Wyrok I ACa 567/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 grudnia 2011 r. Sąd Apelacyjny w Lublin

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I ACa 567/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 grudnia 2011 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie, I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący - Sędzia SA Jerzy Nawrocki Sędzia: Sędzia: SA Ewa Lauber-Drzazga (spr.) SA Jolanta Terlecka Protokolant st.sekr.sąd. Izabela Lipska po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2011 r. w Lublinie na rozprawie sprawy z powództwa A. R. przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Dyrektora Aresztu Śledczego w R. o zadośćuczynienie na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 12 sierpnia 2011 r. sygn. akt I C 1551/10 I. zmienia zaskarżony wyrok w punkcie I w ten sposób, że powództwo oddala; II. nie obciąża powoda kosztami postępowania apelacyjnego. I ACa 567/11 UZASADNIENIE Wyrokiem z 10 sierpnia 2011r. Sąd Okręgowy w Radomiu zasądził od Skarbu Państwa – Aresztu Śledczego w R. na rzecz A. R. kwotę 1.000zł tytułem zadośćuczynienia, a w pozostałej części powództwo oddalił. Wyrok Sądu Okręgowego został oparty na następujących ustaleniach: Powód przebywał w celach jednoosobowych Aresztu Śledczego w R. w okresie od (…). Kąciki sanitarne w tych celach nie są zabudowane. Naprzeciwko powyższych cel znajduje się budynek, gdzie mieści się świetlica i powód był widywany przez współosadzonych, którzy przebywali w świetlicy w trakcie takich czynności jak mycie czy załatwianie potrzeb fizjologicznych. Nadto powód był widziany np. w trakcie załatwiania potrzeb fizjologicznych przez strażników więziennych, którzy obserwowali cele przez wizjer, a niekiedy zdarzało się, iż strażnicy otwierali drzwi celi, na ogólny korytarz, kiedy powód był w trakcie takich czynności. --- STRONA 2 --- Pozwem w niniejszej sprawie powód dochodził zasądzenia na jego rzecz kwoty 100.000zł za naruszenie jego dóbr osobistych w postaci prywatności i intymności. Zdaniem Sądu Okręgowego doszło do naruszenia dobra osobistego powoda w postaci prawa do intymności przy czym biorąc pod uwagę rodzaj dobra osobistego i czas trwania jego naruszeń za kwotę odpowiednią w rozumieniu art. 448 kc uznał 1.000zł. Sąd Okręgowy nie uwzględnił zgłoszonego przez pozwanego zarzutu przedawnienia stwierdzając, że roszczenie z art. 448 kc o zapłatę zadośćuczynienia za naruszenie dobra osobistego podlega przedawnieniu na zasadach ogólnych tj. termin przedawnienia wynosi 10 lat (art. 118 kc). Powód wniósł pozew 30 września 2010r., a zatem roszczenie za okres od 31 sierpnia 2006r. do 22 maja 2007r. nie uległo przedawnieniu. Od tego wyroku w części zasądzającej zadośćuczynienie pozwany złożył apelację zarzucając: - błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 24 kc, art. 110 kkw oraz par. 28 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 sierpnia 2003r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności poprzez uznanie, iż pobyt powoda w celach jednoosobowych, w których kącik sanitarny nie był zabudowany, naruszał jego prywatność; - niewłaściwe zastosowanie art. 118 kc w kwestii zgłoszonego przez powoda roszczenia poprzez uznanie, iż roszczenie to ulega przedawnieniu na zasadach ogólnych tj. po upływie 10 lat od daty jego wymagalności wyznaczonej w art. 120 kc. Wskazując na powyższe pozwany wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja jest niezasadna o ile kwestionuje fakt naruszenia dobra osobistego powoda. Wprawdzie zgodnie ze stanowiskiem pozwanego obowiązujące przepisy nie nakładają na niego obowiązku zabudowywania kącika sanitarnego w celach jednoosobowych jednak w okolicznościach niniejszej sprawy nie można uznać, iż wyłącza to bezprawność jego działania. Pozwany nie kwestionuje ustaleń Sądu Okręgowego co do tego, iż powód bywał widziany w trakcie załatwiania potrzeb fizjologicznych zarówno przez strażników więziennych jak i współosadzonych. Świadek M. R. pracownik Aresztu Śledczego w R. zeznał, iż przed otwarciem celi, ze względów bezpieczeństwa zagląda przez wizjer, jak widzi, że osadzony załatwia potrzebę fizjologiczną, to wstrzymuje się z otwarciem. Biorąc pod uwagę fakt, iż jak zeznał ten świadek, celę otwiera kilkanaście razy dziennie, trudno podzielić stanowisko skarżącego, iż nie narusza to prywatności powoda lecz jest to jedynie jego subiektywne odczucie. Brak wymogu zabudowy kącika sanitarnego w celach jednoosobowych nie oznacza, iż nie można go, bez budowania trwałej ścianki od podłogi do sufitu, w inny sposób zasłonić, tak aby osadzony nie był widoczny w trakcie mycia czy załatwiania potrzeb fizjologicznych. Należy natomiast zgodzić się z drugim zarzutem apelacji, co w konsekwencji musi prowadzić do jej uwzględnienia. Pozwany zasadnie podnosi, iż roszczenie powoda uległo przedawnieniu. Do roszczenia powoda ma zastosowanie art. 442,1 par.1 kc zgodnie z którym roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem trzech lat od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i osobie obowiązanej do jej naprawienia. Przepis ten znajduje bowiem zastosowanie również w sytuacji gdy roszczenie obejmuje zadośćuczynienie pieniężne za krzywdę wynikającą z czynu stanowiącego naruszenie dobra osobistego. O szkodzie i osobie obowiązanej do jej naprawienia powód wiedział najpóźniej (…). Roszczenie o jej naprawienie uległo zatem przedawnieniu z dniem (…), zaś z pozwem powód wystąpił 30 września 2010r. Z tych względów i na podstawie art. 386 par. 1 kpc i art. 108 par. 1 kpc Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji.