Wyrok I ACa 569/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 grudnia 2011 r. Sąd Apelacyjny w Lublin

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I ACa 569/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 grudnia 2011 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie, I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący - Sędzia SA Jerzy Nawrocki Sędzia: Sędzia: SA Ewa Lauber-Drzazga (spr.) SA Jolanta Terlecka Protokolant st.sekr.sąd. Izabela Lipska po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2011 r. w Lublinie na rozprawie sprawy z powództwa D. P. przeciwko E. D. o ochronę dóbr osobistych na skutek apelacji pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 24 sierpnia 2011 r. sygn. akt I C 646/10 I. oddala apelację; II. zasądza od pozwanej E. D. na rzecz powoda D. P. kwotę 270 zł (dwieście siedemdziesiąt) tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. IACa 569/11 UZASADNIENIE Wyrokiem z 24 sierpnia 2011r. Sąd Okręgowy w Lublinie zobowiązał E. D. do złożenia na piśmie oświadczenia następującej treści: „E. D. przeprasza funkcjonariusza Straży Miejskiej D. P. za podanie nieprawdziwych informacji dotyczących niepodjęcia przez funkcjonariusza czynności służbowych w dniu 23 stycznia 2009r.”, poniżej powinna znajdować się informacja, że ogłoszenie stanowi realizację obowiązku wynikającego z wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie w sprawie sygn. I C 646/10, oświadczenie pozwana umieści na tablicy ogłoszeń w budynku K. Straży Miejskiej Miasta L., przy czym ogłoszenie powinno mieć format karty A5 i być wywieszone przez okres 3 tygodni, oddalił powództwo w pozostałej części i orzekł o kosztach procesu. Wyrok Sądu Okręgowego został oparty na następujących ustaleniach: W dniu 23 stycznia 2009r. powód wraz z innym funkcjonariuszem Straży Miejskiej A. Z. pełnił służbę w dzielnicy Ś. w L.. W godzinach popołudniowych wykonywali czynności służbowe przy ulicy (...), gdzie zakładali blokady na koła nieprawidłowo zaparkowanych samochodów. W trakcie wykonywania obowiązków funkcjonariusze zauważyli, że w niedozwolonym miejscu próbuje zaparkować pozwana. Po ustnym pouczeniu przez funkcjonariusza Z. pozwana zobowiązała się przeparkować samochód, zaś funkcjonariusze udali się na ulicę (...). Po około dwóch godzinach funkcjonariusze ponownie udali się na ulicę (...) w celu zdjęcia blokady z koła zaparkowanego tam samochodu. Po przybyciu na miejsce okazało się, że osobą oczekującą na odblokowanie samochodu jest E. D.. Powód przystąpił do wylegitymowania pozwanej, zaś drugi funkcjonariusz rozpoczął zdejmowanie blokady. W trakcie czynności E. D. wskazała, że jest radną miejską i zaparkowała w niedozwolonym miejscu bowiem śpieszyła --- STRONA 2 --- się na posiedzenie Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, której jest członkiem. Wskazywała, że jest osobą niepełnosprawną i nie mogła zaparkować na miejscu przeznaczonym dla inwalidów, gdyż miejsce to było zajęte przez inny samochód, którego kierowca nie posiadał stosownych uprawnień. Następnego dnia pozwana zadzwoniła do Komendanta Straży Miejskiej w L. wskazując na niewłaściwe jej zdaniem zachowania D. P., który zachował się w sposób bezduszny i niewrażliwy, nie zareagował na informację, iż miejsce do parkowania przeznaczone dla inwalidy było zajęte. Po telefonie pozwanej powód w trybie pilnym został wezwany do złożenia pisemnych wyjaśnień. Komendant Straży Miejskiej zlecił wszczęcie