Postanowienie I ACa 672/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 października 2011 r. Sąd Apelacyjny w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I ACa 672/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 października 2011 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący : SSA Ewa Jastrzębska Sędziowie : SA Barbara Owczarek (spr.) SA Elżbieta Karpeta Protokolant : Justyna Wnuk po rozpoznaniu w dniu 27 października 2011 r. w Katowicach na rozprawie sprawy z powództwa P. P. przeciwko J. K., T. O., Z. M., R. K. i P. G. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę na skutek apelacji obu stron od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt I C 427/10 1) zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że oddala powództwo i zasądza od powoda na rzecz pozwanych 1560 (tysiąc pięćset sześćdziesiąt) złotych tytułem części kosztów procesu; 2) oddala apelację powoda; 3) zasądza od powoda na rzecz pozwanych 1440 (tysiąc czterysta czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. Sygn. akt I ACa 672/11 --- STRONA 2 --- UZASADNIENIE W sprawie z powództwa P. P. przeciwko J. K., T. O., Z. M., R. K. i P. G. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę Sąd Okręgowy w Katowicach wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2011 roku zobowiązał pozwanych do przeproszenia powoda przez umieszczenie w czasopismach (...), wydawanego przez (...) Związek (...), (...) wydawany przez D. B., (...) wydawany przez T. N., przeprosin o treści: „Ja J. K. Prezydent (...) Związku (...) w imieniu własnym oraz w imieniu Prezydium Zarządu Głównego, w skład którego wchodzą: T. O., R. K., P. G., Z. M., przepraszam P. P. za naruszenie jego dóbr osobistych, straty moralne i wszelkie przykrości związane z zainicjowaniem wobec niego postępowania dyscyplinarnego i doprowadzenie do bezprawnego usunięcia go ze Związku”, zasądził od pozwanych na rzecz powoda solidarnie kwotę 2 500 zł, w pozostałej części powództwo oddalił, odstąpił od obowiązku obciążania powoda zwrotem kosztów procesu na rzecz pozwanych w zakresie oddalonego powództwa i nakazał pobrać od pozwanych solidarnie na rzecz Skarbu Państwa kwotę 725 zł tytułem opłaty sądowej, od obowiązku uiszczenia której powód był zwolniony. Rozstrzygnięcie swoje oparł na następujących ustaleniach: Powód P. P. był członkiem pozwanego (...) Związku (...) w C., z przerwami, od lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku. Prezydium Zarządu Głównego pozwanego w dniu 21 stycznia 2008 roku skierowało do (...) Komisji Dyscyplinarnej w T. pozew o ukaranie powoda w związku z naruszeniem przez niego postanowień § 9 pkt 2 „d” Statutu Związku oraz podważaniem wiarygodności jego władz naczelnych poprzez publikowanie na łamach portalu internetowego (...) obraźliwych tekstów, oczerniających władze naczelne Związku. Pismem z dnia 13 lutego 2008 roku (...) Komisja Dyscyplinarna w T. uzależniła rozpatrzenie tego pozwu od wniesienia opłaty z tytułu kosztów postępowania, w kwocie 200 zł. Pismem z dnia 28 lutego 2008 roku Prezydent pozwanego Związku zwrócił się do Przewodniczącego (...) Komisji Dyscyplinarnej w K. o wyłączenie składu (...) Komisji Dyscyplinarnej w T. od rozpoznania sprawy przeciwko powodowi. (...) Komisja Dyscyplinarna w K. dnia 6 marca 2008 roku postanowiła jednomyślnie pozostawić jako właściwą do rozpoznania sprawy (...) Komisję Dyscyplinarną w T.. Dnia 18 marca 2008 roku (...) Komisja Dyscyplinarna w T. umorzyła postępowanie w tej sprawie, wobec nie uiszczenia opłaty z tytułu kosztów postępowania w kwocie 200 zł. Na skutek zażalenia Prezydium Zarządu Głównego pozwanego na powyższą decyzję, (...) Komisja Dyscyplinarna w K. postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2008 roku uchyliła ją, a sprawę skierowała do rozpatrzenia równorzędnej Komisji Dyscyplinarnej w strukturach (...) K.. Jednocześnie Główna Komisja Statutowo – Regulaminowa w wyniku interpretacji przepisów związkowych uznała, że Prezydium Zarządu Głównego jest zwolnione z wnoszenia opłat przy kierowaniu sprawy do rozpatrzenia przez Komisję Dyscyplinarną. (...) Komisja Dyscyplinarna w T. orzeczeniem z dnia 29 maja 2008 roku po wysłuchaniu stron wymierzyła powodowi karę 5 lat zakazu pełnienia funkcji we władzach Związku. Na skutek odwołania Prezydium Zarządu Głównego pozwanego od powyższego orzeczenia, (...) Komisja Dyscyplinarna w K. postanowieniem z dnia 12 czerwca 2008 roku uchyliła je i sprawę przekazała do ponownego rozpatrzenia (...) Komisji Dyscyplinarnej w T.. (...) Komisja Dyscyplinarna w T. dnia 23 czerwca 2008 roku, wobec nieobecności powoda na posiedzeniu, wydała orzeczenie zaoczne, którym wymierzyła mu karę 2 lat pozbawienia członkostwa w Związku. --- STRONA 3 --- Na skutek odwołania powoda od powyższego orzeczenia, (...) Komisja Dyscyplinarna w K. jako II instancja, dnia 14 sierpnia 2008 roku uchyliła w całości zaskarżone orzeczenie i wymierzyła mu karę 5 lat pozbawienia członkostwa, która powoduje zakaz lotowania gołębiami z gołębnika, i pouczyła ukaranego, że orzeczenie to jest prawomocne nie służy od niego odwołanie. Dnia 7 lipca 2008 roku powód wniósł skargę na postępowanie Komisji Dyscyplinarnych przy (...) T. i przy (...)K. do Głównej Komisji Dyscyplinarnej Związku. Główna Komisja Dyscyplinarna postanowieniem Nr (...) z dnia 9 września 2008 roku umorzyła prawomocne orzeczenie (...) Komisji Dyscyplinarnej w K. i stwierdziła jego nieważność z powodu rażącego naruszenia prawa na podstawie z art. 8 pkt 7 Regulaminu Komisji Dyscyplinarnych, w motywach stwierdziła, że orzeczenie (...) Komisji Dyscyplinarnej w T. zostało również wydane z naruszeniem prawa. Pierwsze orzeczenie jako wydane niezgodnie z prawem zostało uchylone przez (...) Komisję Dyscyplinarną z powodu błędów proceduralnych i przekazane do ponownego rozpatrzenia, ponowne zaś wydanie orzeczenia przez tę samą komisję, uwzględniającą błędy proceduralne, i zmieniające sentencję orzeczenia na skutek odwołania P. P., jest niedopuszczalne. Nadzwyczajny Walny Zjazd Delegatów pozwanego w dniu 27 września 2008 roku podjął między innymi uchwały: • Nr (...), mocą której dokonał zmian w obowiązującym aktualnie Statucie Związku • Nr (...), mocą której zatwierdził Regulamin Komisji Dyscyplinarnych • Nr (...), mocą której uchylił postanowienie Głównej Komisji Dyscyplinarnej Nr (...) z dnia 09 września 2008 roku umarzające prawomocne orzeczenie(...) Komisji Dyscyplinarnej w K. w sprawie P. P.. Prezydent Miasta C. jako organ nadzoru, w piśmie do Prezydenta Zarządu Głównego pozwanego z dnia 29 października 2008 roku stwierdził, że podjęcie przez ten Zjazd uchwał w ramach odwołań od orzeczeń i postanowień Głównej Komisji Dyscyplinarnej nastąpiło z naruszeniem Statutu (...) oraz Regulaminu Komisji Dyscyplinarnej i działając w myśl art. 28 ustawy Prawo o stowarzyszeniach udzielił pozwanemu ostrzeżenia. Pozwany w pismach z dnia 19 stycznia 2009 roku i 13 marca 2009 roku ostrzeżenie to zakwestionował, podnosząc, że uchwały te nie były uchwałami podjętymi na skutek postępowania odwoławczego. Dotyczyły bowiem nieistniejących uchwał w sensie prawnym. Prezydent Miasta C. jako organ nadzoru, wnioskiem z dnia 17 kwietnia 2009 roku wystąpił do Sądu RejonowegoK. Wydział V III Gospodarczy KRS o uchylenie uchwał nr (...) podjętych na Nadzwyczajnym Walnym Zjeździe Delegatów pozwanego w dniu 27 września 2008 roku jako niezgodnych z § 25 i § 26 w związku z § 37 Statutu (...) oraz art. 16 ust. 3 Regulaminu Komisji Dyscyplinarnej. Postępowanie w tej sprawie, sygn. akt KA VIII Ns Rej. KRS 8774/09/153, do czasu wyrokowania w niniejszej sprawie nie zostało zakończone. W Sądzie Rejonowym K. Wydział V III Gospodarczy KRS pod sygn. akt KA VIII Ns Rej. KRS 22617/08/914 toczyło się również z wniosku Prezydenta Miasta C. postępowanie o rozwiązanie Stowarzyszenia – (...) w C.. Wyrokiem z dnia 15 października 2009 roku w sprawie IC 174/09 Sąd Okręgowy w Katowicach ustalił, iż uchwała nr (...) podjęta na Nadzwyczajnym Walnym Zjeździe Delegatów pozwanego (...) w dniu 27 września 2008 roku jest nieważna. Z uzasadnienia wyroku wynika, że przeprowadzone postępowanie dowodowe ponad wszelką wątpliwość wykazało, iż Prezydent pozwanego Związku stojący na czele jego Prezydium z konsekwentnym uporem dążył do pozbawienia powoda członkostwa w tym Związku. Najpierw na drodze dyscyplinarnej, na której doszło nawet do złamania naczelnej zasady zakazu „orzekania na niekorzyść strony wnoszącej odwołanie, jeżeli odwołania nie wniosła strona przeciwna”, a następnie, gdy rażące naruszenie prawa w toku tego postępowania dyscyplinarnego zostało stwierdzone przez Główną --- STRONA 4 --- Komisję Dyscyplinarną, to na jego żądanie został zwołany Nadzwyczajny Walny Zjazd Delegatów, którego został przewodniczącym, a który podjął niezgodnie z obowiązującym statutem uchwałę o uchyleniu postanowienia Głównej Komisji Dyscyplinarnej Nr (...) z dnia 9 września 2008 roku i aby między innymi ją usanować, podjął wcześniej uchwały Nr (...) o dokonaniu zmian w obowiązującym aktualnie Statucie Związku i Nr (...)o zatwierdzeniu Regulaminu Komisji Dyscyplinarnych. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie IC 174/09, takie działanie pozwanego, którego reprezentuje Prezydium Zarządu Głównego należy ocenić jako sprzeczne z zasadami współżycia społecznego w postaci równości stron, uczciwości, lojalności oraz szeroko rozumianej sprawiedliwości i nie zmienia tego fakt, iż uchwała została podjęta przez najwyższą władzę pozwanego Związku, to jest Walny Zjazd Delegatów. Powyższe uzasadniało, zdaniem sądu, ustalenie nieważności zaskarżonej uchwały na mocy art. 58 § 2 kc. Rozstrzygnięcie skutkowało tym, iż powód jest nadal członkiem pozwanego Związku. Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2010 roku oddalił apelację. Z uzasadnienia wyroku wynika, iż zaskarżona uchwała nr (...) zapadła z naruszeniem łączącego strony stosunku cywilno-prawnego, którego treść reguluje statut. Stowarzyszenie powinno wykonywać swoje uprawnienia względem powoda zgodnie z jego treścią, w sposób odpowiadający jego celowi społeczno-gospodarczemu i zasadom współżycia społecznego oraz ustalonym zwyczajom. W statucie przewidziano tryb rozpoznawania spraw dyscyplinarnych. Pozwana stosując nowe zasady do sprawy, która została wcześniej zakończona w trzeciej instancji, naruszyła art. 354 § 1 kc. Sąd Apelacyjny uznał też, że sposób wykonania nowych postanowień statutu prawidłowo zastał zakwalifikowany przez Sąd Okręgowy jako złamanie podstawowych zasad współżycia społecznego, w tym lojalności i przestrzegania uprzednio ustalonych reguł. Sąd Apelacyjny zaznaczył, że nie odniósł się do kwestii zasadności zarzutów stawianych powodowi przez Prezydium Związku. Z zeznań świadka W. L. przesłuchanego już w niniejszej sprawie wynika, iż powód jest znanym w środowisku