Postanowienie I ACa 810/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 września 2010 r. Sąd Apelacyjny w Krak

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I ACa 810/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 września 2010 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie – Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Paweł Rygiel Sędziowie: SSA Maria Kus-Trybek SSA Władysław Pawlak Protokolant: st.sekr.sądowy Barbara Piaszczyk po rozpoznaniu w dniu 30 września 2010 r. w Krakowie na rozprawie sprawy z powództwa P U przeciwko Skarbowi Państwa- Dyrektorowi Zakładu Karnego w Nowym Sączu o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z dnia 10 maja 2010 r. sygn. akt I C 1289/08 oddala apelację. \\ ¬S '\\\\\ 04, Šlłl '.-;„^-Wššf ' '\,\N\§ řšăłłăßş --- STRONA 2 --- 2 Sygn. akt IACa 810/10 UZASADNIENIE wyroku z dnia 30 września 2010 r. Powód P U domagał się zasądzenia na jego rzecz od Skarbu Państwa -Zakładu Karnego w Nowym Sączu kwoty 100 000 zł tytułem zadośćuczynienia za rozstrój zdrowia oraz naruszenie dóbr osobistych poprzez odbywanie kary pozbawienia wolności w warunkach przeludnionej celi. W odpowiedzi na pozew Skarb Państwa reprezentowany przez Dyrektora Zakładu Karnego w Nowym Sączu wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Strona pozwana podniosła, iż okresowe umieszczenie powoda w warunkach przeludnionej celi nie miało charakteru działania bezprawnego. Zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy w Nowym Sączu oddalił powództwo, kosztami procesu obciążył Skarb Państwa, zniósł między stronami koszty zastępstwa procesowego. Podstawą niniejszego wyroku był następujący stan faktyczny i wywody prawne. Powód ma 36 lat i z wykształcenia jest malarzem. Przed osadzeniem w Zakładzie Karnym w Nowym Sączu mieszkał w mieszkaniu w K z konkubiną i dzieckiem. Leczył się psychiatrycznie na nerwicę. Nosił okulary -1,5 , -1 dioptrii, których nie zabrał do Zakładu Karnego. Powód kilkakrotnie był karany za kradzieże z włamaniem oraz rozboje. Koniec kary pozbawienia wolności powoda wyznaczono na dzień 15 lutego 2013r. Powód w okresach od 1 czerwca 2006r. do 1 sierpnia 2006r. i od 18 września 2007r. do 22 października 2008r. oraz od 22 października 2008r. do dnia dzisiejszego przebywała Zakładzie karnym w Nowym Sączu. W okresach od dnia 17.08.2006-31.08.2006, 8.09.2006-12.09.2006, 16.09.2006.-28.09.2006, 4.04.2007-5.04.2007, 20.-04.2007.-3.06.2007., 10.07..2007.-19.07.2007., 20.07.2007.-1.08.2007, 18.09.2007.-25.09.2007., 4.10-2007-15.11.2007., 28.11.2007.-30.12.200, 18.01.2007-25.01.2008., 25.01.2008.-1.02.2008., 19.02.2008.-11.03.-2008., 2.02.2008.-18.02.2008, 11.03.2008-15.04.2008, 16.04.2008.-16.05.2008, 16.05.2008.-16.06.2008, 14.04.2009/. 24.04.2009-1.05.2009r. przebywał w celach, w których powierzchnia na jednego osadzonego była niższa niż 3 m.kw. O każdorazowym zagęszczeniu powierzchni mieszkalnej na jednego osadzonego Zakład Karny w Nowym Sączu informował Sędziego penitencjarnego przesyłając mu comiesięczne informacje w trybie art. 248 kkw. o stanie zaludnienia. Wszystkie cele są wyposażone w kącik sanitarny zamykane od wewnątrz. Każda cela posiada okno lub okna. Osadzonym wydawane są środki czystości i pasta do podłogi posiadająca atest o intensywnym zapachu. Płyn do mycia toalet wydawany jest rzadko. Okresowo koce skazanych są wynoszone na --- STRONA 3 --- 3 zewnątrz, gdzie można je wytrzepać. Czystość w celach zależy od skazanych. Cele oświetlane są żarówkami. Cele są wietrzone w czasie spacerów skazanych. W celach nr 23,203, 207,305 w kącikach sanitarnych nie ma przewodów wentylacyjnych. W celach nr 12,14,202,403,409,419 znajdują się niesprawne kratki wentylacyjne. Jedynie w celach 201 i 401 wentylacja jest sprawna. Powód miał i ma możliwość raz dziennie uczestniczyć w zajęciach na świetlicy, zajęciach edukacyjno szkolno- zawodowych. Dla wyróżniających się prowadzono zajęcia na wolnym powietrzu. W Zakładzie Karnym każdy osadzony miał i ma zapewnioną opiekę medyczną. W sytuacjach nagłych pomoc udzielania jest bezzwłocznie. Codziennie skazani mają kontakt z pielęgniarką. W Zakładzie znajduje się ambulatorium gdzie na stałe jest zatrudniony 1 lekarz i 3 pielęgniarki, a nadto w ramach konsultacji zatrudniany jest stomatolog, chirurg, radiolog, laryngolog, internista kardiolog, internista reumatolog, okulista, dermatolog. Możliwe jest umieszczenie osadzonego w szpitalu w Nowym Sączu. Planowe pobyty szpitalne odbywają się w szpitalach więziennych. Powód w czasie odbywania kary pozbawienia wolności w pewnych okresach czasu był umieszczony w jednej celi z osobami, które chorowały na gruźlicę, HCV oraz grzybice. Według przepisów wewnętrznych osoby w fazie prątkowania gruźlicy izolowano i leczono. Nie było natomiast konieczności izolowania osób, które chorowały na gruźlicę ale nie zarażały. Osób chorych na grzybicę HCV i HIV i choroby płuc nie izolowano. Istniał zakaz dyskryminowania osób zarażonych HIV i HCV. W związku z przebywaniem w jednej celi z osobą, która w przeszłości była chora na gruźlicę u powoda nie stwierdzono zakażenia na tę chorobę. W trakcie przebywania w Zakładzie Karnym powoda regularnie poddawano badaniom lekarskim. W kwietniu 2008 r. zakwalifikował powoda jako zdolnego do pracy i podjęcia nauki, stan jego wzroku oceniono jako dobry. W 2006r. powód zgłaszał dolegliwości kręgosłupa, był konsultowany przez chirurga, traumatologa, ortopedę, w lipcu 2006r. otrzymał zezwolenie na siłownię. W dniu 14 sierpnia 2006r. chirurg odnotował stan po zwichnięciu palca czwartego ręki prawej. Powód samowolnie usunął opatrunek gipsowy. Na żądanie powoda wykonano mu szereg badań lecz nie odnotowano zerwania więzadeł czy też uszkodzenia kręgów. Powód był leczony laryngologicznie na przewlekłe zapalenie gardła a w dniach 17.07.-22.07.2009r. był hospitalizowany na oddziale urologicznym. Aktualnie powód choruje na astmę w przeszłości palił papierosy. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu Okręgowego, powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Odnosząc się do żądania powoda dotyczącego zapłaty z tytułu narażania go przez stronę pozwaną na utratę zdrowa przez brak zapewnienia odpowiedniej opieki medycznej oraz osadzenia go w celach przeludnionych z osobami chorymi na choroby zakaźne Sąd wskazał, że nie zasługiwało ono na względnie, bowiem powód nie wykazał spełnienie przesłanek z art. 417 k.c. tj. niezgodności z prawem --- STRONA 4 --- 4 działania lub zaniechania przy wykonywaniu władzy publicznej, powstania szkody, związku przyczynowego między bezprawnym działaniem lub zaniechaniem przy wykonywaniu władzy publicznej a zaistniałą szkodą. Działaniu strony pozwanej polegającego na umieszczeniu powoda w celach przeludnionych nie można przepisać waloru bezprawności. Stan prawny związany z możliwością odstąpienia od stosowania normy 3 m.kw. powierzchni mieszkalnej na osobę został szczegółowo opisany w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 maja 2008 sygn. akt 25/07. Z treści sentencji tego wyroku wynika, iż przepis art. 248 § 1 kkw jest niezgodny z art. 40,41 ust. 4 i art. 2 Konstytucji oraz że utraci moc dopiero z dniem 5 grudnia 2009r. Wobec powyższego stronie pozwanej nie można było zarzucić naruszeni art. 248 § 1 k.k.w., gdyż w okresie objętym pozwem aż do 5 grudnia 2009r. norma ta obowiązywała w polskim porządku prawny. Nadto jak wynika z ustaleń w niniejszej sprawie Administracja Zakładu Karnego powiadamiała sędziego penitencjarnego o każdorazowym przekroczeniu powierzchni na jednego osadzonego. Zatem działania jego było zgodne z prawem. Nie można również mówić o bezprawności działań strony pozwanej, która umieszczała powoda w jednej celi z osobami chorymi na choroby zakaźne. Co do osób chorób typu HCV czy HIV prawo zakazuje ich dyskryminacji przez izolację. W przypadku natomiast osób chorych na gruźlicę izoluje sieje dopiero po stwierdzeniu w odpowiednim trybie, iż zarażają. Procedura ta został zachowana w Zakładzie Karnym. Jeśli chodzi o zarzuty powoda dotyczące braku należytej pomocy medycznej, w szczególności przy urazie jakiego doznał przy schodzeniu z łóżka piętrowego oraz pogorszenia stanu jego zdrowia, to powód nie udowodnił ziszczenia przesłanek warunkujących przepisanie stronie pozwanej odpowiedzialności. Powód nie udowodnił aby zaistniał incydent z zejściem z łóżka i zwichnięciem kręgów szyjnych. Nadto posiadając wadę wzroku nie zabrał okularów do Zakładu Karnego. Wiadomym jest, że wada wzroku nie leczona pogłębia się Ponadto powód nie udowodnił by jego pobyt w Zakładzie Karnym w Nowym Sączu powodował u niego uszczerbek na zdrowiu. Co do argumentów powoda, iż warunki odbywania kary pozbawienia wolności uwłaczały jego godności Sąd stwierdził, iż przesłanką odpowiedzialności za naruszenie dobra osobistego jest bezprawność działania, przez które rozumie się działanie sprzeczne z porządkiem prawnym i zasadami współżycia społecznego. Przepis art. 24 k.c. przewiduje domniemanie bezprawności działania naruszającego dobro osobiste, co powoduje, że na nim spoczywa ciężar wykazania, iż jego działanie było zgodne z prawem. W niniejszej sprawie strona pozwana wykazała, że jej działania, w tym osadzenie powoda w celu i w warunkach w których powierzchnia na jedną osobę wynosił mniej niż 3 m.kw nie miały na celu dyskryminacji powoda.. Natomiast warunki dotyczące wyposażenia cel mieszkalnych w Zakładzie Karnym w ocenie Sadu Okręgowego spełniały wymogi z art. 110§ 2 zd. 2 --- STRONA 5 --- 5 k.k.w. Ponadto zasadniczymi przesłankami przy rozstrzygnięciu o roszczeniu opartym o art. 448 k.c. są rodzaj naruszenia dobra, intensywność naruszenia oraz jego skutki dla poszkodowanego. Dyskomfort związany z odbywaniem kary pozbawienia wolności i przybywaniem w Zakładzie Karnym jest elementem odbywania kary pobawienia wolności. W ocenie Sądu, powód w niniejszej sprawie prezentował postawę roszczeniową przedstawiając się jako ofiara instytucji państwowej zapominając, że został skazany za przestępstwa kradzieży z włamaniem i rozbój. Powyższy wyrok zaskarżył powód całości i wniósł o jego zmianę poprzez uwzględnienie powództwa. Powód podniósł, iż nie mógł bronić swych praw przed Sądem, gdyż nie miał wyznaczonego obrońcy z urzędu, choć istniały ku temu podstawy, bowiem od dziecka leczył się psychiatrycznie. Ponadto powód zarzucił Sądowi, iż ten poczynił nieprawdziwe