Postanowienie I ACa 674/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 stycznia 2011 r. Sąd Apelacyjny w Kato

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I ACa 674/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 stycznia 2011 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący : SSA Ewa Tkocz Sędziowie : SA Anna Bohdziewicz SO del. Tomasz Ślęzak (spr.) Protokolant : Justyna Wnuk po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2011 r. w Katowicach na rozprawie sprawy z powództwa W. S. przeciwko Skarbowi Państwa-Prokuratorowi Okręgowemu wK. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę na skutek apelacji obu stron od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 11 marca 2010 r., sygn. akt II C 45/09 1) z apelacji pozwanego zmienia zaskarżony wyrok w zakresie dotyczącym spraw o sygnaturach II C 45/09, II C 57/09, II C 63/09 i II C 66/09 w ten sposób, że oddala w całości powództwa i zasądza od powoda na rzecz pozwanego 7 440 (siedem tysięcy czterysta czterdzieści) złotych tytułem kosztów procesu; 2) oddala apelację powoda; 3) nakazuje pobrać od powoda na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Okręgowego w Katowicach) 600 (sześćset) złotych tytułem nieuiszczonej opłaty od apelacji pozwanego; 4) --- STRONA 2 --- zasądza od powoda na rzecz pozwanego 270 (dwieście siedemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. I A Ca 674/10 UZASADNIENIE Powód W. S. pozwem skierowanym przeciwko Skarbowi Państwa - Prokuratorowi Okręgowemu w K. domagał się ochrony swoich dóbr osobistych, poprzez nakazanie pozwanemu usunięcia skutków naruszenia, będących konsekwencją niewłaściwej pracy prokuratora P. B. (B.), prowadzącego śledztwo w sprawie sygn. akt VI Ds. 86/06/S w sposób rażąco sprzeczny zasadami procesowymi, w szczególności zasadą prawdy materialnej, który w piśmie z dnia 9 września 2008 r. skierowanym do Naczelnika Wydziału d. s Przestępczości (...) Prokuratury Okręgowej w K. W. W. zawarł bezpodstawne insynuacje, jakoby zostały popełnione przestępstwa, których dopuścił się powód. Chodziło o twierdzenia zawarte w wymienionym piśmie wskazujące na popełnienie przez powoda przestępstw które miały polegać na: - nielegalnym transferze dewiz z zagranicy, w sytuacji gdy transfer był dokonywany legalnie przez polski bank, a wyliczone kwoty nie znajdują odzwierciedlenia faktycznego (pozew z dn. 27.01.09 w sprawie II C 45/09), - zawieraniu przez powoda reprezentującego spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością (...) wszystkich umów w sposób fikcyjny w celu dokonania transferu dewiz z zagranicy (pozew z dn. 30.01.09 r. w sprawie II C54/09), - realizowaniu fikcyjnego obrotu towarowego z Przedsiębiorstwem (...) w W., podczas gdy spółka żadnej transakcji z takim podmiotem nie dokonała (pozew z dn.2.02.09 r. w sprawie II C 57/09), - wystawianiu przez spółkę "pustych" faktur, w sytuacji gdy każda transakcja spółki (...) była legalna i znajdowała potwierdzenie w dokumentach odzwierciedlających faktyczny obrót towarowy i finansowy (pozew z dn. 6.02.09 w sprawie II C 63/09), a także: - nieprawdziwe twierdzenie o przedstawieniu powodowi zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 303 k.k.