Wyrok I ACa 768/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 sierpnia 2010 r. Sąd Apelacyjny we Wro

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I ACa 768/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 sierpnia 2010 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu – Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Iwona Biedroń Sędziowie: SSA Edwarda Siemiginowska (spr.) SSA Agnieszka Piotrowska Protokolant: Katarzyna Sandecka po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2010 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy z powództwa Ł. F. przeciwko Skarbowi Państwa - (…) w W. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 22 kwietnia 2010 r. sygn. akt I C 1458/09 oddala apelację i nie obciąża powoda obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego na rzecz strony pozwanej. UZASADNIENIE --- STRONA 2 --- Sąd Okręgowy we Wrocławiu, po rozpoznaniu sprawy z powództwa Ł. F. przeciwko Skarbowi Państwa – (…) w W., wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2010 r. powództwo oddalił i zasądził od powoda na rzecz strony pozwanej 3.600 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, a brakującą opłatę sądową obciążył Skarb Państwa – Sąd Okręgowy we Wrocławiu. Istotne elementy stanu faktycznego ustalonego przez Sąd I instancji przedstawia się następująco: Powód Ł. F. odbywa karę pozbawienia wolności w oddziale (…) pozwanego (…) w W. dla skazanych z (…) . W okresie od 11.12.2007 r. do dnia 18.12.2007 r. powód przebywał w pozwanym (…) w W. w celi (...) w oddziale (...), w której powierzchnia mieszkalna w przeliczeniu na każdego osadzonego wynosiła mniej niż 3 m 2 i nie mniej niż 2 m 2. Powód w tym okresie zrezygnował z dłuższego spaceru oraz uczestnictwa w zajęciach kulturalno-oświatowych lub sportowych. W czasie odbywania przez powoda kary pozbawienia wolności cele w (…) w W. były przeludnione. Powód nie wyrażał chęci leczenia na odczuwane dolegliwości (…) w warunkach więziennych, domagając się leczenia w warunkach wolnościowych. Powód w pozwanym (…) dokonywał wielokrotnie (...) różnego rodzaju i z tego powodu był hospitalizowany. Wielokrotnie manipulował personelem, gromadził zalecane leki zamiast je połykać. Sąd I instancji uznał, że powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Powód był osadzony w celi przeludnionej w pozwanym (…) przez 7 dni. Zgodnie z art. 248 § 1 k.k.w. w brzmieniu z dnia 6.12.2009 r., zmniejszenie powierzchni mieszkalnej na jedną osobę poniżej 3 m2 może nastąpić jedynie w szczególnie uzasadnionym przypadku i tylko na czas określony za pozwoleniem sędziego penitencjarnego. Obecnie według wyroku Trybunału Konstytucyjnego, powierzchnia przypadająca na jednego skazanego ma wynosić najmniej 3 m2. Sąd I instancji uznał, że umieszczenie powoda przez 7 dni w celi o powierzchni mieszkalnej wynoszącej 5,02 m2 z drugą osobą skazaną nie narusza jego dóbr osobistych. Był to okres krótki i zmniejszenie normy 3m2 nie było duże. Co do zadośćuczynienia to Sąd I instancji uznał to żądanie za nie uzasadnione dlatego, że strona pozwana nie zawiniła sytuacji w jakiej powód odbywał karę pozbawienia wolności przez kilka dni. Przeludnienie w (…) jest dość powszechne wobec braku inwestycji od wielu lat i wzrostem przestępstw, w konsekwencji takiej niezawinionej sytuacji (…) starają się rekompensować pobyt więżenia w mniejszej celi, innymi zajęciami organizowanymi poza celą. Sąd ten dostrzega też fakt, że powód znalazł się w (…) w wyniku popełnienia przestępstwa i czerpanie korzyści majątkowych z faktu odbywania kary mogłoby zostać odebrane jako zjawisko niemoralne. --- STRONA 3 --- Powód w apelacji wniósł o zmianę wyroku i uwzględnienie powództwa lub uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Z opisanych zarzutów wynika, że powód zarzuca błędne ustalenia Sądu I instancji oraz niewłaściwą ocenę dowodów przez przyjęcie, że osadzenie w celi mającej poniżej 3 m2 nie narusza godności powoda. Sąd Apelacyjny zważył co następuje: Apelacja powoda nie zasługuje na uwzględnienie. Powód podstawę swojego żądania wiąże z naruszeniem jego dóbr osobistych. Naruszenia swych dóbr osobistych powód upatruje w osadzeniu go w celi przeludnionej oraz bagatelizowanie jego stanu zdrowia, który wymaga leczenia w warunkach wolnościowych. W trafnej ocenie Sądu I instancji ustalony stan faktyczny nie dał podstaw do przyjęcia, aby zaistniała odpowiedzialność deliktowa Skarbu Państwa w formie odszkodowawczej. Powód w swej apelacji zarzuty sprowadza do polemiki z prawidłowo ustalonym przez Sąd I instancji stanem faktycznym i oceną dowodów według treści art. 233 § 1 kpc. Sąd Apelacyjny przyjmuje te ustalenia stanu faktycznego i ocenę prawną za własną. Podkreślić należy, że samo osadzenie w przeludnionej celi nie jest wystarczającą podstawą do uwzględnienia żądania zasądzenia zadośćuczynienia (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2.10.2007 r. II CSK 269/07). Powód nie przedstawia nowej argumentacji poza ogólną zawartą w treści pozwu do której już trafnie odniósł się Sąd Okręgowy. Powód przebywał w celi o zmniejszonej powierzchni przez kilka dni i miał też w tym okresie zapewnione odpowiednie miejsce do spania, a także miał zapewnione warunki do wypoczynku i relaksu poza celą. Strona pozwana wykazała, że uchybienie norm powierzchniowych w celi było przejściowe. Jak Sąd I instancji słusznie akcentuje, że ocena dobra osobistego w warunkach wykonywania kary izolacyjnej musi uwzględniać nieuniknioną dolegliwość kary i wynikające z jej wykonania ograniczenia praw osadzonego. Dobra osobiste są czymś szczególnie cennym, należy dążyć do zapewnienia ich ochrony w każdej sytuacji, w której odniesiony w nich uszczerbek znajduje potwierdzenie nie tylko w odczuciu samego zainteresowanego ale i w zobiektywizowanej ocenie zewnętrznej. Mając zatem na uwadze powołane orzeczenie Sądu Najwyższego, sam fakt przebywania w przeludnionej celi, nie --- STRONA 4 --- jest wystarczający do przyjęcia naruszenia dóbr osobistych i poszukiwania sądowej ochrony w postępowaniu cywilnym. Również z prawidłowych ustaleń Sądu I instancji wynika, że powód w związku z dolegliwościami (…) mógł być leczony w (…) w W. ale nie wyrażał zgody na leczenie w warunkach więziennych a jedynie wolnościowych, co oczywiście odbywając karę pozbawienia wolności takie możliwości były ograniczone. Zresztą sam nie dbał o swoje zdrowie dokonując (...) różnego rodzaju. Dlatego też należy akceptować stanowisko Sądu I instancji, iż strona pozwana wykazała, że powód miał zagwarantowaną opiekę lekarską i odbywanie kary pozbawienia wolności nie doprowadziły do jakichkolwiek komplikacji zdrowotnym u powoda. Mając na uwadze przedstawione argumenty należało apelację oddalić na mocy art. 385 kpc. Mając na uwadze sytuację finansową powoda orzeczenie o kosztach postępowania apelacyjnego oparto na przepisie art. 102 kpc w związku z art. 391 § 1 kpc.