Postanowienie I ACa 642/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 grudnia 2011 r. Sąd Apelacyjny w Katow

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I ACa 642/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 grudnia 2011 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący : SSA Piotr Wójtowicz Sędziowie : SA Joanna Kurpierz (spr.) SA Barbara Owczarek Protokolant : Małgorzata Korszun po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2011 r. w Katowicach na rozprawie sprawy z powództwa W. L. przeciwko Skarbowi Państwa-Prezesowi Sądu Rejonowego w M. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 23 lutego 2011 r., sygn. akt I C 263/10, 1) oddala apelację; 2) zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa-Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa 500 (pięćset) złotych tytułem części kosztów postępowania apelacyjnego. Sygn. akt I ACa 642/11 UZASADNIENIE Powód W. L. po sprecyzowaniu żądania wniósł o zasądzenie od pozwanego kwoty 89.000,00 złotych tytułem zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami liczonymi od daty wniesienia pozwu i nakazania pozwanemu --- STRONA 2 --- zamieszczenia w prasie przeprosin następującej treści: „Państwo Polskie przeprasza W. L. z M., prowadzącego działalność gospodarczą pod szyldem (...) sp. k. w postaci doradztwa gospodarczego i usług zarządczych na obszarze całej Rzeczypospolitej, że naruszyło jego dobra osobiste w postaci naruszenia Jego czci i dobrego imienia”. Powód podał w uzasadnieniu, że nie wyraził zgody na przeprowadzenie badań psychiatrycznych w stosunku do jego osoby, a postanowieniem o skierowaniu na badania Sąd karny naruszył jego dobra osobiste i godność. Twierdził, że nie było podstaw ku temu, aby kierować go na badania psychiatryczne i zakwestionował podstawy wydania postanowienia z dnia 15 lipca 2010 roku, przytoczone w uzasadnieniu tego orzeczenia. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: W Sądzie Rejonowym w M. przeciwko W. L. toczy się postępowanie karnoskarbowe o sygn. akt II K 959/09 o czyn z art. 54 § 2 kks w zw. z art. 6 § 2 kks, art. 57 § 1 kies w zw. z art. 6 § 2 kks. W toku tego postępowania Sąd w osobie SSR M. Z. wydał postanowienie z dnia 15 lipca 2010 roku w przedmiocie dopuszczenia dowodu z opinii dwóch biegłych lekarzy psychiatrów na podstawie art. 193 § 1 k.p.k., art. 194 k.p.c, art. 202 § 1 k.p.k., 79 § 1 pkt 3 k.p.k. Sąd postanowił dopuścić dowód z opinii dwóch biegłych lekarzy psychiatrów w celu ustalenia, czy oskarżony w chwili popełnienia zarzucanych mu czynów miał zachowaną zdolność ich rozpoznania i pokierowania swoim postępowaniem; jeżeli zdolność ta była ograniczona, to czy w stopniu znacznym; czy poczytalność oskarżonego na etapie sądowym nie budzi wątpliwości i czy może brać udział w tymże postępowaniu, także bez udziału obrońcy. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że powstała uzasadniona wątpliwość co do poczytalności oskarżonego. Wynika to z zachowania oskarżonego w trakcie postępowania, w szczególności ze sposobu zadawania pytań, formy wypowiedzi oraz sugerowania, że skład orzekający uczestniczy w spisku przeciwko jego osobie. Badania psychiatryczne miały zostać przeprowadzone w dniu 22 lipca 2010 roku. Sąd I Instancji wskazał, że W. L. nie zgłosił się na badania psychiatryczne. W związku z tym postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 1 października 2010 roku Sąd na podstawie art. 75 § 2 k.p.k. orzekł o doprowadzeniu go na badania psychiatryczne przez Policję z możliwością zatrzymania do 48 godzin. W. L. złożył zażalenie na postanowienie o zatrzymaniu i przymusowym doprowadzeniu. Podał, że Sąd w osobie SSR M. Z. nadużywa prawa oraz popełnia kardynalne błędy. Postanowieniem z dnia 13 października 2010 roku Sąd Rejonowy w M. w sprawie II Ko 92/10 utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W. L. stawił się sam na badania psychiatryczne. Po ich przeprowadzeniu dwóch biegłych lekarzy psychiatrów wydało opinię w sprawie datowaną na dzień 14 października 2010 roku. We wnioskach opinii biegli podali, że u W. L. nie stwierdzają oni objawów choroby psychicznej w rozumieniu psychozy, upośledzenia umysłowego ani innych zakłóceń czynności psychicznych. W czasie popełnienia zarzucanego mu czynu badany miał w pełni zachowaną zdolność rozpoznawania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem; brak jest podstaw do zastosowania art. 31 k.k. Poczytalność badanego w trakcie postępowania nie budzi wątpliwości. Nadto może on samodzielnie, bez udziału obrońcy uczestniczyć w toczącym się postępowaniu karnym. Oceniając stan psychiczny W. L. biegli wskazali, że ma on poczucie rozgoryczenia i krzywdy ze strony Państwa. Formułuje wypowiedzi wielowątkowe o charakterze wielkościowym. Ustalając powyższy stan faktyczny Sąd oparł się na całości zebranego w sprawie materiału dowodowego. Żadna ze stron nie kwestionowała prawdziwości przedłożonych w sprawie dokumentów. W ocenie Sądu ich wiarygodność nie budzi wątpliwości. W niniejszej sprawie Sąd I Instancji przesłuchał powoda W. L. i uznał jego zeznania za wiarygodne. Sąd Okręgowy zważył, że przesłanką warunkującą zarówno roszczenie zmierzające do usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych, jak i roszczenie o zasądzenie sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny (art. 24 § 1 i 448 kc) jest ustalenie, że dobro osobiste zostało naruszone działaniem bezprawnym. W orzecznictwie i judykaturze za bezprawne --- STRONA 3 --- uważa się każde działanie, które narusza dobro osobiste, jeżeli nie zachodzi żadna z okoliczności wyłączających bezprawność naruszenia, do których z reguły zalicza się: działanie w ramach porządku prawnego tj. działanie dozwolone przez przepisy prawa, wykonywanie prawa podmiotowego, zgodę pokrzywdzonego, działanie w obronie uzasadnionego interesu. Przy ocenie, że doszło do naruszenia dobra osobistego, decydujące znaczenie ma nie subiektywne odczucie osoby, ale to, jaką reakcję wywołuje naruszenie w społeczeństwie. Należy więc przyjmować koncepcję obiektywną naruszenia dobra osobistego w kontekście całokształtu okoliczności sprawy. Raz jeszcze podkreślił Sąd Okręgowy, że uzasadniając swoje żądanie powód wskazał, że nie wyraził zgody na przeprowadzenie badań psychiatrycznych, a wydając postanowienie o skierowaniu go na te badania Sąd naruszył jego dobra osobiste i godność. W ten sposób go znieważono, poniżono i nękano, godzono w jego honor i cześć. Zepsuto mu także opinię w małomiasteczkowym środowisku; utrudniono mu możliwość ubiegania się o odpowiedzialne, wysokopłatne stanowiska, jak też kandydowanie w wyborach samorządowych. Powód podał także, że postanowienie o skierowaniu go na badania zostało wydane bezprawnie, nie było bowiem ku temu żadnych przesłanek. Nadto powód stwierdził, że SSR M. Z. jest nieobiektywny i działa na jego niekorzyść. Wydając bezpodstawnie postanowienie Sędzia rażąco naruszył prawo i nadużył swoich uprawnień. W związku z tymi twierdzeniami, podkreślił Sąd Okręgowy, powód wskazał na naruszenie, poprzez skierowanie go na badania psychiatryczne. W niniejszej sprawie niewątpliwym jest, że powód został skierowany na badania psychiatryczne nie wyrażając na to zgody. Wydanie postanowienia spowodowało u niego uczucie oburzenia i wyrządzenia mu krzywdy ze strony Sądu. Samo badanie psychiatryczne wywołało natomiast także uczucie zakłopotania i dyskomfortu. Wiąże się ono bowiem z koniecznością odpowiedzi na pytania dotyczące sfery prywatności - stanu zdrowia, uzależnień, stosunków rodzinnych, przeszłości. Wystąpienie powyższych negatywnych uczuć u powoda jest dla Sądu I Instancji zrozumiałe. Nie można jednak przyjąć, że były one przejawem naruszenia dóbr osobistych. Aby bowiem ocenić, czy doszło do naruszenia dóbr osobistych, w tym czci człowieka i jego prawa do prywatności, należy mieć na uwadze kryteria obiektywne, a nie subiektywne przekonanie jednostki. Stwierdzając, że naruszono czyjeś dobre imię lub prawo do prywatności należy mieć na uwadze reakcję opinii publicznej tzn. grup, do których należy osoba wskazująca na naruszenie jej praw. Przy tym znaczenie ma opinia ludzi rozsądnie i uczciwie myślących. W niniejszej sprawie powód nie wykazał, aby wydanie postanowienia o skierowaniu go na badania psychiatryczne oraz przeprowadzenie tych badań doszło do opinii publicznej i wywołało niekorzystne dla niego skutki polegające na zepsuciu mu opinii w małomiasteczkowym środowisku, czy powstaniu utrudnień w ubieganiu się o piastowanie odpowiedzialnych stanowisk. Opinia sądowo- psychiatryczna była nadto sporządzona przez uprawnionych do tego biegłych, na których ciąży obowiązek zachowania tajemnicy lekarskiej. Wydanie tej opinii było natomiast dokonane dla potrzeb postępowania sądowego. Jak słusznie podano w judykaturze niepodobna przyjąć, ażeby o naruszeniu dobra osobistego można mówić zawsze wtedy, gdy wywołane zostało uczucie zagrożenia niemajątkowych indywidualnych wartości. Subiektywne przekonanie powoda o naruszeniu jego dóbr osobistych nie może więc skutkować uznaniem powództwa za zasadne. Subiektywne reakcje są bowiem czasem przesadne, jeśli ktoś jest nadwrażliwy i przeczulony na punkcie swej godności. W niniejszej sprawie nie doszło więc do naruszenia dóbr osobistych powoda. Nawet jeśli jednak by przyjąć, że takie naruszenie miało miejsce, to i tak powództwo podlegałoby oddaleniu. Pozwany wykazał bowiem, że podjęte przez niego działania w postaci wydania postanowienia o skierowaniu na badania psychiatryczne były zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Przepis art. 79 § 1 pkt 3 k.p.k. stanowi bowiem, że w postępowaniu karnym oskarżony musi mieć obrońcę, jeżeli zachodzi uzasadniona wątpliwość co do jego poczytalności. Według natomiast art. 79 § 4 k.p.k. jeżeli w toku postępowania biegli lekarze psychiatrzy stwierdzą, że poczytalność oskarżonego nie budzi wątpliwości, udział obrońcy w dalszym postępowaniu nie jest obowiązkowy. Prezes sądu, a na rozprawie sąd, może wówczas cofnąć wyznaczenie obrońcy. Z powyższego wynika, że skierowanie na badania psychiatryczne okazuje się być konieczne dla prawidłowego toku postępowania w przypadku, gdy sąd stwierdzi, że poczytalność oskarżonego budzi wątpliwości. W orzecznictwie słusznie wskazano, że do przyjęcia, iż zachodzi uzasadniona wątpliwość co do poczytalności oskarżonego, --- STRONA 4 --- nie jest konieczne, aby wątpliwość w tym zakresie miała charakter ewidentny. Wystarczające jest jedynie uprawdopodobnienie tego. że poczytalność oskarżonego mogła być co najmniej ograniczona (post. SN z 21 XI 1977 r., Z 34/77, OSNKW 1977, z. 12, poz. 138 - aprobujące uwagi: M. Cieślak, Z. Doda: Przegląd..., Pal. 1978, nr 7, s. 42; W. Daszkiewicz: Przegląd,.., PiP 1979, nr 6, s. 117). Sąd wprowadzonej sprawie karnej przyjął, że zachodzi konieczność przeprowadzenia badania psychiatrycznego. W niniejszej sprawie Sąd nie może kwestionować zasadności tego orzeczenia. Zauważył także Sąd Okręgowy, że przy przyjęciu, że sędzia przy wykonywaniu czynności jurysdykcyjnych dopuścił się naruszenia dóbr osobistych innej osoby, Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność z tego tytułu tylko wtedy, gdy naruszenie dóbr osobistych jest jednocześnie przewinieniem służbowym lub uchybieniem godności urzędu, którego popełnienie zostało stwierdzone orzeczeniem wydanym w postępowaniu dyscyplinarnym. W niniejszej sprawie nie prowadzono oczywiście postępowania dyscyplinarnego i nie wydano orzeczenia o wskazanej treści. Mając na uwadze powyższe argumenty Sąd oddalił powództwo. Sąd nie znalazł bowiem podstaw do zastosowania art. 23 k.c. art. 24 § 1 k.c. i art. 448 k.c. Od opisanego wyżej orzeczenia apelację wniósł powód, zaskarżając wyrok w całości. Zarzucił błędną ocenę dowodów i jego żądań, niezgodną z zasadami logiki i doświadczeniem życiowym, nieprawidłowe zastosowanie przepisów prawa i ich niewłaściwą wykładnię. Złożył także w apelacji wnioski dowodowe. Na rozprawie apelacyjnej w dniu 28 października sprecyzował wnioski apelacji domagając się uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji, bądź jego zmiany przez uwzględnienie jego powództwa. Pozwany wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego. Sąd Apelacyjny zważył co następuje: Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Apelacyjny podziela ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Okręgowy i jako prawidłowe, przyjmuje je za własne. Wbrew zarzutowi apelacji, Sąd Okręgowy dokonał wszechstronnej analizy całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, w niczym nie przekraczając granic jego swobodnej oceny, jak też nie naruszył zasad logicznego rozumowania , czy doświadczenia życiowego. Poczynienie przez Sąd Okręgowy odmiennych ustaleń od oczekiwanych przez powoda jest, po pierwsze, wynikiem prawidłowego zastosowania zasad wynikających z art. 233 § 1 kpc, po drugie, wynikiem braku w zgromadzonym materiale dowodowym podstaw do poczynienia ustaleń odmiennych. Z przeprowadzonej przez powoda krytyki wyroku nie wynika, żeby ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji była wadliwa albo błędna. Zarzut, jakoby Sąd I Instancji „nie zauważył” , że powód otrzymał postanowienie z dnia 15 lipca 2010 r. i wezwanie na badania, które odbyć się miały w dniu 22 lipca 2010 r. dopiero w dniu 27 lipca 2010 r., a więc, że nie mógł się stawić na te badania jest o tyle nieistotny, że powód opiera swoje roszczenia na samym fakcie wydania przez sąd w sprawie karnej postanowienia z dnia 15 lipca 2010 r. o skierowaniu go na badania psychiatryczne (co Sąd Okręgowy podkreślił w pisemnych motywach orzeczenia), a nie na wydaniu postanowienia o przymusowym doprowadzeniu na te badania, do którego to doprowadzenia zresztą nie doszło , bo powód sam się na nie zgłosił. Podstawą żądań powoda nie było też wydanie przez Sąd Rejonowy w M. postanowienia z 13 października 2010 r. sygn. II Ko 92/10 , mocą którego oddalono zażalenie powoda. Sąd I Instancji ustalając stan faktyczny zacytował ten dokument, dlatego też nie można zarzucić mu , że jest to ustalenie błędne. Ponadto powód wyartykułował swój protest przeciwko poddaniu się badaniom psychiatrycznym w piśmie z dnia 28 lipca 2010 r. (k. 3-10) podkreślając w nim, że nie wyraża na nie zgody. Faktycznie zgłosił się jednak dobrowolnie na jednorazowe badania, które przeprowadzono --- STRONA 5 --- w dniu 14 października 2010 r. , a biegli psychiatrzy wydali wówczas opinię sądowo – psychiatryczną ( k. 90-93) , co wszakże Sąd I Instancji ustalił. Ustalenia faktyczne należy jednak uzupełnić o tyle, że po wydaniu wyroku przez Sąd I Instancji w niniejszej sprawie, w sprawie karnej, prowadzonej przeciwko powodowi pod sygn. II K 959/09 w Sądzie Rejonowym w M. w dniu 14 marca 2011 r. zapadł wyrok uznający powoda za winnego popełnienia wymienionego w nim przestępstwa skarbowego i wykroczenia skarbowego, a wyrok ten został uchylony wyrokiem z dnia 10 czerwca 2011 r. przez Sąd Okręgowy w Częstochowie ( sygn.VII Ka 365/11) i przekazany do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w M.; sprawa pozostaje nadal w tym Sądzie niezakończona. Z uzasadnienia Sądu odwoławczego wynika, że powodem uchylenia wyroku były błędy proceduralne polegające na pozostawieniu bez rozpoznania wniosków o wyłączenie sędziego sprawozdawcy. Sąd odwoławczy nie podzielił jednak zarzutów oskarżonego dotyczących nieuwzględnienia jego wniosku o ustanowienie mu adwokata z urzędu oraz dotyczących bezpodstawnego skierowania na badania psychiatryczne. Wnioski dowodowe powoda zgłoszone w postępowaniu apelacyjnym w postaci nagrania DVD z 17 lutego 2011 r. , protokołu rozprawy z dnia 17 lutego 2011 r. w Sądzie Rejonowym C. w S., sygn. akt XII Gzd 1/11 i pisma procesowego z dnia 16 marca 2011 r. w wymienionej sprawie, zostały oddalone na podstawie art.217 § 2 kpc jako nieistotne dla rozstrzygnięcia ( art.227 kpc). W postępowaniu przed Sądem I Instancji nie doszło do naruszenia art. 217 § 2 kpc poprzez nieprzesłuchanie w charakterze świadka sędziego M. Z. na okoliczność jakimi motywami kierował się on kierując powoda na badania psychiatryczne i czy istniały przesłanki do wydania takiego postanowienia. Okoliczności sprawy zostały bowiem dostatecznie wyjaśnione. Sąd Apelacyjny przychyla się do wywodów Sądu Okręgowego, że nie doszło w niniejszej sprawie do bezprawnego naruszenia dóbr osobistych powoda. Analizując żądanie powoda, które wiąże on z tym, że postanowienie o skierowaniu go na badania psychiatryczne zostało wydane bezprawnie, nie było bowiem ku temu żadnych przesłanek, że doszło do nadużycia prawa , a postępowanie takie było przejawem szykany wobec jego osoby, wskazać należy, że przepisy postępowania karnego wprawdzie nie precyzują kiedy należy zasięgać opinii psychiatrycznej, jednakże aktualne pozostaje stanowisko, iż uczynić to należy w każdym przypadku pojawienia się wątpliwości co do poczytalności oskarżonego ( por. wyrok Sądu Najwyższego z 6 marca 2008 r. sygn. III KK 427/07). Ujęte w 79 § 1 pkt 3 k.p.k. i art. 79 § 4 kpk pojęcie poczytalności , które odnosi się do czasu postępowania karnego należy rozumieć odmiennie, niż w ujęciu materialnoprawnym. W tym ostatnim znaczeniu chodzi o czas popełnienia czynu. Bez znaczenia przy tym jest jakiego rodzaju przestępstwo zarzucane jest oskarżonemu. Nie ma więc znaczenia czy zarzuca się oskarżonemu popełnienie poważnej zbrodni (na przykład przeciwko życiu czy zdrowiu) , czy też popełnienie przestępstwa karnoskarbowego ( jak w przypadku powoda). W postępowaniu karnym chodzi przede wszystkim o zapewnienie oskarżonemu właściwych warunków do korzystania z obrony. Oskarżony powinien mieć bowiem obrońcę , gdy organ procesowy ( w tym wypadku sąd) poweźmie „wątpliwości” co do poczytalności oskarżonego i wówczas, by wyjaśnić tę okoliczność musi przeprowadzić dowód wymagający wiadomości specjalnych, a takim dowodem jest opinia sądowo-psychiatryczna. Oczywiście wydanie takiej opinii związane jest z badaniem psychiatrycznym przez biegłych psychiatrów. Owe „wątpliwości” powszechnie wiązane są z powstaniem w umyśle sędziego, w oparciu o materiał dowodowy, lub choćby tylko na podstawie doświadczenia wyniesionego przez organ procesowy z bezpośredniego kontaktu z oskarżonym, na tyle poważnych zastrzeżeń co do jego stanu psychicznego, że organ ten, stosując zasady doświadczenia życiowego, nie jest w stanie stwierdzić ich zasadności, bądź bezzasadności , bez odwołania się do wiedzy osób posiadających wiadomości specjalne. A zatem, gdy istnieją wątpliwości co do tego, czy stan zdrowia oskarżonego pozwala na jego udział w postępowaniu, a jeżeli nawet tak , to czy ten stan zdrowia pozwala mu prowadzić samodzielną i rozsądną obronę, to w celu wyjaśnienia tych wątpliwości należy dopuścić dowód z opinii sądowo-psychiatrycznej. Jeśli chodzi o termin „uzasadnione wątpliwości” w piśmiennictwie podkreśla się, że jest to kryterium ogólnikowe i ma charakter ocenny (A.Gaberle, Dowody w sądowym procesie karnym , Kraków 2007). Mogą to być poczynione przez sędziego --- STRONA 6 --- obserwacje zachowania oskarżonego w toku procesu, w tym dotyczące składanych przez oskarżonego oświadczeń czy formułowanych pytań. Oceny ujawnionych w sprawie okoliczności dokonuje organ procesowy analizując zachowanie oskarżonego w oparciu o doświadczenie życiowe i zawodowe, ale aby uzyskać odpowiedź i „rozwiać” wątpliwości musi zasięgnąć opinii osób posiadających wiedzę specjalną. Decyzja o dopuszczeniu dowodu z opinii sądowo- psychiatrycznej należy do autonomii sędziego prowadzącego postępowanie i nie jest działaniem bezprawnym (zob. uzasadnienie orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2010 r. sygn. I KZP 6/10). Nie ma przy tym znaczenia i nie może stanowić o zbędności opinii sądowo-psychiatrycznej fakt, że po jej przeprowadzeniu biegli postawili wniosek, że badany nie odbiega od normy psychicznej. Podobnie jak okoliczność, że powód występuje w sądzie w kilkudziesięciu sprawach i w żadnej z nich nie został skierowany na badanie psychiatryczne. W okolicznościach niniejszej sprawy nie można przyjąć, by decyzja organu procesowego miała charakter szykany i stanowiła nadużycie prawa, skoro bezpośrednie zetknięcie się z oskarżonym, umożliwiające obserwację jego zachowania, zwłaszcza jego postawy w toku rozprawy, sposobu wypowiadania się i treść niektórych wypowiedzi wzbudziły wątpliwości sędziego, i to uzasadnione, co do tego, czy stan oskarżonego może wykluczać samodzielną i rozsądną obronę w procesie karnym. Uzasadnienie postanowienia o dopuszczeniu dowodu z opinii dwóch biegłych psychiatrów nie musi szczegółowo cytować wypowiedzi, które wzbudziły wątpliwości, czy opisywać dokładnie sposobu zachowania się oskarżonego. Postanowienie z 15 lipca 2010 r. wydane w sprawie o sygn. II K 959/09 uzasadnione jest w sposób wystarczający i odwołuje się między innymi do zachowania oskarżonego podczas rozprawy w dniu 14 lipca 2010 r. Końcowa wypowiedź oskarżonego, już po zakończeniu tej rozprawy skłoniła sąd do wydania na drugi dzień, a więc już na posiedzeniu niejawnym, omawianego postanowienia. Analiza protokołu rozprawy z 14 lipca 2010 r. pozwala razem z uzasadnieniem postanowienia z 15 lipca 2010 r. uznać, że działanie funkcjonariusza pozwanego prowadzone było w ramach jego kompetencji i w granicach porządku prawnego obowiązującego w naszym Państwie. Działanie pozwanego w okolicznościach niniejszej sprawy wyłączających bezprawność powoduje, że żądanie powoda oparte na przepisach art. 23,24 i 448 kc nie mogło zostać uwzględnione. Trafnie przy tym Sąd Okręgowy uznał , że naruszenie dóbr osobistych musi mieć charakter obiektywny, a nie subiektywny, dlatego też powodowi nie przysługuje ochrona prawna przewidziana w art. 24 kc. Z powyższych względów apelacja powoda jako bezzasadna podlegała oddaleniu ( art. 385 kpc ). Orzeczenie o kosztach znajduje oparcie w art. 102 kpc. Powód wnosząc apelację winien liczyć się z finansowym skutkiem na wypadek jej przegrania. W ocenie Sądu Apelacyjnego powód winien zwrócić pozwanemu chociaż część kosztów postępowania apelacyjnego, a to w wysokości 500 złotych.