(pozew z dn. 9.02.09 r. w sprawie II C 66/09) W każdej ze spraw usunięcie skutków naruszenia miało polegać na złożeniu przez pełniącą obowiązki Prokuratora Okręgowego w K. E. Z. i przez prokuratora P. B. oświadczenia przepraszającego powoda za poświadczenie nieprawdy i opublikowaniu go w dzienniku "(...)", na stronie internetowej wydawnictwa (...), przesłaniu oświadczenia W. W. i W. J. w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku. Powód domagał się także w każdej ze spraw zasądzenia zadośćuczynienia w kwocie po 10 000 złotych, a w ostatniej 50 000 złotych na rzecz " Stowarzyszenia (...)". Zarządzeniami z dn. 16.06.2009 r. wszystkie wymienione sprawy zostały połączone do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygnaturą II C 45/09. W Sądzie Okręgowym w K. toczyły się pomiędzy stronami jeszcze dwie sprawy o ochronę dóbr osobistych naruszonych pismem z dn. 9.09.08r. o sygn. II C 60/09 dotycząca realizowania przez (...) fikcyjnego obrotu towarowego z Przedsiębiorstwem (...) sp. z o. o w K. i o sygn. II C 62/09, dotycząca faktu, iż spółka nie prowadziła obrotu paliwami. W odpowiedzi na pozew pozwany Skarb Państwa - Prokurator Okręgowy w K. wniósł o oddalenie powództwa. Na uzasadnienie swojego stanowiska, zaprzeczając wszystkim twierdzeniem powoda, podniósł brak legitymacji czynnej po stronie powoda twierdząc, że w piśmie z dn.9.09.2008 r. nie znajduje się wzmianka na temat powoda, który nie jest wymieniony imiennie lub w inny sposób, pismo nie było udostępnione publicznie, a jedynie stanowiło informację dotychczasowych ustaleniach śledztwa i osobach mających status podejrzanych. Podniósł również, że powód nie wykazał bezprawności działania pozwanego oraz faktu naruszenia swoich dóbr osobistych, bezprawność wyłącza bowiem działanie na podstawie przepisów lub w wykonaniu prawa podmiotowego, a pozwany działał w granicach swoich kompetencji, wszczęcie postępowania przygotowawczego było jego prawnym obowiązkiem, wynikającym z zasady legalizmu. Powód nie sprecyzował jakie dobra miały zostać naruszone, a także przy ocenie czy miało miejsce naruszenie kierował się kryterium subiektywnym. --- STRONA 3 --- Wyrokiem z dnia 11 marca 2010 r. Sąd Okręgowy w Katowicach uwzględnił częściowo żądania pozwów w sprawach oznaczonych sygnaturami akt II C 45/09, II C 57/09, II C 63/09 i II C 66/09 nakazując pozwanemu złożenie oświadczeń przepraszających powoda za podanie w piśmie z 9 września 2008 r. nieprawdziwych informacji dotyczących wysokości środków finansowych uzyskanych w dolarach przez spółkę kierowaną przez powoda, prowadzenia przez spółkę fikcyjnego obrotu towarowego ze spółką (...) w W., wystawiania przez spółkę jedynie „pustych” faktur oraz przedstawienia powodowi zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 303 k.k. W pozostałych zakresach powództwa w tych sprawach, a powództwo w sprawie oznaczonej sygnaturą akt II C 54/09 w całości, oddalił i orzekł o kosztach procesu. Sąd Okręgowy ustalił, że powód od lipca 2004 r. jest prezesem jednoosobowego zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (...) w Z.. Na skutek zawiadomienia Urzędu Kontroli Skarbowej w K. zostało wszczęte przez Prokuratora Okręgowego w G. śledztwo w sprawie wprowadzenia do obrotu gospodarczego środków pieniężnych uzyskanych z korzyści pochodzących z popełnienia czynu zabronionego celem udaremnienia stwierdzenia ich przestępnego pochodzenia oraz w sprawie prowadzenia w sposób nierzetelny dokumentów związanych z działalnością gospodarczą przez przedstawicieli (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Z., czyli o przestępstwa z art. 299 § l kk i art. 300 § 2 kk. ( sygn.V Ds. 19/05). W dniu 14.11.2005 r. dołączono do tego śledztwa sprawę prowadzoną przez Prokuratora Rejonowego w Z. o sygn. Ds. 375/05, w której powodowi przedstawiono zarzuty z art. 300 § 2 kk. W 2006 