ustalenia faktyczne w zakresie warunków panujących w celach mieszkalnych kąciku sanitarnym, dostępu do opieki medycznej, a nadto pominięcie dowodu na okoliczność w jakim stopniu powód ma uszkodzone kręgi szyjne oraz astmę. Sąd Apelacyjny zważył co następuje : Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Apelacyjny podziela ustalenia faktyczne i wywody prawne zawarte w zaskarżonym wyroku uznaje je za swoje. Niesłuszny jest zarzut powoda, iż pozbawiono go możliwości obrony swych sprawa w postępowaniu przed Sądem I instancji. Pozbawienie strony możności obrony swych praw w rozumieniu art. 379 pkt 5 k.p.c. zachodzi wówczas, gdy z powodu uchybienia przez Sąd przepisom postępowania, strona wbrew swojej woli została faktycznie pozbawiona możliwości działania w postępowaniu lub jego istotnej części, jeżeli skutków tego uchybienia nie można było usunąć przed wydaniem orzeczenia w danej instancji i to bez względu na to, czy takie działanie strony mogłoby mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia. Sytuacja opisana w art. 379 pkt 5 k.p.c. ma miejsce wówczas, gdy dochodzi do całkowitego pozbawienia możliwości obrony praw a nie tylko do jej utrudnienia wynikającego na przykład z działania przez stronę bez pomocy fachowego pełnomocnika (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2010 r., I UK 343/09 ,LEX nr 602250). W niniejszej sprawie wniosek powoda o ustanowienie pełnomocnika z urzędu został oddalony postanowieniem Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z dnia 22 stycznia 2010r. i powód nie złożył na to postanowienie zażalenia. W trakcie postępowania przed Sądem I instancji powód był zawiadamiany o terminach rozpraw. Powodowi umożliwiono również uczestnictwo w rozprawach poprzez jego doprowadzanie --- STRONA 6 --- 6 na rozprawy. Sąd Okręgowy przeprowadził również szereg dowodów zawnioskowanych przez powoda. Zatem nie można uznać aby powód został pozbawiony możności obrony swych praw. Sąd ustalił stan faktyczny w oparciu o powołane w uzasadnieniu dowody, których ocenę przedstawił w uzasadnieniu wyroku. Ocena ta mieści się w granicach art. 233 k.p.c. Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przez Sąd art. 233 § 1 k.p.c. wymaga wykazania, że Sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu Sądu do dokonania swobodnej oceny dowodów. Nie jest wystarczające przekonanie strony, o innej aniżeli przyjął sąd wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż przyjął sąd. Jeżeli z określonego materiału dowodowego Sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów (art. 233 § 1 k.p.c.) i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wyprowadzeniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy wnioskowanie Sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych, to przeprowadzona przez Sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona. Takich okoliczności powód nie wykazał. Apelacja powoda ogranicza się do zanegowania faktów ustalonych przez Sąd i przedstawienia swojej wersji wydarzeń bez odniesienia się w żaden sposób do dowodów przeprowadzonych przez Sąd I instancji. Sąd ustalił, że mimo, iż instalacja wentylacyjna w przeważającej liczbie cel była niesprawna pomieszczenia, w których przebywają osadzeni, w tym w których m.in. przebywał powód były wietrzone za pośrednictwem okien i drzwi, co umożliwiało dopływ świeżego powietrza. Powyższe ustalenia zostały poczynione na podstawie zeznań świadków D B, Z C, których