Postanowienie I ACa 620/13 . WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 grudnia 2013 r. Sqd Apelacyjny W Szc

--- STRONA 1 --- ::‘*22$ I 'a*‘e\’:1'= '='= _ law ‘J E5’6 ky .2 \\' '/;.,, Sygn aktI ACa 620/13 . WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 grudnia 2013 r. Sqd Apelacyjny W Szczecinie I Wydzia1Cywilny W skiadzie nastqpujqcym: Przewodniczqcyt SSA Agnieszka Sohyka (spr.) Sgdziowiez SA Maria Iwankiewicz SO del. Tomasz Zelazowski Protokolantz sekr. sqdowy Justyna Kotlicka p0 rozpoznaniu W dniu 18 gTud11ia 2013 1". na rozprawie W Szczecinie sprawy Z powédztwa K. W. przeclwko S. P.  A. S. W S. 0 zap1atQ na skutek apelacji powoda 0d Wyroku Sqdu Okrggowego W Szczecinie z dma 27 czerwca 2013 r., sygn. akt I C 403/12 oddala apelacjg,  przyznaje radcy prawnemu W. W. 0d Skarbu Pafistwa — Sqdu Okrqgowego W Szczecinie kwotg 2.820 (dwa tysiqce osiemset dwadzieécia) ztotych powigkszonq 0 naleiny podatek VAT tytukem kosztéw nieoplaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzgdu W postqpowaniu apelacyjnym, zasqdza 0d powoda na rzecz Skarbu PaI'1stwa Prokuratorii Generalnej Skarbu Paxistwa kwotq 2.700 (dwa tysiqce siedemset) zlotych tytuiem kosztéw postqpowania apelacyjnego. T Zelazowski A. Soityka M. Iwankiewicz ¬=="':E$ I 'Š`¿\':Ź= -'='= _ 7:” `-J *łfs šy „gl \\' `/¿«,,. Sygn aktl ACa 620/13 _ WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 grudnia 2013 r. Sąd Apelacyjny W Szczecinie I Wydział Cywilny W składzie następującym: Przewodniczący: SSA Agnieszka Sołtyka (spr.) Sędziowie: SA Maria Iwankiewicz SO del. Tomasz Żelazowski Protokolant: sekr. sądowy Justyna Kotlicka po rozpoznaniu W dniu 18 grudnia 2013 1". na rozprawie W Szczecinie sprawy z powództwa K. W. przeciwko S. P. - A. Ś. W S. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego W Szczecinie z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt I C 403/12 oddala apelację, - przyznaje radcy prawnemu W. W. od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego W Szczecinie kwotę 2.820 (dwa tysiące osiemset dwadzieścia) złotych powiększoną 0 należny podatek VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu W postępowaniu apelacyjnym, zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa- Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. T Zelazowski A. Sołtyka M. Iwankiewicz --- STRONA 2 --- Sygn. akt I ACa 620/13 UZASADNIENIE Pozwem z1oZonym W dniu 23 kwietnia 2012 r., po ostatecznym sprecyzowaniu, K. W. Wniosl przeciwko S. P. — A. S. W S. 0 zaplateg na jego rzecz kwoty 90.000 21 tytulem zadoééuczynienia W zakresie szkody medycznej (pogorszenie wzroku) oraz kwoty 30.000 21 tytuiem zadoééuczynienia w zakresie naruszenia dobr osobistych (przeludnienie oraz Warunki odbywania kary pozbawienia wolnoéci) Wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia wydania wyroku do dnia zapiaty. Ponadto, Wniosl 0 zasqdzenie od pozwanego na jego rzecz kosztow nieopiaconej pomocy prawnej udzielonej z urzqdu. A Pozwany Wniosl 0 oddalenie powodztwa i zasqdzenie od powoda 11a jego rzecz kosztow procesu, W tym kosztow zastegpstwa procesowego na rzecz Skarbu Pafistwa ~ Prokuratorii Generalnej Skarbu Pafistwa wedlug norm przepisanych. Na podstawie art. 4421 § 1 k.c. podniosl zarzut czoéciowego przedawnienia roszczenia W stosunku do pozwanego za okres sprzed kwietnia 2009 r. Natomiast W okresie nieprzedawnionym powod przebywal W pozwanej jednostce od dnia 9 listopada 2009 r. do 4 czerwca 2010 r., lecz podkreélono, iz powod nie Wykazal W tym zakresie zasadnoéci Zgdafi. Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2013 r. Sqd Okrogowy W Szczecinie odda1i1 powodztwo (pkt I), zasqdzil od powoda na rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu Paflstwa kwoto 3.600 Z1 tytuiem zwrotu kosztow zastopstwa procesowego (pkt II) oraz przyznal od Skarbu Pafistwa  Sqdu Okrogowego W Szczecinie na rzecz radcy prawnego W. W. kwoto 3.60021 Wraz z 23% VAT tytuiem Wynagrodzenia za pomoc prawnq udzielonq 2 urzegdu (pkt III.) Orzeczenie tej treéci zostaio oparte na ustaleniach faktycznych, z ktorych Wynikalo, Ze K. W. przebywal W pozwanym A. S. W S. jako osadzony W okresach od 6 sierpnia 2005 r. do 20 grudnia 2005 r., od 13 maja 2006 r. do 16 paidziernika 2007 r., od 15 listopada 2007 r. do 28 marca 2008 r., od 13 maja 2008 r. do 24 czerwca 2008 1'. i od 9 listopada 2011 r. do 4 czerwca 2010 r. Powod jest recydywistq penitencjarnym i odbywa kare; za popelnienie przestegpstwa rozboju. Wczeéniej odbywal karz; za znc;ca11ie sic; nad osobq najblizszq, naruszenie czyrmoéci narzgdu, kradziez z Sygn. akt I ACa 620/13 UZASADNIENIE Pozwem złożonym W dniu 23 kwietnia 2012 r., po ostatecznym sprecyzowaniu, K. W. wniósł przeciwko S. P. - A. Ś. W S. o zapłatę na jego rzecz kwoty 90.000 zł tytułem zadośćuczynienia W zakresie szkody medycznej (pogorszenie wzroku) oraz kwoty 30.000 zł tytułem zadośćuczynienia W zakresie naruszenia dóbr osobistych (przeludnienie oraz warunki odbywania kary pozbawienia wolności) wraz z ustawowymi odsetkami iiczonymi od dnia wydania wyroku do dnia zapłaty. Ponadto, wniósł o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. A Pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów procesu, W tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz Skarbu Państwa ~ Prokuratorii Generalnej Skarbu Panstwa według norm przepisanych. Na podstawie art. 4421 § 1 k.c. podniósł zarzut częściowego przedawnienia roszczenia W stosunku do pozwanego za okres sprzed kwietnia 2009 r. Natomiast W okresie nieprzedawnionyni powód przebywał W pozwanej jednostce od dnia 9 listopada 2009 r. do 4 czerwca 2010 r., lecz podkreślono, iz powód nie wykazał W tym zakresie zasadności żądań. Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2013 r. Sąd Okręgowy W Szczecinie oddalił powództwo (pkt I), zasądził od powoda na rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 3.600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (pkt II) oraz przyznał od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego W Szczecinie na rzecz radcy prawnego W. W. kwotę 3.600zł wraz z 23% VAT tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzielona z urzędu (pkt III.) Orzeczenie tej treści zostało oparte na ustaleniach faktycznych, z których wynikało, ze K. W. przebywał W pozwanym A. Ś. W S. jako osadzony W okresach od 6 sierpnia 2005 r. do 20 grudnia 2005 r., od 13 maja 2006 r. do 16 października 2007 r., od 15 listopada 2007 r. do 28 marca 2008 r., od 13 maja 2008 r. do 24 czerwca 2008 r. i od 9 listopada 2011 r. do 4 czerwca 2010 r. Powód jest recydywistą penitencjarnym i odbywa karę za popełnienie przestępstwa rozboju. Wcześniej odbywał karę za znęcanie się nad osoba najbliższą, naruszenie czynności narządu, kradzież z --- STRONA 3 --- Wlamanienl. Powod zostal osadzony W celach Wieloosobowych. W okresie od 15 listopada 2007 r. do 4 czerwca 2010 r. (z przerwami) przebywal on W celach pawilonu A. W okresie od 23 kwietnia 2009 r. do 4 czerwca 2010 r. W pozwanej jednostce nie Wystepowal problem przeludnienia W celach. Skazani przebywajgcy W A. S. W S. mieli mozliwosé W powyzszym okresie uczestnictwa W kursach organizowanych przez dzial penitencjarny — kurs infonnatyczny, fryzjerski, malarzatapeciarza, aktywizacji zawodowej. W ramacdh dzialalnosci wlasnej byiy organizowane roznego rodzaju konkursy, np. rozgrywki tenisa stolowego, konkursy wiedzy ogolnej, konkurs na Wystroj swiqteczny eel. Przyjecia lekarskie odbywajq sie w niniej szej jednostce codzienne od poniedziaiku do piqtku wedlug ustalonego harmonogramu, ktory zapewnia porzqdek, a osadzonym odpowiedni dostep do opieki medycznej. Warunki socjalno — bytowe panujqce W pozwanej jednostce nie Wzbudzajq powazniejszych zastrzezefi. W celach mieszkamych panuje porzqdek. Regularnie Wykonywane sq prace remontowe. Cele mieszkalne, W ktorych przebywal powod byly W dobrym stanie technicznym i nadawaly sie do dalszego uzytkowania. Temperatury panujqce W pomieszczeniach byiy zgodne z temperaturami obliczeniowymi d1a tych pomieszcze1’1. Cele sq Wyposazone W Wentylacje grawitacyjnq, okna sq drewniane, zas stolarka. okienna jest sprawna technieznie. W celach pawilonu A W oknach nie byly zamontowane blendy. Natomiast okna znajdujqce sie W niniejszych celach sq oknami drewnianymi, indywidualnie uszczelnianymi na okres zimy. W celach zapewnione bylo prawidlowe oswietlenie, ktore bylo tez regularnie kontrolowane. Powod Wielokrotnie zwracal sie do dyrektora A. S. W S. 0 zgode na korzystanie 2 odtwarzacza DVD, otrzymal zgode. Powod cierpi na astygmatyzm nadwzroczny. Zanim trafil do pozwanego A. posiadai wade Wzroku  nadwzrocznosé — wada na okolo prawe 0,5 c + 3.0 D i na oko lewe 0,8 c + 2.0 D. Podczas pobytu W pozwanej jednostce penitencjarnej zmiana Wady nadwzrocznosci nie nastgpila. Na podstawie tak poczynionych ustalefi faktycznych Sad Okregowy doszed1 do przekonania, Ze powodztwo oparte na tresci przepisow art. 417 § 1 k.c. W zwiqzku z art. 23 k.c., art. 24 k.c. i art. 448 k.c. okazalo sie bezzasadne. Sa,d przyjql, i2 powod przebywajqc W pozwanej jednostce penitencjarnej mia1 Wiedze o jego ewentualnej krzywdzie i osobie zobowiqzanej do jej naprawienia. W włamaniem. Powód został osadzony W celach wieloosobowych. W okresie od 15 listopada 2007 r. do 4 czerwca 2010 r. (z przerwami) przebywał on w celach pawilonu A. W okresie od 23 kwietnia 2009 r. do 4 czerwca 2010 r. W pozwanej jednostce nie występował problem przeludnienia W celach. Skazani przebywający W A. Ś. W S. mieli możliwość W powyższym okresie uczestnictwa W kursach organizowanych przez dział penitencjamy - kurs informatyczny, fryzjerski, malarza-tapeciarza, aktywizacji zawodowej. W ramach "działalności własnej były organizowane różnego rodzaju konkursy, np. rozgrywki tenisa stołowego, konkursy wiedzy ogólnej, konkurs na wystrój świąteczny cel. Przyjęcia lekarskie odbywają się W niniejszej jednostce codzienne od poniedziałku do piątku według ustalonego harmonogramu, który zapewnia porządek, a osadzonym odpowiedni dostęp do opieki medycznej. Warunki socjalno - bytowe panujące W pozwanej jednostce nie wzbudzają poważniejszych zastrzeżeń. W celach mieszkahiych panuje porządek. Regularnie wykonywane są prace remontowe. Cele mieszkalne, W których przebywał powód były W dobrym stanie technicznym i nadawały się do dalszego użytkowania. Temperatury panujące W pomieszczeniach były zgodne z temperaturami obliczeniowymi dla tych pomieszczeń. Cele są wyposażone W wentylację grawitacyjną, okna są drewniane, zaś stolarka okienna jest sprawna technicznie. W celach pawilonu A W oknach nie były zamontowane blendy. Natomiast okna znajdujące się W niniejszych celach są oknami drewnianymi, indywidualnie uszczelnianymi na okres zimy. W celach zapewnione było prawidłowe oświetlenie, które było też regularnie kontrolowane. Powód wielokrotnie zwracał się do dyrektora A. S. W S. o zgodę na korzystanie z odtwarzacza DVD, otrzymał zgodę. Powód cierpi na astygmatyzni nadwzroczny. Zanim trafił do pozwanego A. posiadał wadę wzroku - nadwzroczność - wada na około prawe 0,5 c + 3.0 D i na oko lewe 0,8 c + 2.0 D. Podczas pobytu W pozwanej jednostce penitencjarnej zmiana wady nadwzroczności nie nastąpiła. Na podstawie tak poczynionych ustaleń faktycznych Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że powództwo oparte na treści przepisów art. 417 § 1 k.c. W związku z art. 23 k.c., art. 24 k.c. i art. 448 k.c. okazało się bezzasadne. Sąd przyjął, iż powód przebywając W pozwanej jednostce penitencjamej miał wiedzę o jego ewentualnej krzywdzie i osobie zobowiązanej do jej naprawienia. W --- STRONA 4 --- zwiazku z powyzszym, biorac pod uwage date zlozenia pozwu — 23 kwietnia 2012 r. oraz trzyletni termin przedawnienia z art. 4421 § 1 k.c., Sad uznal, Ze Zadanie powoda o zaplate zadoséuczynienia uleglo przedawnieniu co do zdarzefi majacych miejsce przed 23 kwietnia 2009 r. Dalej Wskazano, Ze kwestia Wymagajaca rozstrzygniecia pozostalo ustalenie, czy zostala Wyrzadzona