r. sprawa została z G. przekazana do Prokuratury Okręgowej w K., gdzie została zarejestrowana pod sygn. V Ds. 86/06. W kwietniu 2008 r. śledztwo to do dalszego prowadzenia przejął prokurator P. B. W toku postępowania przygotowawczego w dn. 22.02.2006 r. dokonano przeszukania siedziby (...) sp. z o.o. w Z., a powód, w związku z tą czynnością, złożył zawiadomienie o przestępstwie przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy CBŚ w K., w wyniku czego w Prokuraturze Okręgowej w K. wszczęto śledztwo pod sygn. 5 Ds. 75/07. W ramach tego postępowania Naczelnik Wydziału ds. Przestępczości (...) Prokuratury Okręgowej w K. W. W., zwrócił się do Prokuratury Okręgowej w K. o udzielenie informacji o sprawie V Ds. 86/06/S. Udzielono ich w piśmie z dnia 9 września 2008 r. podpisanym przez P. B.. Wskazano w nim, iż śledztwo obejmuje wyjaśnienie dwóch głównych wątków związanych z działalnością firmy (...). Pierwszy - uzyskanie przez spółkę w latach 2000-2004 środków finansowych pochodzących z zagranicy w kwocie 4.150.000 dolarów USA, 635.000 funtów brytyjskich i 350.000 euro - z tytułu zapłaty za realizację umów z podmiotami zagranicznymi, a to "(...)" w L. i (...) w M., reprezentowanymi przez W. J., których przedmiotem był factoring podmiotu zagranicznego, przyrzeczenie objęcia udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym spółki (...) oraz zorganizowania nowego przedsiębiorstwa. Pomimo niespełnienia przez (...) warunków umów, środki pieniężne zostały przekazane na rachunki bankowe, a następnie umowy zmieniono na umowy pożyczek. Podano, że z dotychczasowych ustaleń śledztwa wynika, że wszystkie opisane umowy były fikcyjne, a ich jedynym celem był transfer środków z zagranicy na rachunki bankowe (...). Drugi wątek dotyczył fikcyjnego obrotu towarowego pomiędzy (...) a współpracującymi z nią licznymi podmiotami gospodarczymi m.in. (...) sp. z o.o. w W.. Ustalono bowiem, że spółka faktycznie nie prowadziła obrotu paliwami i komponentami, a jedynie wystawiane były przez firmy z nią współpracujące, jak i przez samą spółkę "puste" faktury. Podano także, iż w toku dotychczasowego śledztwa przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa z art. 303 kk prezesowi zarządu (...) sp. z o. o. - W. S.. Po otrzymaniu tego pisma prokurator prowadzący sprawę podjął decyzję o umorzeniu postępowania toczącego się z zawiadomienia powoda. Według Sądu Okręgowego nie wszystkie podane w piśmie informacje były prawdziwe. I tak powodowi nie przedstawiono zarzutu popełnienia przestępstwa z ar. 303 kk lecz z art. 300 § 2 kk, nieprawidłowo podano wysokość kwoty przelanej na rzecz spółki z zagranicy, określając ją na 4 150 000 dolarów USA, podczas gdy było to około 2 000 000 dolarów. Nieprawdziwe było także stwierdzenie, że spółka (...) dokonywała obrotu gospodarczego ze spółką z ograniczoną odpowiedzialnością (...) w W., ponieważ spółka ta miała siedzibę do 2007 r. w Z., a następnie w G. . Z kolei z protokołu kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej w K. w dniach do 21.11.2005 r. do 31.10.2006 r. w spółce (...) (znajdującego się w aktach II C 63/09) na okoliczność prawidłowości udokumentowania obrotu paliwami płynnymi oraz komponentami do produkcji tych paliw wynikało także, że obrót ten był udokumentowany fakturami gotówkowymi, przelewowymi, paragonami fiskalnymi, fakturami zakupu --- STRONA 4 --- i sprzedaży hurtowej, a spółka posiadała dwie stacje paliw w L. i w J. i co miesiąc sporządzała zestawienia rozchodu towarów - paliwa, a wykazane zakupy i sprzedaż ujmowała w odpowiednich kontach przychodów i kosztów. Mając na uwadze te ustalenia faktyczne Sąd Okręgowy, powołując się na art. 24 w związku z art. 23 k.c. uznał, że powód był legitymowany do wytoczenia powództw o ochronę dóbr osobistych w okolicznościach tej sprawy i dokonał oceny sformułowań prokuratora P. B. zawartych w piśmie z dnia 9. 