zeznania Sąd I instancji uznał za wiarygodne. Wbrew twierdzeniom powoda kącik sanitarny posiadał drzwi zamykane od wewnątrz oraz ściany odgradzające go od części zamieszkałej i jedynie od góry nie był zabudowany, co uzasadnia dopływ powietrza. Powyższe zostało ustalone na podstawie informacji z Zakładu Karnego w Nowym Sączu, zeznań świadka D B, Z C. Wyposażenie celi mieszkalnej nie naruszało przepisów Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 25 sierpnia 2003 r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności oraz Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 października 2003 r. w sprawie warunków bytowych osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych. Każda z tych cel ma okno i posiada kącik sanitarny odgrodzony od sali mieszkalnej z zamykanymi drzwiami. W każdej z cel znajdują się łóżka w ilości odpowiedniej do osadzonych w nich osób. Skoro osadzeni są zobowiązani --- STRONA 7 --- 7 do zachowania czystości w celach mieszkalnych, strony pozwanej nie można obciążyć skutkami prawnymi za zachowanie, którego dopuścił się powód nie dbając o czystość celi w której został osadzony. Osadzenie powoda w celi z osobą, która chorowała na gruźlicę, jest zarażona wirusem HIV czy HCV nie narusza żadnych przepisów prawnych. Powód nie wykazał, iż opieka medyczna w Zakładzie Karnym jest niewystarczająca a wręcz przeciwnie - z wpisów z książeczce zdrowia wynika, iż możliwość skorzystania z opieki medycznej jest stosunkowo szeroka. Osadzeni mają codzienną możliwość kontaktu z pielęgniarką, nadto możliwość skorzystania z ambulatorium około raz na dwa tygodnie a także możliwość w krótkim odstępie czasu skorzystania z porad specjalistów. Przewidziana jest również możliwość z korzystania z opieki natychmiastowej w przypadkach nagłych. Powyższe ustalenia zostały oparte na dowodzie z karty leczenie szpitalnego powoda, książeczki zdrowia powoda, dokumentacji medycznej powoda zeznań świadka D B i H B. W świetle art. 232 k.p.c. obowiązek wskazania dowodów, potrzebnych dla rozstrzygnięcia sprawy, obciąża strony. Sąd został wyposażony w uprawnienie (a nie obowiązek) dopuszczenia dalszych jeszcze, nie wskazanych przez żadną ze stron, dowodów, kierując się przy tym własną oceną, czy zebrany w sprawie materiał jest - czy też nie jest -dostateczny do jej rozstrzygnięcia. Przepis art. 227 k.p.c. uprawnia sąd do selekcji zgłoszonych dowodów jako skutku przeprowadzonej oceny istotności okoliczności faktycznych, których wykazaniu dowody te mają służyć. Naruszenie tego przepisu powinno się zatem łączyć z naruszeniem art. 217 § 2 k.p.c. poprzez pominięcie określonego dowodu w wyniku wadliwej oceny, że nie jest on istotny dla rozstrzygnięcia sprawy. Należy podkreślić, iż przedmiotem postępowania dowodowego mogą być jedynie fakty mające istotne znaczenie dla merytorycznej oceny dochodzonego roszczenia, zatem domaganie się przez stronę dopuszczenia dowodów na inne okoliczności, nie może być uwzględnione przez Sąd orzekający, gdyż prowadziłoby to do przewlekłości postępowania sądowego. Powód nie złożył wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność doznania przez niego uszczerbku na zdrowi w postaci uszkodzenia kręgosłupa szyjnego czy zachorowania na astmę. Sąd nie miał obowiązku przeprowadzanie tego dowodu z urzędu, zwłaszcza, iż dotychczasowe postępowanie dowodowe nie wykazało, iż powód pozostaje w leczeniu na jakąś dolegliwość związaną z uszkodzeniem kręgosłupa. Nadto nie wykazał, iż opisywane przez niego zdarzenie miało w ogóle miejsce. Podawane przez powoda uszkodzenie ciała nie zostało odnotowane w historii choroby ani książęce zdrowia. Odnosząc się natomiast do osadzenia powoda w Zakładzie Karnym w celu odbycia kary pozbawienia wolności w celi z taką ilością osób, iż nie jest zachowana norma 3 m.kw. powierzchni dla jednego wskazać trzeba, że Dyrektor Zakładu Karnego oraz Aresztu Śledczego stosownie do przepisu art. 248 § 1 k.k.w. wydał decyzję o umieszczeniu osadzonych w warunkach, w których powierzchnia w celi na jedną osobę wynosi mniej niż 3 m. kw. i o sytuacji tej powiadomił sędziego --- STRONA 8 --- 8 penitencjarnego. Działanie pozwanego polegające na umieszczeniu powoda w celi z większą ilością skazanych niżby to wynikało z normy 3m.kw. dla jednego osadzonego w tym czasie, gdy zostało podjęte, było zgodne z prawem, a konkretnie z art. 248 § 1 k.k.w., § 2 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 26 sierpnia 2003 r., Dz. U. Nr 152, poz. 1497 i § 14 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 25 sierpnia 2003 r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności, Dz. U. Nr 152, poz. 1493 (por. wyrok Sądu Najwyższego z 2 października 2007 r., II CSK 269/07 wydany w niemal identycznym stanie faktycznym i prawnym). Ma rację powód, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 26 maja 2008 r., SK 25/07, Dz. U. 2008, nr 96, poz. 620, stwierdził, że art. 248 § 1 k.k.w. jest niezgodny z art. 40, art. 41 ust. 4 i art. 2 Konstytucji, ale jednocześnie przyjął, że traci on moc obowiązującą z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku, a zatem 6 grudnia 2009 r. Stosowanie tego przepisu przed datą utarty mocy obowiązującej musi być uznane za legalne. Warunkiem odpowiedzialności za naruszenie dóbr osobistych jest stwierdzenie, że zidentyfikowane przez żądającego ochrony działanie lub zaniechanie zagrażało lub naruszało jego dobra osobiste w rozumieniu art. 23 k.c, oraz że było ono bezprawne i nie zachodziły okoliczności wyłączające bezprawność, z tym, że przy istniejącym domniemaniu bezprawności dokonanego naruszenia, ciężar wykazania okoliczności zwalniających od odpowiedzialności spoczywa na pozwanym. Zatem przyjmując nawet, iż odbywanie kary pozbawienia wolności w warunkach opisanych wyżej mogło prowadzić do naruszenia godności osobistej powoda to zachowanie strony pozwanej nie było bezprawne. Nie jest więc możliwym przypisanie stronie pozwanej odpowiedzialności za naruszenie dóbr osobistych. W ustalonym stanie faktycznym nie jest możliwe również przypisanie stronie pozwanej odpowiedzialności za pogorszenia stanu zdrowia powoda na zasadzie art. 417 k.c. Powód nie wykazał, iż pogorszenie stanu zdrowia w ogóle nastąpiło. Obecnie powód choruje na astmę. Nie wykazał jednak, iż ma to związek z warunkami panującymi w Zakładzie Karnym. Wiadomym jest, iż powód palił papierosy o których powszechnie wiadomo, iż mogą wywoływać chorobę obturacyjną płuc. Panujące warunki w celi nie naruszały przepisów prawnych. Powód zaś ma prawo zgłaszania funkcjonariuszom Zakładu Karnego uwag i zagrożeń dotyczących jego życia i zdrowia i wnosić o przeniesienie do innej celi o mniejsze zawartości alergenów ze względu na występującą u niego astmę. Żadnych takich wniosków nie zgłaszał. Wobec tego brak jest również przesłanek do zastosowania art. 417 (2) k.c. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. postanowił jak w sentencji.