w tej sprawie postępowania wyjaśniającego. W dniu 4 lutego 2009r. w dzienniku Kurier L. ukazał się artykuł pod tytułem „Strażnik nie pomógł sobie niepełnosprawnej”. Autor tego artykułu po przeprowadzeniu rozmowy telefonicznej z pozwaną, opisał przedmiotowe zdarzenie, wskazując na bulwersujące zachowanie strażnika miejskiego, który nie pomógł osobie niepełnosprawnej i nie zareagował na zajęcie miejsca parkingowego przeznaczonego dla osoby niepełnosprawnej przez osobę do tego nieuprawnioną. W publikacji nie zostały podane informacje umożliwiające zidentyfikowanie powoda jako osoby, której dotyczyła jego treść. W lutym 2009r. zakończyło się również postępowanie wyjaśniające i powód został ukarany karą nagany z jej wpisaniem do akt. W uzasadnieniu podano, że naruszył obowiązki pracownicze poprzez niepodjęcie w dniu 23 stycznia 2009r. czynności służbowych wobec wykroczenia drogowego polegającego na zajęciu miejsca parkingowego dla osoby niepełnosprawnej przez nieuprawnionego kierowcę. Sprzeciw powoda od nałożonej kary został oddalony. W dniu 3 marca 2009r. powód wystąpił z powództwem do Sądu Rejonowego w Lublinie i wyrokiem z 15 października 2009r. Sąd Rejonowy uchylił karę nagany (VII P 164/09). W związku z zaistniałą sytuacją powód spotkał się z negatywną reakcją przełożonych. W lutym 2009r. został przeniesiony do patrolowania innego – w jego ocenie gorszego – rejonu, poprzednio pełnił służbę w patrolu samochodowym, obecnie jest to patrol pieszy. W 2009r. powód otrzymał niższą, niż inni funkcjonariusze podwyżkę. Zaistniałe okoliczności spowodowały u powoda poczucie niesprawiedliwości i głębokiego żalu, wrażenie bezpodstawnego podważania jego kompetencji oraz przydatności do pracy w Straży Miejskiej. Zdaniem Sądu Okręgowego powództwo jest częściowo zasadne. Sąd ten nie dał wiary twierdzeniom pozwanej, która podnosiła, iż już w trakcie pierwszej rozmowy z funkcjonariuszami Straży Miejskiej wskazywała, iż jest osobą niepełnosprawną i że miejsce parkingowe dla osób niepełnosprawnych zostało zajęte przez osobę nieuprawnioną. Uznał, iż działanie pozwanej polegające na przekazaniu przełożonemu D. P. Komendantowi Straży Miejskiej w L. nieprawdziwej informacji dotyczącej zachowania powoda, naruszało jego dobra osobiste w postaci dobrego imienia, jakim cieszył się jako uczciwie pracujący funkcjonariusz Straży Miejskiej, rzetelnie wykonujący powierzone mu obowiązki. Z uwagi na to, iż skutki naruszenia dóbr osobistych powoda miały charakter ograniczony co do kręgu odbiorców, dobre imię powoda ucierpiało jedynie w jego środowisku pracy, Sąd Okręgowy zobowiązał pozwaną do przeproszenia --- STRONA 3 --- powoda poprzez wywieszenie oświadczenia na tablicy ogłoszeń w siedzibie K. Straży Miejskiej w L.. Żądanie zasądzenia na rzecz powoda zadośćuczynienia w kwocie 20.000zł Sąd Okręgowy uznał za nieuzasadnione w całości. Od tego wyroku w części nakazującej złożenie i opublikowanie oświadczenia pozwana złożyła apelację zarzucając: - naruszenie art. 233 par. 1 kpc przez ocenę dowodów z naruszeniem obowiązku wszechstronnego rozważenia całości zebranego materiału dowodowego oraz art. 271 par. 1 kpc w zw. z art. 235 par. 1 kpc przez naruszenie zasady bezpośredniości i oparcie ustaleń faktycznych na protokołach przesłuchań świadka W. W. złożonych w innej sprawie; - sprzeczność ustaleń faktycznych z treścią zebranego w sprawie materiału przez przyjęcie, że nieprawdziwy był zarzut, że D. P. w dniu 23 stycznia 2009r. nie