09.2008 r. W ramach tej oceny Sąd ten uznał, że informacje dotyczące wysokości sumy przetransferowanej w dolarach, przedstawienia pozwanemu zarzutu z art. 303 kk i prowadzenia obrotu gospodarczego ze spółką (...) w W. były nieprawdziwe i w związku z tym działanie pozwanego stanowiło naruszenie obowiązku udzielania prawidłowych informacji i stanowiło naruszenie dobra osobistego powoda przez przypisane mu jako przedstawicielowi spółki ujemnych zachowań, mających nawet cechy przestępstwa pomimo, że faktycznie nie miały one miejsca. Natomiast, według Sądu pierwszej instancji, stwierdzenie pozwanego, że "ustalono iż spółka wystawiała jedynie "puste" faktury" było zbyt kategoryczne, podważa zaufanie do powoda, który w obrocie gospodarczym jest kojarzony z działalnością spółki (...) i narusza jego dobro osobiste w postaci dobrego imienia, co prowadziło do częściowego uwzględnienia powództw. W odróżnieniu od tego ostatniego stwierdzenia sformułowanie związane z ustaleniem, że umowy zawierane przez spółkę z podmiotami zagranicznymi były fikcyjne, a ich jedynym celem był transfer środków z zagranicy nie było kategoryczne, wskazywało jedynie, iż jest to wniosek wyprowadzony na podstawie dotychczasowych ustaleń i nie miało charakteru przełamania zasady domniemania niewinności, co było podstawą oddalenia w całości powództwa w sprawie II C 54/09. W odniesieniu do żądań powoda opartych na art. 448 k.c. zasądzenia określonych kwot na wskazany przez niego cel społeczny, Sąd Okręgowy uznał za wystarczający orzeczony sposób usunięcia skutków naruszonych dóbr osobistych powoda. Jako podstawa rozstrzygnięcia o kosztach wskazany został art. 100 k.p.c. Apelacje od tego wyroku wniosły obie strony. Pozwany, zaskarżając wyrok w części uwzględniającej powództwa, zarzucił : - naruszenie przepisów postępowania, art. 379 pkt. 5 w zw z art. 45 ust. 1 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polski polegające na naruszenie prawa pozwanego do obrony oraz prawa do sądu na skutek uniemożliwienia pozwanemu przedstawienia i przeprowadzenia przed Sądem dowodów wnioskowanych przez pozwanego dla przeprowadzenia merytorycznej obrony w procesie, tym bardziej gdy z ustawy na pozwanym ciąży domniemanie bezprawności jego działania, co skutkować winno nieważnością postępowania; - naruszenie przepisów postępowania, art. 224 kpc , art. 227, art. 234 kpc w zw. z art. 234, art. 233 § 1 kpc, art. 328 § 2 kpc i art. 6 kc , które to uchybienia miały istotny wpływ na treść a polegające na przedwczesnym zamknięciu rozprawy przez Sąd I instancji i nie dopuszczenie wniosków dowodowych pozwanego dla ustalenia okoliczności faktycznych uwalniających pozwanego od odpowiedzialności, w tym zwłaszcza dla obalenia domniemania bezprawności działania pozwanego, przez co doszło do nie wyjaśnienia przez Sąd Okręgowy istoty sprawy i dowolnej oraz jednostronnej oceny materiału dowodowego; - naruszenie przepisów prawa materialnego, art. 23 kc i 24 kc poprzez wadliwą interpretację tych przepisów na skutek nakazania pozwanemu usunięciu skutków naruszenia dóbr osobistych powoda podczas, gdy po stronie powoda nie występuje legitymacja czynna. Powołując się na te zarzuty pozwany wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie żądania powoda w całości lub o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od powoda kosztów procesu za obie instancje. Powód natomiast, po sprecyzowaniu swojej apelacji, zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych w odniesieniu do swego żądania sformułowanego w sprawie o sygn. akt II C 54/09, polegający na przyjęciu że twierdzenia zawarte w piśmie pozwanego nie naruszały jego dóbr osobistych, naruszenie przepisów postępowania art. 233 i 321 k.p.c. --- STRONA 5 --- przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, a także rażąco pobłażliwy stosunek do naruszenia prawa przez pozwanego poprzez nie zasądzenie zadośćuczynienia na cel społeczny. W oparciu o te zarzuty powód wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie w całości żądań pozwu lub o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Sąd Apelacyjny zważył co następuje: Apelacja pozwanego zasługuje na uwzględnienie, apelacja powoda natomiast jest bezzasadna. Pozwany trafnie zarzucił jedynie naruszenie przez Sąd Okręgowy przepisów prawa materialnego w takim zakresie w jakim zakwestionował przyjęcie przez ten Sąd, że działanie pozwanego było bezprawne. Jest to jednak wystarczająca przesłanka do uznania braku podstaw do uwzględnienia powództw w całości. Należy zwrócić uwagę, że powód wywodzi swoje roszczenia o naruszenie dóbr osobistych ze sformułowań zawartych w piśmie prokuratora P. B. z dnia 9 września 2008 r. kierowanym do prokuratora W. W., które zostały przez Sąd Okręgowy przytoczone i zacytowane powyżej, a to w związku z pytaniem prowadzącego śledztwo w sprawie V Ds. 75/07 jednego prokuratora do prowadzącego śledztwo w sprawie V Ds. 86/06/S drugiego prokuratora o stan postępowania w tej drugiej sprawie. Pismo to zawiera wyjaśnienia i informacje, udzielone zgodnie ze stanem wiedzy i oceną prokuratora P. B., dotyczące dwóch głównych wątków związanych z działalnością spółki (...) i ma charakter pisma wewnętrznego. Użycie w nim sformułowań, będących przedmiotem tego postępowania, o przekazaniu 4 150 000 dolarów amerykańskich na konto spółki, zawieraniu przez spółkę wszystkich umów w sposób fikcyjny w celu dokonania transferu dewiz z zagranicy, realizowaniu obrotu towarowego z przedsiębiorstwem (...) w W., wystawianiu przez spółkę „pustych” faktur wreszcie przedstawienie powodowi zarzutu z art. 303 kodeksu karnego nie mogą zatem, w tych okolicznościach, być uznane za działanie bezprawne. Działanie prokuratora udzielającego odpowiedzi na zapytanie innego prokuratora, w sytuacji gdy obaj nadzorują śledztwa mające ze sobą związek, jest działaniem w ramach kompetencji. Takie stanowisko zajął Sąd Apelacyjny w Katowicach w sprawie analogicznej toczącej się między tymi samymi stronami ( wyrok z 17 grudnia 2010 r., sygn. I ACa 496/10) i Sąd Apelacyjny w tym składzie pogląd ten podziela. Przywołać należy także orzecznictwo Sądu Najwyższego w którym utrwalił się pogląd zgodnie z którym, działanie w ramach porządku prawnego, aby wyłączać bezprawność o której mowa w art. 24 § 1 k.c., musi pochodzić od osoby kompetentnej, być dokonywane w granicach określonych tym porządkiem prawnym, a gdy chodzi o oceny innych osób, działanie to powinno być rzeczowe, obiektywne i ostrożne. W zakresie wyrażanych ocen nie może też wykraczać poza niezbędną dla określonych prawem celów potrzebę. Użyte sformułowania powinny mieć odpowiednia formę i nie mogą poniżać godności osobistej ocenianej osoby ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2007 r., II CSK 493/06, LEX nr 278669 i powołane tam orzeczenia, między innymi wyroki Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 1998 r., III CKN 355/97 OSNC 1998 nr 9, poz. 149; z dnia 7 listopada 2000 r., I CKN 1149/98, LEX nr 50831, z dnia 13 kwietnia 2000 r., III CKN 777/98, LEX nr 51361, z dnia 6 grudnia 1967 r., II CR 328/67, LEX nr 6256 i z dnia 9 maja 2000 r., IV CKN 31/00, LEX nr 52650 oraz wyroki Sądów Apelacyjnych z dnia 23 kwietnia 1991 r., I ACr 75/91, OSA 1991 nr 2, poz. 6; z dnia 24 marca 1994 r., I ACr 80/94, OSA 1994 nr 9, poz. 46; z dnia 28 czerwca 2000 r., I ACa 353/00, OSA 2001 nr 3, poz. 14). Odnosząc te poglądy do okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że pismo prokuratora P. B. zawierało jedynie informacje o przebiegu nadzorowanego śledztwa dotyczącego spółki (...), o co zwrócił się drogą służbową prokurator W. W., w związku z prowadzonym przez siebie postępowaniem przygotowawczym. Pismo to niewątpliwie pochodziło od osoby kompetentnej, było skierowane do osoby kompetentnej, zawierało zwięzłe i rzeczowe informacje odnoszące się niemal w całości do działalności spółki (...), podane we właściwej formie i nie zawierające żadnych intencji godzących w czyjekolwiek dobra osobiste. To że prokurator P. B. tak ocenił zebrany dotychczas materiał dowodowy w nadzorowanych postępowaniach, było zapewne wynikiem jego stanu wiedzy, przekonania czy może nawet zakładanych hipotez i trudno doszukiwać się w jego działaniu cech bezprawności. Wszak gdyby każde, zweryfikowane później orzeczeniem sądowym, twierdzenie prokuratora, które okazało się po tej weryfikacji nieprawdziwe, nietrafne, --- STRONA 6 --- nieprecyzyjne, traktować jako działanie bezprawne rodzące odpowiedzialność Skarbu Państwa, czy źródło roszczeń kierowanych przeciwko Skarbowi Państwa o naruszenie dóbr osobistych podejrzanych o popełnienie przestępstw, to prowadziłoby to do sparaliżowania działalności prokuratury, której podstawowym zadaniem jest strzeżenie praworządności i czuwanie nad ściganiem przestępstw. Przyjmowanie w toku ustaleń możliwych wersji zdarzeń i dzielenie się nimi z innym prokuratorem, nie może być przedmiotem zarzutu ze strony podejrzanych, ostatecznie bowiem ich prawo do obrony, o ile zostanie wniesiony akt oskarżenia, jest realizowane przed niezawisłym sądem. Oczywiście nie może być uznane za zgodne z prawem działanie organu państwowego z którego wynika celowy zamiar naruszenia godności osobistej osoby poddanej procedurze w ramach działalności tego organu. W przypadku prokuratury, nie można by akceptować świadomego i celowego upubliczniania informacji które zostały, ze świadomością ich nieprawdziwości, podane w celu zdyskredytowania określonej osoby. Z taką sytuacją jednak nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Informacje dotyczyły działalności spółki (...), zarówno autor pisma jak i jego adresat mieli świadomość, że śledztwo jest w toku, nie został zebrany w całości materiał dowodowy i mogą one zostać zweryfikowane. Poza tym, informacje te nie dotyczyły bezpośrednio powoda, i powód nie wyjaśnił, w jaki sposób wobec tego mogły wywrzeć negatywny dla niego skutek. Jeżeli upatruje tego skutku w umorzeniu postępowania prowadzonego z jego zawiadomienia przez Prokuraturę Okręgową w K., to przecież na gruncie tego postępowania, a zwłaszcza po wniesieniu zażalenia na postanowienie prokuratora o umorzeniu, a zatem przed sądem, powód mógł podnosić argumenty o nieprawdziwych czy nieścisłych informacjach w piśmie z 9 września 2008 r., jeżeli przypisuje mu takie znaczenia dla tamtego postępowania. Zwrócić należy także uwagę, że Sąd Okręgowy dokonując oceny sformułowań, zawartych w piśmie z dnia 9 września 2008 r., będących podstawą powództw w rozpoznawanej sprawie, popadł w swoistą sprzeczność ze swoim stanowiskiem w oparciu o które oddalił wnioski dowodowe pozwanego. Decyzję tę (oddalenie wniosków dowodowych ) należy w całej rozciągłości zaakceptować, czemu Sąd Apelacyjny dał wyraz oddalając te wnioski ponowione w apelacji pozwanego, ale właśnie prawidłowo przyjęty brak podstaw do oceny dokumentów znajdujących się w aktach śledztwa, na treść których chciał się powołać pozwany, i w ten sposób zajęcia stanowiska o zawartych tam informacjach, poczynając od ich prawdziwości czy precyzji, powinien również towarzyszyć Sądowi pierwszej instancji kiedy podjął się oceny pisma z dnia 9 września 2008 r., które też przecież było jednym z dokumentów w aktach sprawy i sąd w postępowaniu cywilnym powinien wystrzegać się oceny takich informacji przed wydaniem prawomocnego wyroku karnego w sprawach których te informacje dotyczą. Dlatego Sąd Apelacyjny, skoncentrował się na ocenie istnienia bezprawności działania, zwłaszcza że zarzut nieważności postępowania podniesiony przez pozwanego był chybiony, nie można uznać, iż doszło do pozbawienia pozwanego możliwości obrony jego praw w procesie, nie zostały bowiem naruszone żadne przepisy postępowania prowadząc do braku możliwości udziału w nim pozwanego ( por. wyroki Sądu Najwyższego z 10 maja 1974 r., II CR 155/74, OSP 1975/3/66; z dnia 13 czerwca 2002 r., V CKN 105700, LEX 55517) Uznając, wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, że działaniu pozwanego nie można przypisać cech bezprawności, Sąd Apelacyjny, na podstawie art. 386 § 1 k.p.c., uwzględnił w całości apelację pozwanego, zmienił zaskarżony wyrok w części uwzględniającej powództwa o naruszenie dóbr osobistych i w całości je oddalił, w związku z redakcją zaskarżonego orzeczenia, odnosząc to rozstrzygnięcie do poszczególnych powództw oznaczonych sygnaturami akt spraw połączonych do wspólnego rozpoznania. W konsekwencji zmienione zostało również orzeczenie o kosztach w tych częściach zaskarżonego wyroku, w których pozwany został obciążony kosztami procesu i zasądzone zostały koszty procesu za pierwszą instancję od powoda na rzecz pozwanego, zgodnie z art. 98 § 1 i 3 k.p.c. i § 6 pkt 4 i 5 oraz § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ), przy uwzględnieniu wielości powództw. W związku z powyższymi rozstrzygnięciami apelacja powoda musiała zostać uznana za bezzasadną. Skoro bowiem nie doszło do naruszenia jego dóbr osobistych w piśmie z dnia 9 września 2008 r., żaden sposób usunięcia skutków naruszeń nie może być aktualny, a zatem także dochodzony w apelacji i objęty powództwem w sprawie o sygnaturze --- STRONA 7 --- akt Sądu Okręgowego II C 54/09, połączonej wraz z innymi do wspólnego rozpoznania, jak również pozostałe żądania we wszystkich powództwach, w tym żądania zapłaty stosownych kwot na cel społeczny z tytułu zadośćuczynienia. Dlatego Sąd Apelacyjny, na podstawie art. 385 k.p.c., oddalił apelację powoda. Kosztami postępowania apelacyjnego, zgodnie z jego wynikiem ( art. 98 k.p.c.) został obciążony powód w oparciu o § 11 ust. 1 pkt 2 w związku z § 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ), a na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, należało pobrać od powoda nie uiszczoną, wobec ustawowego zwolnienia, przez pozwanego opłatę od apelacji.