publicystą i z pewnością usunięcie go ze związku wpłynęło na jego pozycję. Gdyby to świadka spotkało, to czułby się urażony. Nie był to jedyny przypadek postępowania Prezydium Związku. Jak ktoś się nie podporządkuje, to jest marginalizowany lub usuwany. On był uczestnikiem Zjazdu Nadzwyczajnego i wie, że do unieważnienia decyzji Głównej Komisji Dyscyplinarnej doszło z inicjatywy prezydenta K.. Z zeznań powoda wynika, iż bezprawne pozbawienie go członkostwa zaszargało jego opinię. Czuł się pokrzywdzony, że uznano go za przestępcę związkowego, a jego intencją było dążenie do poprawy stosunków w Związku. Pozwany zeznał, iż nie naruszył dóbr osobistych powoda. Wręcz przeciwnie, to on był przedmiotem nagonki czynionej przez powoda. Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd Okręgowy stwierdził, że roszczenia mogą być skierowane zarówno wobec osób fizycznych, jak i prawnych, a osoby fizyczne działające jako organy tych ostatnich ponoszą na omawianym polu także indywidualną odpowiedzialność. Zdaniem Sądu Okręgowego postępowanie dowodowe wykazało, że sposób przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego (...), którego Zarząd tworzyli pozwani, naruszył dobra osobiste powoda. Podjęto działania niezgodne z obowiązującym prawem i statutem, co jednoznacznie wykazało postępowanie sądowe w sprawie IC 174/09 Sądu Okręgowego w Katowicach. Nawet merytoryczne zarzuty do powoda nie usprawiedliwiały uchybień postępowania dyscyplinarnego. --- STRONA 5 --- Nie zastosowanie względem powoda reguł dotychczas obowiązujących w Związku, którego był wieloletnim członkiem, musiało u powoda, a także u innych członków wywołać poczucie pozbawienia powoda prawa do równego traktowania, zastosowania zasady uczciwości. Bez względu na to, jakie zarzuty merytoryczne stawiano powodowi, nierówne potraktowanie powoda przez przyjęcie innych zasad, naruszały zasady moralne. Każdy ma prawo do uczciwego procesu, według ustalonych wcześniej zasad. Ma też prawo do postępowania dyscyplinarnego, które toczyłoby się bez naruszenia dotychczas obowiązujących reguł. Nie zastosowanie tych reguł spowodowało u powoda poczucie wykluczenia, naraziło na ujmę w opinii środowiska, bez rzetelnego, merytorycznego rozpoznania zarzutów. Takie odczucia potwierdził w zeznaniach świadek W. L.. Sąd Okręgowy uznał, iż żądanie powoda przeproszenia go przez pozwanych generalnie jest zasadne, bo Prezydium Związku, na czele którego stoi Prezydent J. K. przeprowadziło to postępowanie z naruszeniem dotychczasowych reguł. Powód niewątpliwie doznał strat moralnych i przykrości i za nie należy go przeprosić. Zdaniem Sądu I instancji nie doszło do poniesienia przez powoda strat finansowych, skoro nie zostały wykazane. Sąd uznał, iż powód jest znanym w środowisku publicystą więc przeprosiny winny ukazać się we wszystkich czasopismach wskazanych przez powoda, czytanych przez członków związku. Odnośnie żądania zadośćuczynienia, to uznając prawo powoda do jego zasądzenia na podstawie art. 448 kc, winno być ono jednak umiarkowane. Sprawa bowiem miała przede wszystkim aspekt moralny, ambicjonalny. Z zeznań J. K. wynika, iż działa w związku społecznie, nie pobiera żadnego wynagrodzenia. Sąd uznał, iż kwota 2 500 zł będzie wystarczająca, obok umieszczenia przeprosin, które wydają się być istotniejsze moralnie. Odnośnie żądania zapłaty kwoty 90 000 zł dla personifikowanych z imienia i nazwiska ofiar katastrofy hali wystawowej, Sąd żądania nie uwzględnił z uwagi na przepis art. 448 kc, który mówi o celu społecznym. Nadto - w ocenie Sądu I instancji - żądana kwota była wygórowana. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 102 kpc, nie obciążając powoda obowiązkiem ich zwrotu pozwanym w zakresie roszczenia o zapłatę. Sąd wziął pod uwagę charakter sprawy i to, że żądanie zapłaty przez pozwanych bardzo dużej kwoty miało, w przekonaniu powoda, służyć szlachetnemu celowi. Powyższy wyrok zaskarżyły apelacją obie strony. Powód domagał się zmiany wyroku odnośnie wysokości zasądzonego zadośćuczynienia domagając się jego zmiany i zasądzenia kwoty 10 000 zł, zmodyfikowanie treści przeprosin w sposób wskazany w apelacji oraz „umorzenie kosztów sądowych poniesionych przez powoda w części odpowiadającej oddaleniem powództwa”. W ocenie powoda wyrok co do wysokości zadośćuczynienia nie spełni swojej roli kompensacyjnej, sprawiedliwościowej i prewencyjnej, kwota zasądzonego zadośćuczynienia jest zbyt niska a ponadto zostanie pokryta ze składek członkowskich członków stowarzyszenia. Żądanie uściślenia formy przeprosin i terminu ich opublikowania wynika z braku zamieszczenia w wyroku tych koniecznych elementów, a roszczenie „o umorzenie kosztów sądowych i pokrycie ich przez Skarb Państwa” dotyczy uiszczonego wpisu przez powoda w wysokości 4 800 zł od roszczenia majątkowego, którego Sąd nie uwzględnił a z uwagi na cel charytatywny żądania, nie powinno być wcześniej przez powoda opłacone. --- STRONA 6 --- Pozwani domagali się zmiany wyroku i oddalenia powództwa w całości zaskarżając wyrok w części uwzględniającej powództwo, obejmującej zobowiązanie pozwanych do przeproszenia powoda i zasadzającej 2500 zł zadośćuczynienia oraz w części dotyczącej kosztów procesu. Zarzucili naruszenie przepisów postępowania – art. 233 kpc przez przekroczenie przez sąd I instancji zasady swobodnej oceny dowodów i przyjęcie bezprawności działania pozwanych oraz spowodowanie wydalenia powoda z organizacji, błędne przyjęcie, iż to pozwany J. K. zwołał Nadzwyczajny Walny Zjazd Delegatów na dzień 27 września 2008 r., przypisanie odpowiedzialności za uchylenie uchwały Głównej Komisji Dyscyplinarnej pozwanym, wadliwe przeniesienie odpowiedzialności osoby prawnej, jaką jest Zarząd Główny Stowarzyszenia, na pozwane osoby fizyczne oraz przyjęcie, że Prezydium Zarządu Głównego (...) przeprowadziło postępowanie dyscyplinarne z naruszeniem dotychczasowych reguł oraz nieprawidłową ocenę zeznań świadka W. L.. Ponadto skarżący zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie art. 24 § 1 kc, art. 448 kc, a także brak zastosowania art. 416 kc w związku z art. 38 kc. Sąd Apelacyjny zważył: Apelacja pozwanych jest uzasadniona natomiast apelacja powoda podlegała oddaleniu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że na takim samym stanie faktycznym jak w niniejszej sprawie opierało się z powództwa powoda wniesione przeciwko (...) Związkowi (...) o ustalenie nieważności uchwały. W sprawie toczącej się pod sygn. IC 174/09, do której odwołują się obie strony, powodowi ostatecznie zostało przywrócone członkostwo, albowiem Sąd uznał za nieważną uchwałę Nadzwyczajnego Walnego Zjazdu Delegatów (...). W wyżej wymienionej sprawie Sądy obu instancji rozstrzygając o nieważności uchwały Walnego Zjazdu Delegatów rozważały, czy wydanie uchwały w oparciu o znowelizowany statut było możliwe w odniesieniu do postanowienia Głównej Komisji Dyscyplinarnej, ogłoszonego przed nowelizacją statutu. W niniejszej sprawie powód twierdzi, że 5 członków Prezydium Zarządu Głównego naruszyło jego dobra osobiste (bezprawne pozbawienie członkostwa) przez: • wystąpienie z pozwem o ukaranie powoda przy braku legitymacji tych osób do złożenia pozwu • wystąpienie z wnioskiem do Okręgowej Komisji Dyscyplinarnej o wskazanie innej, niż z T., komisji do rozpoznania sprawy powoda • złożenie wniosku o zmianę statutu na Nadzwyczajnym Walnym Zjeździe oraz wniosku o poddanie pod osąd Zjazdu Delegatów postanowienia Głównej Komisji Dyscyplinarnej domagając się jej uchylenia. Nie ulega wątpliwości, że wszystkie wyżej wymienione działania członków Prezydium Zarządu Głównego spowodowane były negatywną oceną postępowania powoda przez Zarząd Stowarzyszenia, jako sprzecznych ze statutem i szkodzących związkowi. Zdaniem wnoszących pozew w postępowaniu dyscyplinarnym, powód w swoich publikacjach podważał wiarygodność władz naczelnych (...) oraz ostatniego Krajowego Walnego Zjazdu Delegatów publikując obraźliwe teksty na portalu internetowym. (vide: pozew z dnia 21.09.2008 r.). Nie ulega również wątpliwości, że o pozbawieniu członkostwa powoda rozstrzygały Komisje Dyscyplinarne, do orzeczeń których odnosiły się Sądy obu instancji w sprawie IC 174/09 o ustalenie nieważności uchwały. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu braku legitymacji biernej po stronie pozwanych. W ocenie Sądu Apelacyjnego zarzut ten jest chybiony. Powód określił stronę pozwaną jako 5 osób wymienionych z nazwiska, imienia i funkcji i tym osobom przypisał naruszenie istotnych dóbr osobistych przez sprzeczne z prawem i zasadami współżycia społecznego postępowanie. Tak sprecyzowana strona pozwana jest wyrazem woli powoda wniesienia sprawy przeciwko konkretnym osobom, a skoro stroną pozwaną w procesie o ochronę dobra osobistego może być --- STRONA 7 --- zarówno osoba fizyczna reprezentująca jednostkę organizacyjną jak i osoba prawna, brak podstaw do podzielnia zarzutów pozwanych o braku ich legitymacji biernej. Należy zatem odnieść się do zarzutów merytorycznych apelacji i rozważenia, czy nastąpiło naruszenie dóbr osobistych powoda – jak to przyjął Sąd I instancji – przez wyżej wymienione działania pozwanych. Sąd Apelacyjny podziela wywody apelacji poparte orzeczeniem Sądu Najwyższego z dnia 26 czerwca 1978 r. I CR 210/78, iż krytyczna ocena działalności członka stowarzyszenia, dokonana przez uprawniony organ i przyjęta za podstawę skreślenia z listy członków (w orzeczeniu SN – rzeczoznawców) nie posiada znamienia bezprawności i nie uprawnia do ochrony przewidzianej w art. 24 kc. Pozwani krytycznie ocenili treść artykułów powoda jako godzących w dobro Stowarzyszenia i zainicjowali wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Sam fakt wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przez pozwanych, nawet przy przyjęciu błędnej interpretacji przez nich postanowień statutu co do możliwości wystąpienia z pozwem wobec członka Związku, nie może być uznane za godzące w dobra osobiste takiego członka, jako strony pozwanej w postępowaniu dyscyplinarnym. Postępowanie członka Związku uznane za naganne przez członków Zarządu Głównego więc także przez Prezydium Związku, miało stać się przedmiotem oceny Komisji Dyscyplinarnej, a więc sądu koleżeńskiego. Podobnie przedstawia się kwestia związana z odwoływaniem się pozwanych od rozstrzygnięcia Komisji w T. czy też poddania pod osąd Nadzwyczajnego Walnego Zjazdu Delegatów postanowienia Głównej Komisji Dyscyplinarnej, po zmianie statutu Stowarzyszenia. Samo dążenie pozwanych do ukarania powoda za jego działania, w ocenie pozwanych naganne, nie stanowią bezprawnego naruszenia dóbr osobistych powoda. Powód korzystając ze swoich uprawnień, skutecznie odwołał się do Sądu, który wydał orzeczenie i ustalił nieważność uchwały podjętej przez Nadzwyczajny Walny Zjazd Delegatów, czym osiągnął cel - przywrócenia członkostwa. Interpretacja przez pozwanych statutu, także błędna, szczególnie gdy chodzi o uprawnienie do składania pozwów, odwołań czy też wnoszenia pod obrady Zjazdu określonych spraw, nie może być uznane za działania skutkujące odpowiedzialnością z tytułu naruszenia dóbr osobistych. Nie można nie zauważyć, że to nie pozwani ale określone Statutem organy przez swoje decyzje i rozstrzygnięcia spowodowały, iż powód przez kilka miesięcy pozostawał poza Stowarzyszeniem. Skoro jednak powód sięgnął skutecznie po ustawowo przewidziane środki prawne, brak jest jakichkolwiek podstaw, by ponownie, na drodze sądowej poszukiwał dalszej ingerencji władzy sądowniczej w działanie samorządnej organizacji, w sporze dotyczącym zasadności merytorycznych zarzutów stron wobec siebie. Niezależnie od powyższych rozważań Sąd Apelacyjny podziela wywody Sądu Apelacyjnego w Krakowie w wyroku z dnia 12.01.1993 r. I ACr 433/92 w którym Sąd stwierdził: „jeżeli naruszenie członkowskich praw niemajątkowych następuje przez podjęcie – sprzecznie z przepisami prawa lub postanowieniami statutu – uchwały organu cechu, pokrzywdzonemu członkowi przysługuje względem cechu roszczenie o uchylenie uchwały. Żądanie uchylenia uchwały spełnia w tym wypadku zarówno funkcję negatoryjną, tj. skierowaną na ochronę członkostwa, jak i funkcję kształtująca, tj. skierowaną na zniesienie skutków bezprawnie podjętej uchwały”. Z tych wszystkich przyczyn należy zgodzić się z zarzutami skarżących, iż bezzasadnie Sąd Okręgowy uznał pozwanych winnymi naruszenia dóbr osobistych powoda. Sąd Apelacyjny nie zgadza się z interpretacją tego Sądu, jakoby wskazane uchybienia w prowadzeniu postępowania dyscyplinarnego miały skutkować naruszeniem dóbr osobistych osoby poddanej pod osąd tych organów. --- STRONA 8 --- Uznanie określonego postępowania za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego nie powoduje, samo przez się, automatycznego stwierdzenia naruszenia dóbr osobistych a powód nie wykazał, co zarzucał w powie, aby pozwani naruszali przez 2 lata dobre imię powoda, jako hodowcy i publicysty. Z tych wszystkich przyczyn Sąd Apelacyjny uznał za zasadny zarzut naruszenia przez Sąd Okręgowy art. 233 kpc przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz prawa materialnego - art. 24 kc i 448 kc. Spowodowało to zmianę wyroku i oddalenie powództwa, na zasadzie art. 386 § 1 kpc. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania przed Sądem I instancji uzasadnione jest treścią art. 102 kpc. Do kosztów należą koszty zastępstwa adwokackiego od roszczenia niemajątkowego i zadośćuczynienia w kwocie 10 000 zł. Uznanie za „wypadek szczególnie uzasadniony” jest wyjątkiem od zasady odpowiedzialności za wynik procesu i stanowi domenę Sądu orzekającego. Wbrew zarzutom pozwanych taki szczególny wypadek w niniejszej sprawie zachodzi. Zauważyć należy, że powód wystąpił z wysokim roszczeniem majątkowym ale na rzecz pokrzywdzonych dzieci i opłacił to roszczenie; choćby więc z tych przyczyn należało zastosować odnośnie kosztów art. 102 kpc. Wobec uwzględnienia apelacji pozwanych i oddalenia powództwa, apelacja powoda musiała ulec oddaleniu, na zasadzie art. 385 kpc. Skoro pozwani nie dopuścili się naruszenia dóbr osobistych powoda, brak jest podstaw do żądania przeproszenia powoda i zasądzania zadośćuczynienia. Powód uiścił częściowo opłatę od pozwu, ale jego żądania w całości zostały oddalone. Brak jest jakiejkolwiek podstawy prawnej do „umorzenia powodowi kosztów zasądzonych w Sądzie I instancji”. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na zasadzie art. 98 kpc w związku z art. 108 § 1 kpc.