Wyrok I ACa 633/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 czerwca 2012 r. . Sqd Apelacyjny we Wr

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I ACa 633/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 czerwca 2012 r. . Sqd Apelacyjny we Wroclawiu — Wydzial I Cywilny w skladzie: Przewodniczacy: \ SSA S}aw0mir Jurkowicz \ 1 0 A 1 0 Segdziowie: SSA Walter Komorek SSA Elzbigta Lipifiska (spr.] Protokolantz J0311113 Skuza M p0 rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2012 r. we Wroclawiu na rozprawie sprawy 2 powédztwa B. B. przeciwko Skarbowi Pafistwa  Zakladowi Karnemu Nr () we W. 0 zaplatq na skutek apelacji powoda _ od wyroku Sqdu O1<nggowego we Wroclawiu z dnia 20 marca 2012 r. sygn. akt I C 1238/11 L . 1 . oddala apelacjg; 2. ‘ zasqdza od powoda na rzecz strony pozwanej 2700 zl tytulem zwrotu kosztéw postgpowania apelacgjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem Z dnia 20 marca 2012 r. Sad Okrqgowy we Wroclawiu oddali} powédztwo, ktérym powéd domaga} sic; zasqdzenia na. swoja, rzecz od strony pozwanej Skarbu Pafistwa : Zakladu Karnego nr (,..) we ‘W. kwoty 10 0.000 21 wraz z ustawowymi odsetkami 0d dnia_ zloienia pozwn do rlnia zaplaty. S26 ten ustalil, is powéd ma 38 lati od paédziernika 2002 r. odbywa kart; Eqczna, 1;I'_ZydZi6StL1 lat pozbawienia wolnoéci za popehlienie przestgpstwa Z art. 148 § 2 k.k.,163 § 1 pkt 2,3 k.k. oraz 291 § 1 k.k.Aktua1niejest osadzonyw Zaldadzie 1 n Sygn. akt I ACa 633/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 czerwca 2012 r. _ Sąd Apelacyjny we Wrocławiu - Wydział I Cywilny w składzie: Przewodnicz-ący: y SSA Sławomir Jurkowicz y 1 I A 1 . Sędziowie: SSA Walter Komorek SSA Elżbieta Lipińska (spr.) P1'0'Ľ0k0Ía1'1t: Joanna Skuza li po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2012 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy z powództwa B. B. przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu Nr () we W. o zapłatę na skutek apelacji powoda _ od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 20 marca 2o12 r. sygn. akt I C 1238/11 L _ '| . oddala apelację; 2. ` zasądza od powodu na rzecz strony pozwanej 2700 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apełacgjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 20 marca 2012 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu oddalił powództwo, którym powód domagał się zasądzenia na swoją rzecz od strony pozwanej Skarbu Państwa -: Zakładu Karnego nr (...) we W. kwoty 10 0.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia złożenia pozwu do dnia zapłaty. Sad ten ustalił, że powód ma 38 lati od października 2002 r. odbywa karę łączną trzydziestu lat pozbawienia wolności za popełnienie przestępstwa z art. 148 § 2 k.k.,-163 § 1 pkt 2,3 k.k. oraz 291 § 1 k.k. Aktualnie jest osadzonyw Zakładzie 1 n --- STRONA 2 --- Karnym nr {...) we W.. Przewidywany termin zakoficzenia odbywania kary pozbawienia wolnoéci nastqpi w 203211, natomiast 0 warunkowe przedterminowe zwolnienie powod bqdzie mégl ubiegaé sit; w roku 2022. W czasie pobytu powoda w Zakladzie Karnym nr [...) we W. panowalo w nim przeludnienie. Powod w njektoryoh okresach przebywal w celach, w ktérych na jednego osadzonego przypadalo mniej aniieli 3 m2. O fokcie tym powod nie inforrnowal administracji ZK. Przy takich ustaleniach Sqd Okrqgowy uznal, ie powodztwo nie zaskuguje na uwzglodnienie. Wskazujqc na regulacje prawns, w oparciu 0 ktére powod moie domagaé sis; zadoééuczynienia, a strona pozwana moghaby ponosié odpowiedzialnoééi odooszqc te regulacje do stanu faktycznego niniejszej sprawy, Sqd ten stwierdzfi, 29 przeludnienie panujqce do 2010 r. w (...) Zakladach