podjął czynności służbowych po uzyskaniu od pozwanej informacji o popełnieniu wykroczenia polegającego na zajęciu miejsca parkingowego przez osobę nie posiadającą uprawnień; - naruszenie art. 23 i 24 par. 1 kc przez ich błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, że skarga na funkcjonariusza straży miejskiej złożona do przełożonego, związana z brakiem reakcji na wykroczenie stanowi bezprawne naruszenie dóbr osobistych. Wskazując na powyższe pozwana wnosiła o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja jest niezasadna. Sąd Apelacyjny w całości podziela stanowisko Sądu Okręgowego i przyjmuje je za swoje. Pozwana nie udowodniła swojej wersji zdarzenia, a mianowicie, iż złożyła powodowi zawiadomienie o popełnieniu wykroczenia, na co powód nie zareagował, a tym samym nie wykazała, że jej działania polegające na złożeniu skargi do przełożonego powoda nie były bezprawne. Ciężar udowodnienia bezprawności działania spoczywał na pozwanej (art. 6 kc), ale nie przedstawiła ona żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Fakt, że w pobliżu miejsca w którym zaparkowała pozwana, było miejsce dla osoby niepełnosprawnej nie przemawia za prawdziwością jej zeznań. Nie świadczy o tym również fakt, iż w czasie , którego dotyczy sprawa miała miejsce akcja „zero tolerancji” dla bezprawnego zajmowania miejsc parkingowych dla osób niepełnosprawnych, której pozwana była inicjatorką i w której aktywnie uczestniczyła. Wprost przeciwnie, gdyby miejsce parkingowe dla osoby niepełnosprawnej było zajęte prze osobę nieuprawnioną, pozwana jako aktywna uczestniczka akcji „zero tolerancji” powinna bardziej zainteresować się osobą naruszającą przepisy i chociażby zapisać numer rejestracyjny samochodu. Pozwana oczywiście ma prawo do składania skarg, ale opartych na prawdziwych zdarzeniach. Wbrew zarzutom apelacji Sąd Okręgowy nie przyjął, iż skarga na funkcjonariusza związana z brakiem jego reakcji na wykroczenie stanowi bezprawne naruszenie dóbr osobistych lecz, że naruszenie takie stanowi formułowanie w skardze nieprawdziwych zarzutów. Bezpośrednim skutkiem działania pozwanej było wszczęcie przeciwko powodowi postępowania dyscyplinarnego, a następnie wymierzenia kary nagany, która następnie została uchylona wyrokiem Sądu Rejonowego w Lublinie z dnia 15 października 2009r. Sąd ten uznał, iż powód nie naruszył obowiązku pracowniczego polegającego na nie podjęciu czynności służbowych w dniu 23 stycznia 2009r., a tym samym również nie przyjął wersji zdarzenia przedstawionej przez pozwaną. --- STRONA 4 --- Co do zarzutu naruszenia przez Sąd Okręgowy zasady bezpośredniości przez przyjęcie za podstawę ustaleń faktycznych dowodu z protokółu obejmującego zeznania W. W., znajdującego się w aktach sprawy Sądu Rejonowego w Lublinie, sygn. VII P 164/09 należy stwierdzić, iż pozwana nie wskazuje jaki wpływ to uchybienie miałoby mieć na rozstrzygnięcie. W oparciu o powyższe zeznania W. W., przełożonego powoda, Sąd Okręgowy przyjął, iż pozwana w rozmowie telefonicznej podała, że gdy była karana mandatem karnym poinformowała funkcjonariusza o zajęciu miejsca parkingowego dla inwalidy przez osobę nieuprawnioną. Okoliczność, czy rozmowa ta dotyczyła nałożonego na pozwaną mandatu, czy nie jest w ocenie Sądu Apelacyjnego nieistotna. W świetle powyższego brak było podstaw do uwzględnienia apelacji. Z tych względów i na podstawie art. 385 kpc i art. 108 par. 1 kpc Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji.