Postanowienie I ACa 660/O8 .1

--- STRONA 1 --- } Sygn. akt I ACa 660/O8 .1 ,\ r _ ._ J1 é:@~~= 41/ WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 lipca 2008 r. Sqd Apelacyjny w Gdafisku — Wydziai I Cywilny W sldadziez Przewodniczapyz SSA Renata Artska SQdzi0wie: SA Dorota Gierczak (spr.) SA Andrzej Lewandowski Protokolant: ref. staz. Katarzyna Cieélicka po rozpoznaniu W dniu 24 lipca 2008 r. w Gdafisku na rozprawie sprawy z powédztwa H S przeciwko Skarbowi Pafistwa  Zak1ac1owiKarnemuS 0 zapiatq na skutek apelacji powoda od wyrolcu Sqdu Okrqgowego w G z dnia 24 kwietnia 2008 1'. sygn. akt I C I. oddala apelacjg; I1. oddala wniosek peinomocnika powoda adwokaté B M 0 zasatdzcznie Wynagrodzenia z tytufu pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzqdu w postegpowaniu apelacyjnym. ' Na oryginale wlaéciwe podpisy í_í__í__/ Sygn. akt I ACa 660/O8 .‹ ,\ Í _ ._ Ji- av* lzf WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 lipca 2008 r. Sąd Apelacyjny W Gdańsku - Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Renata Artska Sędziowie: SA Dorota Gierczak (spr.) SA Andrzej Lewandowski Protokolant: ref. staż. Katarzyna Cíeślioka po rozpoznaniu W dniu 24 lipca 2008 r. W Gdańsku na rozprawie sprawy z powództwa H S przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi KarnemtiS 0 zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego W G z dnia 24 kwietnia 2008 r. sygn. akt I C I. oddala apelację; II. oddala wniosek pełnomocnika powoda adwokata B M o zasądzenie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu W postępowaniu apelacyjnym. ' Na oryginale właściwe podpisy --- STRONA 2 --- I ACa 660/08 UZASADNEINIE W sprawie z powodztwa H S przeciwko Skarbowi Pafistwa — Zaldadowi Karnemu W S 0 zapkatcg Sqd Okrogowy W G Wyrokiem 2 dnia 24 kwietnia 2008r. oddalil powodztwo oraz zasqdzil od Skarbu P&f1SIW8 — Sqdu Okrggowego W G na rzeoz adwokata B M kwoto 4.392 ZI tytuiem kosztow nieopIaco11ej pomocy prawnej, udzielonej powodowi 2 urzegdu. W uzasadnieniu orzeczenia Sad I instancji Wskazal, Ze powod domagai sig zasqdzenia na jego rzecz od pozwanego kwoty 150.000 ZI oraz ustalenia odpowiedzialnoéci pozwanego za szkody mogqce powstaé W przyszloéci, uzasadniajqc Zqdalaie faktem zarazenia sio przez powoda Wirusem HCV W trakcie pobytu z Zakladzie Karnym W S. . Sqd ustalil, Ze powod przebywai Wielokrotnie W roznych zakIadach kamych, m. in. W Zakladzie Karnym W S W okresach: od 31 siexpnia 2006r. do 23 maja 20071 oraz od 30 sierpnia 2007r. do chwili obecnej. W Zaldadzie tym powod przebywai W celi razem z nosicielem wirusa HCV  K K; 0, w okresie od 27 marca 2007r. do 23 maja 2007r. W dniu 20 czewvca 2007r., W czasie osadzenia powoda W Zakladzie Karnym we W ., przeprowadzono badanie powoda i stwierdzono, Ze jest on nosicielem wirusa HCV. Powyzszy stan faktyczny Sqd ustalil jedynie W oparciu 0 podane przez strony okolicznoéci bezsporne,YboWien1 strona powodowa nie przedioiyla Zadnych dowodow, na podstawie ktoxych mozna by bylo poczynié jakiekolwiek ustalenia ‘faktyczne. Sqd uznal, ze przedmiotowe powodztwo nie zashlguje na uwzgkgdnienie. Okolicznoéciq bezspomq W sprawie jest fakt, Ze powod przebywal W Zakladzie Karnym W S oraz Ze zostal zarazony wirusem HCV. Kwestiq wymagajqcq ustalenia bylo natomiast to, czy powod zostal zarazony tym Wirusem Wlaénie W pozwanym Zakladzie, a jeéli tak, czy pozwany w zwiqzku z tym ponosi odpowiedzialnoéé. Dokonujqc wykladni an. 6 k.c., Sqd stwierdzil, Ze strona powodowa nie przedlozyla Zadnego dowodu, ktory daWaIby podstawcg do przyjqcia, Ze pozwany ponosi odpowiedzialnoéé za zarazenie powoda Wimsem HCV. Ze wskazanych przez obie strony procesowe okolicznoéci bezspornych wynika, Ze powod Wielokrotnie przebywal 'W roinych zaldadach kamych, a zatem zarazenie powoda mogIo nastqpié zarowno W ktorymkolwiek z nich, jak rowniez W Zadnym z nich — W calkiem ' i1_inych okolicznoéciach. Wbrew twierdzeniu powoda, samo ustalenie, Ze_ przebywal W pozwanym Zaldadzie Karnym, W jednej celi z nosicielem Wimsa HCV, nie daje zadnychpodstaw do przyjqcia, Ze do zarazenia doszlo Wlaénie z tej przyczyny. Ponadto nalezy podkreélié, Ze jest faktem powszechnie znanym, Ze samo przebywanie w otoczeniu osoby zarazonej Wirusem HCV, a nawet wspolne korzystanie z takq osobq z przedmiotow codziexmego uzytku, nie prowadzi do zarazenia tym wimsem. Nalezy zauwaiyé, Ze powod reprezentowany przez pelnomocnika I I ACa 660/08 UZASADNEÍNÍE W sprawie z powództwa H S przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu W S o zapłatę Sąd Okręgowy W G wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2008r. oddalił powództwo oraz zasądził od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego W G na rzecz adwokata B M kwotę 4.392 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej powodowi z urzędu. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że powód domagał się zasądzenia na jego rzecz od pozwanego kwoty 150.000 zł oraz ustalenia odpowiedzialności pozwanego za szkody mogące powstać W przyszłości, uzasadniając żądanie faktem zarażenia się przez powoda wirusem HCV W trakcie pobytu z Zakładzie Karnym W S. _ Sąd ustalił, że powód przebywał wielokrotnie W różnych zakładach karnych, m. in. W Zakładzie Karnym W S W okresach: od 31 sierpnia 2006r. do 23 maja 2007r. oraz od 30 sierpnia 2007r. do chwili obecnej. W Zakładzie tym powód przebywał W celi razem z nosicielem wirusa HCV - K K; ., W okresie od 27 marca 2007r. do 23 maja 2007r. W dniu 20 czerwca 2007r., W czasie osadzenia powoda W Zakładzie Karnym we W ., przeprowadzono badanie powoda i stwierdzono, że jest on nosicielem wirusa HCV. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił jedynie W oparciu o podane przez strony okoliczności bezspome; bowiem strona powodowa nie przedłożyła żadnych dowodów, na podstawie których można by było poczynić jakiekolwiek ustalenia faktyczne. Sąd uznał, ze przedmiotowe powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Okolicznością bezsporną W sprawie jest fakt, że powód przebywał W Zakładzie Karnym w S oraz że został zarażony wirusem HCV. Kwestią wymagającą ustalenia było natomiast to, czy powód został zarażony tym wirusem właśnie W pozwanym Zakładzie, a jeśli tak, czy pozwany W związku z tym ponosi odpowiedzialność. Dokonując wykładni art. 6 k.c., Sąd stwierdził, że strona powodowa nie przedłożyła żadnego dowodu, który dawałby podstawę do przyjęcia, że pozwany ponosi odpowiedzialność za zarażenie powoda wirusem HCV. Ze wskazanych przez obie strony procesowe okoliczności bezspornych wynika, że powód wielokrotnie przebywał W różnych zakładach karnych, a zatem zarażenie powoda mogło nastąpić zarówno W którymkolwiek z nich, jak również W żadnym z nich - W całkiem ' innych okolicznościach. Wbrew twierdzeniu' powoda, samo ustalenie, że przebywał W pozwanym Zakładzie Karnym, W jednej celi z nosicielem wirusa HCV, nie daje żadnych-podstaw do przyjęcia, że do zarażenia doszło Właśnie z tej przyczyny. Ponadto należy podkreślić, że jest faktem powszechnie znanym, że samo przebywanie W otoczeniu osoby zarażonej wirusem HCV, a nawet wspólne korzystanie z taką osobą z przedmiotów codziennego użytku, nie prowadzi do zarażenia tym wirusem. Należy zauważyć, że powód reprezentowany przez pełnomocnika 1 --- STRONA 3 --- procesowego, bedapego adwokatem, zostaI zobowiqzany, W trybie an. 207 §} k.p.c., do zgkoszenia W terminie 7 dni Wszelkich twierdzefi, zarzutow 1 dowodow, pod Iygorem utraty prawa powolywania ich W toku dalszego postepowania. Pomimo znacznego przecfluzenia przez Sqd terminu do Wykonania powyzszego zobowiqzama, pehmmocnjk powoda nie przedIoZ3/I zadnych dowodow dla wykazania roszczenia powoda. PeInomocnik Wnoszqc kilkakrotnie o przedhxzenia terminu do przediozenia dowodow, poWoIyWaI sie na tmdnoéoi W porozumiewaniu sie z powodem, 2 uwagi na opieszaIoé<': poczty. Podkreélié nalezy jednak, Ze okolicznoéé ta nie mogla zostaé uwzgledniona przez Sqd, bowiem porozumiewanie sie za pomocq poczty nie stanowi jedynego sposobu kontaktowania sie z klientem. Poza tym pelnomocnik powoda, bedqcy adwokatem, miai mozliwoéé uzyskania dowodow bez pomocy powoda. Taka rezygnacja przez strone powodowa; z Wykazania ponad Wszelkq Wqtpliwoéé zasadnoéci dochodzonych roszczefi spowodowala, Ze Sqd nie znalazl podstaw, aby skorzystaé z mozliwoéci przeprowadzenia dowodow z urzedu. Obecnie Sad nie ma juz‘ obowiqzku uzupelniania materialu dowodowego, ani Wyjaéniania jakichkolwiek okolicznoéci z urzedu i zarzqdzania W tym celu dochodzefi. Po Wyczerpaniu przez strony Wnioskow dowodowych, Sqd nie musi juz oceniaé, czy sprawa zostala dostatecznie Wyjaéniona do jej stanowczego rozstrzygniecia. Zadaniem Sqdu jest bowiem rozstrzygnqé spor na podstawie zgromadzanego przez strony‘ materiahl dowodowego. Wskazana W zdaniu 2 art. 232 k.p.c. mozliwoéé dopuszczeniaz urzqdu dowodu nie powolanego przez strony, winna mieé zasto'soWanie,'gdy strona nie potrafi, ze Wzgledu pa swojq nieporadnoéé, udowodnié przedstawionych twierdzefi, co z oczywistych Wzgledow nie odnosi sie do powoda, reprezentowanego przez fachowego pelnomocnika. Na margmesie Wskazaé nalezy, ze po zamknieciu rozprawy pelnomocnik powoda Wniosl o otwarcie na nowo przewodu sqdowego oraz dopuszczenie Wskazanych W tym piémie dowodow. Pelnomoonilc powolal sie przy tym na orzeczenie SA W Poznaniu W sprawie I ACa 647/05, wskazujap, Ze brak powoiania nowych doWodoW by} jedynie Wynikiem opieszzfloéci poczty i nie byl zawiniony przez powoda. W ocenie Sqdu, wbrew twierdzeniom pehmmocnika powoda, nie byio podstaw do otwarcia na nowo rozprawy i dopuszczenia zawnioskowanych dowodow. Podkreélié nalezy, Ze dowody Wskazane przez petnomocnika powoda po zamknieciu rozprawy, mogly zostaé przez niego zgloszone przed zamlmieciem rozprawy, bowiem byiy one zznane stronie powodowej, zaé potrzeba ich poWoIania zachodzila juz od samego poczqtku postepowania. Biorqc powyzsze pod uwage Sqd uznal, Ze zqdanie poWoda nalezalo oddalié, jako nie udoWodnione, o czym Sqd orzekl W pkt 1 wyroku. Za podstawe prawnq orzeczenia Wtym zakresie Sqd przyjaj art. 415 k.c. a contrario W zw. z art. 445 §1 k. c. a oontrario. O kosztach nieopiaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z ucrzedu Sqd orzeld na podstawie §2 ust.1, §6 ust.5 i §19 rozporzqdzenia 1\/Ijnistra Sprawiedliwoéci z dnia 28 wrzeénia 2002r. w sprawie oplat za czynnoéci adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Pafistwa kosztow 2 procesowego, będącego adwokatem, został zobowiązany, W trybie art. 207 §3 k.p.c., do zgłoszenia W terminie 7 dni wszelkich twierdzeń, zarzutów 1 dowodów, pod rygorem utraty prawa powoływania ich W toku dalszego postępowania. Pomimo znacznego przedłużenia przez Sąd terminu do wykonania powyższego zobowiązania, pełnomocnik powoda nie przedłożył żadnych dowodów dla wykazania roszczenia powoda. Pełnomocnik wnosząc kilkakrotnie o przedłużenia terminu do przedłożenia dowodów, powoływał się na trudności W porozumiewaniu się z powodem, z uwagi na opieszałość poczty. Podkreślić należy jednak, że okoliczność ta nie mogła zostać uwzględniona przez Sąd, bowiem porozumiewanie się za pomocą poczty nie stanowi jedynego sposobu kontaktowania się z klientem. Poza tym pełnomocnik powoda, będący adwokatem, miał możliwość uzyskania dowodów bez pomocy powoda. Taka rezygnacja przez stronę powodową z wykazania ponad wszelką wątpliwość zasadności dochodzonych roszczeń spowodowała, że Sąd nie znalazł podstaw, aby skorzystać z możliwości przeprowadzenia dowodów z urzędu. Obecnie Sąd nie ma już obowiązku uzupełniania materiału dowodowego, ani wyjaśniania jakichkolwiek okoliczności z urzędu i zarządzania W tym celu dochodzeń. Po wyczerpaniu przez strony Wniosków dowodowych, Sąd nie musi już oceniać, czy sprawa została dostatecznie wyjaśniona do jej stanowczego rozstrzygnięcia. Zadaniem Sądu jest bowiem rozstrzygnąć spór na podstawie zgromadzanego przez strony materiału dowodowego. Wskazana W zdaniu 2 art. 232 k.p.c. możliwość dopuszczeniaz urzędu dowodu nie powołanego przez strony, winna mieć zasto`sowam`e,'gdy strona nie potrafi, ze względu_ na swoją nieporadność, udowodnić przedstawionych twierdzeń, co z oczywistych względów nie odnosi się do powoda, reprezentowanego przez fachowego pełnomocnika. Na marginesie wskazać należy, że po zamknięciu rozprawy pełnomocnik powoda wniósł o otwarcie na nowo przewodu sądowego oraz dopuszczenie wskazanych W tym piśmie dowodów. Pełnomocnik powołał się przy tym na orzeczenie SA W Poznaniu W sprawie I ACa 647/05, wskazując, że brak powołania nowych dowodów był jedynie wynikiem opieszałości poczty i nie był zawiniony przez powoda. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom pełnomocnika powoda, nie było podstaw do otwarcia na nowo rozprawy i dopuszczenia zawnioskowanych dowodów. Podkreślić należy, że dowody wskazane przez pełnomocnika powoda po zamknięciu rozprawy, mogły zostać przez niego zgłoszone przed zamknięciem rozprawy, bowiem były one znane stronie powodowej, zaś potrzeba ich powołania zachodziła już od samego początku postępowania. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że żądanie powoda należało oddalić, jako nie udowodnione, o czym Sąd orzekł W pkt l wyroku. Za podstawę prawną orzeczenia wtym zakresie Sąd przyjął art. 415 k.c. a contrario W zw. z art. 445 §l k. c. a contrario. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu Sąd orzekł na podstawie §2 ust.1, §6 ust.5 i §19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 Września 2002r. W sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów 2 --- STRONA 4 --- nieoplaconej pomocy prawnej udzielonej z urzedu (Dz. U. NI 163, poz. 1348 ze zm.). Apelaoje od powyzszego Wyroku Wnios1 powod, zarz11caja4:: obraze przepisow postepowania, W szczegolnosciz an. 224 k.p.c. poprzez zamkniecie rozprawy bez przeprowadzenia jakichkolwiek dowodow W sprawie, co mia1o istotny WpIyW na treéé orzeczenia; art. 316 §1 k.p.c. poprzez Wydanie Wyroku W sprawie na podstawie niezbadanego stanu rzeczy ismiejqcego W chwili zamkniecia rozprawy, co mialo istotny Wplyw na tresé orzeczenia; art. 316 §2 k.p.c. poprzez nie dokonanie otwarcia rozprawy na nowo, pomimo falctu, Ze istotne okolicznosci ujawnfiy sic; dopiero po jej zamknieciu, co mialo istotny wp1yW na teéé orzeczenia. Wskazujqc na powyzsze skarzqcy WniosI o uchylenie Wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania — przy uwzglednieniu kosztow pomocy prawnej udzielonej z urzedu, ktore nie zostaly oplacone W caiosci, ani W zadnej czesci. W odpowiedzi na apelacje pozwany Wniosl o jej oddalenie. SAD APELACYJNY ZWAZYL, CO NASTEPUIE: , Apelacja nie zasluguje 11a uwzglednienie. W ocenie Sqdu I1 instancji, zaden z podniesionych W apelacji zarzutow nie jest zasadny, a tym samym nie skutkuje uwzglednieniem wniesionego odWo1a11ia. Pozew W przedmiotowej sprawie powod Wniosi samodzielnie W dniu 24 Wrzesnia 2007r., Wnoszqc rownoczesnie o ustanowienie peh1omocnika z urzedu. Postanowieniem z dnia 18 pazdziemika 2007r. Sqd Okregowy uwzglednil powyzszy Wniosek. Pismem z dnia 5 listopada 2007r. Okregowa Rada Adwokacka W Gr poinformowala Sqd I instancji oraz powoda o Wyznaczeniu jego petnomocnikiem adw. B M. (k.22). W listopadzie 2007r. W /W adwokat oirzymai, na swoj Wniosek, kserokopie pozwu Wniesionego przez powoda (k.23). Zarzqdzeniem z dnia 22 Iutego 2008r. pelnomocnikowi powoda zosta1 zakreélony termin 7 dni do zgloszenia Wszelkich twierdzefi, zarzutéw i dowodow pod rygorem skutkow z art. 207 §3 1<.p.c. (k.49). Pismem z dnia 20 lutego 20081". pelnomocnik powoda poinformowai Sqd Okregowy, ze powod nie odpoWiedzia1 na jego pismo z dnia 15 stycznia 2008r. z zapytaniem o przebyte zabiegi chirurgiczne, pobyty W szpitalach oraz przeprowadzone ewentualnie transfuzje Icrwi i Wskazujqc na opieszalosé poczty Wniosl o przedluzenie zakreslonego terminu 0 kolejne 30 dni. Sqd nie Wyrazil zgody na przedluzenie termjnu (k.50). Kolejnym pismem z dnia 4 marca 2008r. (1<.54) pehlomocnik skrzqcego ponownie Wnic'>s1 o zniesienie terminu rozprawy, a nadto o przedluzenie terminu do zlozenia odpowiedzi na poprzednie zobowiqzanje Sqdu oraz zg1oszenie Wszelkich 3 nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Apelację od powyższego wyroku wniósł powód, zarzucając: obrazę przepisów postępowania, W szczególności: art. 224 k.p.c. poprzez zamknięcie rozprawy bez przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów W sprawie, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia; art. 316 §1 k.p.c. poprzez wydanie wyroku W sprawie na podstawie niezbadanego stanu rzeczy istniejącego W chwili zamknięcia rozprawy, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia; art. 316 §2 k.p.c. poprzez nie dokonanie otwarcia rozprawy na nowo, pomimo faktu, że istotne okoliczności ujawniły się dopiero po jej zamknięciu, co miało istotny wpływ na teść orzeczenia. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania - przy uwzględnieniu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały opłacone W całości, ani w żadnej części. W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł 0 jej oddalenie. SĄD APELACYJNY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUIE: . Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu 11 instancji, żaden z podniesionych W apelacji zarzutów nie jest zasadny, a tym samym nie skutkuje uwzględnieniem wniesionego odwołania. Pozew W przedmiotowej sprawie powód wniósł samodzielnie W dniu 24 września 2007r., Wnosząc równocześnie o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z dnia 18 pażdziernika 2007r. Sąd Okręgowy uwzględnił powyższy wniosek. Pismem z dnia 5 listopada 2007r. Okręgowa Rada Adwokacka W Gif poinformowała Sąd I instancji oraz powoda o wyznaczeniu jego pełnomocnikiem adw. B M. (k.22). W listopadzie 2007r. W /W adwokat otrzymał, na swój wniosek, kserokopię pozwu wniesionego przez powoda (k.23). Zarządzeniem z dnia 22 lutego 2008r. pełnomocnikowi powoda został zakreślony termin 7 dni do zgłoszenia wszelkich twierdzeń, zarzutów i dowodów pod rygorem skutków z art. 207 §3 k.p.c. (k.49). Pismem z dnia 20 lutego 2008r. pełnomocnik powoda poinformował Sąd Okręgowy, że powód nie odpowiedział na jego pismo z dnia 15 stycznia 2008r. z zapytaniem o przebyte zabiegi -chirurgiczne, pobyty W szpitalach oraz przeprowadzone ewentualnie transfuzje krwi i wskazując na opieszałość poczty wniósł o przedłużenie zakreślonego terminu o kolejne 30 dni. Sąd nie wyraził zgody na