karnych i aresztach éledczych (w tym w Zakladzie Karnym nr (...) we W.) jest faktem znanym mu z urzqdu. Przyjmujqc zatem, Ze stan osobowy w w/w Zakladzie Karnyrn ulegai zmianom wskutek przyjgé, zwolniefi i przeniesiefl, Sqd I dal wiarq twierdzeniu powoda, 2e przez czqéé, bqdi tei caloéé pobytu w tejie jednostce by} on osadzony w celach przeludnionych, tj. takich, w ktorych powierzchnia przypadajqca na skazanego wynosiia mniej nit 3 m 2 (pot. art. 110 § 2 k.k.w.). Uzna}, ie umieszczenie powoda w zbyt ciasnej celi naruszalo jego dobra osobiste  przede wszystkim jego godnoéé oraz prawn do intymnoéci. Nie sposob bowiem nie dostrzec, fie dhlgotrwale przebywanie w przeludnionej celi, poiqczone z takimi niedogodnoéciami, jak np. koniecznoéé spofiywania posflkéw na 102101, dlugotrwale oczekiwanie na moiliwoéé skorzystania ze wspolnej toalety, czy tei brak moiliwoéci wykonywania swobodniejszych ruchéw, stanowi nadmiernq dolegliwoéé i namsza godnoéé powodéx oraz jego prawo do intymnoéci. Sqd stwierdzil, fie podziela w tym za1<resie_stanowisko wyraione przez Sa,d Najwyiszy W uchwale 7 sgdziow SN z dnia 18 paédziernika 2011 r. [III CZP 25/11).  Ustalenie, 20 urnieszozenie powoda w przeludnionych celach mog}o stanowié naruszenie jego godnoéci i prawa do prywatnoéci, nie oznacza jednakie Wg Sqdu Okrqgowego w tym przypadku koniecznoéci uwzglqdnieraia Zqdania zasqdzenia zadoééucmienia, przyznanie zadoééuczynienia pieniginego za naruszenie dobr osobistych stanowi bowiem uprawrlienie ssgdu, nie zaé jego obowiqzek. Wyllika to z redakcji art. 448 k.0., ktory stanowi, ie sqd moie przyznaé tamu, czyje dobro osobiste zosta}o naruszone, odpowiedniq sumo tytulern zadoééuczynienia pienioénego za doznanq krzywdz;. Sqd ten wskazal, fie orzekajqc o zadoééuczynieniu za krzywdq doznanq W zwiqzku z odbywaniem kary pozbawienia wolnoéci, winien zachowaé szczegolnq ostroinoéé, gdyi pozbawienie wolnoéci w zaioéeniu s’tanowi dolegliwoéé dla osoby skazanej i wiaje siq zdrastycznym ograniczeniem jej praw. Sad Okrqgowy powola} sir; n:.1 orzecznictwo Europejskiego Trybunalu Praw Czlowieka, wedhlg ktorego cierpienie i upokorzenie zvviqzane z odbywaniem kary Wigzienia tyiko wowczas stanowiq naruszenie art. 3 Konwencji o ochronie praw czlowieka i podstawowych wolnoéoi, gdy przelcraczajq nieunikniony element cierpienia wpisanego w pozbawienie wolnoéci (per. uzasadnienie wyroku Sqdu Najwyészego z dnja 2 paidziemika 2007 r.,, II CSK 269/0'7).  Odnoszqc powyisze uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy, Sqd I instancji stwierdzi}, is naruszenie dobr osobistych powoda, jakkolwiek bezprawne, nie zosta}o przez strong pozwanq zawinione, przeludnienie panujqce ‘W zakladach karnych stanowi bowiem efekt dlugoletniego niedoirlwestowania zal<}adéw karnych, przy jednoczesnym wzroécie przestqpczoéci i vqmikajqcym Stqd zaostrzeniu polityki karnej pafistwa. Jest okolicznoéciq niespornq ie dyrektorzy"'za1<}ad6w kamych nia mogq odmawiaé przyje;cia oséb, co do ktérych wydany zostal sqdowy nakaz umieszczenia ich w jednostce penitencjarnej, jedynie z powodu przeludnienia tych jednostek. W ramach posiadanych moiliwoéci finansowych i lokalowych administracje jednostek penitencjarnych czyniq wysflki, aby poprawié warunki odbywania kary pozbawienia wolnoéci. W iadnym zaé razie nie zostalo wykazane, aby niedogodnoéci zwiqzane z odbywaniem przez powoda kary stanowily nastqpstwo celowej dyskryrninacji powoda przez funkcjonariuszy s}ui:by wigziennej, czy tei dzialania dyrektora zakladu kamego wymierzonego przeciw osadzonym w ogolnoéci. Odnoszgc sis; do kwestii winy strony pozwanej wskaza1‘Sqd Okrégowy, ie warunki w jakich powod odbywa} karq, odpowiadaly aktualnym moiliwoéciom finansowym Pafistwai nie réinfly siq od warunkéw innych Wiqéniow, nie mialy zatem charakteru dyskryminacji. Przebywanie w zatloczonym pomieszczeniu samo w sobigwiqfie sir; 2 dyskomfortem, jednak nie jest to Wystarczajgca podstawa do uwzglqdnienia Zqdania zasqdzenia zadoééuczynienia. Moéliwoéé taka v Karnym nr {...) we W.. Przewidywany termin zakończenia odbywania kary pozbawienia wolności nastąpi w 2032r., natomiast o warunkowe przedterminowe zwolnienie powód będzie mógł ubiegać się w roku 2022. W czasie pobytu powoda w Zakładzie Karnym nr [...) we W. panowało w nim przeludnienie. Powód w niektórych okresach przebywał w celach, w których na jednego osadzonego przypadało mniej aniżeli 3 m2. O fakcie tym powód nie informował administracji ZK. Przy takich ustaleniach Sąd Okręgowy uznał, że powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazując na regulacje prawne, W oparciu 0 które powód może domagać się zadośćuczynienia, a strona pozwana mogłaby ponosić odpowiedzialnośći odnosząc te regulacje do stanu faktycznego niniejszej sprawy, Sąd ten stwierdził, że przeludnienie panujące do 2010 r. w (...) zakładach karnych i aresztach śłedczych (w tym w Zakładzie Karnym nr (...) we W.) jest faktem znanym mu z urzędu. Przyjmując zatem, że stan osobowy w W/w Zakładzie Karnym ulegał zmianom wskutek przyjęć, zwolnień i przeniesień, Sąd I dał wiarę twierdzeniu powoda, że przez część, bądź też całość pobytu w tejże jednostce był on osadzony w celach przeludníonych, tj. takich, w których powierzchnia przypadająca na skazanego wynosiła mniej niż 3 m 2 (por. art. 110 § 2 k.k.w.). Uznał, że umieszczenie powoda w zbyt ciasnej celi naruszało jego dobra osobiste - przede wszystkim jego godność oraz prawo do intymności. Nie sposób bowiem nie dostrzec, że długotrwałe przebywanie w przeludnionej celi, połączone z takimi niedogodnościami, jak np. konieczność spożywania posiłków na łóżku, długotrwałe oczekiwanie na możliwość skorzystania ze wspólnej toalety, czy też brak możliwości wykonywania swobodniejszych ruchów, stanowi nadmierną dolegliwość i narusza godność powoda oraz jego prawo do intymności. Sąd stwierdził, że podziela w tym zakresie _stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w uchwale 7 sędziów SN z dnia 18 października 2011 r. [III CZP 25/11). - Ustalenie, że umieszczenie powoda w przeludnionych celach mogło stanowić naruszenie jego godności i prawa do prywatności, nie oznacza jednakże wg Sądu Okręgowego w tym przypadku konieczności uwzględnienia żądania zasądzenia zadośćucmienia, przyznanie zadośćuczynienia pieniężnego za naruszenie dóbr osobistych stanowi bowiem uprawnienie sądu, nie zaś jego obowiązek. Wylúka to z redakcji art. 448 k.c., który stanowi, że sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Sąd ten wskazał, że orzekając o zadośćuczynieniu za krzywdę doznaną w związku z odbywaniem kary pozbawienia wolności, winien zachować szczególną ostrożność, gdyż pozbawienie wolności w założeniu stanowi dolegliwość dla osoby skazanej i wiąże się zidrastycznym ograniczeniem jej praw. Sąd Okręgowy powołał się na orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, według którego cierpienie i upokorzenie związane z odbywaniem kary więzienia tyiko wówczas stanowią naruszenie art. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, gdy przekraczają nieunikniony element cierpienia wpisanego w pozbawienie wolności (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2007 r.., II CSK 269/07). - Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy, Sąd I instancji stwierdził, że naruszenie dóbr osobistych powoda, jakkolwiek bezprawne, nie zostało przez stronę pozwaną zawinione, przeludnienie panujące w zakładach karnych stanowi bowiem efekt długoletniego niedoinwestowania zakładów karnych, przy jednoczesnym wzroście przestępczości i wynikającym stąd zaostrzeniu polityki karnej państwa. Jest okolicznością niesporną że dyrektorzy"`za1‹ładów karnych nie mogą odmawiać przyjęcia osób, co do których wydany został sądowy nakaz umieszczenia ich w jednostce penitencjarnej, jedynie z powodu przeludnienia tych jednostek. W ramach posiadanych możliwości finansowych i lokalowych administracje jednostek penitencjarnych czynią wysiłki, aby poprawić warunki odbywania kary pozbawienia wolności. W żadnym zaś razie nie zostało wykazane, aby niedogodności związane z odbywaniem przez powoda kary stanowiły następstwa celowej dyskryminacji powoda przez funkcjonariuszy służby więziennej, czy też działania dyrektora zakładu karnego wymíerzonego przeciw osadzonym w ogólności. Odnosząc się do kwestii winy strony pozwanej wskazał Sąd Okręgowy, że warunki w jakich powód odbywał karę, odpowiadały aktualnym możliwościom finansowym Państwai nie różniły się od warunków innych więźniów, nie miały zatem charakteru dyskryminacji. Przebywanie w zatłoczonym pomieszczeniu samo w sobiewiąże się z dyskomfortem, jednak nie jest to wystarczająca podstawa do uwzględnienia żądania zasądzenia zadośćuczynienia. Możliwość taka v --- STRONA 3 --- istnialaby w przypadku jednoczesnego stwierdzenia, fie naruszono takie podstawowe standardy, jak zapewnienie kaidemu osadzonernu oddzielnego miejsca do spania albo calkowity brak oddzielnego wqzia sanitarnego. Analiza dowodow zgromadzonych w sprawie wskazuje, ie powod w takich warunkach nie przebywa}. Sad podkreélil fakt, fie powod znalaz} sis; W zakladzie karnym w zwiazku z popeinieniem powaénych przestqpstw. Czerpanie przez powoda korzyéci majajtkowych z faktu prawnego pozbawienia woinoéci mogloby w tej sytuacji siusznie jego zdaniem zostaé odebrane j8_i{0 niemoralne. Takie kwote; iadanego zadoééuczyniernia tj. 100.000 2} uzna} za pozostajaca w raiacej dysproporcji do sytuacji majqtkowej powoda i nieurnotywowana. Apelacjzg od tego orzeczenia zlofiyi powod, wnoszqc 0 zmianq wyroku przez uwzgiqdnienie powodztwa W caioéci. Zarzucil, fie w pozwanej jednostce by} osadzony 1.1 celach przeludnionych, tj. takich, w ktérych powierzchnia przypadajaca na jednego skazanego wynosfla mniej nit 3 1112, co naruszaio art. 110 § 2 k.l<.w. i nakazuje uznaé, 2e umieszczenie powoda w zbyt ciasnej celi naruszylo jego dobra osobiste, a przede wslystkim jego godnoéé oraz prawo do intymnoéci. Mimo powyiszych ustalen Sad Okrqgowy nie przyzna} zadoééuczynienia korzystajac tym samym z uprawniefi naleinych Sadowi wynikajqcychz redakcji art. 448 k.c., co powod uwaia za wysoce niestosowne. Zarzuci}, 2e Sad ma w swej gestii 1owniei mozliwoéé obniienia przyznanego zadoééuczynienia dostosowujqc je do wysokoéci wyrzadzonej szkody wediug wlasnego uznania, zarniast oddalaé powédztwo. Zarzuci}, ie panstwo polskie zobowiazaio sis; do przestrzegania praw podpisujqc réinego rodzaju konwenoje, ktore w sposob bezsporny zobowizgzuj21 je do przestrzegania przyjqtych norm, czego jednak nie czyni. ‘ Wniési o uwzglqdnienie apeiacji. Po rozpoznaniu apelacji Sad Apelacyjny uzna} ja za nieuzasadniona. Ustalenia W tej sprawie niezrniernie lakoniczne, sa jednak bezsporne i 11102113, je uznaé z_a wystarczajace, skoro powodztwo oparte zostaio wylacznie na twierdzeniu powoda o przebywaniu przez niego w celach przeludnionych. To okolicznoéé Sad Okragowy uzna} za udowodniona. Przyczyna oddalenia powodztwa stala sir; natomiaat interpretacja treéoi art. 448 kc na ‘:10 art. art. 23 i 24 kc. Uznawszy trafnie, i w zgodzie z dominujacym orzecznictwem, fie osadzenie w przéludnionej celi stemowi naruszenie dobra osobistego takiego jak godnoéé czy prawo do intymnoéci Sad Okrqgowy uzna} jednak, fie w odniesieniu do osoby powoda i w konkretnie dotyczacych go okolicznoéciach, naruszenie to nie osiagnalo nasilenia, ktére uzasadniaioby zastosowanie art. 448 kc. Jak trafnie wskazuje ten Sad oraz jak powszeclmie przyjmuje sis; W literaturze i praktyce sqdowej, uwzglqdniajac kon1pe11sacyjnq fl11'ikCjQ zadoééuczynienia za doznana krzywda, ktorego giownyln celem jest zatarcie lub co najmniej zlagodzenie nastqpstw naruszenia dobrosobistych, uznaje siq, is wysokoéé zadoééuczynienia. winna zaleieé przede wszystkim od wielkoéci doznanej krzywdy. Dla jej sprecyzowania i przyjtgcia ,,odpowiedniej” sumy zadoééuczynienia uwiglegdnifz naleiy takie okolicznoéci, jak rodzaj naruszonego dobra, rozmiar doznanej krzywdy, intensywnoéé naruszenia — oceniano obiektywnie, stopiefz negatywnych konsekw'encji dla pokrzyvvdzonego wynikajacych z dokonanego naruszenia dobra osobistego, W tym takie niewymiernych rnajatkowo, nieodwracalnoéf: skutkéw naruszenia, stopiefi Winy sprawcy. Wszystkie te okolicznoéci Sad Okrqgowy szczegoiowo przeanalizowai, poéwiqcajac Wiele rozwaiafi przyczynie zachowania strony pozwanej i stopniowl j ej zawinienia, a takie okolicznoéciom dotyczacym przyczyn odiiywania kary pifzez powoda ijej wymiaru. Wyciagnisgte z tych okolicznoéci wnioski sq b'ezbh=;d.na i zasiuguja, na uznanie. Poza samym faktem ograniczenia swobody osobistej z uwagi na zaniaona powierzclmiq przypadajacq na 1 osobq w celach, w ktorych by} osadzony, powéd nie wskaza} na éadne dodatkowe okolicznoéci, ktorymi ograniczenie to skutkowalo. Nie twierdzi, Ze mia}o ono wplyw na stan jego zdrowia, w tyrn psychicznego, ani fie doprowadzilo do cierpien fizycznych, choréb czy t.p. Sama  choé niewgtpliwa  niewygoda z powodu ciasnoty slusznie uznana zostaia przez Sad I instancji za niewystarczajaca, dia zaszgdzenia zadoééuczynienia, szczegolnie wobec powagi popeinionych przez powoda czynéw. Za trafny naleiy takie uznaé ‘poglad tego Sqdu, 2e zwiaszcza w ich éwietle za niemoralne, choé dopuszczalne, naleiy uznaé iadanie finansqwe powoda. Wbrew twierdzeniu powoda Sad Okraggowy od11i6s}si¢»tak2e W uzasadniéniu wyroku do treéci art. 3 Konwencji 0 ochronie praw cziowieka i podstawowych wolnoéci, a jego poglqd wtej mierze w pelni zashlguje na akceptacjq. Z tyoh wzglqdéw na podstawie art. 385 kpc Sad Kpelacyjny orzeld, jak w sentencji. istniałaby w przypadku jednoczesnego stwierdzenia, że naruszono takie podstawowe standardy, jak zapewnienie każdemu osadzonemu oddzielnego miejsca do spania albo całkowity brak oddzielnego węzła Sanitarnego. Analiza dowodów zgromadzonych w spraw'ie wskazuje, że powód W takich warunkach nie przebywał. Sąd podkreślił fakt, że powód znalazł się W zakładzie karnym w związku z popełnieniem poważnych przestępstw. Czerpanie przez powoda korzyści majątkowych z faktu prawnego pozbawienia wolności mogłoby w tej sytuacji słusznie jego zdaniem zostać odebrane jako niemoralne. Także kwotę żądanego zadośćuczynienia tj. 1oo.ooo zł uznał za pozostającą W rażącej dysproporcji do sytuacji majątkowej powoda i nieumotywowaną. Apeiację od tego orzeczenia złożył powód, wnosząc o zmianę wyroku przez uwzględnienie powództwa W całości. Zarzucił, że W pozwanej jednostce był osadzony u celach przeludnionych, tj. takich, w których powierzchnia przypadająca na jednego skazanego wynosiła mniej niż 3 m2, co naruszało art. 110 § 2 k.k.w. i nakazuje uznać, że umieszczenie powoda w zbyt ciasnej celi naruszyło jego dobra osobiste, a przede wslystkim jego godność oraz prawo do intymności. Mimo powyższych ustaleń Sąd Okręgowy nie przyznał zadośćuczynienia korzystając tym samym z uprawnień należnych Sądowi wynikającychz redakcji art. 448 k.c., co powód uważa za wysoce niestosowne. Zarzucił, że- Sąd ma w swej gestii również możliwość obniżenia przyznanego zadośćuczynienia dostosowując je do wysokości wyrządzonej szkody według własnego uznania, zamiast oddalać powództwo. Zarzucił, że państwo polskie zobowiązało się do przestrzegania praw podpisując różnego rodzaju konwencje, które w sposób bezsporny zobowiązują je do przestrzegania przyjętych norm, czego jednak nie czyni. ` Wniósł o uwzględnienie apelacji. Po rozpoznaniu apelacji Sąd Apelacyjny uznał ją za nieuzasadnioną. Ustalenia w tej sprawie niezmiernie lakoniczne, są jednak bezsporne i można je uznać za wystarczające, skoro powództwo oparte zostało wyłącznie na twierdzeniu powoda o przebywaniu przez niego w celach przeludnionych. Tę okoliczność Sąd Okręgowy uznał za udowodnioną. Przyczyną oddalenia powództwa stała się natomiast interpretacja treści art. 448 kc na tle art. art. 23 i 24 kc. Uznawszy trafnie, i w zgodzie z dominującym orzecznictwem, że osadzenie w przeludnionej celi stanowi naruszenie dobra osobistego takiego jak godność czy prawo do intymności Sąd Okręgowy uznał jednak, że w odniesieniu do osoby powoda i w konkretnie dotyczących go okolicznościach, naruszenie to nie osiągnęło nasilenia, które uzasadniałoby zastosowanie art. 448 kc. Jak trafnie wskazuje ten Sąd oraz jak powszechnie przyjmuje się w literaturze i praktyce sądowej, uwzględniając kompensacyjną funkcję zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, którego głównym celem jest zatarcie lub co najmniej złagodzenie następstw naruszenia dóbrosobistych, --uznaje się, że wysokość zadośćuczynienia winna zależeć przede wszystkim od wielkości doznanej krzywdy. Dla jej sprecyzowaniai przyjęcia „odpowiedniej” sumy zadośćuczynienia uwzględnić należy takie okoliczności, jak rodzaj naruszonego dobra, rozmiar doznanej krzywdy, intensywność naruszenia - oceniane obiektywnie, stopień negatywnych konsekwencji dla pokrzywdzonego wynikających z dokonanego naruszenia dobra osobistego, w tym takze niewymiernych majątkowa, nieodwracalność skutków naruszenia, stopień winy sprawcy. Wszystkie te okoliczności Sąd Okręgowy szczegółowo przeanalizował, poświęcając wiele rozważań przyczynie zachowania strony pozwanej i stopniowi j ej zawinienia, a także okolicznościom dotyczącym przyczyn odbywania kary przez powoda ijej wymiaru. Wyciągnięte z tych okoliczności wnioski są blezbłędne i zasługują na uznanie. Poza samym faktem ograniczenia swobody osobistej Z uwagi na zaniżoną powierzchnię przypadającą na 1 osobę w celach, w których był osadzony, powód nie wskazał na żadne dodatkowe okoliczności, którymi ograniczenie to skutkowało. Nie twierdzi, że miało ono wpływ na stan jego zdrowia, w tym psychicznego, ani że doprowadziło do cierpień fizycznych, chorób czy t.p. Sama - choć niewątpliwa - niewygoda z powodu ciasnoty słusznie uznana została przez Sąd I instancji za niewystarczającą dla zasąclzenia zadośćuczynienia, szczególnie wobec powagi popełnionych przez powoda czynów. Za trafny należy także uznać `pogląd tego Sądu, że zwłaszcza w ich świetle za niemoralne, choć dopuszczalne, należy uznać żądanie finansqwe powoda. Wbrew twierdzeniu powoda Sąd Okręgowy odniósł síętakże w uzasadnieniu wyroku do treści art. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka í podstawowych wolności, a jego pogląd wtej mierze w pełni zasługuje na akceptację. Z tych względów na podstawie art. 385 kpc Sąd Apelacyjny orzekł, jak w sentencji. --- STRONA 4 --- Orzeozenie o kosztach oparto na art. 98 kpc 0 Orzeczenie o kosztach oparto na art. 98 kpc 0