikacji wyników postępowania karnego. Pozwana referując w wnioskach o tymczasowe aresztowanie wyniki postępowania nie wykroczyła poza fakty wynikające z akt sprawy. W granicach swoich uprawnień dokonała oceny zebranego w sprawie materiału pozwalającej na uzupełnienie zarzutów wobec powodów, których treść objęta została stanem faktycznym wniosków o tymczasowe aresztowanie powodów. Zasadność żądania wniosków została merytorycznie oceniona przez Sąd Rejonowy, który wnioski uwzględnił. Sąd Okręgowy zasadnie, stosowanie do art. 227 k.p.c. dokonał w okolicznościach faktycznych sprawy selekcji zgłoszonych dowodów. Selekcję tę przeprowadził adekwatnie do wymogów wynikających z ciężaru dowodów w procesie o ochronę dóbr osobistych. W szczególności odnosząc się do twierdzeń pozwu skupił się na badaniu i ocenie, czy domniemanie bezprawności działania zdołała pozwana obalić. Stanowisko Sądu Okręgowego, że istotnie nie można przypisać pozwanej bezprawności działania, gdyż podjęta przez pozwaną czynność procesowa nastąpiła w granicach zakreślonych art. 249 k.p.k. i 258 k.p.k., bez przekroczenia celu działania i bez użycia sformułowań przekraczających formę niezbędną dla tej kategorii pisma procesowego zasługuje w pełni na aprobatę. Wystąpienie z wnioskiem o tymczasowe aresztowanie było wynikiem braku reakcji powodów na wezwania do osobistego stawiennictwa i zaprezentowane w postępowaniu przygotowawczym przez pełnomocnika powodów ich stanowisko, że nie stawią się. Zebrany w sprawie materiał dowodowy z dokumentów stanowił dostateczną podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia przez Sąd Okręgowy. --- STRONA 7 --- Stąd zarzut naruszenia art. 227 k.p.c. nie znajduje uzasadnienia. Przeprowadzone dowody w sprawie pozwoliły na rozpoznanie istoty sprawy. Wnioskowane zaś przez stronę powodową dowody z zeznań świadków, jako przekracza zakres badania okoliczności niezbędnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zostały zasadnie oddalone. Nie znalazł Sąd Apelacyjny podstawy do podzielenia zarzutu apelujących o wadliwości postanowienia w przedmiocie niewyłączenia sędziego Sądu Okręgowego I. K. od rozpoznania sprawy. Zgodzić się należy ze skarżącymi, że rozważania Sądu Okręgowego w zakresie legitymacji biernej pozwanej wykraczają poza granice zakreślone podstawą faktyczną i prawną niniejszej sprawy. Pozwana jest legitymowana biernie w procesie o ochronę dóbr osobistych. Tym niemniej, zarówno przeprowadzone postępowanie dowodowe, poddanie go analizie i ocenie przez Sąd Okręgowy w zakresie merytorycznej zasadności żądania opartego na; podstawie art. art. 23 i 24 k.c., dają podstawę do wniosku, że istota sprawy została rozpoznana i rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego odpowiada prawu. Ustalenia faktyczne Sądu Okręgowego Sąd Apelacyjny podziela i przyjmuje za swe własne jako prawidłowe, z wyłączeniem rozważań w zakresie braku legitymacji biernej pozwanej i ocen z punktu widzenia art. 417 k.c. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny na mocy art. 385 kpc orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach uzasadnia art. 98 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c.