powodowi szkoda W postaci pogorszenia Wzroku przez niezgodne z prawem dzialanie lub zaniechanie przy Wykonywaniu Wladzy publicznej pozwanej osoby prawnej. Nastepnie dopiero nalezaloby ustalié Wysokosé dochodzonego roszczenia. Podniésl Sad, Ze powod Zadajac zapiaty zadoséuczynienia Wskazal, i2 W pozwanym osrodku, W ktorym przebywal W celach, by! ograniczony dostep do swiatla s1onecznego oraz nieprawidlowe oswietlenie sztuczne, przez co nastapilo u niego znaczne pogorszenie wzroku. Zdaniem Sadu zebrany W sprawie materiak dowodowy (k54, 5559 akt) swiadczy o tym, Ze W zakresie oswietlenia nie bylo niepraWid1oWosci. Dowod przeciwny W mysl przepisu art. 6 k.c. obciazat powoda, czemu nie sprostal. Sad zWr6ci1 uwage, i2 Z zebranego W sprawie materiahl dowodowego Wynika, i2 powod zanim trafil do pozwanego A. S. W S. posiada1 Wade Wzroku — nadwzrocznoéé  wada na okolo prawe 0,5 c + 3.0 D i na oko lewe 0,8 c + 2.0 D. Natomiast podczas pobytu W pozwanej jednostce penitencjamej zmiana Wady nadwzrocznosci nie nastapila. Nadto zgromadzony W sprawie material dowodowy Wykazal, Ze powéd nie stronil od ogladania DVD. Faktem zaé nie Wylnagajacym dowodzenia W ocenie sadu meriti jest szkodliwy jego Wpiyw na Wzrok. Na uwage zas1ugiWa1 rowniez fakt, iz podczas przesluchania powod nie potrafil nawet sprecyzowaé, jakq Wade Wzroku posiada i posiadal przed osadzeniem. Mimo zobowiqzania (k89 akt) powod nie dostarczyi dokumentacji medycznej sprzed osadzenia. Okolicznoéé ta .by1a zdaniem Sadu o tyle istotna, Ze W zwiazku 2 Wnioskiem o dopuszczenie dowodu z opinii bieglych Sad musi Inieé zgromadzony material dowodowy pozwalajacy bieglym na opracowanie opinii, tj. stanu zdrowia powoda sprzed przyjecia do jednostki penitencjamej i na dziefi rzekomej szkody. Stad Sad ocenji jako zbyteczne powolanie bieglego sadowego Z uwagi na brak materiaiu dowodowego, na podstawie ktorego mozna byloby Wydaé opinie. związku z powyższym, biorąc pod uwagę datę złożenia pozwu - 23 kwietnia 2012 r. oraz trzyletni termin przedawnienia z art. 4421 § l k.c., Sąd uznał, że żądanie powoda o zapłatę zadośćuczynienia uległo przedawnieniu co do zdarzeń mających miejsce przed 23 kwietnia 2009 r. Dalej wskazano, że kwestią wymagającą rozstrzygnięcia pozostało ustalenie, czy została wyrządzoną powodowi szkoda W postaci pogorszenia wzroku przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej pozwanej osoby prawnej. Następnie dopiero należałoby ustalić Wysokość dochodzonego roszczenia. Podniósł Sąd, że powód żądając zapłaty zadośćuczynienia wskazał, iz W pozwanym ośrodku, W którym przebywał W celach, był ograniczony dostęp do światła słonecznego oraz nieprawidłowe oświetlenie sztuczne, przez co nastąpiło u- niego znaczne pogorszenie wzroku. Zdaniem Sądu zebrany W sprawie materiał dowodowy (k-54, 55-59 akt) świadczy o tym, że W zakresie oświetlenia nie było nieprawidłowości. Dowód przeciwny W myśl przepisu art. 6 k.c. obciążał powoda, czemu nie sprostał. Sąd zwrócił uwagę, iż z zebranego W sprawie materiału dowodowego Wynika, iż powód zanim trafił do pozwanego A. Ś. W S. posiadał wadę wzroku - nadwzroczność - wada na około prawe 0,5 c + 3.0 D i na oko lewe 0,8 c + 2.0 D. Natomiast podczas pobytu W pozwanej jednostce penitencjarnej zmiana Wady nadwzroczności nie nastąpiła. Nadto zgromadzony W sprawie materiał dowodowy wykazał, że powód nie stronił od oglądania DVD. Faktem zaś nie wymagającym dowodzenia W ocenie sądu meriti jest szkodliwy jego wpływ na wzrok. Na uwagę zasługiwał również fakt, iż podczas przesłuchania powód nie potrafił nawet sprecyzować, jaką wadę wzroku posiada i posiadał przed osadzeniem. Mimo zobowiązania (k-89 akt) powód nie dostarczył dokumentacji medycznej sprzed osadzenia. Okoliczność ta .była zdaniem Sądu o tyle istotna, że W związku z wnioskiem o dopuszczenie dowodu z opinii biegłych Sąd musi mieć zgromadzony materiał dowodowy pozwalający biegłym na opracowanie opinii, tj. stanu zdrowia powoda sprzed przyjęcia do jednostki penitencjarnej i na dzień rzekomej szkody. Stąd Sąd ocenił jako zbyteczne powołanie biegłego sądowego z uwagi na brak materiału dowodowego, na podstawie którego mozna byłoby wydać opinię. --- STRONA 5 --- W ocenie Sadu, W okolicznosciaeh niniejszej sprawy, nie mozna bylo przyjac’: za. Wykazane, i2 pozwany spowodowal powstanie u powoda szkody W jego zdrowiu, jak te2 Ze istnieje obiektywny zwiqzek przyczynowo  skutkowy pomiedzy rzekomym (bo jak Wykazano WyZej nie doszlo do naruszefi ze strony fullkcjonariuszy pozwanego) dziaianiem (zaniechaniem) pozwanego a pogorszeniem sie u powoda Wzroku. Majac na uwadze powyzsze okolicznosci zdaniem Sqdu powod nie Wykazai, Ze przebywai W celach 0 ograniczonjrm dostepie do éwiatla sionecznego oraz nieprawidlowym SZ1ZLlCZ11yII1 oswietleniu, a przez to, ze z Winy pozwanego doszlo do pogorszenia Wzroku. Stad Zadanie co do szkody medycznej podlegalo oddaleniu. Natomiast Zadajac zapiaty zadoséuczynienia z tytulu naruszenia dobr osobistych powod Wskaza1, ii W osrodku, W ktorym przebywal, cele byiy przeludnione i nie spelnialy odpowiednich Warunkow bytowych, bylo zbyt siabe oswietlenie, byi ograniczony dostep do swiatla slonecznego z uwagi na Wystepujace plastikowe osiony W oknach, W celach byly stare okna, przez co zima byio zimno, cele byly zagrzybiaie i Wystepowaio W nich robactwo, brak by1o Wentylacji, 16Zka byiy poiamane, byio duszno, brak byio srodkow czystosci, W celach nie oddzielono kacika sanitarnego. Podkreslii, i2 Waruiiki bytowe i sa11i__tame nie odpowiadaiy humanitarnemu traktowaniu powoda, przez co naruszono jego godnoéé oraz prawo do intymnosci. W tym stanie rzeczy podstawowym problemem dla oceny zasadnosci roszczenia powoda W ocenie Sadu Okregowego bylo zatem ustalenie, czy odbywajae kare pozbawienia Wolnosci W pozwanej jednostce penitencjarnej przebywai on W takich Waru11kach._ H Tego zas, zdaniem Sadu, powod W niniejszej sprawie nie Wykazai, gdyz poza twierdzeniami zgioszonymi W pozwie nie podjal W tym zakresie pozadanej inicjatywy dowodowej. Dodatkowo Sad, w oparciu o zebrany W sprawie material dowodowy, zwrocil uwage, i2 W okresie od 23 kwietnia 2009 r. do 4 czerwca 2010 r. (W czasie kiedy powod by1 osadzony) W pozwanej jednostce nie Wystepowal problem przeludnienia W celach. Skazani przebywajacy W A. S. W S. n1ie1i mozliwosé W powyzszym okresie uczestnictwa W kursach organizowanych przez dziai penitencjarny  kurs informatyczny, fryzjerski, malarzatapeciarza, aktywizacji zawodowej, byiy organizowane roznego rodzaju konkursy. Powod dodatkowo za zgoda dyrektora jednostki korzystai z odtwarzacza DVD. Zdaniem Sadu Wartmki socjalno — bytowe W ocenie Sądu, W okolicznościach niniejszej sprawy, nie można było przyjąć za wykazane, iż pozwany spowodował powstanie u powoda szkody W jego zdrowiu, jak też że istnieje obiektywny związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy rzekomym (bo jak wykazano wyżej nie doszło do naruszeń ze strony funkcjonariuszy pozwanego) działaniem (zaniechaniem) pozwanego a pogorszeniem się u powoda wzroku. Mając na uwadze powyższe okoliczności zdaniem Sądu powód nie wykazał, że przebywał W celach o ograniczonym dostępie do światła słonecznego oraz nieprawidłowym sztucznym oświetleniu, a przez to, ze z winy pozwanego doszło do pogorszenia wzroku. Stąd żądanie co do szkody medycznej podlegało oddaleniu. Natomiast żądając zapłaty zadośćuczynienia z tytułu naruszenia dóbr osobistych powód wskazał, iż W ośrodku, W którym przebywał, cele były przeludnione i nie spełniały odpowiednich Warunków bytowych, było zbyt słabe oświetlenie, był ograniczony dostęp do światła słonecznego z uwagi na występujące plastikowe osłony W oknach, W celach były stare okna, przez co zimą było zimno, cele były zagrzybiałe i występowało w nich robactwo, brak było wentylacji, łóżka były połamane, było duszno, brak było środków czystości, W celach nie oddzielono kącika sanitamego. Podkreślił, iż Warunki bytowe i sanitarne nie odpowiadały humanitarnemu traktowaniu powoda, przez co naruszono jego godność oraz prawo do intymności. W tym stanie rzeczy podstawowym problemem dla oceny zasadności roszczenia powoda W ocenie Sądu Okręgowego było zatem ustalenie, czy odbywając karę pozbawienia Wolności W pozwanej jednostce penitencjarnej przebywał on W takich Warunkach. H Tego zaś, zdaniem Sądu, powód W niniejszej sprawie nie wykazał, gdyz poza twierdzeniami zgłoszonymi W pozwie nie podjął W tym zakresie pożądanej inicjatywy dowodowej. Dodatkowo Sąd, W oparciu 0 zebrany W sprawie materiał dowodowy, zwrócił uwagę, iż W okresie od 23 kwietnia 2009 r. do 4 czerwca 2010 r. (W czasie kiedy powód był osadzony) W pozwanej jednostce nie występował problem przeludnienia W celach. Skazani przebywający W A. Ś. W S. mieli możliwość W powyższym okresie uczestnictwa W kursach organizowanych przez dział penitencjarny - kurs informatyczny, fryzjerski, malarza-tapeciarza, aktywizacji zawodowej, były organizowane różnego rodzaju konkursy. Powód dodatkowo za zgodą dyrektora jednostki korzystał z odtwarzacza DVD. Zdaniem Sądu warunki socjalno - bytowe --- STRONA 6 --- panujace W pozwanej jednostce nie Wzbudzaja powazniejszych zastrzezefi. W celach pawilonu A, W ktorych W okresie od 23 kwietnia 2009 r. do 4 czerwca 2010 r. by1 osadzony poW6d, W oknach nie byly zamontowane blendy. Poza tym W celach zapewnione byio prawidlowe oswietlenie, ktore bylo tez regularnie kontrolowane. Odnoszac sie do zarzutu powoda, Ze przebywa W celi z osobami odbywajacymi kary 25 lat pozbawienia Wolnosci (W tym za przestepstwa zabojstwa), Sad zaznaczyi, iz sam powod jest recydywista penitencjarnyrn i odbywa kare za popeinienie rozboju, WCZ6§niej odbywal kare za znecanie sie nad osoba najblizsza, naruszenie czynnoéci narzadu, kradziez z wiamaniem. Zebrany W sprawie material dowodowy nie potwierdzii natomiast, aby naruszono jakiekolwiek dobro osobiste powoda. Zarzuty powoda odnosnie niezapewnienia przez pozwanego odpowiednich Warunkow bytowych, socj alnych i sanitarnych okazaly sie bezzasadne. Sad nie znalazi podstaw do przyjecia, Ze W przypadku powoda zachodzi Wypadek szczegolnie uzasadniony W rozumieniu art. 102 k.p.c. Dlatego powod zostai zobowiazany do zwrotu kosztow zastepstwa procesowego naleznego reprezentujacej Skarb Paiistwa Prokuratorii Generalnej Skarbu Pafistwa. Jednoczesnie Sad przyznal od Skarbu Pafistwa — Sadu Okregowego W Szczecinie na rzecz pelnomocnika z urzedu Wynagrodzenie. W obu przypadkach przyznane Wynagrodzenie odpowiada stawkom, o ktorych mowa W § 6 pkt 6 rozporzadzenia Ministra Sprawiedliwosci W sprawie opiat za czynnosci radcow prawnych i pomoc prawna udzielona z urzedu. Apelacje od powyzszego Wyroku W ozesci dotyczacej pkt I i II Wywiodl powod, domagajac sie jego uchylenia W tej czesci i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sadowi I instancji oraz zasadzenia od pozwanego na rzecz powoda kosztow nieopiaconej pomocy prawnej udzielonej z urzedu tytuiem zastepstwa procesowego W II instancji. Zaskarzonemu rozstrzygnieciu zarzucii: 1. naruszenie przepisow prawa materialnego, tj. art. 448 § 1 k.c. W ZW. z art. 23, art. 24 poprzez ich biedna interpretacje i niezastosowanie, art. 442 § 1 k.c. poprzez jego biedne zastosowanie, art. 6 k.c. poprzez bledna interpretacje i przyjlecie, Ze na powodzie ciazyio udowadnianie bezprawnosci dzialania pozwanego, podczas gdy to na pozwanym ciazy obowiazek Wykazania, Ze jego dziaianie bylo zgodne 2 prawem (domniemanie bezprawnosci dzialania spraWcy); panujące W pozwanej jednostce nie wzbudzają poważniejszych zastrzeżeń. W celach pawilonu A, W których W okresie od 23 kwietnia 2009 r. do 4 czerwca 2010 r. był osadzony powód, w oknach nie były zamontowane blendy. Poza tym W celach zapewnione było prawidłowe oświetlenie, które było też regularnie kontrolowane. Odnosząc się do zarzutu powoda, ze przebywa W celi z osobami odbywającymi kary 25 lat pozbawienia wolności (W tym za przestępstwa zabójstwa), Sąd zaznaczył, iż sam powód jest recydywistą penitencjarnym i odbywa karę za popełnienie rozboju, wcześniej odbywał karę za znęcanie się nad osobą najbliższą, naruszenie czynności narządu, kradzież z włamaniem. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził natomiast, aby naruszono jakiekolwiek dobro osobiste powoda. Zarzuty powoda odnośnie niezapewníenia przez pozwanego odpowiednich warunków bytowych, socjalnych i sanitarnych okazały się bezzasadne. Sąd nie znalazł podstaw do przyjęcia, że W przypadku powoda zachodzi wypadek szczególnie uzasadniony W rozumieniu art. 102 k.p.c. Dlatego powód został zobowiązany do zwrotu kosztów zastępstwa procesowego należnego reprezentującej Skarb Państwa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa. Jednocześnie Sąd przyznał od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego W Szczecinie na rzecz pełnomocnika z urzędu wynagrodzenie. W obu przypadkach przyznane Wynagrodzenie odpowiada stawkom, o których mowa W § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości W sprawie opłat za' czynności radców prawnych i pomoc prawną udzieloną z urzędu. Apelację od powyższego wyroku W części dotyczącej pkt I i II wywiódł powód, domagając się jego uchylenia W tej części i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia od pozwanego na rzecz powoda kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu tytułem zastępstwa procesowego W II instancji. Zaskarzonemu rozstrzygnięciu zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 448 § l k.c. W zw. z art. 23, art. 24 poprzez ich błędną interpretację i niezastosowanie, art. 442 § 1 k.c. poprzez jego błędne zastosowanie, art. 6 k.c. poprzez błędną interpretację i przyjęcie, że na powodzie ciążyło udowadnianie bezprawności działania pozwanego, podczas gdy to na pozwanym ciąży obowiązek wykazania, że jego działanie było zgodne z prawem (domniemanie bezprawności działania sprawcy); --- STRONA 7 --- 2. naruszenie przepisow prawa materialnego, tj., art. 10 ust. 1 Miedzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych z dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. 1977 r. Nr 38 poz. 167 iDz. U. I977 r. Nr 38 poz. 169) oraz art. 3 i art. 8 ust. 1 Konwencji 0 Ochronie Praw Cz1oWiekaiPodstaWoWych Wolnosci sporzadzonej W Rzymie dnia 4 grudnia 1950 r. (Dz. U. 1993 r. Nr 61 poz. 284 ze zm.)  poprzez ich niezastosowanie; 3. naruszenie prawa procesowego, ktore miaio Wpiyw na Wynik postepowania, W szczegolnosci art. 227, art. 228 § 1, alt. 232, art. 233 § 1 i2, art. 278 § 1 k.p.c.; 4. naruszenie art. 4 § 1, art. 82 § 1 i § 2, art. 102 oraz art. 110 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. kodeks karny Wykonawczy, naruszenie § 28. 1 Rozporzadzenia Ministra Sprawiedliwosci z dnia. 25 sierpnia 2003 r. W sprawie regulaminu orga11izacyjno—porzadkoWego Wykonywania kary pozbawienia Wolnosci  poprzez ich biedna interpretacje niezastosowanie; 5. nie ustalenie pelnego stanu faktycznego  " 6. sprzecznosé istotnych ustalefi Sadu z trescia zebranego W sprawie materialu. W uzasadnieniu apelacji podniesiono, iZ nieprawidlowe pozostaja ustalenia Sadu Okregowego W szczegolnosci dotyczace: Warunkow socjalno  bytowych panujacych W pozwanej jednostce,rodzaju i charakteru Wady Wzroku powoda, stanu tecimicznego cel, W ktorych powod odbywai kare pozbawienia Wolnosci, prawidiowego oswietlenja cel. Zdaniem skarzacego Sad Okregowy nie dokonal przy tym Zadnego ustalenia stanu faktycznego W zakresiezrodzaju Wad Wzroku powoda, ich charakteru, Wpiywu Warunkow odbywania karty na powstanie ijlub poglebienie Wad, Warunkow odbywania kar przez powoda podczas jego Wszystkich pobytow W A. S. W S., W szczegoinosci W okresie przed 23 kwietnia 2009 r., W tym wielkoéci cel, iloéci osadzonych, Warunkow sanitarnych oraz rodzaju i diugoéci kar skazanych przebywajacych W tej samej celi co powod przez okres jego pobytu W a. s. W S. Ponadto, Wyrok sadu zdaniem apeiujacego pozostaje Wewnetrznie sprzeczny. Z jednej strony Sad Okregowy nie dokonai ustalenia stanu faktycznego dotyciacego Wad Wzroku powoda oraz Warunkow odbywania kar przez powoda za okres przed 23 kwietnia 2009 r., a jednoczesnie przyznal zasadnosé zarzutu pozwanego odnosnie przedawnienia roszczenia powoda za okres przed 2009 r. Tymczasem uznanie 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj., art. 10 ust. 1 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych z dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. 1977 r. Nr 38 poz. 167 iDz. U. 1977 r. Nr 38 poz. 169) oraz art. 3 i art. 8 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej W Rzymie dnia 4 grudnia 1950 r. (Dz. U. 1993 r. Nr 61 poz. 284 ze zm.) - poprzez ich niezastosowanie; 3. naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik postępowania, W szczególności art. 227, art. 228 § 1, art. 232, art. 233 § 1 i2, art. 278 § 1 k.p.c.; 4. naruszenie art. 4 § 1, art. 82 § 1 i § 2, art. 102 oraz art. 110 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. kodeks karny wykonawczy, naruszenie § 28. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 sierpnia 2003 r. W sprawie regulaminu organizacyjne-porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności - poprzez ich błędną interpretację niezastosowanie; 5. nie ustalenie pełnego stanu faktycznego - ' 6. sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału. W uzasadnieniu apelacji podniesiono, iż nieprawidłowe pozostają ustalenia Sądu Okręgowego W szczególności dotyczące: warunków socjalno - bytowych panujących w pozwanej jednostce,rodzaju i charakteru wady wzroku powoda, stanu tecłmicznego cel, w których powód odbywał karę pozbawienia wolności, prawidłowego oświetlenia cel. Zdaniem skarżącego Sąd Okręgowy nie dokonał przy tym żadnego ustalenia stanu faktycznego w zakresiezrodzaju wad wzroku powoda, ich charakteru, wpływu warunków odbywania karty na powstanie ijlub pogłębienie wad, warunków odbywania kar przez powoda podczas jego wszystkich pobytów w A. Ś. w S., W szczególności w okresie przed 23 kwietnia 2009 r., W tym wielkości cel, ilości osadzonych. warunków sanitarnych oraz „rodzaju i długości kar skazanych przebywających W tej samej celi co powód przez okres jego pobytu w a. ś. w S. Ponadto, wyrok sądu zdaniem apelującego pozostaje wewnętrznie sprzeczny. Z- jednej strony Sąd Okręgowy nie dokonał ustalenia stanu faktycznego dotyczącego wad wzroku powoda oraz warunków odbywania kar przez powoda za okres przed 23 kwietnia 2009 r., a jednocześnie przyznał zasadność zarzutu pozwanego odnośnie przedawnienia roszczenia powoda za okres przed 2009 r. Tymczasem uznanie --- STRONA 8 --- (zdaniem powoda biedne) przez_Sad zarzutu przedawnienia roszczenia znaczyioby, Ze roszczenie powoda istniaio, lecz ze Wzgledu na upiyw ezasu nie rnoze bye dochodzone, podczas gdy sad W innej czesci uzasadnienia Wyroku stwierdza, 2e W ogole nie doszio do pogorszenia Wady Wzroku powoda podczas pobytow W A. S. W S. oraz nie zostaly naruszone jego dobra osobiste. Sprzecznosé uzasadnienia Wyroku ujawnia sie nadto W zakresie szkody z tytulu naruszenia dobra osobistego powoda  na stronie 10 uzasadnienia Sad Okregowy prawidlowo wskazuje, Ze na powodzie ciazy Wykazariie istnienia dobra osobistego i jego naruszenia (co powod W niniejszej sprawie Wykazal), natomiast pozwanego obciaza Wykazanie okolicznosci Wylaczajacych bezprawnosé dziaiania lub zaniechania sprawcy (czego zdaniem powoda, pozwany nie Wykazai). Tymczasem na stronie 11 uzasadnienia Sad Wskazuje, Ze powod nie Wykazal bezprawnego dzialania pozwanego (co jest zaprzeczeniem stanowiska Sadu zawartego na str. 10 uzasadnienia i stanowi naruszenie domniemania bezprawnosci sprawcy). Kwestionowano takze skutecznosé zarzutu przedawnienia roszczenia co do zdarzefi majacych miejsce przed 23 kwietnia 2009 r., W szczegolnosci przyjecie przez Sad Okregowy, i2 poW6d przebywajac W jednostce penitencjarnej mial Wiedze o swojej krzywdzie i osobie zobowiazanej do jej naprawienia. Zarzucono tez biedne porniniecie dowodu z opinii bieglego sadowego, Wyrazajac przekonanie, Ze przediozona’ do akt sprawy dokumentacja medyczna W poiaczeniu z badaniem powoda jest Wystarczajaca do ustalenia Wad Wzroku powoda, ich rodzaju, charakteru oraz wpiywu Warunkow odbywania kary u pozwanego na ich powstanie oraz pogiebienie. Zanegowano takze, aby ogladanie telewizji mialo przy obecnej technologii szkodliwy Wpiyw na Wzrok. Zdaniem apelujacego pozwany nie przedstawii réwniez zadnych dowodow potwierdzajacych realizowanie przez pozwanego opieki medycznej nad powodem zgodnie z obowiazujacymi przepisami, zas zaiaczony do akt sprawy przez pozwanego material dowodowy stanowi jedynie potwierdzenie okreélonego stanu na dziefi sporzadzania dokumentacji a nie podczas caiego okresu pobytu powoda W A. S. W S. Apelujacy wyrazil przekonanie, i2 powod Wykazai zarowno naruszenie jego dobr osobistych, sposob naruszenia oraz okolicznosci W jakich do tego doszlo. Zwrocil nadto uwage, i2 zdaniem Sadu Warunki socjalnobytowe nie Wzbudzaja powazniejszych zastrzezefi, co oznacza, Ze jednak (zdaniem powoda błędne) przez_Sąd zarzutu przedawnienia roszczenia znaczyłoby, że roszczenie powoda istniało, lecz ze względu na upływ czasu nie może być dochodzone, podczas gdy sąd W innej części uzasadnienia wyroku stwierdza, że W ogóle nie doszło do pogorszenia wady wzroku powoda podczas pobytów W A. Ś. w S. oraz nie zostały naruszone jego dobra osobiste. Sprzeczność uzasadnienia wyroku ujawnia się nadto W zakresie szkody z tytułu naruszenia dobra osobistego powoda - na stronie 10 uzasadnienia Sąd Okręgowy prawidłowo wskazuje, ze na powodzie ciąży wykazanie istnienia dobra osobistego i jego naruszenia (co powód W niniejszej sprawie wykazał), natomiast pozwanego obciąża Wykazanie okoliczności wyłączających bezprawność działania lub zaniechania sprawcy (czego zdaniem powoda, pozwany nie wykazał). Tymczasem na stronie 11 uzasadnienia Sąd wskazuje, ze powód nie wykazał bezprawnego działania pozwanego (co jest zaprzeczeniem stanowiska Sądu zawartego na str. 10 uzasadnienia i stanowi naruszenie domniemania bezprawności sprawcy). Kwestíonowano także skuteczność zarzutu przedawnienia roszczenia co do zdarzeń mających miejsce przed 23 kwietnia 2009 r., W szczególności przyjęcie przez Sąd Okręgowy, iż powód przebywając W" jednostce penitencjarnej miał wiedzę o swojej krzywdzie i osobie zobowiązanej do jej naprawienia. Zarzucono też błędne pominięcie dowodu z opinii biegłego sądowego, wyrażając przekonanie, że przedłożonaf do akt sprawy dokumentacja medyczna W połączeniu z badaniem powoda jest wystarczająca do ustalenia wad wzroku powoda, ich rodzaju, charakteru oraz wpływu warunków odbywania kary u pozwanego na ich powstanie oraz pogłębienie. Zanegowano takze, aby oglądanie telewizji miało przy obecnej technologii szkodliwy Wpływ na wzrok. Zdaniem apelującego pozwany nie przedstawił również zadnych dowodów potwierdzających realizowanie przez pozwanego opieki medycznej nad powodem zgodnie z obowiązującymi przepisami, zaś załączony do akt sprawy przez pozwanego materiał dowodowy stanowi jedynie potwierdzenie określonego stanu na dzień sporządzania dokumentacji a nie podczas całego okresu pobytu powoda w A. Ś. w S. Apelujący wyraził przekonanie, iż powód wykazał zarówno naruszenie jego dóbr osobistych, sposób naruszenia oraz okoliczności W jakich do tego doszło. Zwrócił nadto uwagę, iż zdaniem Sądu warunki socjalno-bytowe nie wzbudzają poważniejszych zastrzeżeń, co oznacza, ze jednak --- STRONA 9 --- nieodpowiadaja przepisom prawa. Przy tym takze naruszenie zasad klasyfikacji skazanych stanowi naruszenie zasad odbywania kary pozbawienia Wolnosci i stanowi podstawe do przyznania odpowiedniego odszkodowania. Argumentowano Wreszcie, i2 powod powinien skorzystaé z uprawnienia z art. 102 k.p.c. W odpowiedzi na apelacje pozwany Wniosi o jej oddalenie oraz zasadzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztow procesu, W tym kosztow zastepstwa procesowego na rzecz Skarbu Pafistwa  Prokuratorii Generalnej Skarbu Pafistwa Wediug norm przepisanych tj. 2.700 zi. Sad Apelacyjny zwaiyl, co nastepuje: Apelacja powoda okazaia sic; niezasadna. Ustalenia faktyczne poczynione W niniejszej sprawie oraz ich ocene prawna Sad Apelacyjny podziela i przyjmuje za podstawe dla Wiasnych rozwazafi, uznajac, iZ sa one peine, jasne i Sad Okregowy nie przekroczyi ram swlobodnej oceny dowodow olcresionych W art. 233 § 1 k.p.c. Nalezy przy tym zaznaczyé, iZ skuteczne postawienie takiego zarzutu Wymaga Wykazania, Zesad uchybii zasadom logicznego rozumowania lub doswiadczenia Zyciowego, nie jest natomiast Wystarczajace przekonanie o innej  niz przyjal sad  Wadze poszczegolnych dowodow i ich odmiennej ocenie przez skarzacego. W judykaturze powszeclmie przyjmuje sie, 2e zarzucenie naruszenia zasady swobodnej oceny dowodow nie moze polegaé na przedstawieniu przez strone alternatywnego stanu faktycznego, a tylko na podwazeniu podstaw tej oceny z Wykazaniem, Ze jest ona razaco Wadliwa lub oczywiscie bledna (zob. Wyroki Sadu Najwyzszego z dnia 12 kwietnia 2001 r., II CKN 588/99, LEX nr 52347; z dnia 15 kwietnia 2004 r., IV CK 274/O3, LEX nr 164852; z dnia 29 czerwca 2004 r., II CK 393/03, LEX nr 585758; z dnia 27 Wrzeénia 2002 r., II CKN 817/00, OSNC 2000/7 8/139).Tymczasem Sad Okregowy W oparciu o material dowodowy przedstawiony przez strony procesu, zgodnie z zasada kontradyktoryjnosci, rozpatrzyl Wszystkie istotne okolicznosci sprawy i na tej podstawie prawidlowo ocenil, ii roszczenie powoda (W zakresie nie objetym przedawnieniem) nie zostalo Wykazane. W pierwszej kolejnosci nalezalo odniesé sie do sformuiowanego W apelacji nieodpowiadają przepisom prawa. Przy tym także naruszenie zasad klasyfikacji skazanych stanowi naruszenie zasad odbywania kary pozbawienia wolności i stanowi podstawę do przyznania odpowiedniego odszkodowania. Argumentowano wreszcie, iz powód powinien skorzystać z uprawnienia z art. 102 k.p.c. W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego 'kosztów procesu, W tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz' Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa Według norm przepisanych tj. 2.700 zł. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja powoda okazała się niezasadna. Ustalenia faktyczne poczynione W niniejszej sprawie oraz ich ocenę prawną Sąd Apelacyjny podziela i przyjmuje za podstawę dla własnych rozważań, uznając, iż są one pełne, jasne i Sąd Okręgowy nie przekroczył ram swobodnej oceny dowodów określonych W art. 233 § 1 k.p.c. Należy przy tym zaznaczyć, iz skuteczne postawienie takiego zarzutu wymaga wykazania, żesąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej - niż przyjął sąd - wadze poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie przez skarżącego. W judykaturze powszechne przyjmuje się, ze zarzucenie naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów nie może polegać na przedstawieniu przez stronę alternatywnego stanu faktycznego, a tylko na podwazeniu podstaw tej oceny z wykazaniem, że jest ona rażąco wadliwa lub oczywiście błędna (zob. Wyroki Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2001 r., II CKN 588/99, LEX nr 52347; z dnia 15 kwietnia 2004 r., IV CK 274/03, LEX nr 164852; z dnia 29 czerwca 2004 r., II CK 393/03, LEX nr 585758; z »dnia 27 września 2002 r., II CKN 817/00, OSNC 2000/7- 8/139).Tymczasem Sąd Okręgowy W oparciu o materiał dowodowy przedstawiony przez strony procesu, zgodnie z zasadą kontradyktoryjności, rozpatrzył wszystkie istotne okoliczności sprawy i na tej podstawie prawidłowo ocenił, iz roszczenie powoda (w zakresie nie objętym przedawnieniem) nie zostało wykazane. W pierwszej kolejności należało odnieść się do sformułowanego W apelacji --- STRONA 10 --- zarzutu naruszenia art. 4421 § 1 k.c., a to na skutek uwzglednienia przez Sad I instancji podniesionego przez pozwanego zarzutu przedawnienia Zadania procesowego powoda W zwiazku z osadzeniem W A. S. W S. W okresie przed dniem 23 kwietnia 2009 r. Zgodnie z tym przepisem, W brzmieniu obowiazujacym od dnia 10 sierpnia 2007 r., roszczenie o naprawienie szkody Wyrzadzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z uplywem lat trzech od dnia, W ktorym poszkodowany dowiedziai sie o szkodzie i o osobie obowiazanej do jej naprawienia. Przy tym termin przedawnienia, o ktorym mowa W art. 4421 k.c. dotyczy Wszelkich roszczeii 0 naprawienie szkody Wyrzadzonej czynem niedozwolonym, W tym tez roszczefi majatkowych o naprawienie krzywdy niemajatkowej, o zadoséuczynienie z art. 445 k.c. iart. 448 k.c. Skoro zatem powod przebywai przez scisle Wymienione okresy W celach A. S. W S. W okreslonych Warunkach bytoWo~sanitarnych, ktore rzekomo miaiy skutkowaé jego pokrzywdzenieni i byi o tym od poczatku przekonany, to doskonale musiai juZ W tym czasie zdawaé sobie sprawe Z okolicznosci powstania takiej szkody i podmiotu za to odpowiedzialnego. W momencie boWie1n, gdy ktos doznaje dziaiafi godzacych W jego dobra osobiste typu zdrowie, nietyka1nosc': cielesna, ezesé, godnosé, np. zostaje poniiony, umieszczony W miejscu powodujacym znaczny dyskomfort psychiczny, fizyczny, to uzmysiawia sobie od razu, Ze jest ile traktowany, ma swiadomosé swojej krzywdy, negatywnych przezyé i odczué, nawet jezeli W tym momencie nie Wie jeszcze jakiego rodzaju roszczenia sadowe ezy irme mu przysiuguja (zob. Wyrok Sadu Apelacyjnego W Katowicach z dnia 25 czerwca 2013 r., I ACa 375/13, LEX nr 1342254) K. W. musial Wiec Wiedzieé o szkodzie i 0 osobie zobowiazanej do jej naprawienia W chwili, gdy tej szkody wedlug jego twierdzefi doznaWa1.PoWod sWe Zadanie opierai na twierdzeniu, 12 doéwiadczai dyskomfortu i niehumanitarnego traktowania, musial zatem mieé swiadomosé negatywnych odczué W chwili, gdy ich doznawai, musiai te2 od poczatku mieé swiadomosé kogo obciaza odpowiedzialnoscia za sWe negatywne odczucia. W rezultacie z cala pewnoscia zaslugiwaio na aprobate stanowisko Sadu Okregowego odnosnie czesciowego przedawnienia roszczenia powoda z tytuhl naruszenia jego dobr osobistych. W zwiazku z tym Sad I instancji W istocie nie badal Warunkow pobytu powoda zarzutu naruszenia art. 4421 § 1 k.c., a to na skutek uwzględnienia przez Sąd I instancji podniesionego przez pozwanego zarzutu przedawnienia żądania procesowego powoda W związku z osadzeniem W A. Ś. W S. W okresie przed dniem 23 kwietnia 2009 r. Zgodnie z tym przepisem, W brzmieniu obowiązującym od dnia 10 sierpnia 2007 r., roszczenie o naprawienie szkody Wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, W którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Przy tym termin przedawnienia, o którym mowa W art. 4421 k.c. dotyczy wszelkich roszczeń 0 naprawienie szkody Wyrządzonej czynem niedozwolonym, W tym też roszczeń majątkowych o naprawienie krzywdy niemajątkowej, o zadośćuczynienie z art. 445 k.c. iart. 448 k.c. Skoro zatem powód przebywał przez ściśle wymienione okresy W celach A. Ś. W S. W określonych warunkach bytoWo~sanitamych, które rzekomo miały skutkować jego pokrzywdzeniem i był o tym od początku przekonany, to doskonale musiał już W tym czasie zdawać sobie sprawę z okoliczności powstania takiej szkody i podmiotu za to odpowiedzialnego. W momencie bowiem, gdy ktoś doznaje działań godzących W jego dobra osobiste typu zdrowie, nietykalność cielesna, cześć, godność, np. zostaje poniżony, umieszczony W miejscu powodującym znaczny dyskomfort psychiczny, fizyczny, to uzmysławia sobie od razu, że jest źle traktowany, ma świadomość swojej krzywdy, negatywnych przeżyć i odczuć, nawet jezeli W tym momencie nie wie jeszcze jakiego rodzaju roszczenia sądowe czy inne mu przysługują (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego W Katowicach z dnia 25 czerwca 2013 r., I ACa 375/13, LEX nr 1342254) K. W. musiał Więc wiedzieć o szkodzie i o osobie zobowiązanej do jej naprawienia W chwili, gdy tej szkody według jego twierdzeń doznawał. Powód swe żądanie opierał na twierdzeniu-, iż doświadczał dyskomfortu i niehumanitarnego traktowania, musiał zatem mieć świadomość negatywnych odczuć W chwili, gdy ich doznawał, musiał też od początku mieć świadomość kogo obciąża odpowiedzialnością za swe negatywne odczucia. W rezultacie z całą pewnością zasługiwało na aprobatę stanowisko Sądu Okręgowego odnośnie częściowego przedawnienia roszczenia powoda z tytułu naruszenia jego dóbr osobistych. W związku z tym Sąd I instancji W istocie nie badał warunków pobytu powoda --- STRONA 11 --- W pozwanym zaldadzie W okresie pomiedzy 6 sierpnia 2005 r. a 24 czerwca 2008 r., lecz poprzestal na ocenie okresu nieobjetego przedawnieniem, tj. od 9 listopada 2009 r. do 4 czerwca 2010 r. Nie ma Wiec racji apelujacy, twierdzac, i2 Sad Okregowy uznaWa1 jego roszczenie za zasadne, jesli chodzi o okres, za ktory zarzut przedawnienia okazai sie skuteczny. W zakresie objetym przedawnieniem prowadzenie postepowania dowodowego jest Wszak zbedne. Jak Wskazuje sie W judykaturze, skuteczne podniesienie zarzutu przedawnienia jest Wystarczajace do oddalenia. powodztwa bez potrzeby ustalenia, czy zachodza Wszystkie inne przeslanki prawno materialne uzasadniajace jego uwzglednienie, a ich badanie W takiej sytuacji jest zbyteczne (zob. Wyrok Sadu Najwyzszego z dnia 11 sierpnia 2010 r., I CSK 653/09, LEX nr 741022, i uchwaia Sadu Najwyzszego podjeta W skiadzie Izby Cywilnej z dnia 17 Iutego 2006 r., III CZP 84/05, OSNC 2006/78/ 114). Na marginesie mozna zas dodaé, ii nawet jeéli W okresie przedawnionym doszlo do przebywania przez powoda W celi przeludnionej, to nalezy zwrocié uwage, i2 sam fakt Wystapienia przeludnienia W celi nie przesadza automatycznie o odpowiedzialnosci pozwanego z art. 448 k.c. W zw. z art. 24 k.c., lecz dopiero taka odpowiedzialnost’: rodzi doznanie W zwiazku z tym krzywdy, a podkreélié trzeba, Ze poW6d W swoich zeznaniach Wcale nie nadawai kwestii przeludnienia W celach rangi problemu szczegolnie istotnej Wagi. Omowienie kolejnych zarzutow apelacyjnych nalezalo zas poprzedzié uwaga Wstepna, i2 podstawowym obowiazkiem powoda, domagajacego sie zasadzenia zadoséuczynienia za krzywde z tytulu znacznego pogorszenia Wzroku oraz z tytuiu naruszenia jego dob osobistych na skutek Warunkow zapewnionych mu W pozwanym A. S. W S., bylo Wykazanie: 2e doszio u niego do pogiebienia (ewentualnie powstania) Wady Wzroku Wskutek tych Warunkow odbywania kary pozbawienia Wolnoéci oraz 2e W okresie nieprzedawnionym (czyli W realiach niniej szego przypadku  od 9 listopada 2009 r. do 4 czerwca 2010 r.) powod odbyWa1 kare izolacyjna W Wanmkach niezgodnych 2 obowiazujacymi W tym zakresie unormowaniami, tj. jak twierdzii W Warunkach przeludnienia oraz W nieodpowiednich Warunkach bytowych i sanitarnych. Nalezy pamietaé, Ze podstawa kontradyktoryjnego procesu cywilnego jest zasada rownouprawnienia jego stron. Z przepisu art. 232 k.p.c. i art. 6 k.c. W pozwanym zakładzie W okresie pomiędzy 6 sierpnia 2005 r. a 24 czerwca 2008 r., lecz poprzestał na ocenie okresu nieobjętego przedawnieniem, tj. od 9 listopada 2009 r. do 4 czerwca 2010 r. Nie ma Więc racji apelujący, twierdząc, iż Sąd Okręgowy uznawał jego roszczenie za zasadne, jeśli chodzi o okres, za który zarzut przedawnienia okazał się skuteczny. W zakresie objętym przedawnieniem prowadzenie postępowania dowodowego jest Wszak zbędne. Jak wskazuje się W judykaturze, skuteczne podniesienie zarzutu przedawnienia jest wystarczające do oddalenia powództwa bez potrzeby ustalenia, czy zachodzą wszystkie inne przesłanki prawno materialne uzasadniające jego uwzględnienie, a ich badanie W takiej sytuacji jest zbyteczne (zob. Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2010 r., I CSK 653/09, LEX nr 741022, i uchwała Sądu Najwyższego podjęta W składzie Izby Cywilnej z dnia 17 lutego 2006 r., III CZP 84/05, OSNC 2006/7-EV 114). Na marginesie można zaś dodać, iż nawet jeśli W okresie przedawnionym doszło do przebywania przez powoda w celi przeludnionej, to należy zwrócić uwagę, iż sam fakt wystąpienia przeludnienia W celi nie przesądza automatycznie o odpowiedzialności pozwanego z art. 448 k.c. W zw. z art. 24 k.c., lecz dopiero taką odpowiedzialność rodzi doznanie W związku z tym krzywdy, a podkreślić trzeba, że powód W swoich zeznaniach wcale nie nadawał kwestii przeludnienia W celach rangi problemu szczególnie istotnej wagi. Omówienie kolejnych zarzutów apelacyjnych należało zaś poprzedzić uwagą wstępną, iż podstawowym obowiązkiem powoda, domagającego się zasądzenia zadośćuczynienia za krzywdę z tytułu znacznego pogorszenia wzroku oraz z tytułu naruszenia jego dób osobistych na skutek warunków zapewnionych mu W pozwanym A. Ś. w S., było wykazanie: że doszło u niego do pogłębienia (ewentualnie powstania) wady wzroku wskutek tych warunków odbywania kary pozbawienia wolności oraz że W okresie nieprzedawnionym (czyli w realiach niniejszego przypadku - od 9 listopada 2009 r. do 4 czerwca 2010 r.) powód odbywał karę izolacyjną W warunkach niezgodnych z obowiązującymi w tym zakresie unormowaniami, tj. jak twierdził W Warunkach przeludnienia oraz W nieodpowiednich warunkach bytowych i sanitarnych. Należy pamiętać, że podstawą kontradyktoryjnego procesu cywilnego jest zasada równouprawnienia jego stron. Z przepisu art. 232 k.p.c. i art. 6 k.c. --- STRONA 12 --- jednoznacznie zas Wynika, Ze obowiazek Wskazania doWod6W obciaia te strone, ktora z danych okolicznosci, ktore miaiyby zostaé udowodnione, Wywodzi skutki prawne. W zwiazku z tym nie jest rzecza sadu Wyszukiwanie doWod6W. W obecnym stanie prawnyrn sad zatem zupelnie Wyjatkowo moie dopuscié doW6d z urzedu. Co Wiecej, gdyby Sad Okregowy prowadzii postepowanie doWodoWe Z urzedu, naraziiby sie na zarzut bezstronnosci, dziaiajac z korzyscia dla powoda, z naruszeniem obowiazku przestrzegania zasady rownego traktowania stron (art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Tak Wiec sad cywilny nie ma juz obecnie uprawniefi do zarzadzania dochodzenia dla ustalenia koniecznych doWod6W (vide: Wyroki Sadu Najwyzszego z dnia 12 marca 2010 r., II UK 286/09, LEX nr 602705, i 2 dnia 3 kwietnia 2003 r., II UK 223/02, LEX nr 190750, oraz Wyrok Sadu Apelacyjnego W Poznaniu z dnia 16 czerwca 2005 r., I ACa 1927/04, LEX nr 175170). Sad nie ma zatem obowiazku prowadzenia postepowania z urzedu, mote jedynie dopuscié doW6d nie Wskazany przez strone, ale czyrmosci takie podejmuje jedynie W sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, Ze strona jest nieporadna. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miala, co oczywiste miejsca, zwiaszcza gdy uwzgledni sie, Ze W toku calego procesu powod byi reprezentowany przez zawodowego pelnomocnika. H Tym samym jesli chodzi o Zadalfie zadoséuczynienia za szkode polegajaea na pogorszeniu Wzroku, to K. W. — zgodnie z a1t.‘6 k.c.  mia1 obowiazek przedstawienia sadowi doWod6W przede Wszystkim wskazujacych na to, Ze przed przyjeciem do pozwanej jednostki penitencjarnej by} osoba, ktora W ogole nie miaia Wady Wzroku, badi tez byla ona mniejsza anizeli W dniu zwolnienia, czyli 2e dopiero W Wyniku pobytu W A. S. W S. Wada Wzroku u niego Wystapila badi sie poglebita. Takiego ciezaru dowodu powod jednak nie podiwignai. Sam K. W. przyznai przeciez W czasie swego przes1uchania,_iZ pozostajac jeszcze na Wohlosci, przed osadzeniem got W pozwanym A., nie uczeszczal do okulisty, nie Wiedziai czy i jaka miai Wade Wzroku i od kiedy na nia cierpi. Dopiero przy przyjeciu go, celem odbycia kary pozbawienia Woinosci, Wykonane zostaly jemu rutynowe badanie okulistyczne, W ktorych Wyniku zdiagnozowano u niego Wade Wzroku i zalecono noszenie okularow. Taka wersja podawana przez samego powoda jednoznacznie zaś wynika, że obowiązek wskazania dowodów obciąża tę stronę, która z danych okoliczności, które miałyby zostać udowodnione, wywodzi skutki prawne. W związku z tym nie jest rzeczą sądu Wyszukiwanie dowodów. W obecnym stanie prawnym sąd zatem zupełnie wyjątkowo może dopuścić dowód z urzędu. Co więcej, gdyby Sąd Okręgowy prowadził postępowanie dowodowe z urzędu, naraziłby się na zarzut bezstronności, działając z korzyścią dla powoda, z naruszeniem obowiązku przestrzegania zasady równego traktowania stron (art. 32 ust. l i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Tak więc sąd cywilny nie ma już obecnie uprawnień do zarządzania dochodzenia dla ustalenia koniecznych dowodów (vide: wyroki Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2010 r., II UK 286/09, LEX nr 602705, i z dnia 3 kwietnia 2003 r., II UK 223/02, LEX nr 190750, oraz wyrok Sądu Apelacyjnego W Poznaniu z dnia 16 czerwca 2005 r., I ACa 1927/04, LEX nr 175170). Sąd nie ma zatem obowiązku prowadzenia postępowania z urzędu, może jedynie dopuścić dowód nie wskazany przez stronę, ale czynności takie podejmuje jedynie W sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że strona jest nieporadna. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała, co oczywiste miejsca, zwłaszcza gdy uwzględni się, ze W toku całego procesu powód był reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika. ll Tym samym jeśli chodzi o żądanie zadośćuczynienia za szkodę polegającą na pogorszeniu wzroku, to K. W. - zgodnie z a1t.“6 k.c. - miał obowiązek przedstawienia sądowi dowodów przede wszystkim Wskazujących na to, że przed przyjęciem do pozwanej jednostki penitencjarnej był osobą, która W ogóle nie miała wady wzroku, bądź też była ona mniejsza aniżeli W dniu zwolnienia, czyli że dopiero W wyniku pobytu W A. Ś. W S. wada wzroku u niego wystąpiła bądź się pogłębiła. Takiego ciężaru dowodu powód jednak nie podźwignął. Sam K. W. przyznał przecież W czasie swego przesłuchania, _iż pozostając jeszcze na wolności, przed osadzeniem go W pozwanym A., nie uczęszczał do okulisty, nie wiedział czy i jaką miał wadę wzroku i od kiedy na nią cierpi. Dopiero przy przyjęciu go, celem odbycia kary pozbawienia wolności, Wykonane zostały jemu rutynowe badanie okulistyczne, 'W których wyniku zdiagnozowano u niego wadę wzroku i zalecono noszenie okularów. Taka wersja podawana przez samego powoda --- STRONA 13 --- znajduje tez odzwierciedlenie W tresci przediozonych do akt sprawy ksiaieczek zdrowia osadzonego, obrazujacych m.in. badania Wykonane W lipcu i sierpniu 2006 r. (k. 8v.), a z ktorych Wynika Wada Wzroku Wielkosci +3. dioptrii na oku prawym i +2 dioptrii na oku lewym. Innymi s1oWy, z powyzszego materiaiu dowodowego Wynikaio, Ze juz przy przyjeciu do A. S. W S. powod mial problemy ze Wzrokiem. Natomiast Wynik kolejnego badania W dniu 21 marca 2011 r. (k.10) przekonuje, Ze po upiywie tylu lat u powoda nadal Wystepowala identyczna Wada Wzroku, tj. +3 dioptrie na oku prawym i +2 dioptrie na oku lewym. Brak jest W zwiazku z tym uzasadnionych podstaw do twierdzerria, i2 doszio do jakiegokolwiek pogorszenia Wzroku powoda W czasie pobytu W pozwanej jednostce penitencjarnej. Strona powodowa nie dostarczyla takie Zadnych argumentow, ktore mogiyby poddaé W Watpliwosé Wiarygodnosé Wskazanej WyZ€j dokumentacji medycznej. Natomiast z zeznafi samego powoda Wynikaio, Ze otrzymai okulary i to bezplatnie, gdyz jego prosba o refundacje zostala pozytywnie rozpatrzona przez dyrekcje A. W obliczu caioksztaitu okolicznosci faktycznych Il1I116jSZ6j sprawy, znajdujacych Wiec odzwierciedlenie W stanowisku samego K. W. oraz W przediozonych do akt sprawy dokumentach, uznaé zatem nalezalo, i2 opieka medyczna sprawowana nad powodem W okresie jego pobytu W pozwanym A. S. byla jak najbardziej prawidiowa i nie doszlo u niego W tym czasie do pogorszenia Wzroku. Chybione sa W talcim razie zarzuty apelacyjne naruszenia prawa materialnego i procesowego, W szczegolnosci zas art. 278 § 1 k.p.c., gdyz W pehii siuszne okazalo sie oddalenie przez Sad I instancji Wnioskowanego W pozwie dowodu Z opinii bieglego sadowego na okolicznosé Wady Wzroku powoda, jej zmiany oraz przyczyn pogorszenia u niego Wzroku. Strona powodowa byia Wszak Wzywana W toku postepowania pierwszoinstancyjnego do przediozenia WSZ611{16j dokumentacji medycznej dotyczacej choroby oczu, pod rygorem pominiecia dowodu z opinii biegiego (k. 89). W Wykonaniu tego zobowiazania powod, zastepowany przez zawodowego pelnomocnika, przedlozyl tylko jedno pismo  zawierajace Wynik badania Wzroku z dnia 27 Wrzesnia 2012 r.,ia Wiec Wykonanego po ponad dW6ch latach od opuszczenia pozwanego A. S. W S., kiedy to powod przebywal jeszcze poiniej W innych jednostkach penitencjamych. Byia to zreszta  scisle ujmujac  znajduje też odzwierciedlenie W treści przedłożonych do akt sprawy książeczek zdrowia osadzonego, obrazujących rn.in. badania Wykonane W lipcu i sierpniu 2006 r. (k. 8V.), a z których wynika wada wzroku wielkości +3« dioptrii na oku prawym i +2 dioptrii na oku lewym. Innymi słowy, z powyższego materiału dowodowego wynikało, ze już przy przyjęciu do A. Ś. W S. powód miał problemy ze wzrokiem. Natomiast wynik kolejnego badania W dniu 21 marca 2011 r. (k.10) przekonuje, że po upływie tylu lat u powoda nadal występowała identyczna wada wzroku, tj. +3 dioptrie na oku prawym i +2 dioptrie na oku lewym. Brak jest W związku z tym uzasadnionych podstaw do twierdzenia, iż doszło do jakiegokolwiek pogorszenia wzroku powoda W czasie pobytu W pozwanej jednostce penitencjarnej. Strona powodowa nie dostarczyła także żadnych argumentów, które mogłyby poddać W wątpliwość Wiarygodność wskazanej wyżej dokumentacji medycznej. Natomiast z zeznań samego powoda wynikało, że otrzymał okulary i to bezpłatnie, gdyż jego prośba o refundację została pozytywnie rozpatrzona przez dyrekcję A. W obliczu całokształtu okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, znajdujących Więc odzwierciedlenie W stanowisku samego K. W. oraz W przedłożonych do akt sprawy dokumentach, uznać zatem należało, iż opieka medyczna sprawowana nad powodem W okresie jego pobytu W pozwanym A. Ś. była jak najbardziej prawidłowa i nie doszło u niego W tym czasie do pogorszenia wzroku. Chybione są W takim razie zarzuty apelacyjne naruszenia prawa materialnego i procesowego, W szczególności zaś art. 278 § 1 k.p.c., gdyż W pełni słuszne okazało się oddalenie przez Sąd I instancji wnioskowanego W pozwie dowodu z opinii biegłego sądowego na okoliczność wady wzroku powoda, jej zmiany oraz przyczyn pogorszenia u niego wzroku. Strona powodowa była wszak wzywana W toku postępowania pierwszoinstancyjnego do przedłożenia wszelkiej dokumentacji medycznej dotyczącej choroby oczu, pod rygorem pominięcia dowodu z opinii biegłego (k. 89). W wykonaniu tego zobowiązania powód, zastępowany przez zawodowego pełnomocnika, przedłożył tylko jedno pismo - zawierające Wynik badania wzroku z dnia 27 września 2012 r.,ia więc wykonanego po ponad dwóch latach od opuszczenia pozwanego A. Ś. w S., kiedy to powód przebywał jeszcze póżniej W innych jednostkach penitencjarnych. Była to zresztą - ściśle ujmując - --- STRONA 14 --- jedynie kserokopia pisma, nawet nie potwierdzona za zgodnosé z oryginalem. Poza tym, z tresci tego pisma nie Wynikalo, aby doszlo do pogorszenia Wzroku powoda od daty udokumentowanych W njniejszej sprawie dwoch Wczesniejszych badafi. Nastepnie zas, choé Sad Okregowy przedluiyl poWodoWi termin na przedstawienie Wszelkiej dokumentacji medycznej dotyczacej leczenia jego Wzroku, strona powodowa Zadnej innej dokumentacji nie przedlozyla, Wskazujac W pismie procesowym z dnia 15 maja 2013 r., i2 nie jest to W chWiIi obecnej mozliwe (k. 100). W takiej sytuacji W peini prawidiowo Sad I instancji pominal wiec dowod z opinii biegiego sadowego, gdyz W rzeczywistosci brak bylo W niniejszej sprawie zgromadzonego takiego materiaiu dowodowego, W oparciu o ktory biegiy mogiby Wywiazaé sie z nalozonego na niego zadania. Dose zwazyé, Ze skoro sam powod zeznai, i2 nie Wie jaka mial Wade Wzroku przed jego osadzeniem u pozwanego, Wczesniej nie badai Wzroku i nie chodzil do okulisty (stad teZ, co oczywiste, nie posiadal z tego okresu miarodajnej dokumentacji medycznej na okolicznosé schorzenia zmysiu Wzroku), to tym bardziej biegly sadowy nie bedzie W stanie ustalié, czy i jaka wade Wzroku posiadal K. W. W dniu przyjecia do pozwanej jednostki penitencjarnej. To natomiast ma kluczowe znaczenie dla rozwazafi, czy W ogole i ewentualnie Z jakich przyczyn miaioby dojsé u powoda co najmniej do pogorszenia Wzroku W czasie pobytu W A. S. W S. Moinosé dopuszczenia dowodu z, opinii biegiego sadowego uzalezniona jest zas Wlasnie od tego, gdyz specjalista ten powinien dysponowaé odpowiednim materiaiem dowodowym przedstawionym przez strony do akt sprawy, a takowego powod nie przedlozyl. Sad moZe bowiem korzystaé z pomocy bieglego W zakresie Wymagajacym Wiadomosci specjalnych, Iecz biegiy nie moze Wyreczaé sadu W dokonywaniu ustalefi, gromadzeniu i przeprowadzaniu dowodéw, do czego nie jest powoiany (zob. Wyrok Sadu Najwyzszego z dnia 20 stycznia 1970 r., II PR 18/69, LEX nr 6652). Iak Wielokromie Wyjasnial te2 Sad Najwyzszy dokonywanie ustaleii faktycznych na podstawie doWod6W, ktore nie zostaiy W sposob formalny dopuszczone i przeprowadzone na rozprawie, narusza ogolne reguiy postepowania dowodowego W zakresie bezposredniosci, jawnosci, rownosci stron i kontradyktoryjnosci. PoW6d nie rnogi zatem oczekiwaé od bieglego, aby sporzadzii on jedynie kserokopia pisma, nawet nie potwierdzona za zgodność z oryginałem. Poza tym, z treści tego pisma nie wynikało, aby doszło do pogorszenia wzroku powoda od daty udokumentowanych w niniejszej sprawie dwóch wcześniejszych badań. Następnie zaś, choć Sąd Okręgowy przedłużył powodowi termin na przedstawienie wszelkiej dokumentacji medycznej dotyczącej leczenia jego wzroku, strona powodowa żadnej innej dokumentacji nie przedłożyła, wskazując W piśmie procesowym z dnia 15 maja 2013 r., iż nie jest to W chwili obecnej możliwe (k. 100). W takiej sytuacji W pełni prawidłowo Sąd I instancji pominął więc dowód z opinii biegłego sądowego, gdyz W rzeczywistości brak było W niniejszej sprawie zgromadzonego takiego materiału dowodowego, W oparciu o który biegły mógłby Wywiązać się z nałożonego na niego zadania. Dość zważyć, że skoro sam -powód zeznał, iż nie wie jaką rniał wadę wzroku przed jego osadzeniem u pozwanego, wcześniej nie badał wzroku i nie chodził do okulisty (stąd też, co oczywiste, nie posiadał z tego okresu miarodajnej dokumentacji medycznej na okoliczność schorzenia zmysłu wzroku), to tym bardziej biegły sądowy nie będzie W stanie ustalić, czy i jaką wadę wzroku posiadał K. W. W dniu przyjęcia do pozwanej jednostki penitencjarnej. To natomiast ma kluczowe znaczenie dla rozważań, czy W ogóle i ewentualnie z jakich przyczyn miałoby dojść u powoda co najmniej do pogorszenia wzroku W czasie pobytu W A. Ś. W S. Możność dopuszczenia dowodu z. opinii biegłego sądowego uzależniona jest zaś Właśnie od tego, gdyż specjalista ten powinien dysponować odpowiednim materiałem dowodowym przedstawionym przez strony do akt sprawy, a takowego powód nie przedłożył. Sąd może bowiem korzystać z pomocy biegłego W zakresie wymagającym wiadomości specjalnych, lecz biegły nie może wyręczać sądu W dokonywaniu ustaleń, gromadzeniu i przeprowadzaniu dowodów, do czego nie jest powołany (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 1970 r., II PR 18/69, LEX nr 6652). Jak Wielokrotnie wyjaśniał też Sąd Najwyższy dokonywanie ustaleń faktycznych na podstawie dowodów, które nie zostały W sposób formalny dopuszczone i przeprowadzone na rozprawie, narusza ogólne reguły postępowania dowodowego W zakresie bezpośredniości, jawności, równości stron i kontradyktoryjności. Powód nie mógł zatem oczekiwać od biegłego, aby sporządził on --- STRONA 15 --- opinie, gdy brak jest W gruncie rzeczy W aktach sprawy materialu dowodowego odnoszacego sie do materii, W przedmiocie ktorej ma sie Wypowiedzieé. Biegly nie mote sam gromadzié takiego materialu irodiowego, ktorego nie przedstawila W stosownyrn czasie sama strona, lecz jest powolany jedynie do oceny  pod katem posiadanych Wiadomosci specjalnych  materiaiu zebranego W toku postepowania dowodowego W danej sprawie. Natomiast W niniejszym procesie strona powodowa nie przedstawiia niezbedriej dokumentacji Iekarskiej na okolicznosé pogorszenia wzroku powoda na przestrzeni lat, tj. stanu przed i po zakoticzeniu pobytu W pozwanej jednostce penitencjamej, co samoistnie Wykluczaio sens dopuszczenia na te okolicznosé opinii biegiego. Badanie osobiste K. W. przez biegiego daloby jedynie obraz jego schorzenia Wzroku W dacie badania, ale nie dostarczyioby odpowiedzi na wskazane Wyzej zagadnienia 0 charakterze kluczowym dla roszczenia sfomiuiowanego przez powoda. Niezaleznie juz od tego mozna dodaé, ii W tresci apeiacji powod nawet nie powtorzyl Wniosku o dopuszczenie takiego dowodu. Ponadto, zasadnie uznal Sad pierwszej instancji, Ze poW6d r6W11ieZ nie Wykazai, aby W celach, W ktorych przebywal W pozwanym A., panowaly zie Warunki oswietleniowe, czemu zreszta Wprost zaprzeczaja dokumenty z1oZone przez pozwanego, a W szczegolnosci W postaci protoko16W z kontroli nateienia oswietlenia z 2005 r. i 2006 r. (k. 5557, 5859), W ktorych stwierdzono sprawnosé punktow swietlnych W 100% oraz Wystarczaj ace oswietlenie cel mieszkalnych. PoW6d tal<Ze nie przediozyi, ani nie zawnioskowai o dopuszczenie W charakterze dowodu, choéby rzekomyeh skarg do dyrekcji na niedostateczne jego zdaniem Warunki os'Wietleniowe ani teZ prosb o dodatkowe oswietlenie, ktore mialby skladaé, a miaiy bye one oddalane. Z kolei z notatld siuzbowej z dnia 31 maja 2012 r. (k. 54) Wynika, it powod przebywal W pawilonie B 2 do 2007 r., podczas gdy tzw. blendy W oknach zostaiy zamontowane tam dopiero W 2008 r.; z kolei W pawilonie A, gdzie nastepnie przebywai, W ogole nie byio tego typu przesion W oknach. W tej sytuacji strona powodowa nie zdolata W niniej szym procesie dowiesé, it doszio do pogorszenia Wzroku K. W. W czasie jego pobytu W A. S. W S., co musiaio skutkowaé oddaleniem jego roszczenia 0 zadoséuczynienie za krzywde Z tym zwiazana. Stad teZ zarazem"poruszo11e przez Sad I instancji, a kwestionowane przez opinię, gdy brak jest w gruncie rzeczy W aktach sprawy materiału dowodowego odnosząccgo sie do materii, W przedmiocie której ma się wypowiedzieć. Biegły nie może sam gromadzić takiego materiału źródłowego, którego nie przedstawiła W stosownym czasie sama strona, lecz jest powołany jedynie do oceny - pod katem posiadanych Wiadomości specjalnych - materiału zebranego W toku postepowania dowodowego W danej sprawie., Natomiast W niniejszym procesie strona powodowa nie przedstawiła niezbędnej dokumentacji lekarskiej na okoliczność pogorszenia wzroku powoda na przestrzeni lat, tj. stanu przed i po zakończeniu pobytu W pozwanej jednostce penitencjarnej, co samoistnie wykluczało sens dopuszczenia na tę okoliczność opinii biegłego. Badanie osobiste K. W. przez biegłego dałoby jedynie obraz jego schorzenia wzroku W dacie badania, ale nie do-starczyłoby odpowiedzi na wskazane Wyżej zagadnienia o charakterze kluczowym dla roszczenia sfonnułowanego przez powoda. Niezależnie już od tego można dodać, iż w treści apelacji powód nawet nie powtórzył wniosku o dopuszczenie takiego dowodu. Ponadto, zasadnie uznał Sąd pierwszej instancji, że powód również nie wykazał, aby W celach, W których przebywał W pozwanym A., panowały złe warunki oświetleniowe, czemu zresztą Wprost zaprzeczaja dokumenty złożone przez pozwanego, a W szczególności W postaci protokołów z kontroli natężenia oświetlenia z 2005 r. i 2006 r. (k. 55-57, 58-59), W których stwierdzono sprawność punktów świetlnych W 100% oraz wystarczające oświetlenie cel mieszkalnych. Powód także nie przedłożył, ani nie zawnioskował o dopuszczenie W charakterze dowodu, choćby rzekomych skarg do dyrekcji na niedostateczne jego zdaniem warunki oświetleniowe ani też próśb o dodatkowe oświetlenie, które miałby składać, a miały być one oddalane. Z kolei z notatki służbowej z dnia 31 maja 2012 r. (k. 54) wynika, iż powód przebywał w pawilonie B 2 do 2007 r., podczas gdy tzw. blendy w oknach zostały zamontowane tam dopiero W 2008 r.; z kolei W pawilonie A, gdzie następnie przebywał, W ogóle nie było tego typu przesłon W oknach. W tej sytuacji strona powodowa nie zdołała W niniejszym procesie dowieść, iż doszło do pogorszenia wzroku K. W. W czasie jego pobytu w A. Ś. W S., co musiało skutkować oddaleniem jego roszczenia o zadośćuczynienie za krzywdę z tym związaną. Stąd też zarazem 'poruszone przez Sąd I instancji, a kwestionowane przez --- STRONA 16 --- apelujacego, zagadnienie ewentuainego Wplywu ogladania telewizji na Wzrok cziowieka nie mialo juz nawet jakiegokolwiek znaczenia dla Wyniku niniejszej sprawy. V Przechodzac natomiast do oceny Zadania poWoda zasadzenia '11a jego rzecz zadoséuczynienia za krzywde W zwiazku z odbywaniem kary pozbawienia Wolnosci W niegodnych Warunkaeh, Sad odwoiawczy pragnie przypomnieé, iz podstawowa przesianka Wanmkujaca odpowiedzialnosé z tytuhi naruszenia dobr osobistych W mysl art. 24 § 1 k.c. oraz art. 448 k.c. jest naruszenie konkretnego dobra osobistego. Bez Watpienia przy tym W art. 24 § 1 k.c. zostalo ustanowione domniemanie bezprawnosci naruszenia dobra osobistego (art. 23 k.c.), czego — jak Wskazuje analiza caiosci uzasadnienia zaskarzonego Wyroku  takze sam Sad I instancji nie kwestionowal, choc? rzeczywiscie nie ustrzegi sie tn pewnych niescislosci, ktore mogly Wprowadzié apeiujacego W biad (str. 11 uzasadnienia Wyroku). Donmiemanie to podiega obaieniu przez pozwanego poprzez Wykazanie uprawnienia do okreslonego dziaiania. Kto zatem twierdzi, ze naruszono jego dobro osobiste, nie musi co prawda Wykazywaé bezprawnosci, lecz obciazony jest obowiazkiem Wykazania samego faktu naruszenia jego dobra osobistego (art. 6 k.c.). Jak Wyjasnii Sad Najwyzszy W Wyroku z dnia 28 lutego 2007 r., V CSK 431/06 (OSNC 2008/1/13) na powodzie dochodzacym roszczefi z tytulu naruszenia jego dobr osobistych spoczywa ciezar udowodnienia, Ze odbywai kare pozbawienia Wolnosci W Warunkach przeludnienia, W celach, W ktorych na skazanego przypadaio mniej niz 3 1112, przy nieodpowiednich Warunkach bytowych i saiiitarnych, bez oddzielenia toalety od reszty celi. Natomiast W razie, gdy to sit; jemu powiedzie, ciezar dowodu, ze Warunki W zakiadzie karnym odpowiadaly obowiazujacym normom i nie doszio do naruszenia dobr osobistych, przechodzi na pozwanego (zob. tez Wyrok Sadu Apelacyjnego W Warszawie 2 dnia 31 stycznia 2013 r., I ACa 937/12, LEX nr 1286667 i Wyrok Sadu Najwyzszego z dnia 14 lutego 2013 r., II CSK 382/12, LEX nr 1314386). » Powod zadajac ochrony prawnej podnosil, Ze jego dobra osobiste zostaiy naruszone W zwiazku z Warunkami W jakich przebywal, W szczegolnosci dotyczyio to przeludnienia W celach, gdzie miaio nie bye zapewnionych Wlasciwych Warunkow apelującego, zagadnienie ewentualnego wpływu oglądania telewizji na wzrok człowieka nie miało juz nawet jakiegokolwiek znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy. V Przechodząc natomiast do oceny żądania powoda zasądzenia 'na jego rzecz zadośćuczynienia za krzywdę W związku z odbywaniem kary pozbawienia wolności w niegodnych Warunkach, Sąd .odwoławczy pragnie przypomnieć, iż podstawową przesłanką wanmkującą odpowiedzialność z tytułu naruszenia dóbr osobistych W myśl art. 24 § 1 k.c. oraz art. 448 k.c. jest naruszenie konkretnego dobra osobistego. Bez wątpienia przy tym w art. 24 § l k.c. zostało ustanowione dornniemanie bezprawności naruszenia dobra osobistego (art. 23 k.c.), czego - jak wskazuje analiza całości uzasadnienia zaskarżonego wyroku - także sam Sąd I instancji nie kwestionował, choć rzeczywiście nie ustrzegł się tu pewnych nieścisłości, które mogły wprowadzić apelującego w błąd (str. ll uzasadnienia wyroku). Domniemanie to podlega obaleniu przez pozwanego poprzez wykazanie uprawnienia do określonego działania. Kto zatem twierdzi, że naruszono jego dobro osobiste, nie musi co prawda wykazywać bezprawności, lecz obciążony jest obowiązkiem wykazania samego faktu naruszenia jego dobra osobistego (art. 6 k.c.). Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy W wyroku z dnia- 28 lutego 2007 r., V CSK 431/06 (OSNC 2008/ 1/ 13) na powodzie dochodzącym roszczeń z tytułu naruszenia jego dóbr osobistych spoczywa ciężar udowodnienia, że odbywał karę pozbawienia wolności W warunkach przeludnienia, W celach, W których na skazanego przypadało mniej niż 3 mz, przy nieodpowiednich warunkach bytowych i sanitarnych, bez oddzielenia toalety od reszty celi. Natomiast W razie, gdy to się jemu powiedzie, ciężar dowodu, że warunki W zakładzie karnym odpowiadały obowiązującym normom i nie doszło do naruszenia dóbr osobistych, przechodzi na pozwanego (zob. też wyrok Sądu Apelacyjnego W Warszawie z dnia 31 stycznia 2013 r., I ACa 937/12, LEX nr 1286667 i wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2013 r., H CSK 382/ 12, LEX nr 1314386). › Powód żądając ochrony prawnej podnosił, że jego dobra osobiste zostały naruszone W związku z warunkami W jakich przebywał, W szczególności dotyczyło to przeludnienia W celach, gdzie miało nie być zapewnionych właściwych Warunków --- STRONA 17 --- sanitamobytowych oraz mialy nie bye przestrzegane zasady klasyfikacji skazanych. Z przytoczonych Wczesniej uwag natury teoretycznej Wyrainie jednak Wynika, ze obowiazek dowodu W omawiariym zakresie obciazal powoda, ktory powinien byi Wykazae podstawe faktyczna swego Zadania, a zatem okolicznosci, na podstawie ktorych konstruowal swoje powedztwo. Tymczasem nie zostaly Wykazane W toku niniejszego postepowania takie okolicznosci, na ktore poWo1yWa1 sie K. W., a zatem, i2 istotnie odbywal kare W opisywanych przez siebie Warunkach co doprowadzilo do naruszenia jego dobr osobistych W okresie nieobjetym przedawnieniem, co musiaio samoistnie skutkowae oddaleniem jego zadania. W ocenie Sadu odwoiawczego nie ulega Watpliwosci, Ze powod nie Wywiazal sie 2. ciazacego na nim obowiazku dowodzenia i stad nie moze obarczae Sadu I instancji odpowiedzialnoscia za konsekwencje Wiasnych zaniechafi W zakresie inicjatywy dowodowej. Sad Okregowy Wiasciwie bowiem ocenil ten materiat dowodowy, jakim dysponowai W rozpoznawanej sprawie, a skutki Wystepujacych W nim brakow — m.in. pod katem udowodnienia, Ze powod odbywai kare pozbawienia Wolnosci W Warurlkach nieodpowiednich  obciazaly powoda mysl ogolnej zasady rozkladu ciezaru dowodu. Zgodnie z art. 110 § 2 k.k.W. powierzchnia W celi mieszkalnej, przypadajaca na skazanego, Wynosi co do zasady nie mniej niz 3 1112, natomiast cele Wyposaza sie W odpowiedni sprzet kwaterunkowy zapewniajacy skazanemu osobne miej sce do spania, odpowiednie Warunlti higieny, dostateczny doplyw powietrza i odpowiednia do pory roku temperature, Wediug norm okreslonych dla pomieszczefi mieszkalnych, a takze oswietlenie odpowiednie do czytania i Wykonywania pracy. Tymczasem powod, procz formulowania goiosiownych zarzutow, dla Wywiazania sie z ciazacego na nim obowiazku dowodzenia z art. 6 k.c. nie przedstawii Zadnego materiaiu dowodowego, ktory mogiby potwierdzie jego Wersje o panujacych ziych Warunkach higienicznosariitarnych W celach, W ktérych byi osadzony W trakcie pobytu W pozwanej jednostce. Nie przedlozyl zatem sam jakichkolwiek doWod6W na takie okolicznosci, przyldadowo W postaci pisemnych skarg kierowanych do dyrektora, skarg do sedziego penitencjarnego czy innych dokumentew prywatnych, a sanitarno-bytowych oraz miały nie być przestrzegane zasady klasyfikacji skazanych. Z przytoczonych wcześniej uwag natury teoretycznej wyraźnie jednak wynika, że obowiązek dowodu W omawianym zakresie obciążał powoda, który powinien był wykazać podstawę faktyczną swego żądania, a zatem okoliczności, na podstawie których konstruował swoje powództwo. Tymczasem nie zostały wykazane W toku niniejszego postępowania takie okoliczności, na które powoływał się K. W., a zatem, iż istotnie odbywał karę W opisywanych przez siebie warunkach co doprowadziło do naruszenia jego dóbr osobistych W okresie nieobjętym przedawnieniem, co musiało samoistnie skutkować oddaleniem jego żądania. W ocenie Sądu odwoławczego nie ulega wątpliwości, że powód nie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku dowodzenia i stąd nie może obarczać Sądu I instancji odpowiedzialnością za konsekwencje własnych zaniechań W zakresie inicjatywy dowodowej. Sąd Okręgowy właściwie bowiem ocenił ten materiał dowodowy, jakim dysponował w rozpoznawanej sprawie, a skutki występujących W nim braków - m.in. pod kątem udowodnienia, że powód odbywał karę pozbawienia wolności W warunkach nieodpowiednich - obciążały powoda myśl ogólnej zasady rozkładu ciężaru dowodu. Zgodnie z art. 110 § 2 k.k.w. powierzchnia W celi mieszkalnej, przypadająca na skazanego, wynosi co do zasady nie mniej niż 3 mg, natomiast cele wyposaża się W odpowiedni sprzęt kwaterunkowy zapewniający skazanemu osobne miejsce do spania, odpowiednie warunki higieny, dostateczny dopływ powietrza i odpowiednią do pory roku temperaturę, według norm określonych dla pomieszczeń mieszkalnych, a także oświetlenie odpowiednie do czytania i wykonywania pracy. Tymczasem powód, prócz formułowania gołosłownych zarzutów, dla Wywiązania się z ciążącego na nim obowiązku dowodzenia z art. 6 k.c. nie przedstawił żadnego materiału dowodowego, który mógłby potwierdzić jego wersję o panujących złych warunkach higieniczno-sanitarnych W celach, W których był osadzony W trakcie pobytu W pozwanej jednostce. Nie przedłożył zatem sam jakichkolwiek dowodów na takie okoliczności, przykładowo w postaci pisemnych skarg kierowanych do dyrektora, skarg do sędziego penitencjarnego czy innych dokumentów prywatnych, a --- STRONA 18 --- takze nie zawnioskowai choeby o przeprowadzenie dowodow 2 przesiuehania swiadkow, W tym zwiaszcza Wspoiosadzonych. W obliczu zaniechania przez powoda inicjatywy dowodowej, prezentowana przez niego Wersja odnosnie Warunkow panujacych W celach, W ktorych przebywal W pozwanym A. S., pozostaia Wiec jedynie W sferze jego Wiasnych twierdzeii. Tymczasem samo golosiowne twierdzenie strony, W sposeb naturalny i oczywisty zainteresowanej korzystnym dla niej Wynikiem sprawy, a dotyczace okolicznosci istotnyeh dla sprawy nie stanowi dowodu, lecz Wymaga udowodnienia innymi érodkami dowodowymi (vide: Wyrok Sadu Najwyzszego z dnia 22 listopada 2001 r., I PKN 660/00, Wokanda 2002/78/44). Warto tez zauwazye, iz przy ocenie, czy nastapiio naruszenie dobra osobistego, jakim jest godnose osobista, nie mozna opierae sie Wyiacznie na subiektywnych odczuciach powoda. O naruszeniu takiego dobra decyduja Wiec okolicznosci sprawy oraz kryteria obiektywne, a nie tylko odczucia osoby Zadajacej ochrony prawnej. Nalezy tez pamietae, ze odbywanie kary pozbawienia Wolnosci jest ze swojej istoty immanentnie zwiazane z ograniczeniami i niedogodnosciami, typowymi dla Warunkow izolacji. ' Z kolei pozwany stanowczo i konsekwentnie zaprzeczal, aby K. W. W okresie nieprzedawnionym, tj. od 9 listopada 2009 r. do 4 czerwca 2010 r., przebywal W celach niespehiiajacych norm i standardow przewidzianych przepisarni prawa, W ktorych panowalyby Warunki naruszajace jego godnose i zdrowie. Trese przediozonego do akt sprawy sprawozdania z przebiegu Wizytacji W A. S. W S. przez sedziego penitencjarnego, ktora odbyla sic; W marcu i maju 2010 r. (k. 4146), Wspieraia argumentacje pozwanego 0 Wlasciwych. Warunkach panujacych W jego celach W okresie nie objetym przedawnieniem i przeprowadzanych remontach. Z notatki shlzbowej z dnia 31 maja 2012 r. Wynikaio z kolei, i2 ewentualne nieszezelnosci okien byly usuwane na zgloszenie osadzonych. Stad apelujacy nie moze zasadnie Wyciagae odmiennych Wnioskow tylko ze stanowiska Sadu I instancji, iz ,,Waru11ki socjalno  bytowe panujace W pozwanej jednostce nie Wzbudzaja powazrriejszych zastrzezefi”, ktere po prostu zostalo sformuiowane przez ten Sad W sposob niezbyt fortunny. także nie zawnioskował choćby o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków, W tym zwłaszcza współosadzonych. W obliczu zaniechania przez powoda inicjatywy dowodowej, prezentowana przez niego wersja odnośnie warunków panujących W celach, W których przebywał W pozwanym A. Ś., pozostała więc jedynie W sferze jego własnych twierdzeń. Tymczasem samo gołosłowne twierdzenie strony, W sposób naturalny i oczywisty zainteresowanej korzystnym dla niej wynikiem sprawy, a dotyczące okoliczności istotnych dla sprawy nie stanowi dowodu, lecz Wymaga- udowodnienia innymi środkami dowodowymi (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2001 r., I PKN 660/00, Wokanda 2002/7-8/44). Warto też zauważyć, iż przy ocenie, czy nastąpiło naruszenie dobra osobistego, jakim jest godność osobista, nie można opierać się wyłącznie na subiektywnych odczuciach powoda. O naruszeniu takiego dobra decydują więc okoliczności sprawy oraz kryteria obiektywne, a nie tylko odczucia osoby żądającej ochrony prawnej. Należy też pamiętać, że odbywanie kary pozbawienia wolności jest ze swojej istoty immanentuie związane z ograniczeniami i niedogodnościami, typowymi dla warunków izolacji. ` Z kolei pozwany stanowczo i konsekwentnie zaprzeczał, aby K. W. W okresie nieprzedawnionym, tj. od 9 listopada 2009 r. do 4 czerwca 2010 r., przebywał W celach niespełniających norm i standardów przewidzianych przepisami prawa, W których panowałyby warunki naruszające jego godność i zdrowie. Treść przedłożonego do akt sprawy sprawozdania z przebiegu wizytacji w A. Ś. W S. przez sędziego penitencjarnego, która odbyła się W marcu i maju 2010 r. (k. 41-46), wspierała argumentację pozwanego o właściwych. warunkach panujących W jego celach W okresie nie objętym przedawnieniem i przeprowadzanych remontach. Z notatki służbowej z dnia 31 maja 2012 r. wynikało z kolei, iż ewentualne nieszczelności okien były usuwane na zgłoszenie osadzonych. Stąd apelujący nie może zasadnie wyciągać odmiennych wniosków tylko ze stanowiska Sądu I instancji, iż ,,warunki socjalno - bytowe panujące W pozwanej jednostce nie wzbudzają poważniejszych zastrzeżeń”, które po prostu zostało sformułowane przez ten Sąd W sposób niezbyt fortunny. --- STRONA 19 --- Sam zas powod przyznawal, na co rowniez przedstawiono stosowna dokumentacje (k. 6769), iz W trakcie pobytu W pozwanej jednostce miai Wydana przez dyrekcje zgode na posiadanie odtwarzacza piyt DVD. Zeznai nadto, iz W eeli miai zapewniony czajnik, a nie czytal ksiazek, gdyz przez cale Zycie ich nie czytai. Nadto, przyznai, iz W ostatnim okresie pobytu W A. S. W S. przebywal W celi na pawiionie A, gdzie byly kanaiy Wentylaoyjne, oddzielone kaciki sanitame i nie byto W oknach blend. Przyznawai tez, iz miat zapewniany spacer, choe fonnulowai zastrzezenia co do samych warunkow panujacych na tzw. spacemiaku, jak i przykiadowo podnosil brak dostepu do prasy. Tym niemniej, po pierwsze tego typu zastrzezenia nie zostaiy potwierdzone W ramach zebranego materialu dowodowego W tej sprawie, a po drugie powod musi zrozumiee, iz pobyt W jednostce penitencjarnej nie jest nagroda, lecz kara, stad sila rzeczy pobyt ten rodzi pewne uciazliwosci czy niedogodnoéci i nie powinno sie oczekiwae Warunkow podobnych do domowych, ktore dla Wielu ludzi bywaja bardzo trudne. Wreszcie bedac przesiuchiwanym powod przyzna1, iz W ostatnim okresie (czyli nieprzedawnionym), gdy przebywal W pawilonie A, zjawisko przeludnienia nie Wystepowalo W celach, W ktorych byi umieszczany, co koresponduje ze stanowiskiem Wyrazanym przez pozwanego. Niejako na marginesie swoich zadafi powed Wskazywal rowniez na naruszenie zasad klasyfikacji skazanych, ktore W analizowanym przypadku miaiy nie odpowiadae Wymogom art. 82 k.k.W. Tymczasem sam K. W. jest recydywista penitencjarnym, byl juz kilkukrotnie karany, W tym za przestepstwa umyélne zwiazane Z uzyciem przemocy (min. za rozboj), Iacznie odbywal kare W Warunkach izolacji W Wymiarze przeszlo pieciu lat. Nadto, zarzuty tego rodzaju W ogole nie zostaly Wykazane. Strona powodowa reprezentowana przez zawodowego peinomocnika nie przedlozyia rzekomych skarg powoda na zachowanie Wspoiosadzonych czy jego Wnioskow o przeniesienie do innej celi, ani nawet nie Wnioskowala o ich przedstawienie przez pozwanego do akt niniejszej sprawy, czy tez dokumentacji dotyczacej Wspoiosadzonych. . Reasumujac, Wbrew odmiennej aez blednej ocenie WIflS11E!j apelujacego, nie zostalo W sprawie Wykazane, aby doszlo do naruszenia debt osobistych powoda przez Sam zaś powód przyznawał, na co również przedstawiono stosowną dokumentację (k. 67-69), iż W trakcie pobytu W pozwanej jednostce miał wydaną przez dyrekcję zgodę na posiadanie odtwarzacza płyt DVD. Zeznał nadto, iż W celi miał zapewniony czajnik, a nie czytał książek, gdyz przez całe zycie ich nie czytał. Nadto, przyznał, iż W ostatnim okresie pobytu W A. Ś. W S. przebywał W celi na pawilonie A, gdzie były kanały wentylacyjne, oddzielone kąciki sanitarne i nie było w oknach blend. Przyznawał też, iż miał zapewniany spacer, choć fonnułował zastrzeżenia co do samych warunków panujących na tzw. spacerniaku, jak i przykładowo podnosił brak dostępu do prasy. Tym niemniej, po pierwsze tego typu zastrzeżenia nie zostały potwierdzone W ramach zebranego materiału dowodowego W tej sprawie, a po drugie powód musi zrozumieć, iż pobyt W jednostce penitencjarnej nie jest nagrodą, lecz karą, stąd siłą rzeczy pobyt ten rodzi pewne .uciążliwości czy niedogodności i nie powinno się oczekiwać warunków podobnych do domowych, które dla Wielu ludzi bywają bardzo trudne. Wreszcie będąc przesłuchiwanym powód przyznał, iż W ostatnim okresie (czyli nieprzedawnionym), gdy przebywał W pawilonie A, zjawisko przeludnienia nie występowało W celach, W których był umieszczany, co koresponduje ze stanowiskiem Wyrażanym przez pozwanego. Niejako na marginesie swoich żądań powód wskazywał również na naruszenie zasad klasyfikacji skazanych, które W analizowanym przypadku miały nie odpowiadać wymogom art. 82 k.k.w. Tymczasem sam K. W. jest recydywistą penitencjamym, był już kilkukrotnie karany, w tym za przestępstwa umyślne związane z użyciem przemocy (m.in. za rozbój), łącznie odbywał karę W warunkach izolacji W wymiarze przeszło pięciu lat. Nadto, zarzuty tego rodzaju W ogóle nie zostały wykazane. Strona powodowa reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika nie przedłożyła rzekomych skarg powoda na zachowanie współosadzonych czy jego wniosków o przeniesienie do innej celi, ani nawet nie wnioskowała o ich przedstawienie przez pozwanego do akt mniejszej sprawy, czy też dokumentacji dotyczącej współosadzonych. _ Reasumując, wbrew odmiennej acz błędnej ocenie własnej apelującego, nie zostało W sprawie wykazane, aby doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda przez --- STRONA 20 --- pozwanego. Nie znalazly W szczegolnosci potwierdzenia W zgromadzonym materiale dowodowym formuiowane ogolnikowo W pozwie tezy odnosnie niegodziwosci oraz niehumanitarnosci zapewnionych powodowi Wartmkow W celach. Wobec tego nietrafne okazaiy sie podniesione W apelacji zarzuty naruszenia przepisew prawa materialnego, tj. art. 448 § 1 k.c. W ZW. z art. 23 i art. 24 k.c. i art. 6 ‘k.c. oraz szczegolowo Wymienionych W apelacji przepiséw Kodeksu karnego Wykonawezego i Rozporzadzenia Ministra Sprawiedliwoéci z dnia 25 sierpnia 2003 r. W sprawie regulaminu organiziacyjnoporzadkowego Wykonywania kary pozbawienia Wolnosci, jak i przepisew prawa procesowego. Istotnie tez art. 10 ust. 1 Miedzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych z dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. 1977 r. Nr 38 poz. 167 i Dz. U. 1977 r. Nr 38 poz. 169) czy art. 3 Konwencji o Ochronie Praw Czlowieka i Podstawowych Wolnosci sporzadzonej W Rzymie dnia 4 grudnia 1950 r. (Dz. U. 1993 r. Nr 61 poz. 284 ze zm.), co ma rowniez odzwierciedlenie W przepisach Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zakazuja tortur czy nieludzkiego lub ponizajacego traktowania albo karania, to jednak nie sposob przyjae, aby powed byi W taki sposob W pozwanym Areszcie traktowany. 1 Poza tym koficzac Warto zwrocie uwage i na ten aspekt sprawy, ze aktualnie W orzecznictwie przyjmuje sie, iz nie kazde naruszenie dobr osobistych rodzi automatycznie prawo do zadania zadoseuczynienia na podstawie art. 448 k.c. Aby moglo ono zostae zasadzone konieczne jest jeszcze ustalenie doznania przez powoda Wskutek zaistniaiego bezprawnego naruszenia jego dobr osobistych krzywdy niemajatkowej i ewentualnego jej rozmiaru (vide: Wyroki Sadu Najwyzszego z dnia 27 pazdziernika 2011 r., V CSK 489/10, LEX nr 1102552, z dnia 16 grudnia 2011 r., V CSK 21/11, LEX nr 1147, z dnia 14 lutego 2013 r., II CSK 382/12, LEX nr 1314386; postanowienie Sadu Najwyzszego z dnia 7 grudnia 2011 r., V CSK 113/11, LEX nr 1101690). Stad konieczne byioby wykazanie przez strone powodowa, iz na skutek naruszenia dobra osobistego (0 ile zdolaiaby to najpierw udowodnie) powod doznai krzywdy i ewentualnego jej rozrniaru, a temu W niniej szej sprawie rowniez K. W. nie sprostai. Natomiast co do orzeczenia przez Sad I instancji o kosztach procesu zgodnie z zasada odpowiedzialnosci za Wynik sprawy, bez siegniecia do dyspozycji art. 102 pozwanego. Nie znalazły W szczególności potwierdzenia W zgromadzonym materiale dowodowym formułowane ogólnikowo W pozwie tezy odnośnie niegodziwości oraz niehumanitarności zapewnionych powodowi warunków w celach. Wobec tego nietrafne okazały się podniesione W apelacji zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 448 § 1 k.c. W zw. z art. 23 i art. 24 k.c. i art. 6 k.c. oraz szczegółowo wymienionych W apelacji przepisów Kodeksu karnego wykonawczego i Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 sierpnia 2003 r. W sprawie regulaminu organizacyjne-porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności, jak i przepisów praw-a procesowego. Istotnie też art. 10 ust. 1 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych z dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. 1977 r. Nr 38 poz. 167 i Dz. U. 1977 r. Nr 38 poz. 169) czy art. 3 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej W Rzymie dnia 4 grudnia 1950 r. (Dz. U. 1993 r. Nr 61 poz. 284 ze zm.), co ma również odzwierciedlenie W przepisach Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zakazują tortur czy nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, to jednak nie sposób przyjąć, aby powód był w taki sposób W pozwanym Areszcie traktowany. I Poza tym kończąc Warto zwrócić uwagę i na ten aspekt sprawy, że aktualnie W orzecznictwie przyjmuje się, iż nie każde naruszenie dóbr osobistych rodzi automatycznie prawo do żądania zadośćuczynienia na pod-stawie art. 448 k.c. Aby mogło ono zostać zasądzone konieczne jest jeszcze ustalenie doznania przez powoda Wskutek zaistniałego bezprawnego naruszenia jego dóbr osobistych krzywdy niemajątkowej i ewentualnego jej rozmiaru (vide: wyroki Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2011 r., V CSK 489/10, LEX nr 1102552, z dnia 16 grudnia 2011 r., V CSK 21/11, LEX nr 1147, z dnia 14 lutego 2013 r., II CSK 382/12, LEX nr 1314386; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 2011 r., V CSK 113/11, LEX nr 1101690). Stąd konieczne byłoby wykazanie przez stronę powodową, iż na skutek naruszenia dobra osobistego (o ile zdołałaby to najpierw udowodnić) powód doznał krzywdy i ewentualnego jej rozmiaru, a temu W niniejszej sprawie również K. W. nie sprostał. Natomiast co do orzeczenia przez Sąd I instancji o kosztach procesu zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy, bez sięgnięcia do dyspozycji art. 102 --- STRONA 21 --- k.p.c., Sad odwolawczy rowniez nie dostrzegl zadnych nieprawidiowosci. Zia sytuacja finansowa, nawet stanowiaca podstawe do zwolnienia strony od obowiazku uiszczenia kosztew sadowyeh, nie Wyczerpuje sama W sobie przesianek zastosowania art. 102 k.p.c. Nie zostaio takze Wykazane, aby powod zostal rzeczywiscie pokrzywdzony przez niezgodne z prawem dziaianie lub zaniechanie organow Wladzy publicznej, a powodztwo W rzeczy samej opieraio sie tylko na twierdzeniach zainteresowanego, bez podjecia szerszej iniejatywy dowodowej, mimo, iz byl on przeciez reprezentowany przez profesjonalnego peinomoenika. Wobec powyzszego Sad Ape1acyjny odda1i1 apelacje powoda, o czym orzeld na podstawie art. 385 k.p.c. , O kosztach postepowania apelacyjnego na1eznych pozwaneniu Sad Apelaeyjny orzeld zgodnie z zasada odpowiedzialnosci za Wynik procesu na podstawie art. 98 § 1, 3 i art. 108 § 1 k.p.c., art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu P&fiS1Wfl (Dz.U. z 2005 r. Nr 169, poz. 1417 ze zm.) oraz § 6 pkt 6 W zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporzadzenia Ministra Sprawiedliwosci z dnia 28 Wrzesnia 2002 r. W sprawie opiat za czynnosci radcow prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Patistwa kosztow pomoey praWnej udzielonej przez radce prawnego ustanowionego z urzedu (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r. poz. 490), zgodnie z zadaniem samego pozwanego zawartym W odpowiedzi na pozew, ktory zada1 zasadzenia tytuiem zwrotu kosztow procesu Wiaénie surny 2.700 Z1. Sad odWo1aWczy miai na uwadze, iz Sad Okregowy W sposob szczegelowy umotywowal sWoje stanowisko, ktore doprowadziio do oddalenia powodztwa W caiosci (a nastepnie spotkaio sie ono z caikowita aprobata Sadu odwoiawczego). Stad skoro poW6d mimo to zdecydowai sie Wywiese apeiacje, to musial sie Iiczye z koniecznoscia poniesienia W razie przegranej takich dodatkowych kosztow zaangazowania strony przeciwnej W proces. O kosztach nieoplaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzedu na etapie postepowania apelaeyjnego orzeczono zas na podstawie § 6 pkt 6 oraz § 10 ust. 1 pkt 25 W zW. z § 12 ust. 1 pkt 2 i § 2 ust. 3 rozporzadzenia Ministra Sprawiedliwosci z dnia 28 Wrzesnia 2002 r. W sprawie opiat za czynnosci radcow prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Paiistwa kosztow pomocy prawnej udzielonej przez radce prawnego ustanowionego z urzedu (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r. poz. 490). k.p.c., Sąd odwoławczy równiez nie dostrzegł żadnych nieprawidłowości. Zła sytuacja finansowa, nawet stanowiąca podstawę do zwolnienia strony od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, nie wyczerpuje sama W sobie przesłanek zastosowania art. 102 k.p.c. Nie zostało także wykazane, aby powód został rzeczywiście pokrzywdzony przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie organów władzy publicznej, a powództwo W rzeczy samej opierało się tylko na twierdzeniach zainteresowanego, bez podjęcia szerszej inicjatywy dowodowej, mimo, iż był on przecież reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Wobec powyższego Sąd Apelacyjny oddalił apelację powoda, o czym orzekł na podstawie art. 385 k.p.c. , O kosztach postępowania apelacyjnego należnych pozwanemu Sąd Apelacyjny orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu na podstawie art. 98 § 1, 3 i art. 108 § l k.p.c., art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (Dz.U. z 2005 r. Nr 169, poz. 1417 ze zm.) oraz § 6 pkt 6 W zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. W sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r. poz. 490), zgodnie z żądaniem samego pozwanego zawartym W odpowiedzi na pozew, który żądał zasądzenia tytułem zwrotu kosztów procesu właśnie sumy 2.700 zł. .Sąd odwoławczy miał na uwadze, iż. Sąd Okręgowy W sposób szczegółowy umotywował swoje stanowisko, które doprowadziło do oddalenia powództwa W całości (a następnie spotkało się ono z całkowitą aprobatą Sądu odwoławczego). Stąd skoro powód mimo to zdecydował się wywieść apelację, to musiał się liczyć z koniecznością poniesienia W razie przegranej takich dodatkowych kosztów zaangażowania strony przeciwnej W proces. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu na etapie postępowania apelacyjnego orzeczono zaś na podstawie § 6 pkt 6 oraz § 10 ust. 1 pkt 25 W zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. W sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r. poz. 490). --- STRONA 22 --- T. Zelazowski A. Salty/ca M. Iwankiewicz T. Żelazowski A. Sołtyka M. Iwankiewicz