przedłużenie terminu (k.50). Kolejnym pismem z dnia 4 marca 2008r. (k.54) pełnomocnik skrzącego ponownie wniósł o zniesienie terminu rozprawy, a nadto o przedłużenie terminu do złożenia odpowiedzi na poprzednie zobowiązanie Sądu oraz zgłoszenie Wszelkich 3 --- STRONA 5 --- tWierdzeI'1 i zarzutow o 30 dni. W uzasadnieniu tego pisma pe1nomocnik Wskaza1, ze W dniu jego sporzqdzenia skontaktoWa1 sie z nim powod. Zarzqdzeniem z dnia 7 marca 2008r. Sqd zakreélii pelnomocnikowi powoda termin do zg1oszenia Wszelkich twierdzefi, zarzutow i dowodow do dnia 5 kwietnia 2008r. (k.55). Na rozprawie W dniu 17 kwietnia 2008r. pelnomocnik powoda stwierdzil, ze dnia 15 stycznia 2008r. Wys1a1 swojemu klientowi pismo, ktorego ten nie otrzymal do dnia 20 lutego 20081, ze powod telefonicznie skontaktowal sie 2 pe1non1ocnikiem W dniu 4 marca 2008r., podajqc, ze Wys1a1 odpoWiedz' na pismo 2 dnia 15 stycznia 200811, ktorego to pisma pehlomocnik nie otrzymal do dnia rozprawy, ze powod by1 przenoszony z jednego zakladu karnego do drugiego. W zwiatzku z tym pe1nomocnik Wniosl o Wyznaczenie kolejnego terminu, do ktorego zlozy Wnioski doWodoWe (k.65). Sqd nie uwzglednfl powyzszego Wniosku (k.66). Pismem z dnia 17 kwietnia 2008r. przesianym do Sqdu I instancji pocztq, pelnomocnik powoda wniosl 0 otwarcie na noWo przewodu sqdowego oraz dopuszczenie dowodow W pismie tym Wskazanych. _ Zdaniem Sqdu OdWo1aWczego, przedstawiony przebieg dzia1a1'1 pehlomocnika powoda W niniejszej sprawie W sposob jednoznaczny Wskazuje, ze skarzapy zarzutami Wniesionej apelacji prébuje przerzucié na Sqd Okregowy konsekwencje swojej bezczynnoéci W postepowaniu I — instancyjnym. Przede Wszystkim Wskazaé nalezy, ze od dnia Wyznaczenia adw. B M . . peh1on1ocnikien:1 powoda do dnia sporzqdzenia przez niego pierwszego pisma do skarzapego n11'11e1y ponad dwa miesiape. Nadto istotne jest, ze od pierwszego zarzqdzenia Sqdu Wydanego W trybie art. 207 §3 k.p.c. do dnia zamkniecia rozprawy W omawianej sprawie W I instancji, mineiy prawie dwa miesiqce, a Wnioskowane przez pehmmocnika terminy do Wniesienia Wnioskow dowodowych W W /W pismach minely bezskutecznie przed zamknieciem rozprawy W dniu 17 kwietnia 20081 Poza tym, Wskazujap na rzekomq opieszaiosé poczty, skarzqcy nie przedstaWi1, ani przed Sqdem Okregowym, ani nawet W Wywiedzionej apelacji zadnego dowodu na poparcie tego twierdzenia, a zatem zasadnym jest, Wedlug Sqdu Apelacyjnego, uznanie go za goloslowne i nie zashlgujape na uwzglednienie. Dlatego tez Sqd ten uznal, Ze twierdzenia powoda o trudnosciach W porozumieniu pomiedzy nim, a jego pelnomocnikiem nie zasiugujq na uwzglednienie, Wynikajq bowiem WYIQCZIII6 z bezczynnosci pellnonlocnjka, ktory przez okresponad pieciu miesiecy, poza Wysianiem jednego pisma do swojego mandapta, nie podjaj zadnych innych czynnoéci W celu skontaktowania sie z nim, np. poprzez Wizyte W Zaldadzie Kamym, W ktolym powod przebywal, W odleglosci nie tak znow znaoznej od siedziby jego pehmmocnika, by Widzenie to uznaé za zbyt utrudnione dla adwokata, przy posiadanej przez peh1omocm'ka informacji. o miejscu pobytu jego klienta (pismo k. 54). Przy rozpoznaniu przedmiotowej apelacji koniecznym jest przedstawienie analizy Wnioskow dowodowych zg1oszonych przez skarzqcego W pismie 4 twierdzeń i zarzutów o 30 dni. W uzasadnieniu tego pisma pełnomocnik wskazał, że W dniu jego sporządzenia skontaktował się z nim powód. Zarządzeniem z dnia 7 marca 2008r. Sąd zakreślił pełnomocnikowi powoda termin do zgłoszenia wszelkich twierdzeń, zarzutów i dowodów do dnia 5 kwietnia 2008r. (k.55). Na rozprawie W dniu 17 kwietnia 2008r. pełnomocnik powoda stwierdził, że dnia 15 stycznia 2008r. wysłał swojemu klientowi pismo, którego ten nie otrzymał do dnia 20 lutego 2008r., że powód telefonicznie skontaktował się z pełnomocnikiem W dniu 4 marca 2008r., podając, że wysłał odpowiedż na pismo z dnia 15 stycznia 2008r., którego to pisma pełnomocnik nie otrzymał do dnia rozprawy, że powód był przenoszony z jednego zakładu karnego do drugiego. W związku z tym pełnomocnik wniósł o wyznaczenie kolejnego terminu, do którego złoży wnioski dowodowe (k.65). Sąd nie uwzględnił powyższego wniosku (k.66). Pismem z dnia 17 kwietnia 2008r. przesłanym do Sądu I instancji pocztą, pełnomocnik powoda wniósł o otwarcie na nowo przewodu sądowego oraz dopuszczenie dowodów W piśmie tym wskazanych. _ Zdaniem Sądu Odwoławczego, przedstawiony przebieg działań pełnomocnika powoda W niniejszej sprawie W sposób jednoznaczny wskazuje, że skarżący zarzutami Wniesionej apelacji próbuje przerzucić na Sąd Okręgowy konsekwencje swojej bezczynności W postępowaniu I - instancyjnym. Przede wszystkim wskazać należy, że od dnia wyznaczenia adw. B M . . pełnomocnikiem powoda do dnia sporządzenia przez niego pierwszego pisma do skarżącego minęły ponad dwa miesiące. Nadto istotne jest, że od pierwszego zarządzenia Sądu wydanego W trybie art.. 207 §3 k.p.c. do dnia zamknięcia rozprawy W omawianej sprawie W I instancji, minęły prawie dwa miesiące, a Wnioskowane przez pełnomocnika terminy do wniesienia wniosków dowodowych W W /W pismach rninęły bezskutecznie przed zamknięciem rozprawy W dniu 17 kwietnia 2008r. Poza tym, Wskazując na rzekomą opieszałość poczty, skarżący nie przedstawił, ani przed Sądem Okręgowym, ani nawet W wywiedzionej apelacji żadnego dowodu na poparcie tego twierdzenia, a zatem zasadnym jest, według Sądu Apelacyjnego, uznanie go za gołosłowne i nie zasługujące na uwzględnienie. Dlatego też Sąd ten uznał, że twierdzenia powoda o trudnościach W porozumieniu pomiędzy nim, a jego pełnomocnikiem nie zasługują na uwzględnienie, wynikają bowiem wyłącznie z bezczynności pełnomocnika, który przez okres.ponad pięciu miesięcy, poza wysłaniem jednego pisma do swojego mandanta, nie podjął żadnych innych czynności W celu skontaktowania się z nim, np. poprzez wizytę W Zakładzie Karnym, W którym powód przebywał, W odległości nie tak znów znacznej od siedziby jego pełnomocnika, by widzenie to uznać za zbyt utrudnione dla adwokata, przy posiadanej przez pełnomocnika informacji. o miejscu pobytu jego klienta (pismo k. 54). Przy rozpoznaniu przedmiotowej apelacji koniecznym jest przedstawienie analizy wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego W piśmie 4 --- STRONA 6 --- procesowym z dnia 17 kwietnia 2008r., W kontekscie uzasadnienia pozWu oraz Wczesniejszych pism sporzqdzanych przez pehiomocnika powoda, W szczegolnosci z dnia 20 lutego 2008r. Zdaniem Sqdu II instancji, z uzasadnienia pozwu jednoznacznie Wynika, ze apeliijqcy domaga sie od pozwanego zadoséuczynienia W zwiqzku z zaistnialyni, W jego ocenie, zarazeniem jego Wimsem HCV W Zakhadzie Karnym W S W okresie, kiedy przebywai on W celi razem z nosicielem tego Wirusa K K .. W piémie z dnia 20 Iutego 2008r. peinomocnik powoda stwierdzii, ze zwrocii sie do powoda o podanie informacji o przebytych zabiegach chirurgicznych, pobytach W szpitalach oraz przeprowadzonych ewentuahiie transfuzjach krwi. Wnioski dowodowe Wymienione natomiast W pismie z dnia 17 kwietnia 2008r. dotyczq dopuszczenia dowodu z zaswiadczenia o zatmdnieniu i Wynagfodzeniu, na okolicznosé okresu pozbawienia powoda Wolnosci, zwrocenia sie do Zakladow Karnych W K i B oraz Aresztu Sledczego W C  Wieziennej shizby zdrowia o nadeslanie informacji o pobycie powoda W tych placowkach oraz przeprowadzonych zabiegach, o przesluchanie powoda W charakterze strony, powolanie bieg1ego z zakresu chorob zakaznych na okolicznosé najbardziej prawdopodobnego sposobu zakazenia Wirusem HCV. W ocenie Sqdu II instancji, stwierdzié nalezy, ze Satd Okregowy, Wobec tak sfonnulowanych Wnioskow dowodowych, podjzfl slusznq decyzje o nieuwzglednieniu Wniosku o otwarcie rozprawy na nowo. Przede Wszystkim pismo to, sporzqdzone przez zawodowego pehiomocnika, zawierajqce Wnioski dowodowe, nie Wskazywalo, co do czesci z nichj(dokume11tacji z placowek skuzby Wieziennej i przeshlchania pOWOd21),jI121 jakie okolicznosci dowody Ite majq byé przeprowadzone. Wskazany brak tezy doWodoWej, W pismie sporzqdzonym W imieniu strony przez adwokata, musi skutkowaé jego nieuwzglednieniem, gdyz brak ten uniemozliwia sqdowi ocene zasadnoéci takiego Wniosku. Po Wtore, W sytuacji, gdy apelujqcy domaga zadoséuczynienia W zwiatzku z rzekomym zarazeniem sie przez niego Wirusem HCV W Zakiadzie Kamym W S , bez zWia_zku z zqdaiiiem pozwu pozostaje domaganie sie dokumentacji z innych zakladow penitencjarnych  dodaé nalezy, przy niezrozumialyni braku Wniosku o takq dokumentacje od pozwanego. Dowody z zaswiadczenia o zatmdnieniu i Wynagrodzeniu, na okolicznoéé okresu pozbawienia powoda Wolnosci, nie miaiy W niniejszej sprawie zadnego znaczenia W swietle okolicznoéci faktycznych uzasadniajapych zqdanie pozwu. Okolioznoéé, czy apelujqcy przebywal W zakladach karnych od 1986 r., nie miala zadnego Wplywu na ewentualne twierdzone przez powoda zakazenie W Zakladzie Kamym W S W okresie od 27 marca 2007r. do 23 maja 2007r. Podkreslié przy tym nalezy tresé tezy doWodoWej Wskazanej W omawianym pismie W zakresie tego dowodu: na okolicznosé najbardziej prawdopodobnego sposobu zakazenia Wimsem HCV. W konsekwencji powyzszego, Wnioskowany dowod z opinii bieglego lekarza specjalisty z dziedziny chorob zakaznych, mog1 mieé vvyiapznie charakter hipotetyczny, Wobec braku jakichkolwiek informacji 5 procesowym z dnia 17 kwietnia 2008r., W kontekście uzasadnienia pozwu oraz wcześniejszych pism sporządzanych przez pełnomocnika powoda, W szczegóhiości z dnia 20 lutego 2008r. Zdaniem Sądu II instancji, z uzasadnienia pozwu jednoznacznie wynika, że apelujący domaga się od pozwanego zadośćuczynienia W związku z zaistnia-lym, W jego ocenie, zarażeniem jego wirusem HCV W Zakładzie Karnym W S W okresie, kiedy przebywał on W celi razem z nosicielem tego wirusa K K ._ W piśmie z dnia 20 lutego 2008r. pełnomocnik powoda stwierdził, że zwrócił się do powoda o podanie informacji o przebytych zabiegach chirurgicznych, pobytach W szpitalach oraz przeprowadzonych ewentualnie transfuzjach krwi. Wnioski dowodowe wymienione natomiast W piśmie z dnia 17 kwietnia 2008r. dotyczą dopuszczenia dowodu z zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu, na okoliczność okresu pozbawienia powoda wolności, zwrócenia się do Zakładów Karnych W K i B oraz Aresztu Śledczego W C - Więziennej służby zdrowia o nadesłanie informacji o pobycie powoda W tych placówkach oraz przeprowadzonych zabiegach, o przesłuchanie powoda W charakterze strony, powołanie biegłego z zakresu chorób zakaźnych na okoliczność najbardziej prawdopodobnego sposobu zakażenia wirusem HCV. W ocenie Sądu II instancji, stwierdzić należy, że Sąd Okręgowy, Wobec tak sformułowanych wniosków dowodowych, podjął słuszną decyzję o nieuwzględnieniu wniosku o otwarcie rozprawy na nowo. Przede wszystkim pismo to, sporządzone przez zawodowego pełnomocnika, zawierające wnioski dowodowe, nie wskazywało, co do części z nich, (dokumentacji z placówek służby- Więziennej i przesłuchania powoda), na jakie okoliczności dowody 'te mają być przeprowadzone. Wskazany brak tezy dowodowej, W piśmie sporządzonym W imieniu strony przez adwokata, musi skutkować jego nieuwzględnieniem, gdyż brak ten uniemożliwia sądowi ocenę zasadności takiego wniosku. Po wtóre, W sytuacji, gdy apelujący domaga zadośćuczynienia W związku z rzekomym zarażeniem się przez niego wirusem HCV W Zakładzie Karnym W S , bez związku z żądaniem pozwu pozostaje domaganie się dokumentacji z innych zakładów penitencjarnych - dodać należy, przy niezrozumiałym braku wniosku o taką dokumentację od pozwanego. Dowody z zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu, na okoliczność okresu pozbawienia powoda wolności, nie miały W niniejszej sprawie żadnego znaczenia W świetle okoliczności faktycznych uzasadniających żądanie pozwu. Okoliczność, czy apelujący przebywał W zakładach karnych od 1986 r., nie miała żadnego wpływu na ewentualne twierdzone przez powoda zakażenie W Zakładzie Karnym W S W okresie od 27 marca 2007r. do 23 maja 2007r. Podkreślić przy tym należy treść tezy dowodowej wskazanej W omawianym piśmie W zakresie tego dowodu: na okoliczność najbardziej prawdopodobnego sposobu zakażenia wirusem HCV. W konsekwencji powyższego, Wnioskowany dowód z opinii biegłego lekarza specjalisty z dziedziny chorób zakaźnych, mógł mieć Wyłącznie charakter hipotetyczny, Wobec braku jakichkolwiek informacji 5 --- STRONA 7 --- na okolicznosoi zwiqzane z pobytem powoda W Zakiadzie Karnym W S W W/W okresie oraz sfoimutowania tezy dowodowej. W zwiqzku z tym Sad Apelacyjny stwierdza, ze hipotetyczne dowody sq W konkretnej sprawie, rozpoznawanej przez sqd, zbedne, nie dajq bowiem odpowiedzi na pytanie o zasadnosé Iub nie Wywiedzionego powodztwa. Talc tez jest W przedmiotowej sprawie. Oprocz powyzszych uwag stwierdzié nadto, za Sqdem I instanoji, nalezy, ze nie byio zadnyeh przeszkod, by Wnioski dowodowe, mogqce Wykazaé zqdanie pozwu zglosil pehiomocnjk powoda nawet bez kontaktu z nim. Najprostszym Wnioskiem, by1o zazztdanie przedstawienia przez strone pozwanq akt osobowych powoda prowadzonych przez zakiady karne, W ktorych przebywai, a znajduj ape sie W jednostce penitencjarnej jego aktuahiego pobytu, Wraz z dolcumentacjq medycznq. Z dokumentu tego Wynikaloby Wprost, kiedy i jakie zabiegi przebyl powod W czasie pobytu W zaldadach kamych. Dowod Z tego dokumentu plus dowod z przeshichania powoda na okolicznoéci zwiqzane z jego pobytem W pozwanym Zakladzie W okresie od W okresie od 27 inarca 2007r. do 23 maja 2007r., pozwolilyby na prawidiowe sformuiowanie tezy dowodowej Wniosku 0 przeprowadzenie dowodu z opinii bieglego. Nie zgiaszajqc powyzszego dowodu powod nie Wykona1 obowiqzku spoczywajapego na nim z mocy art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. Rozpoznajqc njniejszq apelacje Sqd II instancji rozwazai, czy nie doszio do naruszenia ait 299 k.p.c. stanowiqcego, ze jezeli po Wyczerpaniu érodkow dowodowych lub W ich braku pozostaty nie Wyjasnione fakty istotne dla rozstrzygniecia sprawy, sqd dla Wyjasnienia tych faktow zarzqdzi dowod z przeshichania stron. Wykiadnia tego przepisu powala na przeprowadzenie przez sztd tego dowodu z urzedu. Jednak zarzuty apelacji nie zawierajq zarzutu namszenia powyzszego przepisu, a zgodnie z uchwaiq 7 sedziow SN W sprawie I11 CZP 49/07 sqd drugiej instancji rozpoznajqcy sprawe na skutek apelacji nie jest zwieizany przedstawionymi W niej zarzutami dotyczqcymi namszenia prawa materialnego, Wiqzq go natomiast zarzuty dotyczape naruszenia prawa procesowego; W granicach zaskarzenia bierze jednak z urzedu pod uwage niewaznosé postepowania. Zatem Sqd Odwolawczy uzna1, ze by zarzut naruszenia omawianego przepisu mogi byé rozwazany W niniejszym postepowaniu, musiaiby byé Wskazany W przedmiotowej apelacji. Nie mozna uznaé, ze postawienie przez apelujapego zarzutu naruszenia art. 224 k.p.c., poprzez zamkniecie rozprawy bez przeprowadzenia jakicbkolwiek dowodow W spravvie; zawiera W sobie zarzut namszenia takze alt. 299 k.p.c. Zatem’ jedynie na marginesie Sqd ten stwierdza, Ze przeprowadzenie W omawianej sprawie Wyiqcznie dowodu z przesiuchania stron, ograniczonego zresztq do przestuchania powoda, Wobec braku innych Wnioskéw dowodowych zgioszonych do chWi1i zamkniecia rozprawy i tak nie pozWo1i1by na uwzglednienie powodztwa. 6 na okoliczności związane z pobytem powoda W Zakładzie Karnym W S W W/W okresie oraz sformułowania tezy dowodowej. W związku z tym Sąd Apelacyjny stwierdza, że hipotetyczne dowody są W konkretnej sprawie, rozpoznawanej przez sąd, zbędne, nie dają bowiem odpowiedzi na pytanie o zasadność lub nie Wywiedzionego powództwa. Tak też jest W przedmiotowej sprawie. Oprócz powyższych uwag stwierdzić nadto, za Sądem I instancji, należy, że nie było żadnych przeszkód, by wnioski dowodowe, mogące wykazać żądanie pozwu zgłosił pehiomocnik powoda nawet bez kontaktu z nim. Najprostszym wnioskiem, było zaządanie przedstawienia przez stronę pozwaną akt osobowych powoda prowadzonych przez zakłady karne, W których przebywał, a znajdujące się W jednostce penitencjarnej jego aktuahiego pobytu, wraz z dokumentacją medyczną. Z dokumentu tego Wynikałoby Wprost, kiedy i jakie zabiegi przebył powód W czasie pobytu W zakładach karnych. Dowód z tego dokumentu plus dowód z przesłuchania powoda na okoliczności związane z jego pobytem W pozwanym Zakładzie W okresie od W okresie od 27 marca 2007r. do 23 maja 2007r., pozwoliłyby na prawidłowe sformułowanie tezy dowodowej wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Nie zgłaszając powyższego dowodu powód nie wykonał obowiązku spoczywającego na nim z mocy art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. Rozpoznając mniejszą apelację Sąd H instancji rozważał, czy nie doszło do naruszenia art 299 k.p.c. stanowiącego, że jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub W ich braku pozostały nie wyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, sąd dla wyjaśnienia tych faktów zarządzi dowód z przesłuchania stron. Wykładnia tego przepisu powala na przeprowadzenie przez sąd tego dowodu z urzędu. Jednak zarzuty apelacji nie zawierają zarzutu naruszenia powyższego przepisu, a zgodnie z uchwałą 7 sędziów SN W sprawie IH CZP 49/07 sąd drugiej instancji rozpoznający sprawę na skutek apelacji nie jest związany przedstawionymi W niej zarzutami dotyczącymi naruszenia prawa materialnego, wiążą go natomiast zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego; W granicach zaskarzenia bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. Zatem Sąd Odwoławczy uznał, że by zarzut naruszenia omawianego przepisu mógł być rozwazany W niniejszym postępowaniu, musiałby być wskazany W przedmiotowej apelacji. Nie można uznać, że postawienie przez apelującego zarzutu naruszenia art. 224 k.p.c., poprzez zamknięcie rozprawy bez przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów W sprawie, zawiera W sobie zarzut naruszenia takze art. 299 k.p.c. Zatem' jedynie na marginesie Sąd ten stwierdza, że przeprowadzenie W omawianej sprawie wyłącznie dowodu z przesłuchania stron, ograniczonego zresztą do przesłuchania powoda, wobec braku innych wniosków dowodowych zgłoszonych do chwili zamknięcia rozprawy i tak nie pozwoliłby na uwzględnienie powództwa. 6 --- STRONA 8 --- Sad Apelacyjny nie podziela takze Wykiadni art. 316 §1 k.p.c. dokonanej W odwoianiu przez skarzacego. Przepis ten aktualnie stanowi (od 1 lipca 1996r.), ze po zamknieciu rozprawy sad Wydaje Wyrok, biorac za podstawe stan rzeczy istniejacy W chWi1i zamlcnieoia rozprawy (M). Wskazaé przy tym nalezy, ze aktualny przepis ten W sposob zasadniczy rozni sie od przepisu obowiazujacego przez W /W data, stanowii bowiem Wowczas, ze gdy po zamknieciu rozprawy sad uzna, ze sprawa jest dostatecznie Wyjasniona do stanowczego rozstrzygniecia stosunku spornego, Wydaje Wyrok, biorac za podstawe stan rzeczy istniejacy W chwili zamkniecia rozprawy (...). Juz ty1l<o porownanie obu brzn1ie1'1 omawianego przepisu Wskazuje jednoznacznie, Ze obecnie sprawa nie rnusi byé dostatecznie Wyjasniona, by sad miai prawo zanikniecia rozprawy i Wydania orzeczenia co do meritum. W terazniejszym stanie prawnym dla zamkniecia rozprawy Wystarczajace jest stwierdzenie przez sad, ze strony procesu nie zglaszaja zadnych dalszych Wnioskow dowodowych, lub, ze zostaly one zgloszone z przekroczeniern terminu przy Wezwaniu pod rygorem z art. 207 §3 k.p.c., albo, ze zgloszone Wnioski sa zbedne dla Wyjasnienia sprawy lub Wyiacznie W celu jej przedhizenia. Wprawdzie skarzacy nie stawia zarzutu naruszenia HIT. 232W zd. 2 k.p.c., zatem zgodnie W W/W uchWa1a SN, Sad Apelacyjny nie ma obowiazku rozwazania naruszenia tego przepisu przez Sad I instancji, jednak Wobec tresci apelacji, Sad ten uzna1 za stosowne poczynié kilka uwag W zwiazku z trescia tego przepisu. Zgodnie z nim sad moze dopuscié dowod nie Wskazany przez strone. Nalezy jednak stanowczo stwierdzié, ze po pie1Wsze jest toprawo, a nie obowiazek sadu, a po dmgie Winno to nastapié Wylacznie W sytuacjach szczegolnych. Stanowisko judykatury jest W tym zakresie jednolicie ugruntowane. Jedynie przykladowo Sad II instancji Wskazuje na Wyrok SN W sprawie IV CSK 346/06, W ktorym Sad ten stwierdzii, ze jedynie W szczegolnych. sytuacjach procesowych o Wyjatkowym charakterze sad powinien skorzystaé ze swego uprawnienia do podjecia i przeprowadzenia inicjatywy dowodowej; dopuszczenie dowodu z urzedu powinno nastapié przede Wszystkim, gdy Wiadomosé o konkretnych srodkach dowodowych, istotnych dla poczynienia ustalen, powezmie sad droga urzedowa, np. z oswiadczenia strony lub z akt danej sprawy, nie zas droga pozaprocesowa, jezeli przemawiaja za tym szczegolne Wzgledy, np. zapobiezenie uchybieniu zasadzie rownoéci (rownouprawnienia) stron. Nadto na Wyrok S.A. W Poznaniu W sprawie I ACa 99/07, zgodnie z ktorym wprawdzie przepis art. 232 zd. 2 k.p.c. dopuszcza mozliwosé przeprowadzenia przez sad dowodu nie Wskazanego przez strone, jednakze nie oznacza to obowiazku dopuszczenia takiego dowodu. Przypomnieé jedynie nalezy, ze W niniejszej sprawie skarzacy prawie przez caly proces reprezentowany byi przez pehaomocnika bedacego adwokatem oraz Ze pehiomocnik ten by! kilkakrotnie Wzywany przez Sad Okregowy do zgloszenia W scisle okreslonym terminie i pod iygorem z alt. 207 §3 k.p.c., wszelkich twierdzeifi, zarzutow i dowodow oraz, ze z obowiazku tego sie nie wywiazai, 7 Sąd Apelacyjny nie podziela także wykładni art. 316 §1 k.p.c. dokonanej w odwołaniu przez skarżącego. Przepis ten aktualnie stanowi (od l lipca 1996r.), że po zamknięciu rozprawy sąd wydaje wyrok, biorąc za podstawę stan rzeczy istniejący W chwili zamknięcia rozprawy (...). Wskazać przy tym należy, że aktualny przepis ten W sposób zasadniczy różni się od przepisu obowiązującego przez W /W datą, stanowił bowiem Wówczas, że gdy po zamknięciu rozprawy sąd uzna, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona do stanowczego rozstrzygnięcia stosunku spornego, wydaje wyrok, biorąc za podstawę stan rzeczy istniejący W chwili zamknięcia rozprawy (...). Już tylko porównanie obu brzmień omawianego przepisu Wskazuje jednoznacznie, że obecnie sprawa nie musi być dostatecznie vvyjaśniona, by sąd miał prawo zamknięcia rozprawy i wydania orzeczenia co do meritum. W teraźniejszym stanie prawnym dla zamknięcia rozprawy wystarczające jest stwierdzenie przez sąd, że strony procesu nie zgłaszają żadnych dalszych wniosków dowodowych, lub, że zostaly one zgłoszone z przekroczeniem terminu przy wezwaniu pod rygorem z art. 207 §3 k.p.c., albo, że zgłoszone wnioski są zbędne dla wyjaśnienia sprawy lub wyłącznie w celu jej przedłużenia. Wprawdzie skarżący nie stawia zarzutu naruszenia alt. 232W zd. 2 k.p.c.-, zatem zgodnie W W/W uchwałą SN, Sąd Apelacyjny nie ma obowiązku rozważania naruszenia tego przepisu przez Sąd I instancji, jednak wobec treści apelacji, Sąd ten uznał za stosowne poczynić kilka uwag W związku z treścią tego przepisu. Zgodnie z nim sąd może dopuścić dowód nie wskazany przez stronę. Należy jednak stanowczo stwierdzić, że po pierwsze jest toprawo, a nie obowiązek sądu, a po drugie winno to nastąpić wyłącznie W sytuacjach szczególnych. Stanowisko judykatury jest W tym zakresie jednolicie ugruntowane. Jedynie przykładowo Sąd ll instancji wskazuje na wyrok SN W sprawie IV CSK 346/06, W którym Sąd ten stwierdził, że jedynie W szczególnych. sytuacjach procesowych o wyjątkowym charakterze sąd powinien skorzystać ze swego uprawnienia do podjęcia i przeprowadzenia inicjatywy dowodowej; dopuszczenie dowodu z urzędu powiimo nastąpić przede wszystkim, gdy wiadomość o konkretnych środkach dowodowych, istotnych dla poczynienia ustaleń, poweźmie sąd drogą urzędową, np. z oświadczenia strony lub z akt danej sprawy, nie zaś drogą pozaprocesową, jeżeli przemawiają za tym szczególne względy, np. zapobieżenie uchybieniu zasadzie równości (równouprawnienia) stron. Nadto na wyrok S.A. W Poznaniu w sprawie I ACa 99/07, zgodnie z którym wprawdzie przepis art. 232 zd. 2 k.p.c. dopuszcza możliwość przeprowadzenia przez sąd dowodu nie wskazanego przez stronę, jednakże nie oznacza to obowiązku dopuszczenia takiego dowodu. Przypomnieć jedynie należy, że w niniejszej sprawie skarżący prawie przez caly proces reprezentowany był przez pełnomocnika będącego adwokatem oraz że pełnomocnik ten był kilkakrotnie wzywany przez Sąd Okręgowy do zgłoszenia W ściśle określonym terminie i pod rygorem z art. 207 §3 k.p.c., wszelkich twierdzeń, zarzutów i dowodów oraz, że z obowiązku tego się nie wywiązał, 7 --- STRONA 9 --- iii i_________.—j— powohijac sie na blizej nie okreslona opieszaiosé poczty. D1atego tez zdaniern Sadu Odwolawczego zasadnym jest uznanie, ze powod nie sprostai obowiazkowi ciazacemu na nim na podstawie art. 6 k.c. i an. 232 zd.1 k.p.c. Z przepisow tych Wprost Wynika, ze to nie sad, lecz strony obowiazane sa Wskazywaé dowody dla stwierdzenia faktow, z ktorych Wywodza skutki prawne. W tym rniejscu zasadnyin jest powoianie, podzielanego przez Sad II instancji, orzeczenia SN W sprawie II CSK 22/07, zgodnie z ktorym art. 6 1<.c. dopuszcza inozliwoéé rozstrzygniecia przez sad sporu takze Wtedy, gdy strona obarczona ciezarem dowodu nie udowodni faktow, z ktorych Wywodzi skutki prawne. Reasumujac Sad Apelacyjny nie znalazl zadnych podstaw do uwzglednienia omawianych zarzutow apelacji naniszenia przepisow art.224 k.p.c. i art. 316 k.p.c. W ocenie tego Sadu, Sad Okregowy miai podstawy do zamkniecia rozprawy, mimo braku Wskazanja przez skarzacego jakicbkolwiek Wnioskow dowodowych, a takze uznania, ze nie zaistnialy podstawy do otwarcia zamknietej rozprawy na noWo, ze Wzgledu na spoznienie W ziozeniu Wnioskow dowodowych, zawartych W piérnie z 17 kwietnia 2008r., a takze ze Wzgledu na ich zbednosé lub brak tez dowodowych, nie pozwalajacych na ocene ich przydatnoéci W tym procesie. Dlatego tez uznajac, ze zaskarzone orzeczenie odpowiada prawn, a apelacja jest Wyiacznie subiektywna polernika z trafinym rozstrzygnieciem Sadu I instancji, Sad OdWo1aWczy odda1i1 apelacje na podstawie art. 385 k.p.c. ~ Sad ten odda1i1 nadto Wniosek pehiomocnika powoda o zasadzenie Wynagrodzenia z tytuhi pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzedu W postepowaniu apelacyjnym. Wedlug tego Sadu, Wynagrodzenie przyznawane pelnomocnikowi z urzedu na podstawie rozporzadzenia Ministra Sprawiedliwosci z dnia 28 Wrzesnia 2002r. W sprawie oplat za czynnoéci adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Panstwa kosztow nieopiaconej poniojcyprawnej udzielonej z urzedu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) nie moze byé przyznawane Wylacznie za sam fakt bycia Wyznaczonym pelnomocnikiem strony, ale za rzeczywiscie udzielana stronie pomoc prawna, co Wynika Wprost z tytulu rozporzadzenia, tytulu jego rozdzialu szostego ,,Koszty nieop1aconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzedu, ponoszone przez Skarb Pa1'1stWa”, a takze treéci jego przepisow: §19, §20, ktore Wprost stanowia o pomocy prawnej, a Wiec dzialaniu. Biorac Wiec pod uwage bardzo znikorna W rzeczywistoéci pomoc prawna udzielona powodowi W postepowaniu I — instancyjnym przez ustanowionego dla niego z urzedu pelnomocnika, Sad Apelacyjny uzna1, ze zasadzona na rzecz tegoz peinomocnika kwota Wynagrodzenia W zaskarzonym Wyroku jest na tytule Wysoka, ze zasadzenie dodatkowo Wynagrodzenia. W postepowaniu apelacyjnym, byioby nieuzasadnione. 91; » ‘= m ,_. L / F: Na oryginale Wifi€§£3i\'\IS podpisy Q :3 Za zgotlnoéézz /if \. .._i~=". 1 ht xv‘ ,>< ‘ V 1 P ' I I Kierowmk Sehetcrricztu i "em" ' .1 . ! ‘a 1 .y \ I ‘I 8/  A M $7 .' ll! .1_T, ’ v X ‘ \ s,1»,@,st"\*" /~_ / . \ r\ I ‘ /"'\'s.\‘/ Ema /’~;'.'~' \\._'1 <;_\ \~/ \.,_ _. _. P __ j R~.~ N / \. /" §‘ ýííí í_________._Ÿ: powołując się na bliżej nie określoną opieszałość poczty. Dlatego też zdaniem Sądu Odwoławczego zasadnym jest uznanie, że powód nie sprostał obowiązkowi ciążącemu na nim na podstawie art. 6 kc. i art. 232 zd.l k.p.c. Z przepisów tych Wprost wynika, ze to nie sąd, lecz strony obowiązane są wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. W tym miejscu zasadnym jest powołanie, podzielanego przez Sąd Il instancji, orzeczenia SN W sprawie ll CSK 22/07, zgodnie z którym art. 6 k.c. dopuszcza możliwość rozstrzygnięcia przez sąd sporu także wtedy, gdy strona obarczona ciężarem dowodu nie udowodni faktów, z których wywodzi skutki prawne. Reasumując Sąd Apelacyjny nie znalazł żadnych podstaw do uwzględnienia omawianych zarzutów apelacji naruszenia przepisów art.224 k.p.c. i art. 316 k.p.c. W ocenie tego Sądu, Sąd Okręgowy miał podstawy do zamknięcia rozprawy, mimo braku Wskazania przez skarżącego jakichkolwiek wniosków dowodowych, a także uznania, że nie zaistniały podstawy do otwarcia zamkniętej rozprawy na nowo, ze względu na spóźnienie W złożeniu Wniosków dowodowych, zawartych W piśmie z 17 kwietnia 2008r., a także ze względu na ich zbędność lub brak tez dowodowych, nie pozwalających na ocenę ich przydatności W tym procesie. Dlatego też uznając, że zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu, a apelacja jest wyłącznie subiektywną polemiką z trafiiym rozstrzygnięciem Sądu I instancji, Sąd Odwoławczy oddalił apelację na podstawie art. 385 k.p.c. ‹ Sąd ten oddalił nadto Wniosek pełnomocnika powoda o zasądzenie Wynagrodzenia z tytulu pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu W postępowaniu apelacyjnym. Według tego Sądu, Wynagrodzenie przyznawane pełnomocnikowi z urzędu na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. W sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocyprawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) nie może być przyznawane wyłącznie za sam fakt bycia wyznaczonym pełnomocnikiem strony, ale za rzeczywiście udzielaną stronie pomoc prawną, co wynika wprost z tytułu rozporządzenia, tytułu jego rozdziału szóstego „Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa”, a także treści jego przepisów: §l9, §20, które wprost stanowią o pomocy prawnej, a więc działaniu. Biorąc więc pod uwagę bardzo znikomą W rzeczywistości pomoc prawną udzieloną powodowi W postępowaniu I - instancyjnym przez ustanowionego dla niego z urzędu pełnomocnika, Sąd Apelacyjny uznał, że zasądzona na rzecz tegoż pełnomocnika kwota wynagrodzenia W zaskarżonym wyroku jest na tytule wysoka, że zasądzenie dodatkowo wynagrodzenia. W postępowaniu apelacyjnym, byłoby nieuzasadnione. ŸÍ; › l';rr ,_ 1.. / 1": Na 0n,'girta!e właśtzixwe podpisy Q Š Za zgorlnüśćzz /Ĺ) \. ...M ł hl sr' ,>< l l I D i 1 l- Ifierowmk Sekretcrricztu ` '~›.\,*' -' E . 1 'ä 1 .V \ I Y' 8/ - à M FT .-' „z .A7, ' ' Ę “ \ s„-1t',i,<‹i‹;›~\*`“° /~. / . \ f\ 9 ` /'"\'s.\'/ Ewa l”.;'.'›' \\._'-1 ‹;_` \~/ \.,_ __ __ P __ , "'~¬.„ W / \. «"' Š*